या यस्य जंतोः प्रकृतिः शुभा वा यदि वेतरा
प्रत्येक जिवाचा स्वभाव जसा असेल—तो चांगला असो वा वेगळा—
तत्स्वभावप्रवृत्तस्य यदि शापस्त्वया मम ।। प्रदत्तः किं करोम्येतन्न कृत्यमपराध्यति ।ऽ
त्या स्वभावामुळेच जर तू मला शाप दिला असेल, तर मी काय करू? जे आपल्याकडून घडत नाही, त्यात काहीही चुकीचे नसते.
युक्तियुक्तं वचः श्रुत्वा दमनेन समी रितम्
ही योग्य कारणे ऐकून दमनाक शांत झाला.
वसंते सहकारोत्थमंजरीपिंजरे जने
वसंत ऋतूत, जेव्हा आंब्याच्या झाडांना नव्या मंजिऱ्यांनी शोभा येते, तेव्हा लोकांमध्ये—
तस्मिन्काले सुरेशानां शिरांस्याक्रम्य लीलया
त्या वेळी, देवतांच्या राजांच्या डोक्यावर सहजतेने पाऊल ठेवून,
ये त्वामारोपयिष्यंति दानमानपुरस्सराः 4.133.
जे लोक तुला दान आणि सन्मानासह प्रतिष्ठित करतील,
सर्वदैव शिवस्येष्टा पुण्या पापभयापहा
ते नेहमीच शंकराला प्रिय राहतील, पुण्यवान होतील आणि पापाचा भय त्यांना राहणार नाही.
एवमुक्त्वा ययौ ब्रह्मा दमनो मंदरे गिरौ
असं म्हणून ब्रह्मा, दमन करणारा, मंदार पर्वतावर गेला.
दिव्ये गिरौ गिरिसु तादयिताधिवासे रत्नांशुकच्छुरितकाञ्चनभूमिभागे
त्या दिव्य पर्वतावर, रत्न, रेशीम आणि सोन्याच्या जमिनीने सजलेल्या निवासात,
प्रवृत्तनरनारीकं पञ्चमोच्चारसुन्दरम्
जिथे पुरुष आणि स्त्रिया एकत्र जमले होते, आणि सुंदर पंचम स्वराने गूंजत होते,
सानंदं नंदनवने आर्द्रया सहितो यथा
नंदनवनात जसं आनंदाने, अर्द्रा सोबत होता तसं,
उन्मादयन्वने पुण्ये विद्याधरगणान्बहून्
त्या पवित्र वनात त्याने विद्या धरांच्या अनेक समूहांना आनंद दिला,
संतानपारिजातोत्थां बद्ध्वा स माधवीलताम्
तो संततीच्या पारिजातकापासून उगवलेल्या माधवी वेलीत हार गुंफला,
गीतमांदोलकारूढस्तद्गायंत्यमर स्त्रियः
झुल्यावर बसून, तिथे अप्सरा गाणी गात होत्या.
तं दृष्ट्वाष्टापदनिभा भवानी प्राह शंकरम्
त्याला, चौरंगासारखा दिसताना पाहून, भवानीने शंकराला म्हटलं:
आदोलकं मम कृते कारयस्व स्वलंकृतम् 4.133.
माझ्यासाठी सुंदर सजवलेली झुला तयार कर.
तद्गौरीवचनं रम्यं श्रुत्वा गोवृषभध्वजः
गौरीचे ते रम्य बोल ऐकून, वृषध्वज भगवान,
स्तंभद्वयं रोपयित्वा इष्टापूर्तमयं दृढम्
त्याने दोन मजबूत खांब लावले, जे पुण्य आणि इच्छापूर्तीने बनले होते,
वासुकिं दंडकस्थाने बद्ध्वा तांतवसप्रभम्
वसुकिला दंडाच्या जागी बांधले, जी वस्त्राच्या धाग्यासारखी चमकत होती,
कृमिकार्पासकौशेयवस्त्रैः संवेष्टितं नवैः
ती झुला नवीन कापूस, लोकरी आणि रेशीमच्या वस्त्रांनी गुंडाळली,
रचयित्वा विचित्रां तां दोलां चैलाजिनोत्तराम्
त्याने ती सुंदर झुला तयार केली, वरून वस्त्र आणि मृगाजिनाने झाकलेली.
तत्रारूढस्तु यावत्स सौम्यसोमविभूषणः
तिथे, शीतल चंद्रप्रकाशाने शोभलेला, तो त्या झुल्यावर बसला.
वामपार्श्वे तु विजया दक्षिणेन जया भवेत्
डाव्या बाजूला विजयाचा आणि उजव्या बाजूला जयाचा वास आहे.
आदोलयंत्या पार्वत्या सहितं स गदाक्षरम्
पार्वतीला हलके हलके झोका देत, 'गड' या अक्षरासह ती आहे.
जगुर्गंधर्वपतयो ननृतुश्चाप्सरोगणाः
गंधर्वांचे प्रमुख गाणे गात होते आणि अप्सरांचा समूह नाचत होता.
चेलुः कुलाचलाः सर्वे चुक्षुभुः सप्त सागराः 4.133.
सर्व मोठे डोंगर हलले आणि सातही समुद्र अस्वस्थ झाले.
आलोक्य व्याकुलं लोकं देवाः शक्रपुरोगमाः
संपूर्ण जग अस्वस्थ पाहून, शक्रासह सर्व देवता
उपारमस्व भगवन्भवतः क्रीडयानया
'हे भगवंत, आपल्या या खेळामुळे कृपया थांबा,' असे म्हणाले.
गीर्वाणगीर्भिः संहृष्टः शंकरो लोकशंकरः
देवतांच्या आनंददायक शब्दांनी लोकांचे कल्याण करणारे शंकर प्रसन्न झाले.
उवाच वचनं पार्थ सुरसार्थस्य पश्यतः
सर्व देवतांचा समूह पाहत असताना, शंकराने, पार्था, हे शब्द सांगितले.