चकार पन्नगोक्तं तद्गतरोगो नृपोऽभवत्
राजानं सर्पाचं सांगणं केलं आणि त्याचा रोग बरा झाला.
ततो जातं स्वयं लिंगमंगुष्ठाभं सनातनम्
मग तिथे अंगठ्यासारखं, स्वतः प्रकट झालेलं, सनातन लिंग प्रकट झालं.
निशीथे तम उद्भूते दिक्षु सूर्यत्वमागतम्
मध्यरात्री, अंधार पसरला असताना, ते सर्व दिशांना सूर्यासारखं तेजस्वी झालं.
महिम्नस्तवपाठैश्च तुष्टाव गिरिजापतिम्
महिम्न स्तोत्राच्या पठणानं त्यानं गिरिजापतीचं स्तवन केलं.
श्रुत्वाह नृपतिर्देवं यदि तुष्टो महेश्वर
हे ऐकून राजाने देवाला विचारले, "महेश्वरा, जर तुम्ही समाधानी असाल तर..."
तथेत्युक्त्वा महादेवो लिंगरूपत्वमागतः
मग महादेवांनी "तसेच होवो" असे म्हणून लिंगरूप धारण केले.
तदा मलस्तु संतुष्टः प्राप्तो गेहं महावतीम्
त्या वेळी मलस संतुष्ट झाला आणि तो मोठ्या घरात गेला.
ततःप्रभृति वर्षांते जयचंद्रपुरीं ययौ 3.3.7.
त्या वेळेपासून दरवर्षीच्या शेवटी तो जयचंद्रपुरीला जाऊ लागला.
दिष्ट्या ते संक्षितो रोगो दिष्ट्या ते दर्शितं मुखम्
नशीबाने तुझा आजार बरा झाला; नशीबाने तुझे मुख दिसले.
यदा मे विघ्न आभूयात्तदा त्वं मां समाचर
माझ्या वाट्याला कधी अडथळा आला, तर तू माझी काळजी घ्यावी.
तदा तु लक्षणो वीरो भगवन्तमुषापतिम्
मग शूर लक्षणाने उषेचा पती असलेल्या भगवंताजवळ गेला.
पक्षमात्रांतरे विष्णुर्जगन्नाथ उषापतिः
अर्ध्या महिन्याच्या आत, विष्णू, जगाचा स्वामी आणि उषेचा पती,
इत्युक्तः स तु तं देवं नत्वोवाच विनम्रधीः
असे सांगितल्यावर, त्याने त्या देवाला वाकून नमस्कार केला आणि नम्रपणे बोलला.
इति श्रुत्वा जगन्नाथः शक्तिमैरावताद्गजात्
हे ऐकून जगन्नाथाने ऐरावत या हत्तीपासून शक्ती घेतली.
आरुह्यैरावतीं राजा लक्षणो गेहमाययौ
ऐरावतीवर बसून राजा लक्षण आपल्याघरी परतला.
एतस्मिन्नंतरे वीरास्तालनाद्या मदोत्कटाः
इतक्यात, तालनाद वगैरे शूरवीर गर्वाने उन्मत्त झाले होते.
तेन सार्द्धं च महतीं प्रीतिं कृत्वा न्यवासयन्
त्याच्यासोबत त्यांनी मोठ्या प्रेमाने एकत्र वास्तव्य केले.
ऊचुस्तं शृणु भूपाल वयं गच्छामहे पुरीः दत्त्वाधिकारं पुत्रेभ्यस्तदाऽऽयास्यामि वोऽन्तिकम् ।। 3.3.7.
ते त्याला म्हणाले, "ऐका राजन, आम्ही आपल्या आपल्या नगरीत जात आहोत; आमच्या मुलांना अधिकार देऊन मग तुमच्याकडे येऊ."
तथेत्युक्तास्तु ते राज्ञा स्वगेहं पुनराययुः
राजाने तसे सांगितल्यावर, ते पुन्हा आपल्या घरी परतले.
पुत्रेभ्यस्तालनो वीरो ददौ वाराणसीं पुरीम्
शूर तालनादाने आपल्या मुलांना वाराणसी नगरी दिली.
करीनरी सुललितस्तेषां नामानि वै क्रमात्
करीण आणि सुललिता—ही त्यांची नावे अनुक्रमे होती.
स वै पुत्राज्ञया शूरस्तालनो राक्षसप्रियः
मुलांच्या आज्ञेने, राक्षसांचा आवडता शूर तालनाद...
तथा वसुमतः पुत्रौ भूपतीदेशवत्सजौ
तसेच वसुमताचे दोन पुत्र, जे राजांसारखे आणि देशांचे शासक होते,
सिंहिनीनाम वडवां या तु दत्ता भयानका
सिंहिणी नावाची एक घोडी, जी अतिशय भयंकर आणि भीतीदायक होती, दिली गेली.
पंचशब्दं महानागमिन्द्रदत्तं मनोरमम्
पाच आवाज असलेला, मनोहारी आणि मोठा हत्ती, ज्याचे नाव इंद्रदत्त होते.
हयं पपीहकं नाम सूर्यदत्तं नरस्वरम्
पपीहक नावाचा घोडा, सूर्याने दिलेला, माणसासारखा आवाज असणारा.
त्रयः शूराः समागम्य नगरीं ते महावतीम्
हे तिघे शूरवीर एकत्र येऊन त्या महान नगरीत प्रवेशले.
सेना षष्टिसहस्रं तत्तेषां स्वामी स तालनः 3.3.7.
त्यांची सेना साठ हजारांची होती आणि त्यांचा स्वामी तालन होता.
तैर्वीरै रक्षितो राजा कृतकृत्यत्वमागतः
या वीरांच्या संरक्षणाखाली राजा आपली सर्व कर्तव्ये पूर्ण करून समाधानी झाला.
कालियेन युतः प्राप्तो नर्मदायास्तटे शुभे
काळियासह तो शुभ नर्मदेच्या काठी पोहोचला.