हे इन्दुल महाभाग पितृमातृयशस्कर
“हे इंदुला, भाग्यवान, वडीलधाऱ्यांचा सन्मान वाढवणारा,” असे त्याने म्हटले.
पूर्वं हत्वा च मां वीर स्वपितृव्यं ततः पुनः सुखी भव महावीर गेहे वै सुखवर्मणः
“माझा आणि मग तुझ्या काकाचा वध केल्यावर, हे महावीर, सुखवर्म्याच्या घरी सुखी रहा.”
इति श्रुत्वा वचस्तस्य ज्ञात्वा च स्वकुलं शिशुः कृतवान्रोदनं गाढमपराधनिवृत्तये
ही वचने ऐकून आणि आपला कुळ आठवून त्या मुलाने अपराधाची जाणीव होऊन जोरात रडायला सुरुवात केली.
उवाच मधुरं वाक्यं शृणु तात मम प्रिय
त्याने गोड शब्दांत सांगितले, “ऐका बाबा, माझ्या प्रिय वडिलांनो.”
देवो वा मानुषो वापि पन्नगो वापि दानवः
“देव असो, माणूस असो, सर्प असो किंवा दानव असो—”
सोहमाजन्मशुद्धस्य पितुराह्लादकस्य च
“मी तोच आहे, जन्मतः शुद्ध, वडिलांना आनंद देणारा.”
पद्मिन्या जनितं मोहं गृहीत्वा ज्ञातवान्न हि
“पद्मिनीमुळे निर्माण झालेला मोह स्वीकारून, मी काहीच ओळखू शकलो नाही.”
इत्युक्त्वा स पुनर्बालो रुरोद स्नेहकातरः
असे म्हणून तो मुलगा पुन्हा प्रेमाने भरून रडू लागला.
इति श्रुत्वा वचस्तस्य कृष्णांशो वचनं शिशोः उत्सवं कारयामास तत्र देशे जनेजने
त्या मुलाची वचने ऐकून कृष्णांशाने त्या प्रदेशात सर्व लोकांसाठी उत्सव साजरा केला.
आर्य्यसिंहस्तु तच्छ्रुत्वा नानाद्रव्यसमन्वितः 3.3.19.
हे ऐकून, विविध वस्तूंनी सजलेला आर्यसिंह—
शतं हयांस्तथा नागान्मुक्तामणि विभूषितान्
—मोती आणि रत्नांनी सजवलेले शंभर घोडे आणि हत्ती दिले.
प्रस्थानमकरोत्तेषां स प्रेम्णा वाक्यगद्गदः
त्याने त्यांचा निरोप प्रेमाने, गहिवरलेल्या आवाजात दिला.
उषित्वा मासमेकं तु तस्मिन्मार्गे भयानके
त्या भयंकर वाटेवर एक महिना राहिल्यावर,
आह्लादस्तु प्रसन्नात्मा सुतं पत्नीसमन्वितम्
आह्लाद आनंदी मनाने, आपल्या पत्नी आणि मुलासह,
दशहाराख्यनगरं संप्राप्तः स्वकुलैस्सह
तो आपल्या कुटुंबासह दशहारा नावाच्या नगरात पोहोचला.
पृथ्वीराजस्तु तच्छ्रुत्वा विस्मयं परमं ययौ
पृथ्वीराज राजाने हे ऐकून मोठ्या आश्चर्याने भरून गेला.
अप्ससरस्त्वं स्वयं त्यक्त्वा भूमौ नारीत्वमागता
तू आपले अप्सरेचे रूप सोडून स्वतः पृथ्वीवर स्त्रीरूप धारण केलेस.
यक्ष्मणा मरणं प्राप्य स्वर्गलोकमुपाययौ
क्षयरोगाने मृत्यू आल्यावर तू स्वर्गलोकात गेलीस.
सूत उवाच मुने पांचालदेशे तु राजासीद्बलवर्द्धनः
सूते म्हणाले: मुनी, पांचाळ देशात बलवर्धन नावाचा राजा होता.
बिसेनवंशभूपालो वेदतत्त्वविशारदः
तो बिसेन वंशाचा राजा वेदांचे तत्त्व जाणणारा होता.
तस्य पुत्रावुभौ जातौ क्षत्रधर्मपरायणौ
त्याला दोन पुत्र झाले, दोघेही क्षत्रिय धर्म पाळणारे होते.
द्वादशाब्दवया भूत्वा मयूरध्वज एव सः
तो बारा वर्षांचा झाल्यावर त्याला मयूरध्वज म्हणत.
यतेंद्रियस्तथा मौनी वानप्रस्थ परायणः
तो इंद्रियांवर संयम ठेवणारा, मौन धारण करणारा आणि वानप्रस्थ मार्गावर चालणारा होता.
तदा प्रसन्नो भगवान्सेनानीरग्निभूः स्वयम्
त्या वेळी भगवंत सेनानी अग्निभू स्वतः प्रसन्न झाले.
मयूरध्वज एवापि दृष्ट्वा सर्वमयं शिशुम्
मयूरध्वजाने पाहिले की तो मुलगा पूर्णपणे सोन्याचा आहे.
मयूरध्वज उवाच पिबति मात्रियं दुग्धमुत्तमं वधति सर्वदा दैत्यदानवान्
मयूरध्वज म्हणाला: तो आपल्या आईचे उत्तम दूध पितो आणि नेहमी दैत्य-दानवांचा नाश करतो.
नमस्ते देवसेनेश महिषासुरमर्दन
देवसेनेचे स्वामी, महिषासुराचा वध करणारा, तुला नमस्कार.
प्रसन्नो भव सर्वात्मन्गुहशक्तिधराव्यय 3.3.20.
सर्वत्र असणाऱ्या, गुहाची शक्ती धारण करणाऱ्या, अविनाशी प्रभो, कृपा कर.
इति श्रुत्वा स्तुतिं तस्य सेनानीस्तमुवाच वै
त्याचे स्तवन ऐकून सेनापतीने त्याच्याशी बोलले.
इत्युक्तस्तेन देवेन भूपतिः प्राह नम्रधीः
त्या देवतेने असे म्हटल्यावर, राजाने नम्रपणे उत्तर दिले.