सप्ताहोरात्रमभवद्युद्धं समरशालि नाम् 3.3.23.
समरशाली नावाचं युद्ध सात दिवस-रात्र चाललं.
एकलक्षं हताः सर्वे बलखानेश्च सैन्यपैः हर्षिता बलखान्याद्या जय दुर्गे वचोऽब्रुवन्
बलखानीच्या सैनिकांनी सगळे एक लाख मारले; आनंदी बलखानीने किल्ल्यावर विजयाचा जयघोष केला.
दृष्ट्वा सैन्यविनाशं च राज्ञः सप्तकुमारकाः
सैन्याचा नाश पाहून राजाचे सात पुत्र—
महानन्दश्च नन्दश्च परानन्दोपनन्दकौ
महानंद, नंद, परानंद, उपनंद आणि कौ—
गजस्थास्ते महावीरास्तोमरान्वयसंभवाः
हे सर्व मोठे वीर, तोमर कुळातले, हत्तीवर बसलेले होते.
भयभीताश्च ते सर्वे बलखानिमुपाययु
सर्वजण घाबरून बलखानीकडे गेले.
अभ्यधावत वेगेन कपोतस्थो महाबलः
त्या कबुतरावर बसलेला तो पराक्रमी मोठ्या वेगाने पुढे धावला.
उपनन्दं सूर्यवर्मा सुनन्दं प्रति तारकः
तारकाने सुनंदाकडे झेप घेतली, तर सूर्यवर्म्याने उपनंदाचा सामना केला.
युध्यमानास्तु ते सर्वे परस्परं वधैषिणः
ते सर्वजण एकमेकांचा नाश करण्याच्या इर्षेने लढू लागले.
पराजितास्तु ते पुत्रा बाह्लीकस्य महाबलाः
मग बाहीलिकाचे ते बलवान पुत्र पराभूत झाले.
दृष्ट्वा तेषां बलं घोरमभिनन्दनभूमिपः कथितं कारणं राज्ञा यथा जातः पराजयः ।। 3.3.23.
त्यांची भयंकर सेना पाहून, अभिनंदन राजाने त्यांच्या पराभवाचे कारण जसे घडले तसे दुसऱ्या राजाला सांगितले.
इति श्रुत्वा तु कुतुकस्तमाश्वास्य महीपतिम् तत्सैन्यं मोहयामास शिलाभूतमचेतनम्
हे ऐकून कुतुकाने त्या राजाला धीर दिला आणि त्या सैन्याला गोंधळून टाकले, जणू काही ते दगडासारखे बधीर झाले.
तदा केसरिणी नाट्या अष्टौ बद्ध्वा महाबलान्
तेव्हा केसरीणीने आपल्या नृत्याने आठ बलवान वीरांना बांधून टाकले.
बाह्लीकश्च प्रसन्नात्मा बद्ध्वा तान्निगडैर्दृढैः
आणि बाहीलिकाने शांत मनाने त्यांना मजबूत बेड्यांनी बांधले.
देव्याश्च वरदानेन देवसिंहो भयातुरः
देवीच्या वरामुळे, भयाने ग्रासलेल्या देवसिंहाचा जीव वाचला.
ज्ञात्वा स्वर्णवती देवी सर्वविद्याविशारदा
हे समजून, सर्व विद्या जाणणारी सुवर्णवती देवी तिने ते ओळखले.
दृष्ट्वा तु दंपती तत्र मकरंदं गृहे स्थितौ
तेथे तिने मकरंद आणि त्याची पत्नी घरात राहात असल्याचे पाहिले.
कृष्णांशस्तु तदा दुःखी मकरन्दं वचोऽब्रवीत्
मग कृष्णांश दु:खी होऊन मकरंदाला बोलला.
कुलक्षये महत्पापं सुप्रोक्तं पूर्व सूरिभिः
कुळाचा नाश होणे हे मोठे पाप आहे, असे पूर्वीच्या ज्ञानी लोकांनी स्पष्ट सांगितले आहे.
इति श्रुत्वा तु तच्छयालः शूरायुतसमन्वितः कृष्णांशेन हयारूढो बाह्लीकं त्वरितो ययौ
हे ऐकून, त्याचा मेहुणा शूर वीरांसह, कृष्णांशासोबत घोड्यावर बसून लवकरच बाहीलिकाकडे गेला.
तदा स्वर्णवती देवी पुष्पवत्या समन्विता 3.3.23.
त्या वेळी सुवर्णवती देवी पुष्पवतीसोबत होती.
स छित्त्वा शांबरीं मायां बोधयित्वा स्वसैनिकान्
त्याने शांबरीची माया तोडली आणि आपल्या सैनिकांना जागे केले.
दृष्ट्वा ताञ्छत्रुसंयुक्तान्कुतुकस्तु तया सह
शत्रूंसोबत असलेल्यांना पाहून, कुतुका तिच्यासोबत तिथे पोहोचली.
छित्त्वा सा सकलां मायां बद्ध्वा तौ दैत्यसन्निभौ
तिने सारी माया नष्ट करून, त्या दोघांना, जे दैत्यासारखे होते, बांधून टाकले.
न दाहो दाहमापन्नो न भस्मी भस्मवान्खलु
त्याला आगीने जाळले नाही, ना तो राख झाला.
तदा पुष्पवती देवी हत्वा केसरिणी रुषा
तेव्हा पुष्पवती देवी रागाने त्या सिंहिणीला ठार मारली.
कुतुकं च तथाभूतं हत्वा स्वर्णवती स्वयम्
कुतुकाचा वध करून, ती स्वतः सोन्यासारखी तेजस्वी झाली.
पुनरागम्य सा देवी तया सार्द्धं शुभानना
ती देवी, सुंदर चेहऱ्याची, पुन्हा तिच्यासोबत परत आली.
ते सर्वे विस्मिताश्चासञ्ज्ञात्वा देव्या विमोहिताः
सर्वजण देवीच्या प्रभावाने गोंधळले आणि आश्चर्यचकित झाले.
पुनश्चासीत्तयोर्युद्धं सेनयोरुभयोर्मृधे
पुन्हा दोन्ही सैन्यांमध्ये रणभूमीत युद्ध झाले.