गले वसनमादाय प्रणनाम स तापसम् 3.2.29.
गळ्यातील वस्त्र काढून त्याने त्या तपस्व्याला वंदन केले.
देवदेवोऽथवा कोऽपि न जाने तव विक्रमम्
देवतांचा देव असो किंवा कोणी दुसरा, तुझी शक्ती मला माहीत नाही.
त्यज मौढ्यमति साधो प्रवादं मा वृथा कृथाः
अरे सज्जना, मूर्खपणा सोड आणि व्यर्थ बोलू नकोस.
इति विज्ञापितः साधुर्न बुबोध महाधनः
असं सांगितल्यावरही त्या सज्जनाला मोठं धन समजलं नाही.
चंद्रचूडो यदानर्च सत्यनारायणं नृपः
चंद्रचूड राजा जेव्हा सत्यनारायणाची पूजा करीत होता,
प्रार्थितं न स्मृतं ह्येव इदानीं तप्यसे वृथा
जे मागितलं होतं ते आठवलं नाही; म्हणून आता तू व्यर्थ दुःख भोगतोस.
तमनादृत्य दुर्बुद्धे कुतः सम्यग्भवेत्तव
त्याची उपेक्षा करून, अरे बुद्धिहीन, तुला योग्य ते कसे मिळेल?
सत्यनारायणं देवं तापसं तं ददर्श ह तुष्टाव तापसं तत्र साधुर्गद्गदया गिरा
त्या सज्जनाने तपस्वीमध्ये सत्यनारायण देव पाहिला आणि तिथेच गदगदलेल्या आवाजात त्याची स्तुती केली.
यत्सत्यत्वेन जगतस्तं सत्यं त्वां नमाम्यहम्
हे विश्वाचे सत्य असलेले प्रभो, मी तुला वंदन करतो.
त्वन्मायामोहितात्मानो न पश्यंत्यात्मनः शुभम्
तुझ्या मायेमुळे ज्यांचे मन भरकटले आहे, त्यांना स्वतःचे कल्याण दिसत नाही.
मूढोहं धनगर्वेण मदांधीकृतलोचनः 3.2.29.
मी मूर्ख आहे, धनाच्या गर्वाने आणि मदाने माझे डोळे झाकले गेले आहेत.
क्षमस्व मम दौरात्म्यं तपो धाम्ने हरे नमः
माझ्या वाईटपणासाठी मला क्षमा कर. तपस्येचे धाम असलेल्या हरे, तुला नमस्कार.
इति स्तुत्वा लक्षमुद्राः स्थापिताः स्वपुरोधसि
अशा प्रकारे स्तुती करून त्याने लक्षमुद्रा आपल्या पुरोहितासमोर ठेवल्या.
तुष्टो नारायणः प्राह वांछा पूर्णा भवेत्तु ते अंते सांनिध्यमासाद्य मोदसे त्वं मया सह
नारायण समाधानी होऊन म्हणाले, 'तुझ्या सर्व इच्छा पूर्ण होतील. शेवटी माझ्या सान्निध्यात येऊन तू माझ्यासोबत आनंदी राहशील.'
इत्युक्त्वान्तर्दधे विष्णुः साधुश्च स्वाश्रमं ययौ
हे बोलून विष्णू अदृश्य झाले आणि तो सज्जन आपल्या आश्रमाकडे परत गेला.
आगत्य नगराभ्याशे प्राहि णोद्द्रुतमाश्रमम्
शहराजवळ पोहोचल्यावर त्याने लवकरच आश्रम पाठवला.
जामात्रा सहितः साधुः कृतकृत्यः समागतः
सज्जन आपल्या जावेसोबत, आपले कार्य पूर्ण करून, परत आला.
पूजाभारं सुतायै सा दत्त्वा नौकांतिकं ययौ
तिने पूजेचा भार आपल्या मुलीला दिला आणि बोटीच्या काठावर गेली.
कलावती त्ववज्ञाय प्रसादं सत्वरा ययौ
कलावतीने कृपेची अवहेलना करून, पटकन निघून गेली.
अवज्ञानात्प्रसादस्य नौकाशंखपतेरथ
कृपेची अवहेलना केल्यामुळे, मग बोटीच्या मालकाने—
मग्नं जामातरं पश्यन्विललाप स मूर्च्छितः 3.2.29.
आपला जावई बुडताना पाहून तो शोक करत बेशुद्ध पडला.
ततः कलावती दृष्ट्वा पपात भुवि मूर्च्छिता
ते पाहून कलावती जमिनीवर कोसळून बेशुद्ध पडली.
हा नाथ प्रिय धर्मज्ञ करुणाकरकौशल पत्युरर्द्धं गतं कस्मादर्द्धांगं जीवनं कथम्
हाय नाथा, प्रिय, धर्म जाणणारा, करुणावान, माझ्या पतीचे अर्धे शरीर गेले, उरलेल्या अर्ध्या देहाने कसे जगावे?
सरोजनेत्रांबुकणान्विमुंचती मुक्तावलीभिस्तनकुड्मलांचिता
कमळासारख्या डोळ्यांतून अश्रूंच्या माळा ओघळत होत्या, त्या मोत्यांच्या माळांनी आणि कळींनी शोभून दिसत होत्या.
हा सत्यनारायण सत्यसिंधो मग्नं हि मामु द्धर तद्वियोगे
हाय सत्यनारायण, सत्याचा सागर, मी विरहात बुडाले आहे, मला वर काढ.
साधो कलावती क्षिप्रं मत्प्रसादं हि भोजयेत्
सज्जना, कलावतीने लवकरच माझ्या कृपेचा नैवेद्य दाखवावा.
इत्याकाशे वचः श्रुत्वा विस्मिता तच्चकार सा
आकाशातून आलेले ते शब्द ऐकून ती फारच आश्चर्यचकित झाली आणि सांगितल्याप्रमाणेच तिने वागले.
तत्रैव साधुः साह्लादो भक्त्या परमया युतः
तेथे तो साधू परम भक्तीने आनंदित झाला.
तेन व्रतप्रभावेन पुत्रपौत्रसमन्वितः
त्या व्रताच्या प्रभावामुळे त्याला मुले आणि नातवंडे लाभली.
इतिहासमिमं भक्त्या शृणुयाद्यो हि मानवः
जो मनुष्य भक्तीने ही कथा ऐकतो,