चंद्रहृदय या नगरीमध्ये रणधीर नावाचा एक राजा राज्य करत होता. त्या शहरात धर्मध्वज नावाचा एक सदाचारी आणि संपन्न व्यापारीही राहत होता. एकदा, त्या नगरीत मांसभक्षणात आसक्त असलेला एक मनुष्य प्रकट झाला. त्याच्यासोबत वाशर नावाचा राक्षसही होता, जो मनुष्यभक्षक होता. राक्षस वाशर, त्या मांसभक्षकावर प्रसन्न झाला आणि त्याला म्हणाला, "हे मनुष्यभक्षक, मला एक वर दे." हे ऐकून, त्या मांसभक्षकाने एक असे खंदक तयार केले, ज्यामुळे मनाची भ्रमावस्था निर्माण होईल. रात्री चोरी करून, राजाच्या सेविकांपैकी एक सुंदर स्त्री त्याने मिळवली. त्याच्या सात पत्नी होत्या, त्या चार वर्णातील स्त्रिया होत्या. राक्षसाने राजवाड्याच्या किल्ल्यासारखे एक घर बांधले. चोरी केलेला मोठा धन त्या खंदकात जबरदस्तीने ठेवला. "हे राजा, या शहरात चोरी आणि हिंसाचार करणारे लोक स्थिर झाले आहेत; त्यामुळे आपण हे शहर सोडूया," असे सांगण्यात आले. आदेश दिल्यानंतर, ते घराकडे गेले, आणि जे काही झाले, ते ऐकून सर्वांनी त्यानुसार वागले. राक्षसाच्या मायेमुळे सर्व रक्षक भ्रमित झाले. पुन्हा, त्यांनी राजा रणधीरकडे जाऊन सर्व माहिती दिली. मध्यरात्री, अंधारात, तो चोर राजाकडे आला. राजा म्हणाला, "मी राजा आहे, आणि तू चोर, माझ्या बोलावण्यावर आला आहेस." "माझ्यासोबत खूप धन घे आणि आनंदी रहा," असे राजा म्हणाला. रात्री, तो चोर खंदकात गेला आणि राजाला बाहेर ठेवला. "हे राजा, तू तुझ्या घराकडे लवकर जा," असे त्याने सांगितले, आणि राजाला वेगळा मार्ग दाखवला. ती स्त्री सैन्यासह त्या चोराजवळ आली. त्याचा सन्मान करून, तिने घडलेली सर्व घटना सांगितली; हसत, तिने त्या राक्षसाला म्हटले, "तू माझ्या भोजनाची तयारी केली आहेस." "आज मी सर्व पुरुषांना खाणार आहे, कारण नियतीने मला तसे प्रेरित केले आहे," असे ती म्हणाली. तिने मोठे सैन्य गिळले; आणि ते सर्व दहा दिशांना पळाले. मग, तो चोर राजाकडे आला आणि रागाने बोलला. हे ऐकून, राजा तात्काळ तिथे आला. राक्षसासह, तो खंदक एका क्षणात राख झाला. संपूर्ण धन आणि स्त्रियांना घेऊन ती परतली. प्रत्येक घरात ढोल वाजत होते. त्या दिवशी, त्या शहरात त्याला गाढवावरून फिरवण्यात आले. त्याचा चेहरा पाहून, आनंदात रमणारी स्त्री बेशुद्ध झाली. तो राजाकडे जाऊन म्हणाला, "पाच लाख धन माझे आहे." राजा हसत म्हणाला, "हा चोर आहे, धनाचा लुटारू आहे." हे ऐकून, चोर निराश झाला आणि त्याचा मृत्यू झाला. त्याच क्षणी, त्याची कन्या दैवी मायेमुळे भ्रमित झाली. मग, प्रसन्न होऊन, दुर्गा देवीने त्यांना आपल्या कृपेने दीर्घायुष्य दिले. हे सांगून, तो पुन्हा राजाकडे हसत बोलला. "मी तिला काय देऊ, जी माझ्यावर प्रेम करते?" "म्हणूनच मी नंतर रडलो—माझ्या हसण्याचे कारण ऐक.