പര്വതഃ പ്രാഹ രാജാനം കന്യേയം വരവര്ണിനീ
പര്വതന് രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'ഈ പെണ്കുട്ടിക്ക് ഉത്തമമായ വര്ണ്ണമാണ്.'
പദ്മപത്രേക്ഷണനഖാ പദ്മകിംജല്കസപ്രഭാ
അവളുടെ കണ്ണുകളും നഖങ്ങളും താമരയുടെ ഇലപോലാണ്; അവളുടെ പ്രകാശം താമരയുടെ തണ്ടുപോലാണ്.
സവിലാസാ ഗജഗതിഃ സുനാസാ കോകിലസ്വരാ
അവള് ഭംഗിയോടെ, ആനയുടെ നടപ്പില്, മനോഹരമായ മൂക്കും, കുയിലിന്റെ സ്വരവും ഉണ്ട്.
തിലപുഷ്പസ്ഫുടാ നാസാ രൂപം സംപരിലക്ഷ്യതേ
അവളുടെ മൂക്ക് തിലപ്പൂവുപോലെ സുന്ദരമാണ്; അവളുടെ സൗന്ദര്യം വ്യക്തമായി കാണാം.
ഏവം ബ്രുവാ ണം തം വിപ്രം വിസ്മയോത്ഫുല്ലലോചനമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ ബ്രാഹ്മണനെ അത്ഭുതത്തോടെ വീക്ഷിച്ചു, കണ്ണുകള് വിസ്മയത്തില് തുറന്നു.
അഥോവാച നൃപം ധീമാന്നാരദഃ ക്ഷുഭിതേന്ദ്രിയഃ ൧൬ ഈപ്സിതം തവ ദാസ്യാമി വരം മര്ത്യേഷു ദുര്ല്ലഭമ്
അതിനുശേഷം, ധീരനായ നാരദന് ഉണര്ന്ന ഇന്ദ്രിയങ്ങളോടെ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള, മനുഷ്യരില് അപൂര്വ്വമായ ഒരു വരം ഞാന് നല്കാം.'
കൃതാഞ്ജലിരുവാചേദം പ്രഹര്ഷോത്ഫുല്ലലോചനഃ
കൈകൂപ്പി, ആനന്ദത്തിൽ കണ്ണുകൾ വിരിഞ്ഞ്, അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
യസ്യ മൂത്രം പുരീഷം വാ ശ്ലേഷ്മാണം ക്ഷിപതി ക്ഷിതൌ
ആരെങ്കിലുമെങ്കിൽ മൂത്രം, മല, അല്ലെങ്കിൽ കഫം ഭൂമിയിൽ ഇടുകയാണെങ്കിൽ—
ഏവമസ്ത്വിതി തം രാജന്നാരദഃ പ്രത്യഭാഷത 4.13.
അങ്ങനെയാകട്ടെ എന്നു രാജാവേ, നാരദൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
ഏവമുക്ത്വാ സ താം കന്യാം സാലങ്കാരാം സുമധ്യമാമ്
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ അലങ്കാരങ്ങളോടുകൂടിയ സുന്ദരിയായ പെൺകുട്ടിയെ അവൻ നൽകി.
തത്തസ്യ ചേഷ്ടിതം ദൃഷ്ട്വാ പര്വതഃ ക്രോധമൂര്ഛിതഃ
അവന്റെ പ്രവൃത്തികൾ കണ്ടു, പാർവതൻ കോപത്തിൽ ആവേശപ്പെട്ടു.
മയേയം പ്രാര്ഥിതാ പൂര്വം ത്വയാ യസ്മാദ്വിവാഹിതാ
ഈ പെൺകുട്ടിയെ ഞാൻ മുമ്പ് ആഗ്രഹിച്ചു, പക്ഷേ നീ അവളെ വിവാഹം കഴിച്ചു.
ദത്തസ്ത്വയാസ്യ യഃ പുത്രോ വരദാനേന നാരദ
നാരദാ, നീ അനുഗ്രഹമായി അവനു നൽകിയ മകനാണ്—
ഏവമുക്തഃ പര്വതേന നാരദഃ പ്രാഹ ദുര്മനാഃ
പാർവതൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, നാരദൻ ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു:
സാമാന്യം സര്വഭൂതാനാം കന്യാ ഭവതി സുവ്രത
സുഭവനേ, പെൺകുട്ടികൾ എല്ലാം ജീവികൾക്കും പൊതുവാണ്.
ന സേവിതാസ്ത്വയാ വൃദ്ധാസ്തേന മാം ശപസേ രുഷാ
വയോധികരെ നീ സേവിച്ചില്ല; അതുകൊണ്ടാണ് നീ കോപത്തിൽ എന്നെ ശപിക്കുന്നത്.
യസ്മാദേതദവിജ്ഞായ ശപസേ മാമനാഗസമ്
ഇത് അറിയാതെ, കുറ്റമില്ലാത്ത എന്നെ നീ ശപിക്കുന്നു.
സംജയസ്യ സുതഃ ശാപാദ്യദി പഞ്ചത്വമേഷ്യതി
നിന്റെ ശാപം മൂലം സംജയന്റെ മകൻ മരണമടയേണ്ടിവന്നാൽ—
ഏവം ശപ്ത്വാ തദാഽ ന്യോന്യം ദേവര്ഷീ താവുഭൌ പുനഃ 4.13.
അങ്ങനെ പരസ്പരം ശപിച്ച്, ആ രണ്ട് ദേവർഷിമാർ പിന്നെ—
അഥാസ്യ സപ്തമേ മാസി ജാതഃ പുത്രോ നൃപസ്യ സഃ
അപ്പോൾ ഏഴാം മാസത്തിൽ രാജാവിന് ഒരു മകൻ ജനിച്ചു.
ജാതിസ്മരഃ സ്മരവപുഃ സുവര്ണോത്പത്തികാരണമ്
അവൻ തന്റെ ജന്മങ്ങൾ ഓർമ്മിച്ചവനായിരുന്നു; മന്മഥനെപ്പോലെയുള്ള രൂപവും സ്വർണ്ണം ഉണ്ടാകാനുള്ള കാരണവുമായിരുന്നു.
മൂത്രശ്ലേഷ്മപുരീഷാദി യത്കിഞ്ചിത്ക്ഷിപതി ക്ഷിതൌ
അവൻ മൂത്രം, കഫം, മല എന്നിവ ഭൂമിയിൽ എറിയുമ്പോൾ—
തേനാസൌ യജതേ രാജാ വിധിവദ്ഭൂരിദക്ഷിണൈഃ
അത് ഉപയോഗിച്ച് രാജാവ് നിയമപ്രകാരം ധാരാളം ദാനം നൽകി യാഗങ്ങൾ നടത്തി.
ബഭാര ഭൃത്യാനനിശം പുപോഷ സ്വജനാതിഥീന്
അവൻ ഭൃത്യന്മാരെ രാത്രിയും പകലും പരിപാലിച്ചു, സ്വന്തം ആളുകളെയും അതിഥികളെയും പോഷിച്ചു.
ജാതസ്നേഹം തഥാ പുത്രം രരക്ഷ രക്ഷി ഭിര്വൃതഃ
അവന് പുത്രനോടു സ്നേഹം ഉണ്ടായി, അതുകൊണ്ട് കാവലുകാരുടെ സംരക്ഷണത്തില് പുത്രനെ സൂക്ഷിച്ചു.
അഥാസ്യ ദസ്യവഃ കേചിച്ഛ്രുത്വാ തം കനകാകരമ്
അതിനുശേഷം, ചില കള്ളന്മാര് ആ പൊന്നിന്റെ ഖനിയുടെ കാര്യം കേട്ടു.
തസ്മിന്വിനഷ്ടേ തന്നഷ്ടം വരദാനസമുദ്ഭവമ്
അത് നഷ്ടമായപ്പോള്, അനുഗ്രഹം കൊണ്ടു ലഭിച്ചതൊക്കെയും നഷ്ടമായി.
പാതിതം ദസ്യുഭിഃ പുത്രം ദൃഷ്ട്വാ രാജാ സുദുഃഖിതഃ
കള്ളന്മാര് പുത്രനെ വീഴ്ത്തിയതുകണ്ട് രാജാവിന് അത്യന്തം ദുഃഖം തോന്നി.
വിലപംതം തു തം ദൃഷ്ട്വാ നാരദഃ പ്രാഹ സംജയമ് 4.13.
അവനെ വിലപിക്കുന്നതുകണ്ട് നാരദന് സംജയനോട് പറഞ്ഞു.
ഇത്യുക്ത്വാ സ സമാചഖ്യൌ ചരിതാനി മഹൌജസാമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, മഹാശക്തരായവരുടെ കഥകള് അവന് വിവരിച്ചു.