इत्येवं भूपतिश्चैव विप्ररूपेण बोधितः 3.2.29.
अशा प्रकारे ब्राह्मणाच्या रूपात राजाला जागं केलं गेलं.
विस्मितः सहसोत्थाय दध्यौ ब्रह्म सनातनम्
आश्चर्यचकित होऊन तो पटकन उठला आणि सनातन ब्रह्माचा विचार करू लागला.
महामन्त्री च भूपालं प्राह सत्येन भो द्विज अतस्तौ हि समानीय संपृच्छ विधिवन्नृप
मुख्य मंत्री म्हणाला, 'हे ब्राह्मण, त्या दोघांना इथे आणा आणि नीट विचारपूस करा, राजन.'
आनीय साधुं पप्रच्छ सत्यमालंब्य भूपतिः
त्या सद्गुणी माणसाला आणून, राजाने सत्यावर आधार ठेवून त्याला विचारले.
वाणिज्यार्थं महाराज वाणिज्यं जीविकावयोः
राजन, आम्ही दोघेही व्यापार करून आपली उपजीविका चालवतो.
मणिमुक्तादि विक्रेतुं क्रेतुं वा तव पत्तने
तुमच्या शहरात रत्न, मोती विकण्यासाठी किंवा खरेदी करण्यासाठी आलो आहोत.
प्रतिकूले विधौ को वा दशां नाप्नोति वै पुमान्
दुर्दैव आल्यावर कोणत्या माणसाला वाईट दिवस येत नाहीत?
आवां न चौरो राजेंद्र तत्त्वतस्त्वं विचारय
राजेंद्र, आम्ही चोर नाही, तुम्ही स्वतः सत्याचा विचार करा.
छेदयित्वा दृढं पाशं लोमशातिमकारयत्
मजबूत दोर तोडून त्याने लोमशाला मुक्त केले.
नगरे पूजयामास वस्त्राभूषणवाहनैः
शहरात त्याचा वस्त्र, दागिने आणि वाहनांनी सन्मान करण्यात आला.
कारागारे बहुविधं प्राप्तं दुःखमतः परम् 3.2.29.
कारागृहात अनेक प्रकारची दुःखे भोगावी लागली.
श्रुत्वा साधुवचो राजा प्राह कोशाधिकारिणम्
सज्जनाचे बोल ऐकून राजाने कोषाध्यक्षाला हाक मारली.
जामात्रा सहितः साधुर्गीतवादित्रमंगलैः
जावेसोबत त्या सज्जनाने गाणी, वाद्ये आणि मंगलकार्यांसह पूजा केली.
सत्यनारायणो देवः प्रत्यक्षफलदः कलौ
कलियुगात सत्यनारायण देव प्रत्यक्ष फळ देतो.
प्रत्युत्तरमदात्साधुः क्षिप नौकाश्च सत्वरम्
सज्जनाने उत्तर दिले, "लवकर नौका पाठवा."
भोः स्वामिन्मे धनं नास्ति लतापत्रादिपूरितम्
मालक, माझ्याकडे धन नाही; माझ्या गोदामात फक्त पाने वगैरे आहेत.
इत्युक्तस्तापसः प्राह तथास्त्विति वचः क्षणात्
असं ऐकून तपस्वी म्हणाला, "तसं होऊ दे," आणि ताबडतोब हे शब्द उच्चारले.
धनं नौकासु नास्तीति साधुश्चिंतातुरोऽभवत्
नौकांमध्ये धन नाही, हे कळल्यावर सज्जन माणूस काळजीत पडला.
वज्रपाताहत इव भृशं दुःखितमानसः
जणू काही वीज कोसळली असावी, तशी त्याची मनःस्थिती फारच दुःखी झाली.
इति मूर्छागतः साधुर्विललाप पुनःपुनः
अशा प्रकारे शुद्ध हरपून तो सज्जन पुन्हा पुन्हा रडू लागला.
गले वसनमादाय प्रणनाम स तापसम् 3.2.29.
गळ्यातील वस्त्र काढून त्याने त्या तपस्व्याला वंदन केले.
देवदेवोऽथवा कोऽपि न जाने तव विक्रमम्
देवतांचा देव असो किंवा कोणी दुसरा, तुझी शक्ती मला माहीत नाही.
त्यज मौढ्यमति साधो प्रवादं मा वृथा कृथाः
अरे सज्जना, मूर्खपणा सोड आणि व्यर्थ बोलू नकोस.
इति विज्ञापितः साधुर्न बुबोध महाधनः
असं सांगितल्यावरही त्या सज्जनाला मोठं धन समजलं नाही.
चंद्रचूडो यदानर्च सत्यनारायणं नृपः
चंद्रचूड राजा जेव्हा सत्यनारायणाची पूजा करीत होता,
प्रार्थितं न स्मृतं ह्येव इदानीं तप्यसे वृथा
जे मागितलं होतं ते आठवलं नाही; म्हणून आता तू व्यर्थ दुःख भोगतोस.
तमनादृत्य दुर्बुद्धे कुतः सम्यग्भवेत्तव
त्याची उपेक्षा करून, अरे बुद्धिहीन, तुला योग्य ते कसे मिळेल?
सत्यनारायणं देवं तापसं तं ददर्श ह तुष्टाव तापसं तत्र साधुर्गद्गदया गिरा
त्या सज्जनाने तपस्वीमध्ये सत्यनारायण देव पाहिला आणि तिथेच गदगदलेल्या आवाजात त्याची स्तुती केली.
यत्सत्यत्वेन जगतस्तं सत्यं त्वां नमाम्यहम्
हे विश्वाचे सत्य असलेले प्रभो, मी तुला वंदन करतो.
त्वन्मायामोहितात्मानो न पश्यंत्यात्मनः शुभम्
तुझ्या मायेमुळे ज्यांचे मन भरकटले आहे, त्यांना स्वतःचे कल्याण दिसत नाही.