हा इन्दुल महावीर हा मद्बंधो प्रियंकर
'हाय इंदुला, महावीर! हाय माझ्या बंधू, आनंद देणारा!'
दर्शनं देहि मे शीघ्रं गृहाणाद्य शुभाननाम्
'मला लवकर दर्शन दे, शुभमुखी, आज मला स्वीकार.'
तस्मिन्काले च संप्राप्तः शक्रपुत्रो महाबलः
त्या वेळी इंद्रपुत्र बलवान तेथे आला.
दृष्ट्वा सैन्यनिपातं च तालनो वाहिनीपतिः।। । सिंहनादं ननादोच्चैः सिंहिन्युपरि संस्थितः
सैन्याची मांडणी पाहून, तालन सेनापती सिंहिणीवर उभा राहून सिंहासारखा मोठ्याने गर्जला.
न जयः सैन्यनाशेन तव वीर भविष्यति
'वीरा, सैन्याचा नाश करून तुला विजय मिळणार नाही.'
इति श्रुत्वा वचस्तस्य शक्रपुत्रो भयंकरः स्वभल्लेन पुनर्वीरो दंशयामास वक्षसि
हे शब्द ऐकून, भयंकर इंद्रपुत्र त्या वीराने स्वतःच्या गदेद्वारे पुन्हा त्याच्या छातीवर प्रहार केला.
इंदुले मूर्छिते तस्मिन्वडवा दिव्यरूपिणी
इंदुला बेशुद्ध पडला तेव्हा वडवा दिव्य रूप धारण करू लागली.
तदा स बालस्त्वरितः कालास्त्रं चाप आदधे
तेव्हा तो मुलगा घाईघाईने काळास्त्र आणि धनुष्य उचलला.
मृते सेनापतौ तस्मिन्कृष्णांशो मदविह्वलः
सेनापती मारला गेल्यावर, कृष्णांश कामाने वेडा झाला आणि व्याकुळ झाला.
इन्दुलः क्रोधताम्राक्षस्त्वाग्नेयं शरमाददे कृत्वा शीघ्रं ययौ शत्रुं स तु वायव्यमादधे ।। 3.3.19.
इंदुला रागाने डोळे लाल करून, अग्निबाण उचलला; तो पटकन शत्रूकडे गेला, आणि शत्रूने वायुबाण उचलला.
स्वयोगेनैव कृष्णांशः पीत्वा वायव्यमुत्तमम्
स्वतःच्या योगशक्तीने कृष्णांशाने तो श्रेष्ठ वायुबाण पिऊन टाकला.
तथाविधं रिपुं दृष्ट्वा शक्रपुत्रो महाबलः
असा शत्रू पाहून, इंद्रपुत्र बलवान आश्चर्यचकित झाला.
पुनर्योगबलेनैव तदस्त्रं संक्षयं गतम्
पुन्हा योगबळाने ते अस्त्र निष्प्रभ झाले.
स्वयोगेनैव कृष्णांशो जलं सर्वं मुखेऽकरोत्
स्वतःच्या योगशक्तीने कृष्णांशाने सर्व पाणी आपल्या तोंडात घेतले.
ययौ शीघ्रं प्रसन्नात्मा बाहुशाली यतेन्द्रियः चर्म खड्गं गृहीत्वाशु खड्गयुद्धमचीकरत्
स्वच्छ मनाचा, बलवान हातांचा आणि इंद्रियांवर ताबा असलेला तो झपाट्याने निघाला. त्याने ढाल आणि तलवार घेतली आणि लगेच तलवारीचे युद्ध सुरू केले.
एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता देवाद्याः सर्वभूमिपाः
इतक्यात सर्व देव आणि पृथ्वीवरील राजे तेथे आले.
प्रातःकाले च संप्राप्ते बलखानिर्महाबलः
पहाटे बलवान बलखानि तेथे आला.
श्रमेण कर्शितो वीरः शक्रपुत्रः प्रतापवान्
परिश्रमाने थकलेला, पराक्रमी आणि तेजस्वी इंद्रपुत्र तेथे उभा राहिला.
स्वखड्गेनैव कृष्णांश शिरस्तव हराम्यहम् इत्युक्त्वा खड्गमादाय ययौ शीघ्रं रुषान्वितः
“मी माझ्या स्वतःच्या तलवारीने, हे कृष्णांशा, तुझे डोके उडवीन,” असे म्हणून तो तलवार घेऊन रागाने झपाट्याने पुढे गेला.
बलखानिस्तु तं ज्ञात्वा त्यक्त्वास्त्रं प्रेमकातरः 3.3.19.
पण बलखानिने त्याला ओळखून, प्रेमाने आपले शस्त्र खाली ठेवले.
हे इन्दुल महाभाग पितृमातृयशस्कर
“हे इंदुला, भाग्यवान, वडीलधाऱ्यांचा सन्मान वाढवणारा,” असे त्याने म्हटले.
पूर्वं हत्वा च मां वीर स्वपितृव्यं ततः पुनः सुखी भव महावीर गेहे वै सुखवर्मणः
“माझा आणि मग तुझ्या काकाचा वध केल्यावर, हे महावीर, सुखवर्म्याच्या घरी सुखी रहा.”
इति श्रुत्वा वचस्तस्य ज्ञात्वा च स्वकुलं शिशुः कृतवान्रोदनं गाढमपराधनिवृत्तये
ही वचने ऐकून आणि आपला कुळ आठवून त्या मुलाने अपराधाची जाणीव होऊन जोरात रडायला सुरुवात केली.
उवाच मधुरं वाक्यं शृणु तात मम प्रिय
त्याने गोड शब्दांत सांगितले, “ऐका बाबा, माझ्या प्रिय वडिलांनो.”
देवो वा मानुषो वापि पन्नगो वापि दानवः
“देव असो, माणूस असो, सर्प असो किंवा दानव असो—”
सोहमाजन्मशुद्धस्य पितुराह्लादकस्य च
“मी तोच आहे, जन्मतः शुद्ध, वडिलांना आनंद देणारा.”
पद्मिन्या जनितं मोहं गृहीत्वा ज्ञातवान्न हि
“पद्मिनीमुळे निर्माण झालेला मोह स्वीकारून, मी काहीच ओळखू शकलो नाही.”
इत्युक्त्वा स पुनर्बालो रुरोद स्नेहकातरः
असे म्हणून तो मुलगा पुन्हा प्रेमाने भरून रडू लागला.
इति श्रुत्वा वचस्तस्य कृष्णांशो वचनं शिशोः उत्सवं कारयामास तत्र देशे जनेजने
त्या मुलाची वचने ऐकून कृष्णांशाने त्या प्रदेशात सर्व लोकांसाठी उत्सव साजरा केला.
आर्य्यसिंहस्तु तच्छ्रुत्वा नानाद्रव्यसमन्वितः 3.3.19.
हे ऐकून, विविध वस्तूंनी सजलेला आर्यसिंह—