तानाश्वास्य स कृष्णांशस्तत्र दिव्यहये स्थितः
तेथे कृष्णांश, दिव्य घोड्यावर उभा राहून, त्यांना धीर देत होता.
हर्म्योपरि स्थितां देवीं सर्वशोभासमन्विताम् शरण्यां त्वामुपागच्छं कामाक्षीमिव भामिनि
राजमहालाच्या गच्चीवर सर्व सौंदर्याने नटलेली, शरण येण्यास योग्य अशी, कामाक्षीसारखी भासणारी, सुंदर तू उभी होतीस, मी तुझ्याकडे आलो.
वृत्तान्तं कथयामास यथासीच्च महारणः
त्याने त्या महान युद्धात घडलेली सर्व हकीकत जशी घडली तशी सांगितली.
साह चोदयसिंह त्वं कामाक्ष्या मंदिरं व्रज
मग तिने सांगितले, 'सिंहा, तू कामाक्षीच्या मंदिरात जा.'
ढक्कामृतस्य वाद्येन पूजये सर्वकामदाम्
ढक्क्याच्या वादनाने, सर्व इच्छा पूर्ण करणाऱ्या देवीची पूजा कर.
अर्धशेषां रणात्सेनां पराजाप्य च दुद्रुवुः
युद्धात उरलेल्या अर्ध्या सैन्याचा पराभव करून, ते पळून गेले.
पराजिते रिपौ तस्मिन्नेत्रसिंहसुतैः सह 3.3.13.
नेत्रसिंहाच्या मुलांसह तो शत्रू पराभूत झाला.
नवम्यां पितरं प्राह देवी स्वर्णवती तदा यत्प्रसादाच्च विजयी दुर्जयेभ्योऽभवद्भवान्
नवव्या दिवशी देवी स्वर्णवतीने आपल्या वडिलांना विचारले, "हे स्वामी, कोणाच्या कृपेने तुम्ही त्या जिंकता येणे कठीण अशा शत्रूंवर विजय मिळवला?"
इति श्रुत्वा पिता प्राह स्वप्नो दृष्टस्तथा मया
हे ऐकून वडील म्हणाले, "माझ्या स्वप्नात असे काही पाहिले होते."
पित्रोक्तैवं निशायां तु सा सुता पितुराज्ञया
वडिलांनी सांगितल्याप्रमाणे, त्या रात्री ती मुलगी वडिलांच्या आज्ञेने पुढे गेली.
कृष्णांशो माल्यकारस्य वधूर्भूत्वा समागतः
कृष्णांश माळाकाराची वधू होऊन तिथे आला.
एतस्मिन्नन्तरे वीराः षष्टिर्वाहनसंयुताः
इतक्यात साठ वीर आपल्या वाहनांसह तेथे आले.
तानागतान्स बलवान्दृष्ट्वा खड्गं गृहीतवान्
ते आलेले वीर पाहून बलवानाने आपली तलवार उचलली.
कृष्णांशस्त्वरितो गत्वा रूपणो यत्र तिष्ठति
कृष्णांश लवकरच जिथे रूपण उभा होता तिथे गेला.
हृते ढक्कामृते दिव्ये नेत्रसिंहो भयातुरः
दिव्य ढक्का वाद्य नेले गेले तेव्हा नेत्रसिंह भीतीने ग्रासला गेला.
प्रभाते समनुप्राप्ते ते वीराः स्वबलैः सह दिनान्ते प्राप्तवंतश्च यत्राभूत्समहारणः
पहाटे ते वीर आपल्या सैन्यासह आले आणि दिवसाच्या शेवटी जिथे मोठे युद्ध झाले तिथे पोहोचले.
कृष्णांशः पूजयित्वा तं दध्मौ ढक्कामृतं बली 3.3.13.
कृष्णांशाने त्याची पूजा करून, मग त्या बलवानाने दिव्य ढक्का वाजवला.
सप्तलक्षबलं तस्य पुनः प्राप्तं मदातुरम्
त्याची सात लाखांची सेना, गर्वाने मदमस्त होऊन, पुन्हा परत आली.
रुद्धे तु नगरे तस्मिन्नेत्रसिंहो भयातुरः
शहर वेढले गेले तेव्हा नेत्रसिंह भीतीने ग्रासला गेला.
तदा प्रसन्नो भगवानुवाच नृपतिं प्रति
तेव्हा प्रसन्न झालेल्या भगवंताने राजाला संबोधून बोलले.
तस्मै योग्याय सा कन्या रामांशाय यशस्विने
त्या योग्य आणि कीर्तीमानाला ती कन्या, रामांशा, दिली गेली.
इत्युक्त्वा च स्वयं देवो ढक्कामृतमुमाप्रियम्
असे सांगून, देवाने स्वतःच उमाप्रिय दिव्य ढक्का दिला.
गते तस्मिन्सुरपतो स राजा ब्राह्मणैः सह
तो देवांचा अधिपती निघून गेल्यावर, राजा ब्राह्मणांसह होता.
तथागतं नृपं दृष्ट्वा कृष्णांशश्च महीपतिः
असा आलेला राजा पाहून, कृष्णांश, तो भूमिपती,
राजन्नयं स बलवानाह्रादः सानुजैः सह
राजा, हा बलाढ्य आह्लाद आपल्या भावांसह येथे आला आहे.
आर्याभीरी स्मृता तेषां किं त्वया विदितं न हि
त्यांना आर्याभीर म्हणतात; पण तुला हे माहिती नाही.
अतस्त्वं वचनं चेदं कुलयोग्यं शृणुष्व भोः 3.3.13.
म्हणून, हे तुझ्या कुळाला योग्य असे माझे बोल ऐक.
वञ्चयित्वा विवाहार्थे शिरांस्येषां समाहर
लग्नासाठी त्यांना फसव आणि त्यांच्या डोकी गोळा कर.
त्वत्कन्यया समाहूता वीरा वै रेवती हि सा
तुझ्या कन्येने बोलावलेले वीर म्हणजेच रेवंती आहे.
नो चेद्भवान्क्षयं यायात्सकुलो जंबुको यथा
नाहीतर, तू आणि तुझे कुटुंब कोल्ह्यासारखे नष्ट व्हाल.