വ്രീഡിതാ തു കഥാം കൃത്വാ ഭൂപതിം പ്രാഹ കാമിനീ
ലജ്ജിച്ചു, ആ സ്ത്രീ തന്റെ കഥ പറഞ്ഞ് രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.
ചിരംദേവം തു സംപ്രാപ്യ കാമാംധാ ത്വാം സമാഗതാ ശാപിതാ ദേവദേവേന നരഭോഗകരീ ഹ്യഹമ്
ദീർഘകാലം ദേവനെ തേടി, ആഗ്രഹത്തിൽ അന്ധയായി ഞാൻ നിന്നോടു ചേർന്നു; ദേവദേവനാൽ ഞാൻ പുരുഷഭോഗിനിയായി ശപിക്കപ്പെട്ടു.
ഇതി ശ്രുത്വാ സ ഭൂപാലോ ധര്മാത്മാ ശീലവിഗ്രഹഃ
ഇത് കേട്ട രാജാവ്, ധർമ്മനിഷ്ഠനും നല്ല സ്വഭാവമുള്ളവനും പ്രതികരിച്ചു.
ചിരംദേവസ്തു രാജന്യോ മത്പുത്ര ഇവ വര്തതേ
ദീർഘദേവൻ എന്ന രാജപുത്രൻ എന്റെ സ്വന്തം മകനുപോലെ പെരുമാറുന്നു.
ലജ്ജിതാ സാ തദാ ദേവീ സ്നുഷേവഃ ച വവര്ത വൈ
അപ്പോൾ ദേവി ലജ്ജിച്ചു, മരുമകളെപ്പോലെ പെരുമാറി.
ഇത്യുക്ത്വാ ഭൂപതിം പ്രാഹ വൈതാലോ രുദ്രകിംകരഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, രുദ്രന്റെ സേവകനായ വൈതാളൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.
സത്യം ധര്മശ്ച വേതാല ശൃണു തത്കാരണം ശുഭമ്
വൈതാളാ, സത്യംയും ധർമ്മവും — അതിന്റെ ശുഭമായ കാരണം കേൾക്കൂ.
നൃപാണാം പരമോ ധര്മഃ സര്വോപകരണം സ്മൃതഃ
രാജാക്കന്മാരുടെ ഏറ്റവും വലിയ ധർമ്മം എല്ലാവർക്കും ഉപകാരപ്പെടുന്നതാണ് എന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നു.
ഭൃത്യേന ച കൃതം കര്മ തച്ഛൃണുഷ്വ വദാമ്യഹമ് സേവാ വൃത്തിഃ കൃതാ സര്വാ യഥാന്യൈര്ന നരൈഃ കൃതാ
ദാസൻ ചെയ്ത കാര്യം ഞാൻ പറയാം, അതു കേൾക്കൂ; മറ്റു മനുഷ്യർ ചെയ്തതുപോലെ എല്ലാ സേവനവും ഉപജീവനവും ചെയ്തു.
പശ്ചാദ്ഭൂപതിനാ ജ്ഞാതഃ സംകടേ ബൃഹദാഗതേ 3.2.8.
പിന്നീട്, വലിയ ഒരു പ്രതിസന്ധിയിൽ രാജാവ് അതറിയാൻ സാധിച്ചു.
മഹാപ്രവീണശ്ച മതസ്തമാഹ സ ച ഭൂപതിമ്
വളരെ പണ്ഡിതനായവൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.
രാജന്കാമപുരേ രമ്യേ വീരസിംഹോ മഹീപതിഃ
രാജാവേ, മനോഹരമായ കാമപുരിയിൽ വീരസിംഹൻ എന്ന മഹാരാജാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഹിരണ്യദത്തസ്തത്രൈവ വൈശ്യോ ധനമദാന്വിതഃ
അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു ഹിരണ്യദത്തൻ എന്നൊരു വൈശ്യൻ, സമ്പത്ത് കൊണ്ടുള്ള അഭിമാനത്തിൽ മുഴുകിയവൻ.
അവസത്സുഖതോ നിത്യം വസംതേ കുസുമപ്രിയാ
അവൻ എല്ലായ്പ്പോഴും സുഖമായി ജീവിച്ചു, വസന്തകാലത്തിലെ പുഷ്പങ്ങളിൽ ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തി.
ഗച്ഛന്തീം താം സമാലോക്യ ധര്മദത്താത്മജോ ബലീ
അവളെ പോകുന്നുണ്ടെന്ന് കണ്ടു, ധർമ്മദത്തന്റെ ശക്തനായ മകൻ അവളെ നോക്കി.
സാ തു തം നിര്ജനേ സ്ഥാനേ പ്രോവാച വിനയാന്വിതാ
അവൾ ലജ്ജയോടെ, ആളില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് അവനോട് സംസാരിച്ചു.
വിവാഹേ സതി പൂര്വം ത്വാം ഭജാമി ദശമേഽഹനി
വിവാഹം നടന്നാൽ, പത്താം ദിവസം ഞാൻ നിന്നരികിൽ വരാം.
തഥേതി മത്വാ താം ത്യക്ത്വാ നിജഗേഹം സമാഗതഃ
'ശരി' എന്ന് വിചാരിച്ച് അവളെ വിട്ട് അവൻ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
മദപാലായ വൈശ്യായ മണിഗ്രീവസുതായ ച
മദപാലനായ വൈശ്യനും മണിഗ്രീവയുടെ മകളുമാണ് അവിടെ.
നവമേഽഹനി തത്സ്വാമീ ഗൃഹീത്വാ കാമിനീം ബലാത് 3.2.9.
ഒമ്പതാം ദിവസം അവളുടെ യജമാനൻ ബലമായി ആ സ്ത്രീയെ സ്വന്തമാക്കി.
അരുദത്സാ തു തത്പത്നീ മിത്രവാക്യേന കര്ഷിതാ
അവളുടെ ഭാര്യ സ്നേഹിതയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ദുഃഖത്തോടെ കരഞ്ഞു.
കിം രോദിഷി മദാപൂര്ണേ സത്യം കഥയ ശോഭനേ
എന്തിനാണ് നീ, അഭിമാനത്തിൽ നിറഞ്ഞവളേ, കരയുന്നത്? സത്യമായത് പറയു, സുന്ദരിയേ.
യദി നായാമി പാര്ശ്വേ ത്വാം സോമദത്ത ധനോത്തമ
സോമദത്താ, ധനികന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഞാൻ നിന്നരികിൽ വരാതിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ,
ഇതി വാക്യേന ബദ്ധാഹം യാസ്യാമ്യദ്യ തദംതികേ
ഈ വാക്കുകൾകൊണ്ട് ഞാൻ ബന്ധിതയായി; ഇന്ന് ഞാൻ അവന്റെ അടുത്ത് പോകും.
സുഷ്വാപ സാ തു തത്പാര്ശ്വേ ഹ്യഗമത്കാമവിഹ്വലാ
അവൾ ആകാംക്ഷയിൽ മുഴുകി അവന്റെ അരികിൽ നല്ലുറക്കം നേടി.
വചശ്ചോവാച ലോഭാത്മാ കുത്ര യാസി ച സുന്ദരി
ലോഭിയായവൻ ചോദിച്ചു: 'സുന്ദരിയേ, നീ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?'
കാമാലസാ തു തം ചൌരമുവാച മദവിഹ്വലാ
കാമത്തിൽ അലസയായ അവൾ ആ കള്ളനോട്, മനസ്സിൽ ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞ് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
ചൌരസ്താമാഹ ഭോഃ സുഭ്രൂര്ഭൂഷണ ദേഹി മേഽബലേ
കള്ളൻ അവളോട് പറഞ്ഞു: 'സുന്ദരഭ്രൂവളേ, ദയവായി നിന്റെ അലങ്കാരം എനിക്ക് തരൂ, സുന്ദരിയേ.'
ആലിംഗ്യോപപതിം മിത്രം തുഭ്യം ദാസ്യാമി ഭൂഷണമ്
നിന്റെ പ്രിയനെയും സുഹൃത്തെയും അങ്ങ് ആലിംഗനം ചെയ്താൽ, ഞാൻ നിനക്ക് ആ ഭൂഷണം തരാം.
ദൃഷ്ട്വാ താമബ്രവീദ്വൈശ്യഃ കഥം യാതാ സ്മരാലസേ 3.2.9.
അവളെ കണ്ട വൈശ്യൻ ചോദിച്ചു: 'കാമത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചവളേ, നീ എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി?'