भविष्यपुराणम्

एका काळी, माधुमती नावाची एक कन्या होती. ती गुणी, सुंदर आणि सद्गुणांनी युक्त होती. तिचा भाऊ आपल्या बहिणीसाठी योग्य वर शोधण्यासाठी सर्वत्र फिरत असे. अभ्यासासाठी सत्त्वशील स्वतः काशीला गेला. काशीमध्ये वामन नावाचा एक प्रसिद्ध, रूपवान, सद्गुणी आणि योग्य वयाचा ब्राह्मण होता. त्या काळात, माधुमतीला अतिशय दु:खाने ग्रासले होते; तिने अन्न, वस्त्र, पाणी आणि झोप यांकडे दुर्लक्ष केले. सुषीला नावाच्या तरुणीने त्या ब्राह्मण वामनाला पाहिले. हरिशर्मा नावाच्या व्यक्तीने विधीमध्ये त्रिविक्रम ब्राह्मणाचे दर्शन घेतले. काशीमध्ये सत्यशील आणि गुरुंचा पुत्र केशव हे देखील होते. माघ महिन्यातील कृष्ण पक्षाच्या त्रयोदशीला, शुभ भृगुयोग आठवला गेला. त्याच वेळी, त्या कुमारिकेला सर्पदंश झाला. तेव्हा त्या ब्राह्मणांनी सर्वतोपरी प्रयत्न केले. हरिशर्माने सर्व विधी वेदविधानानुसार पार पाडले. त्रिविक्रम, कामदेवाच्या प्रभावाखाली, अनेक प्रकारे दुःख भोगत होता. केशव, शोकाने व्याकुळ होऊन, आपल्या प्रियतमेच्या अस्थी गोळा करून गेला. वामन, तिच्या विरहाच्या ज्वाळेत होरपळत, राख गोळा करत होता. एकदा, सरयू नदीच्या काठी, लक्ष्मण नावाच्या शुभ नगरीत, रामशर्मा शिवध्यानात मग्न होता. त्याची पत्नी विशालाक्षी, मोठ्या भक्तीने, भव्य भोजनाची तयारी करत होती. त्याच वेळी, त्यांच्या मुलाचा मृत्यू पापाच्या प्रभावाने झाला. पुत्रशोकाने जरी तिचे मन जळत होते, तरीही विशालाक्षीने अश्रू ढाळले नाहीत. तिने मंत्रोच्चार व शुद्धीकरण करून मुलाला पुनर्जीवित केले. भोजनाची व्यवस्था करून, तिने जीवनदायी मंत्राचा उच्चार केला. नंतर, ती स्त्री दुसरीकडे गेल्यावर, हरिशर्माने तिला जाळले. पुत्राला त्याच्या पित्याने, शोकाने व्याकुळ होऊन, जाळले. तो धर्मस्थलीचा राजा, पुण्याचा अधिपती होता. त्याने मला जीवन दिले; "आता तू माझ्याकडून वर माग," असे त्याने सांगितले. अस्थी घेऊन तो पवित्र स्थळी गेला; त्याला शोधण्यात वेळ घालवू नकोस. त्याच्याकडे पोहोचल्यावर, जीवन कसे परत मिळाले हे त्याने सांगितले. हे ऐकून, केशवाने त्या अस्थी घेतल्या. त्याने सर्व अस्थी त्या द्विजाला दिल्या. "मी त्या धर्मनिष्ठ व्यक्तीकडे जातो, ज्याच्याशी माझे धर्माने नाते आहे," असे सांगितले. म्हणून, विक्रमादित्य, धर्मज्ञ, तू मला सांग, की माधुमतीसारखी पात्र स्त्री वामन या द्विजासाठी योग्य आहे. जो ब्राह्मण जीवन देतो, धर्मनिष्ठ असतो, तो पित्याप्रमाणेच असतो. पुन्हा एकदा, वेताळाने श्रेष्ठ राजा विक्रमाशी बोलायला सुरुवात केली. वर्धवन या सुंदर नगरीत, विविध लोकांनी वेढलेल्या ठिकाणी, एक विद्वान माळाकार राहत होता. त्याची पत्नी पतीसेवेत अत्यंत निष्ठावान होती. तो आपल्या पत्नी, मुलगा आणि मुलीसह उपजीविकेसाठी तिथे आला. त्याची थोडीशी कहाणी ऐकून, राजाने त्याला दररोज हजार सुवर्णमुद्रा दिल्या. त्यातील काही खर्च करून, उरलेले तो आपल्या कुटुंबासह आनंदाने उपभोगत होता. एकदा, तिची परीक्षा घेण्यासाठी, ती स्मशानभूमीत जाऊन मोठ्याने रडली. अशा प्रकारे, या कथा एकामागून एक घडत गेल्या, आणि प्रत्येक पात्राने आपापल्या धर्माचे पालन करत, जीवनातील सुख-दुःखांचा अनुभव घेतला.