जानन्नपि तद्वृत्तांतं निदाने नियतेर्वशात् ।। 4.169.
सर्व घडामोडी माहिती असूनही, नियतीच्या प्रभावाखाली त्याने तसेच वागले.
स महीतः समुत्थाय मूर्द्धानमवरुह्य च
तो जमिनीवरून उठला आणि आपले डोके खाली झुकवले.
शरणागतं पोषितं च तव पित्रा प्रियंकरम्
तुझ्या वडिलांनी शरण आलेल्याला आधार दिला आणि त्याला आनंद दिला.
अनंतरं कलकलः संजातो रोदतां नृणाम्
त्याक्षणी लोकांत रडण्याचा गोंगाट पसरला.
अच्युतानंत गोविंद कृष्णकृष्णेत्युदीरयन्
ते सर्वजण 'अच्युत, अनंत, गोविंद, कृष्ण, कृष्ण' असे हाक मारू लागले.
किं कृतं मम पुत्रेण तव पव्रग विप्रियम्
पव्रग, माझ्या मुलाने तुझ्याशी काय वाईट केलं आहे?
मूर्ख मित्रं सुसंबंधं हीनजातिजनो हि यः
मूर्ख मित्र, जरी नात्याने जवळचा असला तरी, तो नीच कुळातला असतो.
तमुवाच च सर्पोऽसौ वाष्पगद्गदया गिरा
मग तो सर्प अश्रूंनी भरलेल्या कंठाने बोलू लागला.
तदहं पश्यतस्तेऽद्य दशाम्येनं नराधिप
राजा, आज तुझ्या समोर मी त्याला दंश करीन.
सतां मार्गमपाक्रम्य प्रयातः केन वार्यते
सज्जनांचा मार्ग सोडून जो निघून जातो, त्याला कोण थांबवू शकतो?
क्षणमात्रं प्रतीक्षस्व यावदेव शिशुर्मम 4.169.
फक्त एक क्षण थांब, माझं मूल येईपर्यंत.
एवमुक्ता गृहं गत्वा यतीनां ब्रह्मचारिणाम्
असं म्हणून ती घरी गेली, जिथे यती आणि ब्रह्मचारी होते.
समुत्थाय ततः सर्वे ब्राह्मणा हृष्टमानसाः
तेव्हा सर्व ब्राह्मण आनंदाने उठून उभे राहिले.
वणिक्पुत्र चिरं जीव नश्यंतु तव शत्रवः
व्यापाऱ्याच्या मुला, तू दीर्घायुषी हो; तुझे शत्रू नष्ट होवोत.
ततः स दुष्टप्रकृतिर्विप्र वाग्वज्रताडितः
मग त्या दुष्ट स्वभावाच्या ब्राह्मणाला वज्रासारख्या कठोर शब्दांनी घायाळ केलं.
विपन्नं पन्नगं दृष्ट्वा त्रस्तचक्षुर्धनेश्वरः
पडलेला सर्प पाहून धनाचा स्वामी घाबरला आणि त्याच्या डोळ्यांत भीती दिसली.
पोषितोऽयं मया बालः पालितो लालितस्तथा
हा मुलगा मी वाढवला, जपला आणि प्रेमाने लहानाचा मोठा केला.
उपकारिषु यः साधुः साधुत्वे तस्य को गुणः
जेव्हा कोणी केवळ उपकार करणाऱ्यांशीच चांगुलपणा दाखवतो, तर अशा चांगुलपणात काय विशेष आहे?
इत्येवमवधार्यासौ दुःखसंतप्तमानसः
हे समजून त्याचे मन दुःखाने व्याकुळ झाले.
ततः प्रभाते गंगायां स्नात्वा संतर्प्य देवताः
मग पहाटे त्याने गंगेत स्नान केले आणि देवतांना तर्पण अर्पण केले.
तैर्भुक्तैरिष्टसंसिद्धैर्ब्राह्मणै रनुमोदितः 4.169.
ब्राह्मणांनी अर्पण केलेले नैवेद्य आणि भोजन मिळाल्यावर ते संतुष्ट झाले आणि आशीर्वाद दिला.
ततो द्विजवरोन्मुक्तैरंबुभिः परिषिंचितः
मग मुक्त झालेल्या श्रेष्ठ ब्राह्मणांनी त्याच्यावर पाणी शिंपडले.
प्रहर्षमतुलं लेभे दृष्ट्वा तं पुरतः स्थितम्
समोर उभा असलेला तो पाहून त्याच्या मनात अपूर्व आनंद भरून आला.
साधुवादो महाञ्जातः प्रशशंसुर्धनेश्वरम्
मोठ्या प्रमाणात कौतुक झाले आणि सर्वांनी धनाचा स्वामी याचे स्तुतीगीत गायले.
सहस्रभोज्यमाहात्म्यं कथितं ते युधिष्ठिर
युधिष्ठिरा, हजारो लोकांसाठी केलेल्या भोजनाचे महात्म्य तुला सांगितले आहे.
यच्छंति येऽनुदिवसं द्विजपुंगवानामन्नं विशुद्धमनसो भृशमागतानाम्
जे लोक शुद्ध मनाने रोज, उत्कंठेने आलेल्या श्रेष्ठ ब्राह्मणांना अन्न देतात—
इति श्रीभविष्ये महापुराण उत्तरपर्वणि श्रीकृष्णयुधिष्ठिरसंवादे अन्नदानमाहात्म्यवर्णनं नामैकोनसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः
श्रीभविष्य महापुराणाच्या उत्तरपर्वात, श्रीकृष्ण आणि युधिष्ठिर यांच्या संवादात, 'अन्नदानाचे महात्म्य' या एकशेसहासष्टाव्या अध्यायाचा येथे समारोप झाला.
स्थालीदानवर्णनम् युधिष्ठिर उवाच अन्नदानप्रसंगेन ममापि स्मृतिमागतम्
स्थालीदानाचे वर्णन युधिष्ठिर म्हणाले: अन्नदानाच्या प्रसंगामुळे मलाही एक गोष्ट आठवली.
अक्षद्यूतेन भगवन्धनं राज्यं च नो हृतम्
भगवान, अक्षय्य द्यूतात आमचे धन आणि राज्य दोन्ही हिरावले गेले.
वनं प्रस्थापिताः सर्वे वल्कलाजिनवाससः
आपण सर्वजण झाडाच्या साली आणि मृगाच्या कातड्याची वस्त्रे घालून वनात पाठवले गेलो.