होमं तिलघृतैः कुर्याद्गृहनाम्ना तु मंत्रवित्
मंत्र जाणणाऱ्याने ग्रहांची नावे म्हणत, तीळाच्या तुपाने होम करावा.
उदुंबरशमीदूर्वाकुशाश्च समिधः क्रमात्
उदुंबर, शमी, दुर्वा आणि कुश या अनुक्रमे समिधा म्हणून वापराव्यात.
होतव्यं मधुसर्पिभ्यां दध्ना वा पायसेन वा
मध आणि तुप, किंवा दही किंवा पायस याने होम करावा.
ग्रहास्त्रयोऽपि कर्तव्या राजँल्लोहमयाः शुभाः
राजाने तीनही ग्रहांच्या शुभ लोखंडी मूर्ती तयार कराव्यात.
कृष्णवस्त्रयुगं दद्यादेकैकस्य क्रमान्नृप
राजाने प्रत्येकीला एक जोडी काळ्या वस्त्रांची दिली पाहिजे.
होमावसाने सर्वं तद्ब्राह्मणायोपपादयेत्
होम झाल्यावर, हे सर्व ब्राह्मणाला अर्पण करावे.
केतवे च नमस्तुभ्यं सर्वशांतिप्रदो भव
केतू, तुला माझा नमस्कार. सर्वांना शांतता देणारा हो.
यदि भौमो रविसुतो भास्करो राहुणा सह
मंगळ, सूर्याचा मुलगा, भास्कर किंवा राहूसोबत असो—
अनेन कृतमात्रेण सर्वे शाम्यंत्युपद्रवाः
या कृतीमुळे सर्व त्रास शांत होतात.
एवं यः कुरुते राजन्सदाभक्तिसमन्वितः 4.113.
राजा, जो कोणी नेहमी भक्तीभावाने हे करतो—
यश्चैतच्छ्रणुयात्कल्पं ग्रहाणां पठतेऽपि वा
आणि जो कोणी ग्रहांची ही कथा ऐकतो किंवा वाचतो—
शनैश्चरं राहुकेतू लोहपात्रेषु विन्यसेत्
त्याने शनैश्चर, राहू आणि केतू यांना लोखंडाच्या भांड्यात ठेवावे.
सूर्यं विधुं कुज बुधौ गुरुशुक्रसौरीन्हस्तादिकर्क्षसहितानुदितक्रमेण
सूर्य, चंद्र, मंगळ, बुध, गुरु, शुक्र, शनी आणि वाढणारे-घटणारे बिंदू, त्यांच्या उगवण्याच्या क्रमाने—
इति श्रीभविष्ये महापुराण उत्तरपर्वणि श्रीकृष्णयुधिष्ठिरसंवादे ग्रहनक्षत्रव्रतवर्णनं नाम त्रयोदशोत्तरशततमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीभविष्य महापुराणाच्या उत्तर पर्वात, श्रीकृष्ण आणि युधिष्ठिर यांच्या संवादात, 'ग्रह-नक्षत्र व्रताचे वर्णन' नावाचा एकशेतेरावा अध्याय संपला.
शनैश्चरव्रतवर्णनम् पुरा त्रेतायुगे पार्थ नावर्षत्पाकशासनः
शनैश्चर व्रताचे वर्णन—
ततो राष्ट्रं क्षुधाविष्टं बभूवातीव दारुणम्
पूर्वी त्रेतायुगात, पार्था, पिकांचा अधिपती पाऊस पाडत नव्हता.
तस्मिन्घोराकुले काले सपत्नीकः सबालकः
म्हणून राज्यात भूक लागून फार भयंकर स्थिती झाली.
मार्गेऽथ गच्छता तेन कौशिकेन महर्षिणा
त्या भयानक आणि गोंधळलेल्या काळात, कौशिक गोत्रातील एक ऋषी पत्नी आणि मुलासह प्रवास करत होता.
तस्मिन्काले विशेषेण क्षीणेन्नौषधि संचये
त्या वेळी, विशेषतः औषधींचा साठा संपला होता.
सोऽपि बालो रुदन्दीनो दिशो वीक्ष्य स्थितः पथि
तो मुलगा रडत, दुःखी होऊन, वाटेवर उभा राहून सर्व दिशांना पाहत होता.
कूपे जलं पपौ नित्यं तत्रैवाश्रममंडले
तो रोज आश्रमाच्या परिसरातील विहिरीतून पाणी प्यायचा.
अथाजगाम भगवान्नारदो वेदपारगः
तेव्हा वेदांचे पारंगत, भगवंत नारद तेथे आले.
दयया तस्य संस्कारं चक्रे मौंज्यादिबंधनम् ददौ च वैष्णवं मंत्रं द्वादशाक्षरमित्युत
त्यांनी दयाळूपणाने त्या मुलाचे उपनयन केले, त्याला मुंज बांधली आणि द्वादशाक्षरी वैष्णव मंत्र दिला.
वेदाभ्यासरतस्यास्य विष्णुध्यानपरस्य च 4.114.
तो वेदाभ्यासात आणि विष्णूच्या ध्यानात मग्न होता.
वैनतेयसमारूढो नीलोत्पलदलच्छविः
गरुडावर आरूढ झालेला, त्याचा वर्ण निळ्या कमळाच्या पाकळीप्रमाणे होता.
स उवाच तदा तुष्टो वरं ब्रूहि यमि च्छसि नारदेनाप्यनुज्ञातो ज्ञानविद्यामयाचत
तेव्हा तो प्रसन्न होऊन म्हणाला, 'तुला जे हवे आहे ते वर माग.' नारदाने परवानगी दिल्यावर त्याने ज्ञान आणि विद्या मागितली.
दत्त्वा ज्ञानं सोपदेशं योगाभ्यासं च निर्मलम्
त्याने शुद्ध ज्ञान, योग्य मार्गदर्शन आणि योगाभ्यास दिला.
ततो राजन्महाज्ञानी महर्षिः स शिशुस्तदा
मग, राजन, तो मोठा ऋषी, जरी लहान वयाचा असला तरी, महान ज्ञानी झाला.
ग्रहेणाग्रहभूतेन बालरूपोऽपि दुःखित.
लहान रूप असूनही, ग्रहांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या एका ग्रहामुळे तो दुःखी झाला.
ब्राह्मण्यं भवता दत्तं दैवान्मम द्विजोत्तम
द्विजश्रेष्ठा, दैवयोगाने मी तुला ब्राह्मणत्व दिले आहे.