शाकांचा विनाश आणि श्रेष्ठ धर्माची वृद्धी यासाठी एक विशेष प्रयोजन होते. त्या उद्देशासाठी राजा विक्रमादित्य याचा जन्म झाला आणि त्याचा पिता अत्यंत आनंदित झाला. विक्रमादित्य पाच वर्षांचा झाल्यावर तपस्येसाठी तो वनात गेला. त्यानंतर, समृद्धीने भरलेल्या दिव्य अंबावती नगरीत तो दाखल झाला. शंकराने त्याला पाठवले आणि विक्रमादित्याने ती पदवी स्वीकारली. एकदा, तो शूर राजा महाकालेश्वराच्या पवित्र स्थळी गेला. तिथे, धर्माने परिपूर्ण आणि विस्तृत रचनेमध्ये एक सभागृह बांधले गेले. सभागृह विविध वृक्ष, वेल्या आणि फुलांनी शोभून उठले होते. वेद आणि वेदांगात पारंगत असलेल्या श्रेष्ठ ब्राह्मणांना आमंत्रित करण्यात आले. त्या वेळी, त्या ठिकाणी वेताल नावाचा देवता प्रकट झाला. ब्राह्मणाने आसनावर बसून राजाला सांगितले, "मी तुला प्राचीन कथांचा संग्रह, एक महान कथा सांगणार आहे." शिवाला मनात स्थापन करून, ब्राह्मणाने राजाशी बोलले, "आनंददायक वाराणसी नगरीत महेशाचा वास आहे." तिथे, चार वर्णांचे लोक राहतात आणि राजा तेजस्वी मुकुट घालतो. त्याचा पुत्र, वज्रमुकुट, मंत्र्यांचा आणि त्यांच्या मुलांचा अत्यंत प्रिय आहे. मंत्र्याचा पुत्र, बुद्धिदक्ष, त्याच्या बुद्धिमत्ता आणि कौशल्यासाठी प्रसिद्ध आहे. एकदा बुद्धिदक्षाने पशु आणि पक्ष्यांनी गजबजलेल्या रम्य वनाचे दर्शन घेतले. तिथे, विविध पक्ष्यांच्या आवाजाने गुंजणारे एक दिव्य आणि आनंददायक सरोवर होते. ते पाहून ते दोन्ही शूर वीर अत्यंत आनंदित झाले. दंतवक्त्र राजाची कन्या, पद्मावती, अत्यंत प्रतिष्ठित होती. ती आपल्या सखींसोबत सरोवरात रम्य क्रीडा करत होती. पद्मावती, सौंदर्य आणि गुणांनी समृद्ध असलेल्या त्या कन्येला पाहून, वज्रमुकुट जागा झाला आणि शिव शंकराला प्रार्थना केली, "माझे रक्षण कर." पद्मावतीने त्याच्या डोक्यावरून कमळाचे फूल घेतले आणि ते आपल्या कानांवर ठेवले. पुन्हा ते फूल तिने आपल्या हृदयात ठेवले. वज्रमुकुट आपल्या वडिलांसोबत पर्वताच्या वनात तीर्थयात्रेसाठी गेला. तिथे त्याच्या मनाला मोठा दुःख आणि भ्रम झाला. त्याने पद्मावतीचे ध्यान करत मौनव्रत घेतले. सर्वत्र लोक म्हणू लागले, "राजपुत्राची ही काय अवस्था झाली?" बुद्धिदक्षाने वज्रमुकुटाला विचारले, "राजा, सत्य बोल." हे ऐकून बुद्धिदक्ष हसला आणि राजाशी म्हणाला, "ती दंतवक्त्र, कर्नाटकाचा राजा, याची कन्या आहे." "कमळाच्या चिन्हावरून मी तुझी ओळख पटवून तिला भेटवीन." "राजा, आज्ञा दे; मी कर्नाटकात जाईन." "मी नक्की जाईन—जर तुझा पुत्र जिवंत राहावा असे वाटत असेल." ते घोड्यावर बसून दंतवक्त्राच्या नगरीत जलद गेले. बुद्धिदक्षाने त्या वृद्ध स्त्रीला पुष्कळ धन दिले. सकाळी ती वृद्ध स्त्री राजमहलात गेली. तिने गुप्तपणे पद्मावतीला भेटून माझा संदेश सांगितला, "तुझ्यासाठी एक सुंदर तरुण येथे आला आहे." पद्मावती, रागाने, चंदनाने ओलसर झालेल्या बोटांनी बोलू लागली.