इति श्रुत्वा सती देवी नमस्कृत्य महेश्वरीम्
हे ऐकून, सती देवीने महेश्वरीला नमस्कार केला.
एतस्मिन्नंतरे राजा देवमायाविमोहितः
इतक्यात, राजा देवमायेने मोहात पडला होता—
तैर्बद्धो जम्बुको राजा निगडैरायसैर्दृढैः
त्यांनी जांबूका राजाला मजबूत लोखंडी बेड्यांनी बांधले.
एतस्मिन्नंतरे तत्र कालियाद्यास्त्रयः सुताः
तेव्हाच तिथे, काली आणि इतर असे तीन पुत्र होते.
पुनर्युद्धमभूद्घोरं सेनयोरुभयोस्तदा
मग पुन्हा दोन्ही सैन्यांमध्ये भयंकर युद्ध झाले.
त्रीञ्छत्रून्कोष्ठकीकृत्य स्वशस्त्रैर्जघ्नुरूर्जिताः
तीन शत्रूंना कोठडीत बंद करून, बलवानांनी आपल्या शस्त्रांनी त्यांना ठार केले.
कालियो दुःखितो भूत्वा सस्मार मनसा हरम्
कलिय दुःखाने ग्रासलेला होता आणि त्याने मनात हराचा स्मरण केला.
एतस्मिन्नंतरे देवी देवकी पतिदेवता 3.3.12.
त्याच क्षणी, देवकी नावाची, पतीभक्तीने ओतप्रोत असलेली देवी—
बोधयित्वा तु कृष्णांशं पञ्चशब्दगजस्थितम् तदा तुष्टा स्वयं देवी बोधयामास तान्मुदा
तिने पाच अक्षरी गजामध्ये असलेल्या कृष्णांशाला जागं केलं आणि मग आनंदाने, समाधानाने, त्या देवीने त्यांनाही जागं केलं.
आह्लादः सूर्यवर्माणं कालियं च ततोऽनुजः
आनंद, सूर्यवर्मा आणि कलियाचा धाकटा भाऊ—
ते तु पूर्वभवे विप्र जरासंधः सकालियः
पूर्वजन्मी, हे ब्राह्मण, जरासंध आणि कलिय एकत्र होते.
त्रिशिरास्तुदिलो जातः शृगालः स च जम्बुकः
त्रिशिरा पुढच्या जन्मी कोल्हा झाला आणि तोच कोल्हा म्हणजे जांबूक.
हतेषु शत्रुपुत्रेषु देवकी जम्बुकं रिपुम्
शत्रूंच्या पुत्रांचा वध झाल्यावर, देवकीने जांबूक या शत्रूला पाहिलं.
कृष्णांशः शिरसी पित्रोर्गृहीत्वा स्नेहकातरः
कृष्णांशाने प्रेमाने आपल्या आईवडिलांची डोकी उचलली.
विहस्य तौ तदा तत्र प्रोचतुर्वचनं प्रियम् इति वाणी तयोर्जाता बलिनो प्रेतदेहयोः
तेव्हा ते दोघे हसत हसत तिथे गोड बोलले; मृतदेहात असूनही त्यांच्यात संवाद झाला.
खड्गहस्ता च सा देवी शिलायंत्रे तु तं रिपुम्
ती देवी तलवार हातात घेऊन त्या शत्रूला दगडाच्या यंत्रात ठेवते.
हे पुत्राः स्वपितुः शत्रुं जम्बुकं पुरुषाधमम्
"माझ्या मुलांनो, आपल्या वडिलांचा शत्रू, जांबूक या नीच माणसाचा नाश करा."
संचूर्णयत तद्गात्रं तत्तैलैर्मदनिर्मितैः 3.3.12.
"त्याच्या शरीराचा चुराडा करा, त्या मद्याने बनवलेल्या तेलांनी."
तथा कृत्वा तु ते पुत्रा महिषीं ससुतां तदा
असं केल्यावर, त्या मुलांनी राणी आणि तिच्या मुलासह—
तदा परिमलं राज्ञी दृष्ट्वा स्वामिनमातुरम्
मग राणीने सुगंध पाहून आपल्या पतीला त्रासलेला पाहिलं.
तत्सुता खड्गमानीय बलखानिभुजं प्रति
तिच्या मुलीने तलवार आणली आणि बलखानी या बलवानावर चाल केली.
तालनं देवसिंहं च रामांशं च तथाविधम्
तालण, देवसिंह आणि तसाच रामाचा अंश—
कृष्णांशं मोहयित्वाशु मायया च समाहरत् तच्छिरश्च समाहृत्य चितायां च समाक्षिपत्
तिने मायेमुळे कृष्णांशाला गोंधळवून पटकन पकडलं; त्याचं डोकं घेऊन चितेवर टाकलं.
तदा वाणी समुत्पन्ना बलखाने शृणुष्व भोः
मग एक वाणी उमटली, "ऐक, बलखानी!"
फलमस्य विवाहे स्वे भोक्तव्यं पापकर्मणः
पाप कर्म केलेल्या माणसाला, लग्नात या कर्माचे फळ भोगावे लागते.
ततस्तु सैनिकाः सर्वे महाहर्षसमन्विताः
मग सर्व सैनिक मोठ्या आनंदाने भरले होते.
महावतीं समाजग्मुः कृतकृ त्यत्वमागताः
ते आपले काम पूर्ण करून, त्या मोठ्या नगरीत आले.
तत्पश्चात्स्व पुरीं प्राय तदा किमभवन्मुने
त्यांनंतर ते आपल्या शहरात परतले; मग पुढे काय घडले, हे सांग, मुनी.
ज्येष्ठे मासि गृहं प्राप्ता दध्मुर्वाद्यान्यनेकशः
ज्येष्ठ महिन्यात ते घरी पोहोचले आणि अनेक वाद्ये वाजवली.
श्रुत्वा परिमलो राजा स्वसुताञ्जयिनो बलीन्
हे ऐकून राजा परिमलाने आपल्या जिंकून आलेल्या मुलांना आणि वीरांना बोलावले.