കര്മയജ്ഞസ്തപോയജ്ഞഃ സ്വാധ്യായോ ധ്യാനനിര്മിതഃ
കർമയജ്ഞം, തപസ്സിന്റെ യജ്ഞം, വേദപഠനം, ധ്യാനം എന്നിവ സ്ഥാപിതമായവയാണ്.
ഏതേഷാമേവ യജ്ഞാനാമുത്തമഃ കതമഃ സ്മൃതഃ
ഇവയിലൊക്കെയും ഏതാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതമായ യജ്ഞം എന്നു പറയപ്പെടുന്നത്?
ധര്മാധര്മപ്രഭേദാശ്ച കിയന്തഃ പരികീര്തിതാഃ
ധർമ്മത്തിന്റെയും അധർമ്മത്തിന്റെയും എത്ര വകഭേദങ്ങളാണ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്?
ഖഗ നാരകിണാം പുംസാമാഗതാനാം പുനഃ ക്ഷിതൌ
പക്ഷീ, നരകത്തിൽ പോയി വീണ്ടും ഭൂമിയിൽ ജനിക്കുന്ന പുരുഷന്മാർക്കു എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്?
മഹാഭവാര്ണവാദ്ഘോരാദ്ധര്മാധര്മാഭിസംകുലാത്
ധർമ്മവും അധർമ്മവും നിറഞ്ഞ ഭയാനകമായ ഈ വലിയ ഭവസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന്,
ഇത്യുക്തോ ഭഗവാന്ഭാനുഃ സര്വപ്രശ്നാര്ഥമാദരാത്
ഇങ്ങനെ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഭഗവാൻ ഭാനു എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരം നൽകാൻ ആദരവോടെ പറഞ്ഞു.
ധര്മം പാപഹരം പുണ്യം ശൃണു ശൂര പ്രഭാഷതഃ
പുണ്യം നൽകുകയും പാപം നീക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ധർമ്മം ഞാൻ പറയുമ്പോൾ കേൾക്കൂ, വീരാ.
ശ്രദ്ധാപൂര്വഃ സദാ ധര്മഃ ശ്രദ്ധാമധ്യാംതസംസ്ഥിതഃ
ധർമ്മം എപ്പോഴും വിശ്വാസത്തോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; വിശ്വാസം അതിന്റെ തുടക്കം, നടുവും അവസാനവുമാണ്.
ശ്രുതിമംത്രരസാഃ സൂക്ഷ്മാഃ പ്രധാനപുരുഷേശ്വരഃ 1.187.
വേദമന്ത്രങ്ങളുടെ സാരങ്ങൾ വളരെ സൂക്ഷ്മമാണ്; പ്രധാനപുരുഷനും ഈശ്വരനുമാണ് പരമൻ.
കായക്ലേശൈര്ന ബഹുഭിര്ന ചൈവാര്ഥസ്യ രാശിഭിഃ
ശരീരദു:ഖങ്ങൾ പലതും അനുഭവിച്ചാലും, ധനം എത്രയുമുണ്ടായാലും,
ശ്രദ്ധാ ധര്മഃ പരഃ സൂക്ഷ്മഃ ശ്രദ്ധാ യജ്ഞാഹുതം തപഃ
വിശ്വാസം തന്നെയാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതമായ സൂക്ഷ്മധർമ്മം; വിശ്വാസം തന്നെയാണ് യജ്ഞത്തിലും തപസ്സിലും അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്.
സര്വസ്വം ജീവിതം വാപി ദദ്യാദശ്രദ്ധയാ ച യഃ
ആളൊരുവൻ തന്റെ എല്ലാ സമ്പത്തും ജീവനും വിശ്വാസമില്ലാതെ ദാനം ചെയ്താലും,
ഏവം ശ്രദ്ധാമയാഃ സര്വേ മമ ധര്മാഃ പ്രകീര്തിതാഃ
ഇങ്ങനെ എന്റെ എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളും വിശ്വാസം നിറഞ്ഞവയാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
അധികാരസ്യ പ്രാപ്ത്യര്ഥം മഹാസാരവിമുക്തിദമ്
മഹത്തായ മോക്ഷം നൽകുന്ന അധികാരം നേടാനായി,
നാനാസിദ്ധികരം ദിവ്യം ലോകചിത്താനുരംജനമ്
അതു വിവിധ സിദ്ധികൾ നൽകുന്നു, ദൈവികമാണ്, ലോകങ്ങളിലെ മനസ്സുകൾക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്നു.
മന്മാനസസമുദ്രോ ഹി ദ്വിപദോയം വിദുര്ബുധാഃ
എന്റെ മനസ്സിന്റെ സമുദ്രം ഈ ഇരുകാലികളായ മനുഷ്യരിൽ ബുദ്ധിമാന്മാർ അറിയുന്നു.
ദേവത്രയഗുണാതീതഃ സര്വജ്ഞഃ സര്വവിത്പ്രഭുഃ
മൂന്നു ദേവന്മാരുടെ ഗുണങ്ങളെ അതിജീവിച്ചവനും എല്ലാം അറിയുന്നവനും സകലവിദ്യകളും ഉള്ളവനും ആണവൻ.
യഥാനാദിപ്രവൃത്തോയം ഘോരഃ സംസാരസാഗരഃ
ആദികാലം മുതലുള്ള ഈ ഭയങ്കരമായ ജന്മമരണസമുദ്രം എങ്ങനെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നപോലെ,
വ്യാധീനാം ഭേഷജം യദ്വത്പ്ര തിപക്ഷസ്വഭാവതഃ 1.187.
രോഗങ്ങൾക്ക് ഔഷധം എങ്ങനെ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ വിരുദ്ധമാണോ, അതുപോലെ,
മമാഭിധാനമന്ത്രോയമഭിധേയഃ സദാ സ്മൃതഃ
ഇതാണ് എന്റെ നാമം, ഈ മന്ത്രം എപ്പോഴും ഓർക്കേണ്ടതാണെന്ന് അറിയുക.
വേദോ മനോഗമേ ചാത്ര ഷഡക്ഷരമംത്രസ്ഥിതഃ
ഇവിടെ മനസ്സിൽ എത്താവുന്നിടത്ത്, വേദം ആറ് അക്ഷരങ്ങളുള്ള മന്ത്രത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
കിം തസ്യ ബഹുഭിര്മന്ത്രൈഃ ശാസ്ത്രൈര്വാ ബഹുവിസ്തരൈഃ
അവനു അനവധി മന്ത്രങ്ങളോ, വിശദമായ ശാസ്ത്രങ്ങളോ എന്തിനാണ്?
തേനാധീതം ശ്രുതം തേന തേന സര്വമനുഷ്ഠിതമ്
അതിലൂടെ എല്ലാം പഠിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, എല്ലാം കേട്ടിരിക്കുന്നു, എല്ലാം ആചരിച്ചിരിക്കുന്നു.
വിധിവാക്യമിദം സര്വം നാര്ഥവാദം വചോ മമ പൃച്ഛസ്വേമം പ്രണമ്യാശു വൈനതേയ മഹാമതേ
എന്റെ ഈ വാക്കുകൾ എല്ലാം ആജ്ഞയാണ്, വെറും സ്തുതിയല്ല; വിനതയുടെ പുത്രാ, മഹാമനസാ, ആദരത്തോടെ വന്ദിച്ച് ഉടൻ ചോദിക്കൂ.
സപ്താശ്വതിലകം ഭക്ത്യാ പ്രണമ്യോവാച ഭാരത
ഏഴ് കുതിരകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവനെ ഭക്തിയോടെ വന്ദിച്ച് ഭാരതൻ ചോദിച്ചു.
കീദൃഗ്വാക്യമിദം ഭാനോര്വാക്യാര്ഥം ബ്രൂഹി ച പ്രഭോ
ഭാനുവേ, ഈ വാക്ക് എങ്ങനെയാണു? പ്രഭുവേ, നിന്റെ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം പറയൂ.
സപ്താശ്വതിലക ഉവാച വിമുക്താശേഷദോഷേണ സര്വജ്ഞേന ഭഗേന യത്
ഏഴ് കുതിരകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവൻ പറഞ്ഞു: എല്ലാ ദോഷങ്ങളും പൂര്ണമായും ഇല്ലാതാക്കുന്നവനും എല്ലാം അറിയുന്നവനും ഭാഗ്യശാലിയുമായവനാൽ,
യസ്മാന്മാര്തംഡ നാമാസൌ കഥ്യതേ ച മനീഷിഭിഃ
അതിനാൽ, ജ്ഞാനികൾ അവനെ മാർതാണ്ഡൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
സൌരവാക്യപ്രവക്താരം സൂരവത്പൂജയേദ്ഗുരുമ് 1.187.
സൗരധർമ്മം ഉപദേശിക്കുന്ന ഗുരുവിനെ സൂര്യനെപോലെ ആരാധിക്കണം.
സൌരധര്മാമ്ബുഹസ്തേന കസ്തേന സദൃശോ ഗുരുഃ ജ്ഞാനാമൃതേന വൈ ഭക്താ കസ്തം ന പ്രതിപൂജയേത്
സൗരധർമ്മത്തിന്റെ ജലം കൈവശമുള്ള ഗുരുവിനോട് സമം ആരുണ്ട്? ജ്ഞാനാമൃതം നിറഞ്ഞവനേ, ഭക്തന്മാരിൽ ആരാണ് അവനെ ആദരിക്കാത്തത്?