തതോ ബ്രഹ്മാദയോ ദേവാഃ ശ്രുത്വാ വാക്യം വിഭാവസോഃ
അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവും മറ്റ് ദേവന്മാരും വിവാവസുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു.
ധന്യാ ദേവ വയം സര്വേ കൃതകൃത്യാസ്തഥൈവ ച
ദേവാ, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്; ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ പൂർത്തിയായി.
സംഭൂതാ ജ്ഞാനിനഃ സര്വേ ഭവതോ ദര്ശനാദ്വയമ്
നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും നിങ്ങളുടെ ദർശനം കൊണ്ടു തന്നെ ജ്ഞാനം ലഭിച്ചു.
വയം ത്വന്മൂര്തയഃ സര്വേ തേജസാ തവ സംവൃതാഃ
നാം എല്ലാവരും നിങ്ങളുടെ രൂപങ്ങൾ തന്നെയാണ്; നിങ്ങളുടെ പ്രകാശത്തിൽ മുഴുവനും മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
സ്ഥിതാഃ സര്വേ സുരജ്യേഷ്ഠ ലോകപാലാശ്ച കൃത്സ്നശഃ
ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകരായ എല്ലാവരും ഇവിടെ പൂർണ്ണമായി നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഇത്ഥം തേഷാം വചഃ ശ്രുത്വാ ഭാസ്കരോ വാരിതസ്കരഃ 1.155.
അങ്ങനെ അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ജലങ്ങളെ അപഹരിക്കുന്ന ഭാസ്കരൻ—
ആദിത്യ ഉവാച ഏവമേതന്ന സംദേഹോ യദാ വദഥ സുവ്രതാഃ
ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് ഇതിൽ ഒരു സംശയവും ഇല്ല, ധർമ്മനിഷ്ഠരായവരേ.
യദേതദ്ദര്ശനം ദേവാഃ പ്രമാണ ച യദുത്തമമ്
ദേവന്മാരേ, ഈ ദർശനവും അതിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ സാക്ഷ്യവും ഇതാണ്.
യുഷ്മാകം ദേവശാര്ദൂലാസ്തന്നിബോധത കാരണമ്
ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഇതിന് കാരണമെന്തെന്ന് നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ.
പ്രബോധാര്ഥം ഹി യുഷ്മാകം തമസോ നാശനായ ച
നിങ്ങളുടെ ബോധം ഉണർത്താനും അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ട് നീക്കാനും ഇതാണ് ഉദ്ദേശ്യം.
തസ്മാദേവം വിദിത്വാ തു നാഹംകാരഃ കദാചന
അതിനാല് ഇങ്ങനെ അറിയുമ്പോള് ഒരിക്കലും അഹങ്കാരം പുലർത്തരുത്.
മാനം ദര്പമഹംകാരം പൂര്വം ത്യക്ത്വാ സുദൂരതഃ
ആദ്യം അഭിമാനം, അഹങ്കാരം, ഗർവ്വം എന്നിവ ദൂരെയാക്കി ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കണം.
തതോ ദ്രക്ഷ്യഥ മേ രൂപം സകലം നിഷ്കലം ച യത്
അതിനുശേഷം എന്റെ സകല രൂപവും നിർഗുണരൂപവും നിങ്ങൾ കാണും.
ഏവമുക്ത്വാ മഹാരാജ സഹസ്രകിരണോ വിഭുഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, മഹാരാജാവേ, ആയിരം കിരണങ്ങളുള്ള പ്രകാശമാനനായ ഭഗവാൻ
അഥ തേ വിസ്മിതാഃ സര്വേ ബ്രഹ്മവിഷ്ണുപിനാകിനഃ
അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും പിനാകിയും എല്ലാവരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
പരസ്പരമഥോചുസ്തേ വിസ്മയേന തദാ നൃപ 1.155.
അന്നേരം, രാജാവേ, അവർ പരസ്പരം അത്ഭുതത്തോടെ സംസാരിച്ചു.
ബൃഹദ്ഭാനുര്മഹാതേജാ ലോകദീപോ വിഭാവസുഃ
ലോകങ്ങൾക്ക് പ്രകാശം പകരുന്ന മഹാതേജസ്സുള്ള ബൃഹദ്ഭാനു
ആരാധയാമസ്തം സര്വേ ഗത്വാ സ്ഥാനാനി കൃത്സ്നശഃ
ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് പോയി അവനെ സമ്പൂർണ്ണമായി ആരാധിച്ചു.
തദ്വ്യോമ പൂജയിത്വാ തു പരയാ ശ്രദ്ധയാ വിഭോഃ
ആ ആകാശത്തിലെ ഭഗവാനെ പരമമായ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു.
ജഗാമ പുഷ്കരം ബ്രഹ്മാ ശാലഗ്രാമം ജനാര്ദനഃ
ബ്രഹ്മാവ് പുഷ്കരത്തിലേക്കും ജനാർദ്ദനൻ ശാലഗ്രാമത്തിലേക്കും പോയി.
ത്യക്ത്വാ മാനമഹംകാരം കുര്വംതസ്തപ ഉത്തമമ്
അഭിമാനവും അഹങ്കാരവും ഉപേക്ഷിച്ച് അവർ ഉത്തമമായ തപസ്സ് ചെയ്തു.
വ്യോമ്നി കൃത്വാ ചതുഷ്കോണം ബ്രഹ്മാ നിത്യമപൂജയത്
ബ്രഹ്മാവ് ആകാശത്ത് നാലു കോണുള്ള രൂപം ഉണ്ടാക്കി നിരന്തരം ആരാധിച്ചു.
ഹരോഽപി സതതം വീര തേജസാ വഹ്നിസന്നിഭമ്
ഹരനും എപ്പോഴും വീരനായി, അഗ്നിയെപ്പോലെ പ്രകാശമാനനായി, അതേപോലെ ആരാധിച്ചു.
ദിവ്യവര്ഷസഹസ്രാംതേ പൂജയംതോ ദിവാകരമ്
ദിവ്യവർഷസഹസ്രം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ സൂര്യനെ ആരാധിച്ചു.
അതോഷയന്മഹാത്മാനം കുര്വാണാസ്തപ ഉത്തമമ്
ഉത്തമമായ തപസ്സ് ചെയ്ത് അവർ മഹാത്മാവിനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
അഥ തേഷാം മഹാരാജ പ്രസന്നോ ഭുവനാധിപഃ 1.155.
അപ്പോൾ, മഹാരാജാവേ, ലോകങ്ങളുടെ അധിപതി അവരോട് പ്രസന്നനായി.
കൃഷ്ണാത്മാ ച മഹാതേജാശ്ചതുര്ധാ യോഗതോനഘ
കൃഷ്ണാത്മാവും മഹാതേജസ്സോടെ യോഗശക്തിയാൽ നാലായി വിഭജിച്ചു, പാപരഹിതനേ.
അന്യേന ശംകരം മന്യേ അന്യേന ഗരുഡധ്വജമ്
ഒരു രൂപത്തിൽ ശങ്കരനെയും മറ്റൊരു രൂപത്തിൽ ഗരുഡധ്വജനെയും ഞാൻ കാണുന്നു.
ഏവം യോഗബലാദ്ഭാനുഃ കൃതവാന്മഹദദ്ഭുതമ്
അങ്ങനെ യോഗശക്തിയാൽ ഭാനു മഹത്തായ അത്ഭുതം നടത്തി.
പൂജയന്തം മഹദ്വ്യോമ ഭൂഗതൈര്മുഖപങ്കജൈഃ
ഭൂമിയിൽ വസിക്കുന്നവരുടെ കമലപോലെയുള്ള മുഖങ്ങൾകൊണ്ടു അവൻ വിശാലമായ ആകാശത്തെ ആരാധിച്ചു.