सिंहलद्वीपके रम्ये ह्यार्यसिंहो नृपः स्थितः रागिण्यः सप्त विख्यातास्तत्सख्यः प्रमदोत्तमाः
सुंदर सिंहलद्वीपावर आर्यसिंह नावाचा राजा राज्य करत होता. त्याच्या सात राणी प्रसिद्ध होत्या, त्या सगळ्या त्याच्या अतिशय प्रिय आणि सुंदर सख्या होत्या.
नलिनीसागरे रम्ये गिरिजामंदिरं शुभम् 3.3.18.
नलिनी समुद्राच्या रम्य किनाऱ्यावर गिरिजेचे शुभ मंदिर उभे होते.
सापि तं सुन्दरं दृष्ट्वा हंसदेहे समास्थितम्
तीने त्या सुंदर हंसाच्या रूपात असलेल्या त्याला पाहिले.
वर्षमेकं ययौ तत्र नानालीलासु मोहितः
तिथे तिने विविध लीलांमध्ये रमून एक वर्ष घालवले.
भक्तिगर्वत्वमापन्ने चाह्लादे जगदंबिका
भक्तीचा गर्व आणि आनंद यामुळे जगदंबा प्रसन्न झाली.
तस्य प्राप्तं महद्दुःखमाह्लादस्य जयैषिणः
पण केवळ आनंद मिळवू पाहणाऱ्या त्याच्यावर मोठे दुःख ओढावले.
इन्दुलं रूपसम्पन्नं लंकापुरनिवासिनः
इंदुला नावाची रूपवान स्त्री लंका नगरीत राहात होती.
इति श्रुत्वा वचो घोरं सकुलो विललाप ह
ती भयंकर बातमी ऐकून त्याचा सारा परिवार हंबरडा फोडून रडू लागला.
कृष्णांशो रुदितं प्राहाह्लादं ज्येष्ठं शृणुष्व भोः इंदुलं त्वां समेष्यामि भवान्धैर्यपरो भवेत्
कृष्णांशाने रडणाऱ्या आहलाद या ज्येष्ठाला सांगितले, 'ऐक, मी इंदुलाला तुझ्यासाठी आणीन; तू धीर धर.'
बलखानिश्च कृष्णांशो देवसिंहश्च तालनः
बलखानी, कृष्णांश, देवसिंह आणि तालन,
मार्गप्राप्ताश्च ये भूपा ग्रामपा राष्ट्रपास्तथा
मार्गावर आलेले ते राजे, तसेच गावचे आणि प्रदेशाचे प्रमुख,
ये भूपा मदमत्ताश्च जित्वा तांस्तालनो बली 3.3.18.
मदाने मस्त झालेले सर्व राजे बलवान तालनाने पराभूत केले.
पूजयित्वा च रामेशं रामेण स्थापितं शिवम्
रामाने स्थापलेल्या शिवाचे, रामेशाचे त्यांनी भक्तीने पूजन केले.
नलिनीसागरं प्राप्य तत्र वासमकारयन्
ते नलिनी समुद्रावर पोहोचले आणि तिथेच त्यांनी आपला निवास केला.
आर्य्यसिंह महाभाग स्वपोतान्देहि तीर्णकान् नो चेत्त्वां सबलं जित्वा राष्ट्रभंगं करोम्यहम्
'हे महाभाग आर्यसिंह, तुझ्या पार गेलेल्या मुलांना मला दे; नाहीतर मी तुला सैन्यासह जिंकून तुझे राज्य उद्ध्वस्त करीन.'
इति श्रुत्वा पत्रवचो भूपतिर्बलवत्तरः
ही पत्रातील वचने ऐकून तो सर्वांत बलवान राजा,
इन्दुलः स्तंभनं मंत्रं संस्थाप्य शर उत्तमे
इंदुलाने स्तंभन मंत्र स्थापन करून उत्तम बाण उचलला.
दिवसे सुखशर्मा च त्रिलक्षैः स्वदलैः सह
त्या दिवशी सुखशर्मा आपल्या तीन लक्ष अनुयायांसह उपस्थित होता.
निशामुखे च संप्राप्ते शक्रपुत्रो महाबलः। शतपुत्रैः क्षत्रियाणां सार्द्धं युद्धाय चाययौ
रात्री जवळ येताच, इंद्राचा बलवान पुत्र शंभर पुत्रांसह आणि क्षत्रियांबरोबर युद्धासाठी आला.
तेषां हया हरिद्वर्णा योगिवेषधरा बलात् तत्पश्चाद्गेहमासाद्य तदा तैः सुखितोऽवसत्
त्यांचे घोडे हिरव्या रंगाचे होते आणि ते सर्व योग्यासारखे वस्त्र परिधान करीत होते. नंतर ते घरात पोहोचले आणि सर्वांनी मिळून आनंदाने तेथे राहिले.
एवं जाताश्च षण्मासास्तयोर्युद्धं हि सेनयोः
अशा प्रकारे त्या दोन्ही सैन्यांमध्ये सहा महिने युद्ध चालू राहिले.
संप्राप्य मानसीं पीडां युद्धार्थं विमुखोऽभवत्
मनात मोठी वेदना येऊन त्याला युद्धाची इच्छा राहिली नाही.
देवसिंहं समाहूय त्रिकालज्ञं महामतिम् श्रुत्वोवाच महायोगी देवसिंहो महाबलः
त्रिकाळज्ञ आणि अत्यंत बुद्धिमान देवसिंहाला बोलावून, त्या महायोग्याने, बलवान देवसिंहाने ऐकून असे सांगितले.
महेंद्रतनयः कश्चित्सर्वशस्त्रास्त्रकोविदः रात्रौ स्वयं समागम्य करोति बलसंक्षयम्
महेंद्राचा एक पुत्र आहे, जो सर्व शस्त्रास्त्रात पारंगत आहे. तो रात्री स्वतः येतो आणि सैन्याचा नाश करतो.
अतस्त्वं मत्सहायेन तालनेन समन्वितः विजयी भव शीघ्रं हि नो चेद्यायां यमक्षयम्
म्हणून माझ्या आणि तालनाच्या मदतीने तू लवकर विजय मिळव. नाहीतर यमाच्या घरात जावे लागेल.
इति श्रुत्वा वचस्तस्य देवसिंहस्य भाषितम् सेनां निवेशयामास पोतेषु हयवाहनः
देवसिंहाने सांगितलेले हे शब्द ऐकून, घोड्यावर बसणाऱ्याने सैन्य जहाजांवर मांडले.
अर्द्धं सैन्यं च तत्रैव स्थापयित्वा महाबलः
तेथे त्या बलवानाने अर्धे सैन्य ठेवले.
हयारूढाश्च ते शूराः सर्वे युद्धसमन्विताः
सर्व शूर वीर घोड्यावर बसून युद्धासाठी सज्ज झाले.
हत्वा ते रक्षिणः सर्वाँल्लुंठयित्वा पुरं शुभम्
त्यांनी सर्व रक्षकांना मारून सुंदर नगरी लुटली.
राज्ञोऽन्तः पुरमागत्य कृष्णांशो बलवत्तरः सप्तालिभिर्वृतां रम्यां गीतनृत्यविशारदाम् ।। 3.3.19.
कृष्णाचा बलशाली अंश राजाच्या अंतःपुरात गेला, जिथे सात सेविकांनी वेढलेली, गाणे आणि नृत्यात निपुण अशी एक सुंदर स्त्री होती.