ഓം നമോ വാസുദേവായ സശാര്ങ്ഗായ സകേതവേ
ഓം, വാസുദേവനോടു നമസ്കാരം, ശാരംഗം ധരിക്കുന്നവനും, അയോധ്യയിൽ വസിക്കുന്നവനുമാണ് അവൻ.
നമഃ ശിവായ സോമായ സഗണായ സസൂനവേ
ശിവനോടും, സോമനോടും, അവന്റെ ഗണങ്ങളോടും, പുത്രനോടും നമസ്കാരം.
ശിവം ധ്യാത്വാ ഹരിം സ്തുത്വാ പ്രണമ്യ പരമേ ഷ്ഠിനമ്
ശിവനെ ധ്യാനിച്ച്, ഹരിയെ സ്തുതിച്ച്, പരമേശ്വരനോട് നമസ്കരിച്ച്—
ഛത്രാഭിഷിക്തം ധര്മജ്ഞം ധര്മപുത്രം യുധിഷ്ഠിരമ്
ധർമ്മപുത്രനായ, ധർമ്മത്തെ അറിയുന്നവനും, രാജതിലകച്ഛത്രം അണിഞ്ഞ യുദ്ധിഷ്ഠിരനോടു—
മാര്കണ്ഡേയഃ സമാണ്ഡവ്യഃ ശാണ്ഡില്യഃ ശാകടായനഃ
മാർക്കണ്ടേയൻ, സമാണ്ഡവ്യൻ, ശാണ്ഡില്യൻ, ശാകടായനൻ—
ജാമദഗ്ന്യോ ഭരദ്വാജോ ഭൃഗു ര്ഭാഗുരിരേവ ച 4.1.
ജാമദഗ്ന്യൻ, ഭരദ്വാജൻ, ഭൃഗു, ഭാഗുരി ഇവരും—
പുലസ്ത്യഃ പുലഹോ ദാല്ഭ്യോ ബൃഹദശ്വഃ സലോമശഃ
പുലസ്ത്യൻ, പുലഹൻ, ദാൽഭ്യൻ, ബൃഹദശ്വൻ, സലോമശൻ—
താനൃഷീനാഗതാന്ദൃഷ്ട്വാ വേദവേദാങ്ഗപാരഗാന്
വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പൂർണ്ണമായി അറിഞ്ഞ് എത്തിയ ആ ഋഷിമാരെ കണ്ടു—
യുധിഷ്ഠിരഃ സംപ്രഹൃഷ്ടഃ സമുത്ഥായാഭിവാദ്യ ച
യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ സന്തോഷത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് അവരെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.
ഉപവിഷ്ടേഷു തേഷ്വേവ തപസ്വിഷു യുധിഷ്ഠിരഃ
ആ തപസ്സുകാരായവർ ഇരുന്നപ്പോൾ, യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ—
ഭഗവംസ്ത്വത്പ്രസാദേന പ്രാപ്തം രാജ്യം മഹന്മയാ
പ്രഭുവേ, നിങ്ങളുടെ കൃപയാൽ ഞാൻ ഈ മഹത്തായ രാജ്യം ലഭിച്ചു.
സരോഗസ്യ യഥാ ഭോഗഃ പ്രാപ്തോഽപി ന സുഖാവഹഃ
രോഗിയായ്ക്ക് ലഭിച്ച ആനന്ദം പോലെയാണ്, ലഭിച്ചാലും അതിൽ സന്തോഷം ഉണ്ടാകില്ല.
യത്സുഖം പാവനം പ്രീതിര്വനമൂലഫലാശിനാമ്
കാടിൽ കിഴങ്ങും പഴവും കഴിക്കുന്നവർക്കുള്ള ആ സന്തോഷവും ശുദ്ധമായ സന്തോഷവും.
യോ നോ ബന്ധുര്ഗുരുര്ഗോപ്താ സദാ ശര്മ ച വര്മ ച
നമ്മുടെ സ്നേഹിതനും ഗുരുവും രക്ഷകനും എല്ലായ്പ്പോഴും സന്തോഷവും രക്ഷയും നൽകുന്നവനാണ്.
അവിവേകമഹം ധാസ്യേ മനോ മേ പാപപങ്കിലമ്
അജ്ഞത ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കും; എന്റെ മനസ്സ് പാപത്തിൽ മലിനമായിരിക്കുന്നു.
സംശ്രുതാനി പുരാണാനി വേദാസ്സാംഗാ മയാ വിഭോ 4.1.
പ്രഭുവേ, ഞാൻ പുരാതന ഗ്രന്ഥങ്ങളും വേദങ്ങളും അതിന്റെ ശാഖകളും കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
ഏതേ സധര്മഗോപ്താരോ മുനയഃ സമുപാഗതാഃ
ധർമ്മത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ഈ മുനികൾ ഇപ്പോൾ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു.
അര്ഥശാസ്ത്രാണി യാവംതി ധര്മശാസ്ത്രാണി യാനി വൈ
എത്ര ധനശാസ്ത്രങ്ങളും എത്ര ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളും ഉണ്ടോ അത്രയുണ്ട്.
സ്വര്ഗം ഗതേ ശാന്തനവേ ഭവാന്കൃഷ്ണോഽഥ യാദവഃ
ശാന്തനു സ്വർഗത്തിൽ പോയപ്പോൾ, നിങ്ങൾയും കൃഷ്ണനും യാദവനും അങ്ങോട്ട് പോയി.
സത്യം സത്യവതീസൂനുര്ധര്മരാജായ വക്ഷ്യതി
സത്യവതിയുടെ മകൻ ധർമ്മരാജാവിനോട് സത്യം പറയും.
വ്യാസ ഉവാച യദാഖ്യേയം തദാഖ്യാതം മയാ ഭീഷ്മേണ തേഽനഘ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: പറയേണ്ടതെല്ലാം ഞാൻ ഭീഷ്മന്റെ മുഖേന നിന്നോട് പറഞ്ഞു, പാപരഹിതനായവനേ.
ധര്മജ്ഞോ ഹ്യസി മേധാവീ ഗുണവാന്പ്രാ ജ്ഞസത്തമഃ
നീ ധർമ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യവും ബുദ്ധിയും ഗുണവും ഉള്ളവനും ജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമാണ്.
പാര്ശ്വസ്ഥിതേ ഹൃഷീകേശേ കേശവേ കേശിസൂദനേ
ഹൃഷീകേശനും കേശവനും കേശിയെ സംഹരിച്ചവനും സമീപം നില്ക്കുന്നു.
കര്താ പാലയിതാ ഹര്താ ജഗതാം യോ ജഗന്മയഃ
ലോകങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാവും രക്ഷകനും സംഹാരകനും സകലത്തിന്റെയും ആധാരവുമാണ് അവൻ.
സമാദിശ്യേതി കര്തവ്യം ഭഗവാന്ബാദരായണഃ
എന്ത് ചെയ്യേണ്ടതാണോ അതെല്ലാം ബാദരായണൻ ഉപദേശിക്കണം.
സ്വാഭാഷ്യ ഭാരതവിധാതരി സംപ്രയാതേ തേ കൌതുകാകുലധിയോ മുനയഃ പ്രശാന്താഃ 4.1.
ഭാരതം രചിച്ചവൻ സംസാരിച്ച് പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, കൗതുകത്തോടെ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ മുനികൾ ശാന്തരായി.
ബ്രഹ്മാണ്ഡോത്പത്തിവര്ണനമ് യുധിഷ്ഠിര ഉവാച കസ്യ പ്രതിഷ്ഠാ നിര്ദിഷ്ടാ കോ ഹേതുഃ കിം പരായണമ്
യുധിഷ്ഠിരൻ ചോദിച്ചു: ആരുടെ അടിസ്ഥാനമാണ് പറയപ്പെട്ടത്? എന്താണ് കാരണം? എന്താണ് പരമ ലക്ഷ്യം?
കതി ദ്വീപാഃ സമുദ്രാശ്ച കിയംതോ ഹി കുലാചലാഃ
എത്ര ദ്വീപുകളും സമുദ്രങ്ങളും, എത്ര പർവ്വതനിരകളും ഉണ്ടെന്ന് പറയാമോ?
ശ്രുതോഽനുഭൂതശ്ച മയാ സംസാരേ സരതാ ചിരമ്
സംസാരത്തിൽ ദീർഘകാലം സഞ്ചരിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഇതെല്ലാം കേട്ടതും അനുഭവിച്ചതും.
അജായ വിശ്വരൂപായ നിര്ഗുണായ ഗുണാത്മനേ
ജനനമില്ലാത്തവനും സർവ്വരൂപനുമായും ഗുണങ്ങളില്ലാത്തവനും എല്ലാ ഗുണങ്ങളുടെ സാരമായവനും ആയവനോട്—