कृष्णांशस्तु शुभां नारीं दृष्ट्वाश्चर्यमुपागतः स्वर्गलोकादिहायाता यदि वा पन्नगी स्वयम्
कृष्णाचा अंश ती शुभ स्त्री पाहून अचंबित झाला, जणू ती स्वर्गातून आली आहे की एखादी नागकन्या आहे असे त्याला वाटले.
इति श्रुत्वा च सा प्राह मालाकारस्य वै सुता
हे ऐकून माळाकाराची कन्या बोलली.
पुष्पेणानेन भूपाल तुलिता भूपतेः सुता
राजा, या फुलाने राजकन्येची सर केली जाते.
देवैश्च प्रार्थिता बाला रूपयौवनशालिनी
देवतांनी मागितलेली ही कन्या रूप आणि तारुण्याने संपन्न आहे.
शृणु तत्कारणं भूप मकरंदो यथा भवेत्
राजा, आता ऐक, मकरंद कसा झाला, याचं कारण मी सांगतो.
अजेयोऽन्यैश्च कृष्णांशादृते त्वं जगतीतले
या पृथ्वीवर, कृष्णांशा वगळता तुला कोणीही जिंकू शकत नाही.
स राज्यं कारयामास धर्ममेघं हरिप्रियम्
त्याने धर्माचं राज्य स्थापलं, जे हरिला प्रिय होतं.
मिथुनं जनयामास पावकात्सुंदराननम्
त्याने अग्नीतून एक सुंदर मुख असलेलं जोडपं उत्पन्न केलं.
पञ्चमाब्दवया भूत्वा मकरंदो महाबलः
महाबली मकरंद पाच वर्षांचा झाल्यावर,
द्वादशाब्दवयः प्राप्ते मकरंदे नृपप्रिये 3.3.21.
राजांना प्रिय असलेला मकरंद बारा वर्षांचा झाला तेव्हा,
शिलामयं महावेगं शत्रुसेनाक्षयंकरम्
दगडासारखी वेगवान आणि बलवान सेना निर्माण झाली, जिला शत्रूंच्या सैन्याचा नाश करण्याची ताकद होती.
तस्येदं सुंदरं दिव्यं विपिनं सुरपूजितम्
त्याचं हे सुंदर, दिव्य अरण्य देवतांनी पूजलेलं आहे.
इति श्रुत्वा तु वचनं कृष्णांशः स्मरपीडितः
ही वाक्यं ऐकून, प्रेमाने व्याकुळ झालेला कृष्णांशा हलला.
देवसिंहस्तु कालज्ञो ज्ञात्वा मोहत्वमागतम्
काळाचं ज्ञान असलेला देवसिंहाने समजलं की मोह उत्पन्न झाला आहे.
कृष्णांशस्तु ततस्सार्द्धं देवसिंहेन तन्मयः
मग कृष्णांशा देवसिंहासोबत त्या अवस्थेत पूर्णपणे रंगून गेला.
मासान्ते गृहमागत्य राज्ञे सर्वान्न्यवेदयत् कृष्णांशो मोहमागत्य तुष्टाव जगदंबिकाम्
मासाच्या शेवटी घरी परत येऊन त्याने सर्व गोष्टी राजाला सांगितल्या; मोहात पडलेला कृष्णांशा जगदंबेची स्तुती करू लागला.
कृष्णांश उवाच पाहि मां कामदेवार्तं पुष्पवत्यै प्रबोधय
कृष्णांशा म्हणाला: कामाने त्रस्त झालेल्या मला वाचव आणि पुष्पवतीला जागृत कर.
मधुकैटभसंमोहे महिषासुरघातिनि
मधु आणि कैटभाला मोहात टाकणारी, महिषासुराचा वध करणारी माता,
धूम्रलोचनसंदाहे चंडमुंडविनाशिनि
धूम्रलोचनाचा नाश करणारी, चंड-मुंडाचा संहार करणारी देवी,
रक्तबीजासृक्कपीते सर्वदैत्यभयंकरे 3.3.21.
रक्तबीजाचं रक्त प्यायलीस, सर्व दैत्यांना नेहमीच भयभीत करणारी तू,
निशुंभदैत्यसंहारे शुंभदैत्यविनाशिनि
निशुंभ दैत्याचा संहार करणारी, शुंभ दैत्याचा नाश करणारी देवी,
इति स्तुत्वा च सुष्वाप स वीरः परमासने चकार प्रत्यहं देवी वरदाभयकारिणी
अशी स्तुती करून तो वीर श्रेष्ठ आसनावर झोपी गेला; रोज तो वर देणारी, भीती दूर करणारी देवीची पूजा करू लागला.
एवं गते चतुर्मासे जलवृष्टिकरे मुने
मुनिवर, अशा प्रकारे चार महिन्यांचा पावसाळा संपला.
कार्तिके कृष्णपक्षे तु गतोऽसौ देवसंयुतः
कार्तिक महिन्यातील कृष्णपक्षात, तो देवांसह निघून गेला.
पुष्पागृहमुपागम्य तत्र वासमचीकरत्
तो फुलांच्या घरात गेला आणि तिथेच राहू लागला.
एकदा सुंदरं हार कृष्णांशेनैव गुंठितम् गृहीत्वा प्रययौ पुष्पा पुष्पवत्याश्च मंदिरे
एकदा सुंदर हार, जो कृष्णाचा अंश गुंफलेला होता, तो घेऊन पुष्पा पुष्पवतीच्या घरात गेली.
सा तु ग्रैवेयकं दृष्ट्वा त्वष्ट्रेव रचितं प्रियम्
तीने तो हार पाहिला, जो तिला फार प्रिय वाटला आणि जणू विश्वकर्म्याने बनवला आहे असे वाटले.
अये सखि महामाये सत्यं कथय मेऽग्रतः
ती म्हणाली, "अग सखी, महाशक्तिवाली, माझ्यासमोर खरी गोष्ट सांग."
इति श्रुत्वा वचस्तस्या मकरंदभयातुरा
तिचे हे बोल ऐकून मकरंदा घाबरून गेली.
जीवदानं च मे देहि तर्हि ते कथयाम्यहम् 3.3.21.
"माझ्या जीवाची शपथ दे, मग मी तुला सगळं सांगते," असे ती म्हणाली.