बलाद्दोलां समारोप्य लुंठयित्वा रिपोर्गृहम्
त्याने तिच्यावर जबरदस्तीने डोलीत बसवले आणि शत्रूचे घर लुटले.
बलखानिस्तु बलवान्देवतालनसंयुतः
बलखानी हा बलवान आणि देवतालनासह होता.
सुखवर्माणमागत्य सेनाध्यक्षं रिपोः सुतम्
तो शत्रूच्या सैन्याचा प्रमुख आणि त्याचा मुलगा सुखवर्मनकडे गेला.
हते तस्मिन्महावीर्ये जयन्तः क्रोधमूर्च्छितः
त्या महावीराचा वध झाल्यावर जयंताला प्रचंड राग आला.
श्यालं च सुखवर्माणं संजीव्य स्वगृहं ययौ
त्याने आपला मेहुणा सुखवर्मनाला पुन्हा जिवंत केले आणि आपल्या घरी गेला.
विस्मितः स ययौ गेहं यथा पूर्वं तथाविधः
आश्चर्यचकित होऊन तो पुन्हा पूर्वीसारखाच घरी गेला.
आर्य्यसिंहगृहं गत्वा पृष्टवान्सर्वकारणम्
तो आर्यसिंहाच्या घरी गेला आणि सर्व गोष्टी विचारून घेतल्या.
रुरोद सुभृशं वीरो हा प्रिये मदविह्वले
तो वीर फारच रडला, म्हणाला, 'हाय माझ्या प्रिये, कामाने वेडी झालेली!'
इत्येवं रोदनं कृत्वा वडवोपरि संस्थितः एकाकी स ययौ क्रुद्धो निशि यत्र स्थितो रिपुः
असं रडून झाल्यावर तो वडवेसार वर उभा राहिला आणि एकटाच, रागाने पेटून, रात्री शत्रू जिथे आहे तिथे गेला.
एतस्मिन्समये वीरो बलखानिर्महाबलः 3.3.19.
त्याच वेळी बलवान बलखान हा वीर तेथे पोहोचला.
हा इन्दुल महावीर हा मद्बंधो प्रियंकर
'हाय इंदुला, महावीर! हाय माझ्या बंधू, आनंद देणारा!'
दर्शनं देहि मे शीघ्रं गृहाणाद्य शुभाननाम्
'मला लवकर दर्शन दे, शुभमुखी, आज मला स्वीकार.'
तस्मिन्काले च संप्राप्तः शक्रपुत्रो महाबलः
त्या वेळी इंद्रपुत्र बलवान तेथे आला.
दृष्ट्वा सैन्यनिपातं च तालनो वाहिनीपतिः।। । सिंहनादं ननादोच्चैः सिंहिन्युपरि संस्थितः
सैन्याची मांडणी पाहून, तालन सेनापती सिंहिणीवर उभा राहून सिंहासारखा मोठ्याने गर्जला.
न जयः सैन्यनाशेन तव वीर भविष्यति
'वीरा, सैन्याचा नाश करून तुला विजय मिळणार नाही.'
इति श्रुत्वा वचस्तस्य शक्रपुत्रो भयंकरः स्वभल्लेन पुनर्वीरो दंशयामास वक्षसि
हे शब्द ऐकून, भयंकर इंद्रपुत्र त्या वीराने स्वतःच्या गदेद्वारे पुन्हा त्याच्या छातीवर प्रहार केला.
इंदुले मूर्छिते तस्मिन्वडवा दिव्यरूपिणी
इंदुला बेशुद्ध पडला तेव्हा वडवा दिव्य रूप धारण करू लागली.
तदा स बालस्त्वरितः कालास्त्रं चाप आदधे
तेव्हा तो मुलगा घाईघाईने काळास्त्र आणि धनुष्य उचलला.
मृते सेनापतौ तस्मिन्कृष्णांशो मदविह्वलः
सेनापती मारला गेल्यावर, कृष्णांश कामाने वेडा झाला आणि व्याकुळ झाला.
इन्दुलः क्रोधताम्राक्षस्त्वाग्नेयं शरमाददे कृत्वा शीघ्रं ययौ शत्रुं स तु वायव्यमादधे ।। 3.3.19.
इंदुला रागाने डोळे लाल करून, अग्निबाण उचलला; तो पटकन शत्रूकडे गेला, आणि शत्रूने वायुबाण उचलला.
स्वयोगेनैव कृष्णांशः पीत्वा वायव्यमुत्तमम्
स्वतःच्या योगशक्तीने कृष्णांशाने तो श्रेष्ठ वायुबाण पिऊन टाकला.
तथाविधं रिपुं दृष्ट्वा शक्रपुत्रो महाबलः
असा शत्रू पाहून, इंद्रपुत्र बलवान आश्चर्यचकित झाला.
पुनर्योगबलेनैव तदस्त्रं संक्षयं गतम्
पुन्हा योगबळाने ते अस्त्र निष्प्रभ झाले.
स्वयोगेनैव कृष्णांशो जलं सर्वं मुखेऽकरोत्
स्वतःच्या योगशक्तीने कृष्णांशाने सर्व पाणी आपल्या तोंडात घेतले.
ययौ शीघ्रं प्रसन्नात्मा बाहुशाली यतेन्द्रियः चर्म खड्गं गृहीत्वाशु खड्गयुद्धमचीकरत्
स्वच्छ मनाचा, बलवान हातांचा आणि इंद्रियांवर ताबा असलेला तो झपाट्याने निघाला. त्याने ढाल आणि तलवार घेतली आणि लगेच तलवारीचे युद्ध सुरू केले.
एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता देवाद्याः सर्वभूमिपाः
इतक्यात सर्व देव आणि पृथ्वीवरील राजे तेथे आले.
प्रातःकाले च संप्राप्ते बलखानिर्महाबलः
पहाटे बलवान बलखानि तेथे आला.
श्रमेण कर्शितो वीरः शक्रपुत्रः प्रतापवान्
परिश्रमाने थकलेला, पराक्रमी आणि तेजस्वी इंद्रपुत्र तेथे उभा राहिला.
स्वखड्गेनैव कृष्णांश शिरस्तव हराम्यहम् इत्युक्त्वा खड्गमादाय ययौ शीघ्रं रुषान्वितः
“मी माझ्या स्वतःच्या तलवारीने, हे कृष्णांशा, तुझे डोके उडवीन,” असे म्हणून तो तलवार घेऊन रागाने झपाट्याने पुढे गेला.
बलखानिस्तु तं ज्ञात्वा त्यक्त्वास्त्रं प्रेमकातरः 3.3.19.
पण बलखानिने त्याला ओळखून, प्रेमाने आपले शस्त्र खाली ठेवले.