पुनश्च सिंहलद्वीपे जयंतार्थे वयं गताः 3.3.22.
पुन्हा आम्ही विजयासाठी सिंहलद्वीपावर गेलो.
अतस्त्वां प्रति सुप्रीता वयं भगिनिकिंकराः
म्हणूनच, तुझ्यावर खूप आनंदी होऊन, आम्ही बहिणीचे सेवक झालो.
गेहं निवासयामास स्वकीयं प्रेमविह्वला
ती आपुलकीने आमच्यावर प्रेम करून, आम्हाला आपल्या घरी ठेवले.
सभायां वीरसेनस्य राज्ञा तेनैव सत्कृतः
वीरसेंन राजाच्या सभेत, त्या राजाने त्याचा सन्मान केला.
निष्कासिताश्च ते सर्वे राज्ञाह्लादादयः खलाः । चौरितो नृपतेः कोशो हीनजात्यैर्महाबलैः
राजाचे चापलूस आणि दुष्ट सगळे लोक हाकलले गेले; राजाच्या खजिन्याची लुट मोठ्या ताकदीच्या पण नीच जातीच्या लोकांनी केली.
तदा तु कुंठिताः सर्वे शिरीषाख्यपुरेऽवसन्
तेव्हा सगळे पराभूत होऊन शिरीष नावाच्या नगरीत राहू लागले.
चंद्रावल्याश्च वै दोलां गृहीत्वा स गमिष्यति
आणि तो चंद्रावलीची झुला घेऊन निघून जाईल.
इति श्रुत्वा वीरसेनो ज्ञात्वा तत्सत्यकारणम्
हे ऐकून, वीरसेनाने खरी कारणे समजून घेतली.
वचनं प्राह भोः पुत्र बंधनं कुरु तस्य वै
त्याने असे सांगितले, 'अरे मुला, त्याला बांधून टाक.'
भोजनाय ददौ तस्यै ज्ञात्वा चन्द्रावली तदा
तेव्हा चंद्रावलीने हे समजून तिला जेवण दिले.
कामसेनश्च कुपितो गृहीत्वा दंडवेतसम् 3.3.22.
कामसेन रागावून, हातात काठी घेतली.
गृहीत्वा भुजयोस्तं वै बंधनाय समुद्यतः
त्याने त्याला हातांनी पकडून बांधायला सज्ज झाला.
पुत्रानाज्ञापयामास तस्य बंधनहेतवे
त्याने आपल्या मुलांना त्याला बांधण्यासाठी आज्ञा दिली.
सेनामध्ये समागम्य महद्युदमचीकरत् अहोरात्रमभूद्युद्धं दारुणं रोमहर्षणम्
सैन्यात भेटून मोठे युद्ध झाले; ते भयंकर आणि अंगावर काटा आणणारे युद्ध रात्रंदिवस चालू राहिले.
हता लक्षं महाशूरा उदयेन महाबलाः
उदयाने मोठ्या ताकदीने एक लक्ष शूर वीर मारले.
दृष्ट्वा पराजितं सैन्यं सप्त पुत्रा महाबलाः
आपले सैन्य हरलेले पाहून, सातही बलवान पुत्रांनी
स वीरो बिंदुलारूढो भूमौ कृत्वा गजासनान्
तो वीर बिंदुलावर बसून, हत्तींच्या आसनांना जमिनीवर ठेवून उभा राहिला.
इति श्रुत्वा वीरसेनः सूर्यभक्तिपरायणः तेनास्त्रेणैव कृष्णांशः सहयो मूर्च्छितो भुवि
हे ऐकून, सूर्यभक्त वीरसेन, त्याच अस्त्राने, कृष्णांश हा मित्र, दोघेही जमिनीवर बेशुद्ध पडले.
वीरसेनस्तु तं बद्ध्वा मोचयित्वा सुतान्वधूम्
वीरसेनाने त्याला बांधून ठेवले आणि मग त्याचे मुले व सून यांना सोडून दिले.
हतरोषास्तदा वीराः कृष्णांशस्य ययुर्दिशः
तेव्हा संतापलेले वीर त्या कॄष्णांशाच्या दिशेने गेले.
महीपतिं महाधूर्तं मत्वा राजाब्रवीदिदम् 3.3.22.
राजाने त्या राजाला मोठा चलाख समजून असे बोलले.
बद्ध्वा स्वभगिनीकांतं स्वबंधुं मोचयाशु वै
आपल्या बहिणीच्या प्रिय व्यक्तीला बांधा आणि आपला नातेवाईक लवकर सोडा.
शीघ्रं गत्वा च नगरीं रुरोध बलवान्रुषा सौरमस्त्रमुपादाय दाहनार्थं समुद्यतः
तो तात्काळ नगरात गेला, रागाने आणि बळाने त्याने नगराला वेढा घातला, आणि सौरम अस्त्र घेऊन जाळण्यासाठी सज्ज झाला.
सज्जीभूते तदस्त्रे तु ब्रह्मानंदो महाबलः
ते अस्त्र तयार होताच, बलवान ब्रह्मानंद आनंदित झाला.
दृष्ट्वा भयान्वितो भूपस्तमेव शरणं ययौ
हे पाहून राजा घाबरला आणि त्याच्या शरण गेला.
धूर्तवाक्येन हे भूप मद्बंधुर्बाधितस्त्वया अतस्त्वं भगिनीयुक्तं स्वसुतं देहि मे नृप
धूर्तपणाने तो म्हणाला, 'हे राजन, माझ्या नातेवाईकाला तू त्रास दिलास; म्हणून तुझ्या बहिणीसह तुझा मुलगा मला दे.'
इति श्रुत्वा च नृपतिर्वचनं प्राह नम्रधीः
हे ऐकून राजा नम्रपणे बोलला.
इत्युक्त्वा वीरसेनश्च सुतं चंद्रावलीं तथा
मग वीरसेनाने आपला मुलगा आणि चंद्रावली दिली.
ब्रह्मानन्दोऽपि बलवान्कृष्णांशेन समन्वितः
ब्रह्मानंदही बलवान होता आणि कॄष्णांशासोबत होता.
मलना स्वसुतं दृष्ट्वा प्रेमविह्वलकंपिता
मलना आपल्या मुलाला पाहून प्रेमाने थरथर कापू लागली.