वह्निभूतं च कृष्णांशं दृष्ट्वाह्लादः सुदुःखितः
कृष्णांश अग्नीमय झालेला पाहून, आह्लाद फार दुःखी झाला.
तदा देवी वचः प्राह वत्स ते पुत्र एव च
तेव्हा देवी म्हणाली, 'बाळा, तो खरोखरच तुझा मुलगा आहे.'
इत्युक्ते वचने देव्या इन्दुलो वासवाज्ञया वडवामृतमारुह्य हयं तत्र समागतः
देवीने असे बोलताच, वासवाच्या आज्ञेने इंदुलो स्वर्गीय घोड्यावर बसून तिथे आला.
तदङ्गादुद्धृता वाहा मेघा इव समन्ततः
त्याच्या अंगातून घोडे सर्व बाजूंना मेघांसारखे पसरले.
शमीभूते तदा वह्नौ स्वमुखात्सहयो मुदा
जेव्हा अग्नी शांत झाला, तेव्हा तो आपल्या सोबत्यासह आनंदाने आपल्या तोंडातून बाहेर आला.
जीविते सप्तलक्षे तु शमीभूते हि पावके
सात लाख लोक जिवंत झाले आणि अग्नी शांत झाला.
लक्षं सैन्यं तु ये शिष्टास्ते सर्वेऽपि भयातुराः
शिल्लक असलेल्या लाखभर सैनिकांना सर्वांना भीतीने ग्रासले.
केचित्संन्यासिनो भूत्वा केचिद्वै ब्रह्मचारिणः
काहींनी संन्यास घेतला, तर काहींनी ब्रह्मचर्याचा व्रत स्वीकारले.
बद्ध्वा तान्गजसेनादींस्त्रीञ्छूरान्स च तालनः 3.3.16.
त्यानंतर तालनाने गजसेन आणि इतर वीरांना बांधून टाकले.
बलखानिं च निष्कास्य तालनस्तदनंतरम् तान्वीरांस्ताडयामास वेतसैः स्तंभबंधनैः
सैन्याचा तुकडा हाकलून लावून, तालनाने त्या वीरांना काठीने मारले आणि खांबाला बांधले.
गजमुक्ताज्ञया विप्र सेनापतरिरुदारधीः बलखानिर्हयारूढो गजमुक्ता च मंडपे
गजमुक्तेच्या आज्ञेने बुद्धिमान सेनापती युद्धरथावर चढला, आणि गजमुक्ताही मंडपात होती.
गजसेनस्तदा दिव्यैर्भोजनैस्तानभोजयत् लक्षशूरान्स संस्थाप्य स्वयं रुद्रपुरं ययौ
त्या वेळी गजसेनाने त्यांना दिव्य अन्नाने जेवू घातले, लक्ष योद्ध्यांना स्थिर केले आणि स्वतः रुद्रपूराकडे गेला.
ते रात्रौ लोहदुर्गेषु ह्युषित्वा यत्नतो बलात् द्वारमुद्घाटयाशु त्वं नो चेत्प्राणांस्त्यजिष्यसि
ते रात्री लोखंडी किल्ल्यांत राहिले, जोर लावून प्रयत्न केले; पटकन दरवाजा उघडा, नाहीतर तुमचे प्राण जातील.
इति सेनापतिः श्रुत्वा लक्षशूरान्समादिशत्
हे ऐकून सेनापतीने लक्ष योद्ध्यांना आज्ञा दिली.
इति श्रुत्वा तु ते शूराः शतघ्न्यस्तैः सुरोपिताः
हे ऐकून त्या शूरांनी शतघ्नी शस्त्रांनी घाव खाल्ले.
हते दशसहस्रे तु कृष्णांशो बिंदुलं हयम्
दहा हजार मारले गेल्यावर कृष्णांशाचा बिंदुल घोड्यावर चढला.
हतशेषा भयार्ताश्च सहयाशीतिसम्मिताः
जे उरले, ते घाबरलेले आणि त्यांच्या साथीदारांसह मिळून ऐंशी होते.
श्रुत्वा भयातुरो राजा स्वसुताभ्यां समन्वितः स्वपापं क्षालयामास दत्त्वा कन्यां विधानतः
हे ऐकून घाबरलेला राजा आपल्या दोन मुलांसह आला, आणि आपल्या पापाचा प्रायश्चित्त म्हणून त्याने कन्येचे विधिपूर्वक दान केले.
षोडशोष्ट्राणि स्वर्णानि गृहीत्वाह्लाद एव सः 3.3.16.
सोळा सोन्याचे उंट घेऊन तो आनंदित झाला.
संप्राप्ते गेहमाह्लादे देवी स्वर्णवती स्वयम्
घरात आनंद आल्यावर राणी स्वतः सोन्याने सजली.
मृताहं च त्वया पुत्र पुनरुज्जीविता खलु
माझा पुत्रा, मी मेली होते, पण तुझ्यामुळे मी पुन्हा जिवंत झाले.
इति श्रुत्वेन्दुलो वीरो नत्वाह जननीं मुदा
हे ऐकून वीर बिंदुलाने आनंदाने आईला वंदन केले आणि बोलला.
संप्राप्ते गेहमाह्लादे राजा परिमलः सुधीः
घरात आनंद आल्यावर बुद्धिमान राजा परिमल उपस्थित होता.
मृते कृष्णकुमारे तु भूपतौ रत्नभानुना
कृष्णकुमार राजा मरण पावल्यानंतर रत्नभानू राजा झाला.
महीराजः सुदुःखार्तो लक्षचंडीमकारयत्
महान राजा फार दुःखी झाला आणि त्याने लक्ष चंडिका पूजा केल्या.
वर्षेवर्षे तु ते सप्त भविष्यंत्यंगसम्भवाः
वर्षागणिक भविष्यातील सातजण त्याच्या अंगांतून जन्माला येतील.
इत्युक्ते वचने तस्मिन्राज्ञी गर्भमथो दधौ
हे शब्द ऐकून राणीने गर्भ धारण केला.
द्वितीयाब्दे तथा जाते दुश्शासनशुभांशतः
दुसऱ्या वर्षी दुष्शासनाच्या शुभ अंशातून एक बालक जन्माला आला.
उद्धर्षांशः सरदनो दुर्मुखांशस्तु मर्दनः
उद्धर्षांश हा सरदन झाला आणि दुर्मुख मर्दन झाला.
वर्द्धनश्चित्रबाणांशो वेला तदनु चाभवत्
वर्धन हा चित्रबाणाचा अंश होता, आणि त्यानंतर वेला आली.