ബ്രഹ്മാ വിഷ്ണുഃ സുരാ ബ്രഹ്മംസ്തമാരാധ്യ ദിവാകരമ്
ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ദേവന്മാരും ബ്രഹ്മമായ ദിവാകരനെ ആരാധിച്ചു—
കവിഷ്ണൂ കുരുശാര്ദൂല ജഗ്മതുസ്തൌ ഹിമാചലമ്
കവി, വിഷ്ണു, കുരുവീരനേ, അവർ രണ്ടുപേരും ഹിമാലയത്തിലേക്ക് പോയി—
ഗോപതേരംതികം വീര പ്രഹൃഷ്ടൌ വിഭുദര്ശനേ
ഗോപതേരൻ സമീപം, ദേവന്മാരെ കണ്ട സന്തോഷത്തോടെ, വീരനേ—
ദദൃശതുര്മഹാത്മാനം ചംദ്രാര്ധകൃതശേഖരമ്
ചന്ദ്രാഘടമായ കിരീടം ധരിച്ച മഹാത്മാവിനെ അവർ കണ്ടു—
ആര്ച്യോചതുര്മഹാത്മാനം കവിഷ്ണൂ തം ത്രിലോചനമ്
കവിയും വിഷ്ണുവും ആ മഹാത്മാവായ മൂന്നുകണ്ണനേ ആരാധിച്ചു—
ശ്രുത്വോവാച തയോര്വാക്യം കംജജസ്യാച്യുതസ്യ ച
കമലജനനും അച്യുതനും പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, അവൻ പറഞ്ഞു—
ഉവാച മധുരം വാക്യം ശിക്ഷാക്ഷരസമന്വിതമ്
അവൻ മധുരമായും, പാഠം നിറഞ്ഞതുമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
കിമാരാധ്യ രവിം പ്രാപ്തൌ സര്വദേവവരം വിഭുമ്
സൂര്യനെ ആരാധിച്ചുകൊണ്ട്, എങ്ങനെ നാം എല്ലാ ദേവന്മാരിലും ശ്രേഷ്ഠനായ പരമേശ്വരനെ ലഭിച്ചു?
ദൃഷ്ടവംതൌ പരം കിംചിദ്രൂപം ദേവസ്യ ശംകരമ് 1.160.൧
നാം ശംകരന്റെ അതിമഹത്തായ ഒരു രൂപം കണ്ടിരിക്കുന്നു.
നിശമ്യ വചനം വീര ശംകരസ്യ മഹാത്മനഃ
വീരനായ മഹാത്മാവായ ശംകരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ,
ന തത്പശ്യാവഹേ രൂപം യത്തത്പരമമദ്ഭുതമ്
അത് അത്ഭുതകരമായ പരമരൂപം നാം കാണുന്നില്ല.
തസ്മാദാരാധയാമോ ഹി ഏകീഭൂയ വിഭാവസുമ്
അതുകൊണ്ട് നാം ഒന്നിച്ച് ചേർന്ന് പ്രകാശമുള്ള സൂര്യനെ ആരാധിക്കാം.
ശ്രുത്വാ തു വചനം വീര കംജജാച്യുതയോര്ഹരഃ
കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനും അച്യുതനും പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഹരി,
അഥ തേ രാജശാര്ദൂല വിവിഗോഗതയോ നൃപ
അപ്പോൾ രാജാവേ, ആ കടുത്ത മനസ്സുള്ള രാജശാർദൂലന്മാർ,
തമാസാദ്യ നഗം പുണ്യം ശൃംഗൈസ്ത്രിഭിരലംകൃതമ്
അവർ മൂന്നു കൊമ്പുകൾ ഉള്ള പുണ്യപർവതത്തിലെത്തിച്ചു.
ആരാധനായ വിധിവദ്യത്നം ചക്രുര്വിഭാവസോഃ
അവർ സൂര്യനെ ശരിയായ വിധിയിൽ പരിശ്രമത്തോടെ ആരാധിച്ചു.
ദിവ്യവര്ഷസഹസ്രാംതേ തപംതഃ സംസ്ഥിതാ നഗേ
ദൈവീയമായ ആയിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവർ പർവതത്തിൽ തപസ്സിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
സ്ഥാണുവത്സംസ്ഥിതോ ഭൂമാവൂര്ധ്വബാഹുസ്ത്രിലോചനഃ
ഭൂമിയിൽ ഒരു തൂണുപോലെ നില്ക്കുന്നു, കൈകൾ ഉയർത്തി, മൂന്നു കണ്ണുകളോടെ,
ഏവം വര്ഷസഹസ്രാംതേ തപശ്ചക്രുഃ സുദാരുണമ് 1.160.
ഇങ്ങനെ ആയിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സ് നടത്തി.
അഥ ബ്രഹ്മേശവിഷ്ണൂനാം കുര്വതാം തപ ഉത്തമമ്
അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവും ശിവനും വിഷ്ണുവും ഉത്തമമായ തപസ്സ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ,
ബ്രഹ്മഞ്ഛംഭോ ഹരേ ബ്രൂത മത്തഃ കിമഭിവാംഛഥ
ബ്രഹ്മാവേ, ശംഭുവേ, ഹരിയേ, പറയൂ, നിങ്ങൾ എനിക്ക് എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
പ്രണമ്യ ശിരസാ കേശാ ഇദം വചമബ്രുവന്
തല കുനിഞ്ഞ്, കേശവനും മറ്റുള്ളവരും ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
കൃതകൃത്യാ വയം സര്വേ പ്രസാദാത്തവ ഗോപതേ
നിന്റെ കൃപയാൽ, ഗോരക്ഷകനേ, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും സഫലരായി.
ഉത്പത്തിസ്ഥിതിനാശാനാം വയം സര്വേ ദിവാകര
സൂര്യനേ, സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, നാശം എന്നിവയിൽ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും പങ്കാളികളാണ്.
കിം ത്വേകം ദേവദേവേശ വരമിച്ഛാമഹേ വിഭോ
എങ്കിലും, ദേവദേവനേ, ഞങ്ങൾ ഒരു അനുഗ്രഹം മാത്രം നിങ്ങൾക്കു അപേക്ഷിക്കുന്നു, മഹാബലശാലിയേ.
തസ്മാദസ്മാജ്ജഗന്നാഥ രൂപം ദര്ശയ തേഽച്യുതമ്
അതുകൊണ്ട്, ലോകനാഥനേ, അച്യുതനേ, നിങ്ങളുടെ സത്യസ്വരൂപം ഞങ്ങൾക്കു കാണിക്കണം.
തേഷാം തദ്വചനം ശ്രുത്വാ ബ്രഹ്മവിഷ്ണ്വീശഭാഷിതമ്
ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ഈശ്വരനും ചേർന്ന് പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ,
അനേകവക്ത്രശിരസമനേകാദ്ഭുതദര്ശനമ്
അവൻ അനേകം മുഖങ്ങളും തലകളും ഉള്ള, അത്ഭുതങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ഒരു രൂപം അവർക്കു കാണിച്ചു.
ഭൂഃ പാദൌ ദ്യൌഃ ശിരശ്ചാപി തത്രാഗ്നീ ലോചനേ മതേ 1.160.
ഭൂമി അവന്റെ കാലായിരുന്നു, ആകാശം തലയും, അഗ്നി കണ്ണുകളും ആയിരുന്നു, ജ്ഞാനിയേ.
വിശ്വേ ദേവാഃ സ്മൃതാസ്തസ്യ ജംഘാസംഘാഃ സുരോത്തമാഃ
സകല ദേവന്മാരും അവന്റെ തൊണ്ടകളായും ഉത്തമർ ആയി ഓർക്കപ്പെട്ടു.