ആ മലപ്രക്ഷയാദ്യദ്വദഗ്നൌ ധാസ്യംതി ധാതവഃ
അവരുടെ മലിനതകൾ നശിക്കുംവരെ, ലോഹങ്ങൾ അഗ്നിയിൽ ഇടുന്നതുപോലെ—
സുഗാഢഹസ്തയാ ബാഢം തപ്തശൃംഖലയാ നരാഃ
വളരെ കെട്ടിയ ചൂടുള്ള കയറുകളാൽ ശക്തമായി ബന്ധിക്കപ്പെട്ട്, ആ മനുഷ്യർ—
തതസ്തേ സര്പയംത്രേണ ക്ഷിപ്താ ദോല്യംതി കിംകരൈഃ
ശേഷം, പാമ്പുകളുടെ യന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച്, സേവകർ അവരെ ഇട്ടു ആടിക്കുന്നു—
അംതരിക്ഷസ്ഥിതാനാം ച ലോഹഭാരശതം തതഃ
ആകാശത്ത് തൂങ്ങിയിരിക്കുന്നവർക്കു ഇരുമ്പിന്റെ നൂറ് ഭാരങ്ങൾ—
തേന ഭാരേണ മഹതാ ഭൃശമാതര്ദ്ദിതാ നരാഃ
ആ വലിയ ഭാരത്തിൽ, ആ മനുഷ്യർ അതിയായി പീഡിക്കപ്പെടുന്നു—
ജ്വാലാഭിരഗ്നിവര്ണാഭിര്ല്ലോഹദംഡൈഃ സകംടകൈഃ
അഗ്നിപോലെയുള്ള ജ്വാലകളും മുള്ളുള്ള ഇരുമ്പ് ദണ്ഡുകളും കൊണ്ട്—
തതഃ ക്ഷാരേണ ദീപ്തേന വഹ്നേരപി വിശേഷതഃ
അതിനുശേഷം കഠിനമായ കഷായവും, പ്രത്യേകിച്ച് ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയും ഉപയോഗിച്ച്,
പുനര്വിദാര്യ ചാംഗേഷു ശിരസഃപ്രഭൃതി ക്രമാത്
വീണ്ടും, തലയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിക്കൊണ്ട്, അവരുടേം ശരീരഭാഗങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി കീറി തുറക്കപ്പെടുന്നു.
വിഷ്ഠാപൂര്ണേ തതഃ കൂപേ കൃമീണാം നിചയേ തതഃ 4.6.
പിന്നെ, മല നിറഞ്ഞ കിണറിൽ, കൃത്യമായി കീടങ്ങൾ നിറഞ്ഞിടത്ത്,
ഭക്ഷ്യംതേ ക്രിമിഭിസ്തീക്ഷ്ണൈര്ലോഹതുണ്ഡൈശ്ച വായസൈഃ
തീവ്രമായ പല്ലുള്ള കീടങ്ങളും ഇരുമ്പ് കൊക്കുള്ള കാക്കകളും അവരെ തിന്നുകളയുന്നു.
പച്യംതേ മാംസവച്ചാപി പ്രദീപ്താംഗാരരാശിഷു
അവരെ മാംസം പോലെ, ജ്വലിക്കുന്ന കനൽക്കൂട്ടുകളിൽ വേവിക്കുന്നു.
തിലപിംഡൈരിവാക്രമ്യ ഘോരൈഃ കര്മഭിരാത്മനഃ
ഭയാനകമായ സ്വന്തം കർമ്മങ്ങൾ, തിലപിണ്ടം പിടിച്ചുപിടിക്കുന്നതുപോലെ, അവരെ പിടിച്ചെടുക്കുന്നു.
ഭിദ്യംതേ ചാപി തല്പേഷു ലോഹഭ്രാഷ്ട്രേഷ്വനേകധാ
അവരെ ഇരുമ്പ് ഉരുളകളിൽ, പലതവണ, കിടക്കയിൽ കിടത്തിയിട്ട് തകർക്കുന്നു.
മിഥ്യാഗമപ്രവക്തുശ്ച ദ്വിജിഹ്വസ്യ ച നിര്ഗതാ
തെറ്റായ ശാസ്ത്രങ്ങൾ പറയുന്നവർക്കും, ഇരട്ട നാവുള്ളവർക്കും, ഈ ശിക്ഷകൾ വരുന്നു.
നിര്ഭര്ത്സയംതി യേ ക്രൂരാ മാതരം പിതരം ഗുരുമ്
മാതാവിനെയും പിതാവിനെയും ഗുരുവിനെയും അപമാനിക്കുന്ന ക്രൂരന്മാർ,
തതഃ ക്ഷാരേണ ദീപ്തേന താമ്രേണ തു പുനഃപുനഃ
അവരെ കഠിനമായ കഷായവും, വീണ്ടും വീണ്ടും ചൂടുള്ള താമ്രവും ഉപയോഗിച്ച്,
ഇതസ്തതഃ പുനര്വക്ത്രം ഭൃശമാപൂര്യ ഹന്യതേ
അവരുടെ വായിൽ ഇവിടെ അങ്ങോട്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും നിറച്ച്, ശക്തമായി അടിക്കുന്നു.
പരിഷ്വജതി ചാത്യുഗ്രാം പ്രദീപ്താം ലോഹശാല്മലീമ് 4.6.
അവരെ ഭയാനകമായ ജ്വലിക്കുന്ന ഇരുമ്പ് ശാൽമലി വൃക്ഷം ചുമരിപ്പിക്കുന്നു.
ദംതുരേണാതികൂടേന ക്രകചേന ബലീയസാ ഖാദ്യതേ സ്വാനി മാംസാനി പായതേ ശോണിതം സ്വകമ്
അത്യന്തം മൂർച്ചയുള്ള കട്ടിയുള്ള കത്തിയാൽ, ശക്തമായ പല്ലുകൾ കൊണ്ട്, അവരെ സ്വന്തം മാംസം തിന്നുവാൻ, സ്വന്തം രക്തം കുടിപ്പാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നു.
അന്നം പാനം ന ദത്തം യൈര്മൂഢൈര്നാപ്യനുമോദിതമ്
ആഹാരവും പാനവും നൽകാത്തവരും, അതിനെ അംഗീകരിക്കാത്ത മണ്ടന്മാരും,
അസിതാലവനേ ഘോരേ ച്ഛിദ്യംതേ ഖംഡഖംഡശഃ സംബാധ്യമാനാ വിവശാഃ ക്ലിശ്യംതേ ന മ്രിയംതി വൈ
ഭയാനകമായ കറുത്ത ഉപ്പുനിലത്തിൽ, അവരെ കഷ്ണങ്ങളായി മുറിച്ചുതുറന്ന്, കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, അശക്തരായി, കഷ്ടപ്പെടുന്നു; പക്ഷേ മരണമില്ല.
ദേഹാദുത്സാദ്യമാംസാനി ഭിദ്യംതേഽസ്ഥീനി മുദ്ഗരൈഃ
അവരുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് മാംസം കീറി എടുത്ത്, അസ്ഥികൾ മുട്ഗരങ്ങൾ കൊണ്ട് തകർക്കുന്നു.
നിരസ്താസ്തേ നിരുച്ഛ്വാസാസ്തിഷ്ഠംതി നരകേ ധ്രുവമ്
അവരെ പുറത്താക്കപ്പെടുന്നു, ശ്വാസം ഇല്ലാതെ, അവർ നരകത്തിൽ ഉറപ്പായി തുടരുന്നു.
രൌരവേ രോദമാനാശ്ച പീഡ്യന്തേ വിവിധൈഃ ശരൈഃ
റൗരവത്തിൽ, അവർ കരയുമ്പോൾ, വിവിധ ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് അവരെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു.
പദോരാസ്യേ ഗുദേ ചൈവ പാര്ശ്വേ ചോരസി മസ്തകേ
പാദങ്ങളിൽ, വായിൽ, മലദ്വാരത്തിൽ, ഇരുവശങ്ങളിൽ, നെഞ്ചിൽ, തലയിൽ—
സുതപ്തവാലുകായാം ച പ്രലുഠ്യന്തേ പുനഃപുനഃ
തീവ്രമായ ചൂടുള്ള മണൽമേൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉരുണ്ടുപോകാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു.
തേനതേനൈവ രൂപേണ ഹസന്തേ പാരദാരികമ്
അതു തന്നെയുള്ള രൂപത്തിൽ അവർ വ്യഭിചാരിയെ പരിഹസിക്കുന്നു.
പൂര്വാകാരം ച പുരുഷം പ്രജ്വലംതം സമംതതഃ 4.6.
ആ പുരുഷൻ, പഴയ രൂപത്തിൽ, ചുറ്റുമുള്ള തീയിൽ കത്തുന്നവനായി കാണപ്പെടുന്നു.
കിം പ്രധാവസി വേഗേന തേ ന മോക്ഷോഽസ്തി സാംപ്രതമ്
നീ എത്ര വേഗത്തിൽ ഓടുന്നു? ഇപ്പോൾ നിനക്ക് മോചനം ഇല്ല.
ലോഹകുമ്ഭേ തഥാ ക്ഷിപ്താഃ സവിധാനൈഃ ശനൈഃശനൈഃ
ഇരുമ്പ് കലങ്ങളിൽ, നിർബന്ധമായ രീതിയിൽ, പതിയെ പതിയെ അവർ എറിഞ്ഞിടപ്പെടുന്നു.