യേഷാം ദ്വിജേന്ദ്രവാഹിത്രീ പൂര്ണഭാംഡാ തു ഗച്ഛതി
യാരുടെ ദ്വിജവാഹനം പൂർണ്ണമായി നിറച്ചിട്ടുള്ളതോ, അവർ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.
ഇതി ജ്ഞാത്വാ നരഃ പുണ്യം കുര്യാത്പാപം വിവര്ജയേത് ।। പുണ്യേന യാതി ദേവത്വമപുണ്യാന്നരകം വ്രജേത്
ഇത് മനസ്സിലാക്കി, മനുഷ്യൻ പുണ്യം ചെയ്യുകയും പാപം ഒഴിവാക്കുകയും വേണം; പുണ്യത്തിലൂടെ ദൈവത്വം ലഭിക്കും, പാപത്തിലൂടെ നരകത്തിൽ പോകും.
യേ മനാഗപി ദേവേശം പ്രപന്നാഃ ശരണം ശിവമ്
ദേവന്മാരുടെ നാഥനായ ശിവനിൽ അല്പം പോലും ശരണം പ്രാപിച്ചവർ,
കിം തു പാപൈര്മഹാഘോരൈഃ കിഞ്ചിത്കാലം ശിവാജ്ഞയാ
എന്നാൽ, അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ പാപങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ശിവന്റെ കല്പന പ്രകാരം കുറച്ചു കാലം—
യേ പുനഃ സര്വഭാവേന പ്രതിപന്നാ മഹേശ്വരമ്
എന്നാല് മുഴുവന് മനസ്സോടും മഹേശ്വരനോടു ഭക്തിയുള്ളവര്
തസ്മാ ദ്വിവര്ധയേദ്ഭക്തിമീശ്വരേ സതതം ബുധഃ
അതിനാല് ബുദ്ധിമാന്മാര് എപ്പോഴും ഈശ്വരനോടുള്ള ഭക്തി ഇരട്ടിയാക്കണം.
പാപാനി പംച പരമാര്ഥതയൈവ പാര്ഥ ദുഃഖപ്രദാനി സുചിരം പിതൃ രാജലോകേ
പാര്ഥാ, അഞ്ചു പാപങ്ങള് സത്യത്തില് പിതൃലോകത്തും രാജലോകത്തും ദീര്ഘകാലം ദു:ഖം നല്കുന്നു.
ശകടവ്രതമാഹാത്മ്യവര്ണനമ് വ്രതോപവാസനിയമപ്ലവേനോത്തീര്യതേ സുഖമ്
ശകടവ്രതത്തിന്റെ മഹത്വം: വ്രതവും ഉപവാസവും പാലിച്ചാല് സുഖം ലഭിക്കും.
ദുര്ല്ലഭം പ്രാപ്യ മാനുഷ്യം വിദ്യുത്പതനചഞ്ചലമ്
മനുഷ്യജന്മം വളരെ അപൂര്വ്വവും, മിന്നലുപോലെ ക്ഷണികവുമാണ്.
ദാന വ്രതമയീ കീര്തിര്യസ്യ സ്യാദിഹ ദേഹിനഃ
ഇവിടെ ജീവിക്കുന്നവന് ദാനം ചെയ്യുകയും വ്രതങ്ങള് പാലിക്കുകയും ചെയ്താല് അവന്റെ കീര്ത്തി നിലനില്ക്കും.
ജ്ഞായതേ നേഹ നാമുത്ര വ്രതസ്വാധ്യായവര്ജിതഃ
ഇവിടെയും പരലോകത്തും വ്രതവും ശാസ്ത്രപഠനവും ഇല്ലാത്തവനെ ആരും അംഗീകരിക്കില്ല.
അത്ര തേ കഥയിഷ്യാമി ഇതിഹാസം പുരാതനമ്
ഇപ്പോള് ഞാന് നിനക്ക് ഒരു പഴയ കഥ പറയാം.
യോഗര്ദ്ധിസിദ്ധ്യാ സംസിദ്ധഃ കശ്ചിത്സിദ്ധോ മഹീതലമ്
യോഗസിദ്ധിയും ഐശ്വര്യവും നേടിയ ഒരു സിദ്ധന് ഭൂമിയില് ഉണ്ടായിരുന്നു.
നിഗീര്ണദംതോ ലംബോഷ്ഠഃ പിംഗാക്ഷസ്തനുമൂര്ദ്ധജഃ
അവന്റെ പല്ലുകള് അകത്തേക്ക് ചാടിയതും, അധങ്ങള് കട്ടിയതും, കണ്ണുകള് മഞ്ഞ നിറമുള്ളതും, മുടി വിരളമായതുമായിരുന്നു.
ചിപിടാക്ഷഃ സ്ഫുടിതപാജ്ജംഘാഢ്യഃ കൃശകൂര്പരഃ
അവന്റെ കണ്ണുകള് ഒതുങ്ങിയതും, കാല്മുട്ടും കാലുരുക്കും പൊട്ടിയതും, കൈമുട്ടുകള് വലുതായതുമായിരുന്നു.
മൂലജാലികവിപ്രേണ ദൃഷ്ടഃ പൃഷ്ടശ്ച കോ ഭവാന്
മൂലജാലിക വംശത്തില്പ്പെട്ട ഒരു ബ്രാഹ്മണന് അവനെ കണ്ടു ചോദിച്ചു: 'നീ ആര് ആണ്?'
കച്ചിദ്ദൃഷ്ടാ ത്വയാ രംഭാ ഭാഭാസിതദിഗംതരാ
'നിന്റെ കണ്ണില് പ്രകാശം പകരുന്ന രംഭയെ നീ കണ്ടോ?'
ഗത്വാ മദ്വചനാദ്വാച്യാ നിര്വാച്യാ ദോഷദര്ശിഭിഃ
'നീ പോയി എന്റെ വാക്ക് അവളോട് പറയണം; പക്ഷേ, കുറ്റം കാണുന്നവരോട് പറയരുത്.'
സിദ്ധഃ പ്രസിദ്ധം തം വിപ്രം പ്രാഹേദം വിസ്മയാന്വിതഃ
ആ സിദ്ധന് അത്ഭുതത്തോടെ ആ പ്രശസ്ത ബ്രാഹ്മണനോട് പറഞ്ഞു.
ബ്രാഹ്മണസ്തമഥോവാച വിജ്ഞാതോഽസി മയാ യഥാ
അപ്പോള് ബ്രാഹ്മണന് അവനോട് പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് യഥാര്ത്ഥത്തില് ആരാണെന്ന് ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.'
ഗാത്രത്രയം വിരൂപം സ്യാദ്ദ്വിതീയം വാ സ്വരൂപതഃ
നിന്റെ മൂന്ന് അവയവങ്ങളില് ഒന്ന് വികലമായതും, രണ്ടാമത്തേത് സ്വാഭാവികമായതുമാണ്.
ദുര്ല്ലംഘ്യാ പ്രകൃതിഃ സാക്ഷാദനുഭൂതകരീ ഭവേത്
സ്വഭാവം അതിക്രമിക്കാന് വളരെ പ്രയാസമാണ്; അത് നേരിട്ട് അനുഭവിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്.
വിപ്രസ്യൈവം വചഃ ശ്രുത്വാ ജഗാമാദര്ശനം ശനൈഃ
ബ്രാഹ്മണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, അവൾ പതിയെ കാണാതായി.
മൂലജാലകവിപ്രേണ പൃഷ്ടഃ പ്രാഹാമരാവതീമ്
മൂലജാലകവിപ്രൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൾ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: 'അമരാവതി.'
ശക്രസ്യാവസരേ വൃത്തേ വ്രജന്ത്യാഃ സ്വഗൃഹം മയാ
ഇന്ദ്രന്റെ സമയമാകുമ്പോൾ, അവൾ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ, ഞാൻ—
വിദ്യയാ കലയാ ചാപി പൌരുഷേണ വ്രതേന ച
വിദ്യയാൽ, കഴിവുകൊണ്ടും, ധൈര്യത്താൽ, വ്രതപാലനത്താൽ—
ബ്രാഹ്മണസ്തമഥോവാച മുഗ്ധാ ദഗ്ധാഗ്നിസംഭവാ
അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണൻ അവളോട് പറഞ്ഞു: 'അറിയാത്തവളേ, അഗ്നിയിൽ നിന്നു ജനിച്ചവളേ, ദഹിച്ചവളേ—'
തസ്യൈതദ്വചനം ശ്രുത്വാ സ സിദ്ധഃ സുവിശുദ്ധധീഃ
അവളുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആ സിദ്ധൻ, പൂർണ്ണമായി ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ—
കദാചിച്ച രതാ തേന സ്വര്ഗമാര്ഗം യദൃച്ഛയാ
ഒരു നേരം, അവളവനോടൊപ്പം ഐക്യമായപ്പോൾ, അവൾ യാദൃശ്ചികമായി സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള വഴി നേടി.
മൂലജാലൈര്വര്തയംതം മഹാകാലവനാശ്രയമ്
മൂലജാലന്മാരാൽ പോഷിക്കപ്പെടുന്നവൻ മഹാകാലവനം ആശ്രയിച്ച് താമസിക്കുന്നു.