विषयिन्मांसमदिरे नित्यपापविवर्धिके
इंद्रियसुख, मांस आणि मद्य यांचा आस्वाद घेत राहिल्यास पाप नेहमी वाढत जाते.
तस्मात्त्वं प्रभुमीशानं विष्णुं जिष्णुं जगत्पतिम् 3.2.21.
म्हणून तू सर्वशक्तिमान, विजयी, जगाचा अधिपती असलेल्या विष्णूची भक्ती कर.
नास्तिकत्वं देवनिंदा परित्यज्य मतिं कुरु
नास्तिकता आणि देवांची निंदा सोडून दे; मन चांगल्या मार्गावर लाव.
आत्मनोंगानि देवाश्च सर्वजीवगुहाशयाः
देवता आपल्या शरीरातील अवयवांत आणि सर्व जीवांच्या अंतःकरणात वास करतात.
इति ते वचनं श्रुत्वा गतास्तीर्थान्तरं प्रति
हे शब्द ऐकून ते दुसऱ्या तीर्थस्थळी गेले.
वर्षांते च महादेवो विद्यां संजीवनीं ददौ
वर्षाअखेरीस महादेवाने त्यांना मृतांना जिवंत करण्याची विद्या दिली.
मृतव्याघ्रास्थिनि श्रेष्ठं मंत्रपूतांबु चाक्षिपत्
त्याने मंत्रशुद्ध केलेले पाणी उत्तम वाघाच्या हाडांवर शिंपडले.
तस्योपर्य्येव कुलटो मंत्रपूतं पयोऽक्षिपत्
मग त्या वाईट प्रवृत्तीच्या मुलाने मंत्रशुद्ध दूध त्या हाडांवर ओतले.
विषयी चाक्षिपच्चैव तस्योपरि जलं शुभम्
इंद्रियासक्त मुलानेही त्या हाडांवर शुद्ध पाणी ओतले.
सुप्तं व्याघ्रं च संज्ञाय नास्तिकस्तु जलं ददौ
नास्तिक मुलाने वाघ झोपलेला पाहून त्याच्यावर पाणी ओतले.
सूत उवाच राजन्मूर्खो हि कस्तेषां श्रुत्वा राजाब्रवीदिदम्
सूत म्हणाला, राजन, हे ऐकल्यावर राजा म्हणाला — त्यांच्यात खरा मूर्ख कोण आहे?
बोधितो येन स व्याघ्रः स मूर्खस्त्वधिको मतः 3.2.21.
जो वाघाला शिकवतो, तो अजून जास्त मूर्ख मानला जातो.
इति श्रीभविष्ये महापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुर्युगखण्डापरपर्याये कलियुगीयेतिहा ससमुच्चय एकविंशोऽध्यायः
श्रीभविष्य महापुराणातील प्रतिसर्ग पर्वाच्या चतुयुगखंडाच्या कलियुग कथासंग्रहाचा एकवीसावा अध्याय येथे संपतो.
अहं पूर्वभवे चासं क्षत्रसिंहो महीपतिः
माझ्या पूर्वजन्मात मी क्षत्रसिंह नावाचा राजा होतो.
तस्य ग्रामे वसद्विप्रो वेदवेदांगपारगः
त्याच्या गावात एक ब्राह्मण राहत होता, जो वेद आणि त्याच्या शाखांमध्ये पारंगत होता.
उभकौ तनयौ तस्य सर्वविद्याविशारदौ शाक्तोऽभवत्तदनुजो मोहनो नाम श्रुतः
त्याला दोन मुले होती, दोघेही सर्व विद्यांत निपुण; त्याचा धाकटा मुलगा मोहना शाक्त उपासक झाला.
कदाचित्क्षत्रसिंहस्तु यज्ञार्थी यज्ञहेतवे स्वयं च कारयामास च्छागमेधं सुरप्रियम्
एकदा क्षत्रसिंहाने यज्ञासाठी स्वतःच देवांना प्रिय असलेला मेंढ्याचा यज्ञ घडवला.
शंभुदत्तस्तु वृद्धात्मा शिवभक्तिपरायणः
शंभुदत्त हा वृद्ध आणि शिवभक्तीमध्ये तल्लीन होता.
हव्यैः सुसंस्कृतै रम्यैश्चकार हवनं मुदा
त्याने सुंदर आणि उत्तम हवन सामग्रीने आनंदाने अग्निहोत्र केले.
लीलाधरस्तु तं दृष्ट्वा छागं च मरणोन्मुखम्
लीलाधराने त्या मेंढ्याला मृत्यूसमोर पाहिले.
दारुणं नरकं योग्यमनया जीवहिंसया
त्याला वाटले, 'जीवहिंसेमुळे भयानक नरक मिळतो.'
इति श्रुत्वा वचस्तस्य ज्येष्ठबंधोश्च मोहनः
त्याच्या मोठ्या भावाचे हे बोल ऐकून मोहना—
पुरा सत्ययुगे भ्रातर्ब्राह्मणा यज्ञतत्पराः 3.2.22.१
पूर्वी सत्ययुगात, बंधू, ब्राह्मण यज्ञात तल्लीन होते.
तिलाधिकमजं मत्वा हव्ये ते तु मनो दधुः
ते मेंढ्यापेक्षा तिळाला श्रेष्ठ मानून हवनात तिळ अर्पण करण्याचा विचार करू लागले.
ऊचुस्ते मधुरं वाक्यं त्वन्मतं निष्फलप्रदम्
ते गोड बोलले, 'तुझे मत निष्फळ आहे.'
एतस्मिन्नंतरे तत्र पितृयोनिरमावसुः
तेव्हा तिथे अमावसु नावाचा पितर प्रकट झाला.
विमानं परमारुह्य मुनीन्प्रोवाच निर्भयः
तो उत्तम विमानावर बसून निर्भयपणे ऋषींना बोलला.
इति श्रुत्वा वचस्तस्य तथा कृत्वा शिवं ययुः
त्याचे बोल ऐकून त्यांनी तसेच केले आणि शुभता प्राप्त केली.
इति श्रुत्वा वचो घोरं लीलाधर उदारधीः
त्या भयानक शब्दांचे ऐकून, लीळाधर हा उदार बुद्धीचा होता.
रजोगुणमयो लोकस्त्रेतायां संबभूव ह
त्रेतायुगात जग रजोगुणाने भरलेले निर्माण झाले.