संहितागमतन्त्रेषु प्रतिवेधे च संकुलम्
संहिता, आगम, तंत्र आणि प्रत्येक छिद्रात मिश्रण असते.
मध्यं तस्य हरेदायुः पार्श्ववेधः शिवं हरेत्
मधल्या छिद्रामुळे आयुष्य कमी होते; बाजूच्या छिद्रामुळे शिव प्राप्त होतो.
परमं प्रकृतेर्गुह्यं स्थानं देवैर्विनिर्मितम्
निसर्गातील सर्वात गुप्त व श्रेष्ठ स्थान देवांनी निर्माण केले होते.
अशक्तो बिल्वकाष्ठस्य तथा श्रीपर्णिकस्य च
तो बिल्व किंवा श्रीपर्णी या झाडांच्या लाकडाचा वापर करू शकत नाही.
प्रागारंभश्लोकशतं धर्मशास्त्रस्य वै लिखेत्
धर्मशास्त्राच्या सुरुवातीला शंभर श्लोक लिहावे.
ब्रह्मचर्येण विलिखेन्न मोहाद्ब्रह्मणः क्वचित्
ब्राह्मचर्य पाळून लिहावे, ब्रह्माविषयी भ्रमातून कधीच लिहू नये.
अनामात्वे हेमयुतां बलाकं चित्तमेव च
आई नसताना, सोन्याने सजवलेल्या बलाक लाकडाने आणि निर्मळ मनाने लिहावे.
गारुडस्य च स्कान्दस्य न लिखेन्मध्यतन्त्रकम्
गारुड किंवा स्कांद या तंत्रांचा मधला भाग लिहू नये.
गृहस्थो न लिखेद्ग्रंथं लिखेच्च मथुरां विना 2.1.7.
गृहस्थाने ग्रंथ लिहू नये, फक्त मथुरेचा अपवाद आहे.
वाल्मीकिसंहितायाश्च लेखने च तथा क्वचित्
वाल्मीकि संहितेचे लेखन कधीही करावे.
अब्राह्मणेन लिखितं निष्फलं परिकीर्तितम्
ब्राह्मण नसलेल्या व्यक्तीने लिहिलेला ग्रंथ निष्फळ मानला जातो.
पतितैरपि पाखंडैर्न स्त्री विलिखति क्वचित् न लिखेद्धर्मशास्त्रं च पुराणं स्तोत्रसंहितम्
पतित, पाखंडी किंवा स्त्री यांनी कधीच लिहू नये; तसेच धर्मशास्त्र, पुराण किंवा स्तोत्रसंग्रह लिहू नये.
तच्च प्राप्नुवन्कर्तव्यं सुवर्णरजतस्य च
ते मिळाल्यावर, सुवर्ण आणि रौप्य यांचे योग्य विधी करावेत.
जीवन्त्याश्च रसैर्युक्तैर्मणिकर्दमलोलुपैः
जिवंत स्त्रीसाठी रसयुक्त आणि मोत्याच्या मातीसाठी लालच असलेल्या वस्तू वापराव्यात.
कृष्णे वायुप्रदं विद्यात्पीते वायुक्षयो भवेत्
काळ्या शाईत वायू वाढतो, पिवळ्या शाईत वायू कमी होतो.
इतिहासपुराणानां विलिखेद्यन्मुखाच्छृणु
इतिहास आणि पुराणे, गुरूच्या तोंडून ऐकून लिहावीत.
पूर्वामुखे चार्थहानिरुत्तरे च मुखे श्रियः
पूर्वेकडे तोंड करून लिहिल्यास अर्थाचा नाश होतो; उत्तरेकडे तोंड करून लिहिल्यास संपत्ती वाढते.
पितृमेधे भुवः कंपे न लिखेज्जन्मवासरे
पितृमेध, भूकंप किंवा जन्मदिनी लिहू नये.
अत्र लेखाद्दरिद्रः स्यात्तथा पुत्रविनाशनम् 2.1.7.
अशा वेळी लिहिल्यास दारिद्र्य येते आणि पुत्राचा नाश होतो.
पितृश्राद्धदिने लेखः कुलक्षयकरो भवेत्
पितृश्राद्धाच्या दिवशी लिहिल्यास कुलाचा नाश होतो.
अशोचेऽपि दरिद्रः स्याज्जन्माहे चायुषः क्षयः
जरी तो दुःखी नसला, तरी माणूस गरीब होऊ शकतो आणि जन्मापासूनच आयुष्य कमी होतं.
द्रुतलेखी च तेजस्वी यो लेखयति लेखकः
जो लेखनिक वेगाने आणि उजळपणे लिहितो, त्याला कुशल लेखक म्हणतात.
लिपियुक्तः समायुक्तः एवागमलेखकः
जो अक्षरात निपुण आणि नीटनेटका असतो, तोच खरा लेखक असतो.
कामरूपाक्षरैर्वापि यावच्च संहितागणः
इच्छेप्रमाणे आकारलेली अक्षरे असली, तरी जोपर्यंत ग्रंथांचा संग्रह आहे,
यावदक्षरसंस्थानं तावत्स्वर्गे महीयते
ज्यावेळीपर्यंत अक्षरांची रचना टिकते, तोपर्यंत स्वर्गात मान मिळतो.
लिखित्वा यस्तु पापात्मा यावदक्षर संख्यया
पण जो पापी मनाने फक्त अक्षरांची संख्या पाहून लिहितो,
कुटुंबभरणार्थं तु गृह्णीयाद्वापि वेतनम्
कुटुंबाचा उदरनिर्वाह करण्यासाठी कोणी मोबदला घेतला,
पतितैरंत्यजैर्म्लेच्छै रोगी कुष्ठी क्षयी तथा
जर पतित, अंत्यज, विदेशी किंवा रोगी, कुष्ठरोगी, क्षयरोगी यांनी लिहिलं,
एतैर्विलिखितं यच्च धारयेन्न गृहाश्रमी 2.1.7.
अशा लोकांनी लिहिलेलं काहीही गृहस्थाने ठेवू नये.
हीनांगा प्रतिमा चैव पुस्तकं मानहीनकम्
ज्या मूर्तीला दोष आहे किंवा जे पुस्तक नीट मापाचं नाही,