तथेत्युक्त्वा रविः साक्षाद्ददौ तस्मै पपिहकम्
रवीने 'तसेच होवो' असे म्हणून स्वतः त्याला पपीहा पक्षी दिला.
अतः पपीहको नाम लोकपालनकर्मवान्
म्हणून पपीहा नावाचा तो जगाचे रक्षण करणारा झाला.
बुभुजे स्मरवेगेन तस्यां जातास्तुरंगमाः
कामाच्या वेगाने त्याने तिचा उपभोग घेतला आणि तिच्या पोटी घोडे जन्मले.
तदा जातौ हरिण्याश्च मेघपुष्पबलाहकौ
तेव्हा हरिणीच्या पोटी मेघ, पुष्प आणि बलाहक हे जन्मले.
दिव्यांगास्ते हि चत्वारः पूर्वं जाता महाबलाः
हे चारही दिव्य रूपाचे आणि पूर्वी जन्मलेले बलवान होते.
इति ते कथितं विप्र शृणु तत्र कथां शुभाम्
हे तुला सांगितले, हे ऋषी, आता तिथली शुभ कथा ऐक.
देवसिंहाय बलिने ददौ चाश्वं मनोरथम् 3.3.10.
बलवान देवसिंहाला त्याने मनाप्रमाणे घोडा दिला.
ब्रह्मानंदाय पुत्राय प्रददौ हरिनागरम्
ब्रह्मानंद या पुत्राला त्याने हरिणांचे नगर दिले.
हरिणीं वडवां शुभ्रां बलखानिः समारुहत्
बलखानीने सुंदर शुभ्र वडवा चढली.
आह्लादेनैव शार्दूलो हतः प्राणिभयंकरः
आनंदाने, प्राण्यांना भय वाटणारा वाघ मारला गेला.
ब्रह्मानंदेन हरिणो हतस्तत्र महावने
ब्रह्मानंदाने त्या मोठ्या जंगलात हरिण मारला.
एतस्मिन्नंतरे देवी शारदा च शुभानना
इतक्यात, सुंदर मुख असलेली देवी शारदा—
दृष्ट्वा तां मोहिताः सर्वे स्वैः स्वैर्बाणैरताडयन्
तिला पाहून सर्वजण मोहित झाले आणि त्यांनी आपापल्या बाणांनी तिला घायाळ केले.
आह्लादाद्याश्च ते शूरा विस्मिताश्च बभूविरे
आनंद वगैरे सर्व वीर आश्चर्यचकित झाले.
तदा च पीडिता देवी भयभीता ययौ वनम्
तेव्हा पीडित आणि घाबरलेली देवी जंगलात गेली.
वनांतरं च संप्राप्य देवी धृत्वा स्वकं वपुः
जंगलाच्या आत गेल्यावर देवीने आपले खरे रूप घेतले.
यदा ते च भयं भूयात्तदा त्वं मां सदा स्मर 3.3.10.
कधी तुझ्या मनात भीती आली, तर तू नेहमी माझी आठवण ठेव.
इत्युक्त्वान्तर्हिता देवी शारदा सर्वमंगला
असं म्हणून सर्व मंगलदायिनी शारदा देवी तिथून अदृश्य झाली.
तदा पराक्रमं तेषां दृष्ट्वा राजा सुखोऽभवत्
त्यांचा पराक्रम पाहून राजा आनंदित झाला.
वसंतसमये रम्ये ययुस्ते प्रमदावनम्
वसंताच्या सुंदर ऋतूमध्ये ते सगळे आनंदवनात गेले.
ऊषुस्तत्र व्रताचारे माधवे कृष्णवल्लभे
तेथे त्यांनी माधव, कृष्णाचा प्रिय, याच्यासाठी व्रत आणि आचरण पाळले.
ऋतुकालोद्भवैः पुष्पैर्धूपैर्दीपैर्विधानतः
ऋतूनुसार फुलं, धूप आणि दिवे विधीप्रमाणे अर्पण केले.
कंदमूलफलाहारा जीवहिंसाविवर्जिताः
ते कंद, मूळं आणि फळं खाऊन राहिले आणि कोणत्याही जीवाला त्रास दिला नाही.
ददौ तेभ्यो वरं रम्यं तच्छृणुध्वं समाहिताः
तिने त्यांना सुंदर वर दिला—हे लक्षपूर्वक ऐका.
कालज्ञत्वं च देवाय ब्रह्मज्ञत्वं नृपाय च
तिने देवाला काळाचं ज्ञान आणि राजाला ब्रह्मज्ञान दिलं.
कृतकृत्यास्तदा ते वै स्वगेहं पुनराययुः
आपलं कार्य पूर्ण करून ते पुन्हा आपल्या घरी परतले.
श्यामांगं सात्यकेरंशं सुषुवे शुभलक्षणम्
तिने शुभ चिन्हांनी युक्त, श्यामवर्णाचा, सात्यकीचा अंश असलेला मुलगा जन्माला घातला.
आषाढे मासि संप्राप्ते कृष्णांशो हयवाहनः
आषाढ महिना आल्यावर कृष्णाचा अंश असलेला, घोड्यावर बसणारा तो जन्मला.
दृष्ट्वा स नगरीं रम्यां चतुर्वर्णनिषेविताम् 3.3.11.
चारही वर्णांनी वसलेली सुंदर नगरी पाहून तो आनंदित झाला.
दत्त्वा स्वर्णं द्विजातिभ्यः संतर्प्य द्विजदेवताः
त्याने ब्राह्मणांना सोनं दिलं आणि ब्राह्मण व देवता यांना तृप्त केलं.