जम्बुकस्य सुता तत्र प्रत्यहं स्वजनैर्युता
तेथे, जांबूकाची मुलगी दररोज आपल्या लोकांसोबत असायची.
कृतेयं चैलविलिना माया मनुजमोहिनी इति श्रुत्वा तु चत्वारो विनाह्रादं ययुर्वनम्
ही माया वस्त्रात लपवून पुरुषांना मोहात पाडण्यासाठी केली होती; हे ऐकून चौघे, अह्रादाशिवाय, जंगलात गेले.
गीतनृत्यप्रवाद्यैश्च मोहयित्वा च त दिने
त्या दिवशी गाणे, नृत्य आणि खेळांनी त्यांनी त्याला मोहात पाडले.
तयोर्मध्ये प्रमाणोऽयं विवाहो मे यदा भवेत्
त्यांच्यात असा नियम आहे की, माझा विवाह जेव्हा होईल—
हते तस्मिन्महाधूर्ते गत्वा संग्राममूर्द्धनि हत्वा तत्र स्थितान्वीराञ्छतघ्न्यः परिखाकृताः
तो मोठा दुष्ट मारल्यावर, युद्धाच्या अग्रभागी जाऊन, त्यांनी तिथे असलेल्या वीरांना आणि शेकडो लोकांना मारणाऱ्या खंदक खोदणाऱ्यांना ठार केले.
तदा तु जम्बुको राजा शिवदत्तवरो बली शैवं यज्ञं च कृतवांस्तेषां नाम्नोपबृंहितम्
त्या वेळी जांबूका राजा, बलवान आणि श्रेष्ठ, त्याने त्यांच्या नावांनी वाढवलेला शैव यज्ञ केला.
रूपणस्तु तथा ज्ञात्वा देवकीं प्रत्यवर्णयत् मनसा च जगामाशु शरण्यां शरणं सती
रूपणाने हे समजून, देवकीचे वर्णन केले आणि मनाने लवकरच त्या दयाळू देवीच्या आश्रयाला गेला.
तदा तुष्टा जगाद्धात्री स्वप्नांते तामवर्णयत् 3.3.12.
तेव्हा प्रसन्न झालेल्या जगदंबेने, स्वप्नाच्या शेवटी तिचे वर्णन केले.
यदा तु जम्बुको राजा शिवदत्तवरो बली
जेव्हा जांबूका राजा, बलवान आणि श्रेष्ठ—
मोहयित्वा तदाहं तं मोचयित्वा च ते सुतान्
मग मी त्याला मोहात पाडून, त्याचे पुत्र सोडवले.
इति श्रुत्वा सती देवी नमस्कृत्य महेश्वरीम्
हे ऐकून, सती देवीने महेश्वरीला नमस्कार केला.
एतस्मिन्नंतरे राजा देवमायाविमोहितः
इतक्यात, राजा देवमायेने मोहात पडला होता—
तैर्बद्धो जम्बुको राजा निगडैरायसैर्दृढैः
त्यांनी जांबूका राजाला मजबूत लोखंडी बेड्यांनी बांधले.
एतस्मिन्नंतरे तत्र कालियाद्यास्त्रयः सुताः
तेव्हाच तिथे, काली आणि इतर असे तीन पुत्र होते.
पुनर्युद्धमभूद्घोरं सेनयोरुभयोस्तदा
मग पुन्हा दोन्ही सैन्यांमध्ये भयंकर युद्ध झाले.
त्रीञ्छत्रून्कोष्ठकीकृत्य स्वशस्त्रैर्जघ्नुरूर्जिताः
तीन शत्रूंना कोठडीत बंद करून, बलवानांनी आपल्या शस्त्रांनी त्यांना ठार केले.
कालियो दुःखितो भूत्वा सस्मार मनसा हरम्
कलिय दुःखाने ग्रासलेला होता आणि त्याने मनात हराचा स्मरण केला.
एतस्मिन्नंतरे देवी देवकी पतिदेवता 3.3.12.
त्याच क्षणी, देवकी नावाची, पतीभक्तीने ओतप्रोत असलेली देवी—
बोधयित्वा तु कृष्णांशं पञ्चशब्दगजस्थितम् तदा तुष्टा स्वयं देवी बोधयामास तान्मुदा
तिने पाच अक्षरी गजामध्ये असलेल्या कृष्णांशाला जागं केलं आणि मग आनंदाने, समाधानाने, त्या देवीने त्यांनाही जागं केलं.
आह्लादः सूर्यवर्माणं कालियं च ततोऽनुजः
आनंद, सूर्यवर्मा आणि कलियाचा धाकटा भाऊ—
ते तु पूर्वभवे विप्र जरासंधः सकालियः
पूर्वजन्मी, हे ब्राह्मण, जरासंध आणि कलिय एकत्र होते.
त्रिशिरास्तुदिलो जातः शृगालः स च जम्बुकः
त्रिशिरा पुढच्या जन्मी कोल्हा झाला आणि तोच कोल्हा म्हणजे जांबूक.
हतेषु शत्रुपुत्रेषु देवकी जम्बुकं रिपुम्
शत्रूंच्या पुत्रांचा वध झाल्यावर, देवकीने जांबूक या शत्रूला पाहिलं.
कृष्णांशः शिरसी पित्रोर्गृहीत्वा स्नेहकातरः
कृष्णांशाने प्रेमाने आपल्या आईवडिलांची डोकी उचलली.
विहस्य तौ तदा तत्र प्रोचतुर्वचनं प्रियम् इति वाणी तयोर्जाता बलिनो प्रेतदेहयोः
तेव्हा ते दोघे हसत हसत तिथे गोड बोलले; मृतदेहात असूनही त्यांच्यात संवाद झाला.
खड्गहस्ता च सा देवी शिलायंत्रे तु तं रिपुम्
ती देवी तलवार हातात घेऊन त्या शत्रूला दगडाच्या यंत्रात ठेवते.
हे पुत्राः स्वपितुः शत्रुं जम्बुकं पुरुषाधमम्
"माझ्या मुलांनो, आपल्या वडिलांचा शत्रू, जांबूक या नीच माणसाचा नाश करा."
संचूर्णयत तद्गात्रं तत्तैलैर्मदनिर्मितैः 3.3.12.
"त्याच्या शरीराचा चुराडा करा, त्या मद्याने बनवलेल्या तेलांनी."
तथा कृत्वा तु ते पुत्रा महिषीं ससुतां तदा
असं केल्यावर, त्या मुलांनी राणी आणि तिच्या मुलासह—
तदा परिमलं राज्ञी दृष्ट्वा स्वामिनमातुरम्
मग राणीने सुगंध पाहून आपल्या पतीला त्रासलेला पाहिलं.