राजा आपल्या सिंहासनावर बसला असताना, एक ब्राह्मण त्याच्याजवळ आला आणि म्हणाला, "राजा, मी तुला एक महान कथा सांगणार आहे, जी प्राचीन गोष्टींचा संग्रह आहे." ब्राह्मणाने आपल्या मनात शिवाचे स्मरण केले आणि पुढे राजााला सांगितले, "वाराणसी ही आनंददायी नगरी आहे, जिथे महेशाचा वास आहे." त्या नगरीत चार वर्णाचे लोक राहतात आणि राजा गौरवाचे मुकुट घालतो. त्याचा पुत्र, वज्रमुकुट, मंत्री आणि त्यांच्या पुत्रांचा अत्यंत प्रिय आहे. मंत्र्याचा पुत्र बुद्धिदक्ष, बुद्धी आणि कौशल्यासाठी प्रसिद्ध आहे. एकदा बुद्धिदक्षाने एक सुंदर जंगल पाहिले, जिथे अनेक पशू आणि पक्षी होते. त्या जंगलात एक दिव्य आणि आनंददायी सरोवर होते, जिथे विविध पक्ष्यांचे आवाज घुमत होते. तेथे आलेल्या दोन वीरांना ते सरोवर पाहून अत्यंत आनंद झाला. दंतवक्त्र राजाची कन्या पद्मावती, सर्वांच्या मान्यतेस पात्र होती. ती आपल्या सखींसोबत त्या सरोवरात रम्य खेळ खेळत होती. वज्रमुकुट आणि बुद्धिदक्ष यांनी पद्मावतीला पाहिले, ती सौंदर्य आणि सद्गुणांनी संपन्न होती. वज्रमुकुट झोपेतून जागा झाला आणि शिव शंकराला प्रार्थना केली, "माझे रक्षण कर." पद्मावतीने त्याच्या डोक्यावरून कमळाचा फूल घेतला आणि ते आपल्या कानात ठेवले. पुन्हा तीने ते फूल आपल्या हृदयात ठेवले. वज्रमुकुट आपल्या वडिलांसोबत त्या पर्वताच्या जंगलात यात्रेसाठी गेला. तिथे त्याच्या मनात मोठा दुःख निर्माण झाला आणि तो भ्रमित झाला. त्याने पद्मावतीचे ध्यान करत मौनव्रत घेतले. सर्वत्र लोक दुःखी झाले आणि म्हणू लागले, "राजपुत्राची काय अवस्था झाली आहे?" बुद्धिदक्षाने वज्रमुकुटला विचारले, "राजा, सत्य बोल." हे ऐकून बुद्धिदक्ष हसला आणि राजाला म्हणाला, "ती दंतवक्त्र, कर्नाटाचा राजा, याची कन्या आहे. मी तुझ्या कमळाच्या चिन्हावरून तुला तिच्या उपस्थितीत घेऊन जाईन." "राजा, आज्ञा दे, मी कर्नाटात जाईन," बुद्धिदक्ष म्हणाला. "मी नक्की जाईन, जर तुझ्या पुत्राचे जीवन तुला हवे असेल." ते घोड्यावर बसून तात्काळ दंतवक्त्राच्या नगरीत गेले. बुद्धिदक्षाने पद्मावतीला भरपूर धन दिले. सकाळी एक वृद्ध स्त्री राजमहलात गेली. तिने पद्मावतीला एकांतात माझा संदेश दिला, "तुझ्यासाठी एक सुंदर पुरुष येथे आला आहे." पद्मावती रागाने, चंदनाने ओलावलेल्या बोटांनी बोलली. तिने बोटांनी आपल्या गालांना स्पर्श केला आणि घराकडे गेली. त्याने आपल्या दुःखी मित्राला सांगितले, "मित्रा, ऐक, तुझे दुःख सोड." "तुझ्यासाठी माझ्या छातीला आघात झाला—कधी तू माझा मित्र होशील?" "मित्रा, माझ्या ऋतूच्या शेवटी मी तुझ्या चेहऱ्यावर चुंबन घेतले." ती वृद्ध स्त्री तीन दिवसांनी पद्मावतीला याची माहिती दिली. "आज त्याच्याशी एकत्र हो, सुंदर कंबरेच्या, आणि आपले जीवन फलदायी कर." खिडकीच्या दरवाजातून बाहेर काढली गेली, तिच्या पाठीत आणि खालच्या भागात आघात झाला. प्रसन्न आणि चतुर मित्र म्हणाला, "मित्रा, ऐक!" "मध्यरात्री ये आणि मला, कामात व्याकुळ झालेली, आनंद दे." महान प्रियकर वेगाने गेला आणि स्त्रीला आनंद दिला.