इति श्रुत्वा परिमलः सर्व भूपसमन्वितः
हे ऐकून, परिमल सर्व राजांसह होता.
तदा महासती वेला विललाप भृशं मुहुः तामाश्वास्य तदा वेलां नभोमार्गेण चाययौ
त्या वेळी महा पतिव्रता वेला वारंवार दुःखाने रडू लागली. तिला धीर देऊन तो आकाशमार्गाने निघून गेला.
लक्षणं तर्जयित्वासौ गृहीत्वा चागमन्मुदा 3.3.17.
लक्षणाला धमकावून, तो आनंदाने आगमनाची खूण घेऊन गेला.
पुनस्त्यक्त्वा सप्त सुतान्सहितान्नृपतेस्तु ते उषित्वा दशरात्रांते दध्युर्गंतुमनो मुने
मग त्यांनी राजा आणि सात मुलांना सोडून दिलं, दहा रात्री तिथे राहिले आणि शेवटी निघून जाण्याचा विचार केला, हे मुनी.
महीराजस्तु बलवान्गृहीत्वा भूपतेः पदौ
पण बलवान राजा, पृथ्वीच्या अधिपतीचे पाय पकडून बसला.
महाराज वधूस्ते च वेलेयं द्वादशाब्दिका
महामहाराज, तुमची वधू आता बारा वर्षांची झाली आहे.
तस्मात्तां त्वं परित्यज्य गच्छ गेहं सुखी भव
म्हणून तिला सोडून तू आपल्या घरी जा आणि सुखी रहा.
इत्यु्क्त्वा च वचो राजा स स्नेहादंकमस्पृशत् महीराजं स पस्पर्श स राजा चूर्णतां गतः
असं सांगून, त्या राजाने प्रेमाने त्याला मांडीवर घेतलं; त्याने पृथ्वीच्या राजाला स्पर्श केला आणि तो राजा क्षणातच राख झाला.
भग्नास्थी भूपती चोभौ पावकीयैश्चिकित्सकैः
दोन्ही राजांची हाडं मोडली होती, त्यांच्यावर पावकाच्या वैद्यांनी उपचार केले.
मलना स्वसुतं दृष्ट्वा प्राप्तमुद्वाहितं गृहे होमं वै कारयामास चंडिकायाः प्रसादतः
मलना आपल्या लग्न करून परतलेल्या मुलाला घरी पाहून, चंडिकेच्या कृपेने तिच्या नावाने होम केला.
सभायां लक्षणो वीरो यात्राकाले तमब्रवीत् नभोमार्गेण संप्राप्तौ योगिनौ च शिवाज्ञया
सभेत, लक्षण नावाच्या वीराने त्याला निघताना सांगितलं, 'शिवाच्या आज्ञेने ते दोन्ही योगी आकाशमार्गाने आले.'
जहतुस्तौ च मां जित्वा तत्तीक्ष्णभय मोहितम् इत्युक्तवंतं तं नत्वा ययुर्भूपाः स्वमालयम्
ते दोघं मला जिंकून, तीव्र भीतीमुळे गोंधळलेले, त्याला वंदन करून निघून गेले आणि राजे आपल्या घरी परतले.
सागराख्यसरस्तीरे कदाचिदिंदुलो बली
सागर नावाच्या सरोवराच्या काठी, कधीतरी बलवान इंदुला होता.
एतस्मिन्नंतरे हंसा आकाशाद्भू मिमागताः
तेवढ्यात, आकाशातून काही हंस पृथ्वीवर आले.
वक्ष्यमाणं वचः प्राहुर्धन्योऽयं दिव्यविग्रहः
त्यांनी असं म्हटलं, 'हा धन्य आहे, दिव्य रूपाचा आहे.'
महावती पुरीणां च सागरः सरसामपि
सागर ही नगरेमध्ये आणि सरोवरांमध्येही सर्वात मोठं आहे.
भो इन्दुल महाप्राज्ञ मानसे सरसि स्थिताः
अरे इंदुला, महाप्राज्ञ, आम्ही मानस सरोवरावर राहतो.
दृष्ट्वा तत्र शुभां नारीं सर्वाभरणभूषिताम्
तिथे, सर्व अलंकारांनी सजलेली एक शुभ स्त्री आम्ही पाहिली—
दृष्ट्वा मोहत्वमापन्ना वयं देशान्तरं गताः त्वत्समो न हि कोऽप्यत्र पद्मिनी सदृशो वरः
तिला पाहून आम्ही गोंधळलो आणि दुसऱ्या देशात गेलो; कारण इथे तुझ्यासारखा कोणी नाही, किंवा त्या कमळासारख्या कन्येसाठी योग्य वर नाही.
तस्मात्त्वं नः समारुह्य तां देवीं द्रष्टुमर्हसि
म्हणून तू आमच्यासोबत येऊन त्या देवीला पाहायला हवीस.
सिंहलद्वीपके रम्ये ह्यार्यसिंहो नृपः स्थितः रागिण्यः सप्त विख्यातास्तत्सख्यः प्रमदोत्तमाः
सुंदर सिंहलद्वीपावर आर्यसिंह नावाचा राजा राज्य करत होता. त्याच्या सात राणी प्रसिद्ध होत्या, त्या सगळ्या त्याच्या अतिशय प्रिय आणि सुंदर सख्या होत्या.
नलिनीसागरे रम्ये गिरिजामंदिरं शुभम् 3.3.18.
नलिनी समुद्राच्या रम्य किनाऱ्यावर गिरिजेचे शुभ मंदिर उभे होते.
सापि तं सुन्दरं दृष्ट्वा हंसदेहे समास्थितम्
तीने त्या सुंदर हंसाच्या रूपात असलेल्या त्याला पाहिले.
वर्षमेकं ययौ तत्र नानालीलासु मोहितः
तिथे तिने विविध लीलांमध्ये रमून एक वर्ष घालवले.
भक्तिगर्वत्वमापन्ने चाह्लादे जगदंबिका
भक्तीचा गर्व आणि आनंद यामुळे जगदंबा प्रसन्न झाली.
तस्य प्राप्तं महद्दुःखमाह्लादस्य जयैषिणः
पण केवळ आनंद मिळवू पाहणाऱ्या त्याच्यावर मोठे दुःख ओढावले.
इन्दुलं रूपसम्पन्नं लंकापुरनिवासिनः
इंदुला नावाची रूपवान स्त्री लंका नगरीत राहात होती.
इति श्रुत्वा वचो घोरं सकुलो विललाप ह
ती भयंकर बातमी ऐकून त्याचा सारा परिवार हंबरडा फोडून रडू लागला.
कृष्णांशो रुदितं प्राहाह्लादं ज्येष्ठं शृणुष्व भोः इंदुलं त्वां समेष्यामि भवान्धैर्यपरो भवेत्
कृष्णांशाने रडणाऱ्या आहलाद या ज्येष्ठाला सांगितले, 'ऐक, मी इंदुलाला तुझ्यासाठी आणीन; तू धीर धर.'
बलखानिश्च कृष्णांशो देवसिंहश्च तालनः
बलखानी, कृष्णांश, देवसिंह आणि तालन,