നന്ദാനാമസപ്തമീവര്ണനമ് ബ്രഹ്മോവാച യാ തു മാര്ഗശിരേ മാസി ശുക്ലപക്ഷേ തു സപ്തമീ । നന്ദാ സാ കഥിതാ വീര സര്വാനന്ദകരീ ശുഭാ । । ൧ പഞ്ചമ്യാമേകഭക്തം തു ഷഷ്ഠ്യാം നക്തം പ്രകീര്തിതമ് । സപ്തമ്യാമുപവാസം തു കീര്തയന്തി മനീഷിണഃ । । ൨ പാരണാന്യത്ര വൈ ത്രീണി ശംസന്തീഹ മനീഷിണഃ । മാലതീകുസുമാനീഹ സുഗന്ധം ചന്ദനം തഥാ । । ൩ കര്പൂരാഗരുസമ്മിശ്രം ധൂപം ചാത്ര വിനിര്ദിശേത് । ദധ്യോദനം സഖണ്ഡം ച നൈവേദ്യം ഭാസ്കരപ്രിയമ് । । ൪ തമേവ ദദ്യാദ്വിപ്രേഭ്യോഽശ്നീയാച്ച തദനു സ്വയമ് । ധൂപാര്ഥം ഭാസ്കരസ്യൈഷ പ്രഥമേ പാരണേ വിധിഃ । । ൫ പലാശപുഷ്പാണി വിഭോ ധൂപോ യഃ ശക്യ ഏവ ച । കര്പൂരം ചന്ദനം കുഷ്ഠമഗുരുഃ സിഹ്ലകം തഥാ । । ൬ സഗ്രന്ഥി വൃഷണം ഭീമ കുംകുമം ഗൃഞ്ജനം തഥാ । ഹരീതകീ തഥാ ഭീമ ഏഷ പക്ഷക ഉച്യതേ । । ൭ ധൂപഃ പ്രബോധ ആദിഷ്ടോ നൈവേദ്യം ഖണ്ഡമണ്ഡകാഃ । കൃഷ്ണാഗരുഃ സിതം കഞ്ജം ബാലകം വൃഷണം തഥാ । । ൮ ചംദനം തഗരോ മുസ്താ പ്രബോധശര്കരാന്വിതാ । ഭോജയേദ്ബ്രാഹ്മണാംശ്ചാപി ഖണ്ഡഖാദ്യൈര്ഗണാധിപ । । നിമ്ബപത്രം തു സമ്പ്രാശ്യ തതോ ഭുഞ്ജീത വാഗ്യതഃ । । ൯ പാരണസ്യ ദ്വിതീയസ്യ വിധിരേഷ പ്രകീര്തിതഃ । । 1.100.൧൦ നീലോത്പലാനി ശുഭ്രാണി ധൂപം ഗൌഗ്ഗുലമാഹരേത് । നൈവേദ്യം പായസം ദേയം൧ പ്രീതയേ ഭാസ്കരസ്യ തു । । ൧൧ വിലേപനം ചന്ദനം തു പ്രാശനേ വിധിരുച്യതേ । തൃതീയസ്യാപി തേ വീര കഥിതോ വിധിരുത്തമഃ । । ൧൨ ശൃണു നാമാനി ദേവസ്യ പാവനാനി നൃണാം സദാ । വിഷ്ണുര്ഭഗസ്തഥാ ധാതാ പ്രീയതാമുദ്ഗിരേച്ച വൈ । । ൧൩ അനേന വിധിനാ യസ്തു കുര്യാത്പ്രയതമാനസഃ । സകാമാനിഹ സമ്പ്രാപ്യ നന്ദതേ ശാശ്വതീ സമാഃ
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: മാർഗശീർഷ മാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ ഏഴാം ദിവസം 'നന്ദാ' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു, വീരാ, ഈ വ്രതം എല്ലാവർക്കും ആനന്ദം നൽകുന്ന ശുഭദായകമാണ്. അഞ്ചാം ദിവസം ഒരിക്കൽ മാത്രം ഭക്ഷണം കഴിക്കണം, ആറാം ദിവസം രാത്രി ഭക്ഷണം വേണം, ഏഴാം ദിവസം ഉപവാസം ആചരിക്കണമെന്ന് പണ്ഡിതർ പറയുന്നു. പാരണം വേറെ മൂന്ന് തവണ വേണം എന്ന് പണ്ഡിതർ പറയുന്നു. ഈ ദിവസം മാലതിപ്പൂ, സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനം, കർപ്പൂരം, അഗരു എന്നിവ ചേർത്ത് ധൂപം അർപ്പിക്കണം. തൈര് ചോറ്, കഷ്ണം ചേർത്തത്, ഭാസ്കരനു പ്രിയമായ നൈവേദ്യം അർപ്പിക്കണം. അതേ ഭോജ്യം ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നൽകണം, പിന്നെ സ്വയം കഴിക്കാം. ആദ്യ പാരണത്തിന് ധൂപം അർപ്പിക്കേണ്ട വിധി ഇതാണ്. പലാശപ്പൂ, കർപ്പൂരം, ചന്ദനം, കുഷ്ഠം, അഗരു, സിഹ്ലകം, ഗ്രന്ഥിയുള്ള വൃക്ഷം, കുങ്കുമം, ഹരീതകി എന്നിവയും ധൂപത്തിനായി ഉപയോഗിക്കാം. ധൂപം, പ്രബോധം, നൈവേദ്യമായി കഷ്ണം, കൃഷ്ണാഗരു, വെള്ള പുഷ്പം, ബാലകം, വൃഷണം, ചന്ദനം, തഗരം, മുഷ്ട, പ്രബോധം, ശർക്കര എന്നിവ ചേർത്ത് ഭോജനം ഒരുക്കണം. ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് കഷ്ണം ചേർത്ത വിഭവങ്ങൾ നൽകണം. നിമ്പ ഇല കഴിച്ച്, വാഗ് യമനത്തോടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കണം. രണ്ടാം പാരണത്തിന് ഇതാണ് വിധി. നീല ഉത്പലപൂ, ശുദ്ധമായ ധൂപം, ഗൗഗ്ഗുലം എന്നിവ അർപ്പിക്കണം. നൈവേദ്യമായി പായസം ഭാസ്കരനു അർപ്പിക്കണം. ചന്ദനം ലേച്ച് കഴിക്കേണ്ടത് വിധിയാണ്. മൂന്നാമത്തേത് ഇതാണ്. ദേവന്റെ ശുദ്ധമായ നാമങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും പുണ്യമാണ്. വിഷ്ണു, ഭഗ, ധാതാ എന്നിവയെ സ്മരിച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കണം. ഈ വിധിയിൽ മനസ്സോടെ വ്രതം ആചരിക്കുന്നവന് ഈ ലോകത്ത് ഇഷ്ടഫലങ്ങൾ ലഭിക്കും, ദീർഘകാലം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും.
തതഃ സൂര്യസദോ ഗത്യാ നന്ദതേ നന്ദവര്ധന । ഏഷാ തു നന്ദജനനീ തവാഖ്യാതാ ഭയാ ശിവ । । ൧൫ യാമുപോഷ്യ തതോ ഭുക്ത്വാ നന്ദതേ ഹംസമാപ്യ വൈ । । ൧൬ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ നന്ദാനാമസപ്തമീവര്ണനം നാമ ശതതമോഽധ്യായഃ
പിന്നീട് സൂര്യന്റെ സഭയിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, നന്ദവർധനനേ, ആനന്ദം അനുഭവിക്കും. ശിവാ, ഇതാണ് നന്ദയുടെ ജനനി എന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്. ഈ വ്രതം ആചരിച്ച്, ഭക്ഷണം കഴിച്ചാൽ, ഹംസം പ്രാപിച്ചവൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും.
൭൮ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ നക്ഷത്രപൂജാവിധിവര്ണനം നാമ ദ്വ്യധികശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാപുരാണമായ ഭവിഷ്യത്തിൽ ബ്രാഹ്മപർവത്തിലെ സപ്തമീകല്പത്തിൽ നക്ഷത്രാരാധനയുടെ വിധി വിശദീകരിക്കുന്ന നൂറിനിരുപത്തിരണ്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
പരിലേഖവര്ണനമ് ശതാനീക ഉവാച ഭൂയോഽപി കഥയസ്വേമാം കഥാം സൂര്യസമാശ്രിതാമ് । ന തൃപ്തിമധിഗച്ഛാമി ശൃണ്വന്നേതാം കഥാം മുനേ । । ൧ സുമന്തുരുവാചം ഭാസ്കരസ്യ കഥാം പുണ്യാം സര്വപാപപ്രണാശിനീമ് । വക്ഷ്യാമി കഥിതാം പൂര്വം ബ്രഹ്മണാ ലോകകര്തൃണാ
ശതാനീകൻ പറഞ്ഞു: മഹർഷേ, ദയവായി ഈ സൂര്യനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കഥ വീണ്ടും പറയൂ. ഞാൻ ഈ കഥ കേൾക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും മനസ്സിന് തൃപ്തിയുണ്ടാകുന്നില്ല.
ഭദ്രാകല്പവര്ണനമ് ബ്രഹ്മോവാച ശുക്ലപക്ഷേ തു സപ്തമ്യാം നക്ഷത്രം സവിതുര്ഭവേത് । യദാ പ്രഥമതാ ചൈവ തദാ വൈ ഭദ്രതാം വ്രജേത് । । ൧ സ്നപനം തത്ര ദേവസ്യ ഘൃതേന കഥിതം ബുധൈഃ । ക്ഷീരേണ ച തഥാ വീര പുനരിക്ഷുരസേന ച । । ൨ സ്നാപയിത്വാ തു ദേവേശം ചന്ദനേന വിലേപയേത് । ദഗ്ധ്വാ തു ഗുഗ്ഗുലം തസ്യ ദദ്യാദ്ഭദ്രം തഥാഗ്രതഃ । । ൩ ഗോധൂമചൂര്ണം നിവപന്വിമലം ശശിസന്നിഭമ് । സവജ്രം സഗുഡം ചൈവ രക്തപുഷ്പോപശോഭിതമ് । । ൪ യദസ്യ ശൃങ്ഗമീശാനം തത്ര വൈ മൌക്തികം ന്യസേത് । യദാഗ്നേയം തത്ര മാണിക്യം ന്യസേദ്വാ ലോഹിതം മണിമ് । । ൫ നൈര്ഋത്യേ മകരം ദദ്യാദ്വായവ്യേ പദ്മരാഗിണമ് । ഗാങ്ഗേയമന്തതസ്തസ്യ സ്വശക്ത്യാ വിന്യസേദ്ബുധഃ । । ൬ ചതുര്ഥ്യാമേകഭക്തം തു പഞ്ചമ്യാം നക്തമാദിശേത് । ഷഷ്ഠ്യാമയാചിതം പ്രോക്തം(ക്ത?) ഉപവാസോ ഹ്യതഃ പരഃ । । ൭ പാഷണ്ഡിനോ വികര്മസ്ഥാന്ബൈഡാലവ്രതികാന്ത്യജാന് । സപ്തമ്യാം പാലയേത്പ്രാജ്ഞോ ദിവാ സ്വാപം വിവര്ജയേത് । । ൮ അനേന വിധിനാ യസ്തു കുര്യാദ്വൈ ഭദ്രസപ്തമീമ് । തസ്മൈ ഭദ്രാണി സര്വാണി യച്ഛന്തി ഋഭവഃ സദാ । । ൯ ഭദ്രം ദദാതി യസ്ത്വസ്യാം ഭദ്രസ്തസ്യ സുതോ ഭവേത് । ഭദ്രമാസാദ്യ ഭൂതേശ സദാ ഭദ്രേണ തിഷ്ഠതി । । 1.101.൧൦ ദിണ്ഡിരുവാച കോഽയം ഭദ്ര ഇതി പ്രോക്തഃ കഥം കാര്യം പ്രഭൂഷണമ് । ദത്ത്വാ ച കിം ഫലം വിദ്യാദ്വിധിനാ കേന ദീയതേ । । ൧൧ ബ്രഹ്മോവാച വ്യോമ ഭദ്രമിതി പ്രോക്തം ദേവചിഹ്നമനൂപമമ് । യദ്ധൃത്വേഹ നരഃ സൂര്യം മുച്യതേ സര്വകില്ബിഷൈഃ । । ൧൨ ശാലിപിണ്ഡമയം കാര്യം ചതുഷ്കോണമനൂപമമ് । ഗവ്യേന സര്പിഷാ യുക്തം ഖണ്ഡശര്കരയാന്വിതമ് । । ൧൩ ചാതുര്ജാതകപൂര്ണം തു ദ്രാക്ഷാഭിശ്ച വിശേഷതഃ । നാലികേരഫലൈശ്ചൈവ സുഗന്ധം ച ഗണാധിപ । । ൧൪ മധ്യേന്ദ്രനീലം ഭദ്രസ്യ ന്യസേത്പ്രാജ്ഞഃ സ്വശക്തിതഃ । പുഷ്പരാഗം മരകതം പദ്മരാഗം തഥൈവ ച । । ൧൫ അനൌപമ്യം ച മാണിക്യം ക്രമാത്കോണേഷു വിന്യസേത് । വാചകായാഥ വാ ദദ്യാദഥ വാ ഭോജകേ സ്വയമ് । । ൧൬ അനേന വിധിനാ യസ്തു കൃത്വാ ഭദ്രം പ്രയച്ഛതി । സ ഹി ഭദ്രാണി സമ്പ്രാപ്യ ഗച്ഛേദ്ഗോപതിമന്ദിരമ് । । ൧൭ ബ്രഹ്മലോകം തതോ ഗച്ഛേദ്യാനാരൂഢോ ന സംശയഃ । തേജസാ ഗോജസംകാശഃ കാംത്യാ ഗോജസമസ്തഥാ । । ൧൮ പ്രഭയാ ഗോപതേസ്തുല്യ ഊര്ജസാ ഗോപരസ്യ ച । തസ്മാദേത്യ പുനര്ഭൂമൌ ഗോപതിഃ സ്യാന്ന സംശയഃ । । പ്രസാദാദ്ഗോപതേര്വീര സര്വജ്ഞാധിപപൂജിതഃ । । ൧൯ ഇത്യേഷാ കഥിതാ ഭീമ ഭദ്രാ നാമേതി സപ്തമീ । യാമുപോഷ്യ നരോ ഭീമ ബ്രഹ്മലോകമവാപ്നുയാത് । । 1.101.൨൦ ശൃണ്വന്തി യേ പഠന്തീഹ കുര്വന്തി ച ഗണാധിപ । തേ സര്വേ ഭദ്രമാസാദ്യ യാന്തി തദ്ബ്രഹ്മ ശാശ്വതമ് । । ൨൧ സുമന്തുരുവാച ഇത്യുക്തവാന്പുരാ ബ്രഹ്മാ ദിണ്ഡിനേ സപ്തമീവ്രതമ് । മയാപ്യുക്തം തവ വിഭോ യഥാജ്ഞാതം യഥാശ്രുതമ് । । ൨൨ ഗൃഹീത്വാ സപ്തമീകല്പം മാനവോ യസ്തു ഭൂതലേ । ത്യജേത്കാമാദ്ഭയാദ്വാപി സ ജ്ഞേയഃ പതിതോഽബുധഃ । । ൨൩ തസ്മാദ്ധാരയ തദ്വീര ന ത്യാജ്യം സപ്തമീവ്രതമ് । ത്യജമാനോ ഭവേദ്വീര ആരൂഢപതിതോ നരഃ । । ൨൪ ശ്രാവയേദ്യസ്തു ഭക്ത്യാ ച സപ്തമീകല്പമാദിതഃ । സോഽശ്വമേധഫലം പ്രാപ്യ തതോ യാതി പരം പദമ് । । ൨൫ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ ഭദ്രാകല്പവര്ണനം നാമൈകാധികശതതമോധ്യായഃ
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ ഏഴാം തീയതി സവിതൃ നക്ഷത്രം ആദ്യമായി വരുമ്പോൾ, അപ്പോൾ ഭദ്രത്വം ലഭിക്കും. ആ ദിവസം ദേവനെ നെയ്യിലും, പാലിലും, കപ്പിരസത്തിലും സ്നാനിപ്പിക്കണമെന്ന് പണ്ഡിതർ പറയുന്നു. ദേവനെ സ്നാനിപ്പിച്ചശേഷം ചന്ദനത്തിൽ ലേച്ച് അർപ്പിക്കണം; ഗൗഗ്ഗുലം കത്തിച്ച് ഭദ്രം മുമ്പിൽ അർപ്പിക്കണം. ശുദ്ധമായ ഗോതമ്പ് പൊടി, ചന്ദ്രനെപ്പോലെ വെളുത്തത്, വജ്രം, ശർക്കര, ചുവന്നപൂക്കൾ എന്നിവ ചേർത്ത് അലങ്കരിക്കണം. ദേവന്റെ കൊമ്പിൽ മുത്ത് വെക്കണം; അഗ്നികോണിൽ മാണിക്യം അല്ലെങ്കിൽ ചുവന്ന രത്നം വെക്കണം. നൈരൃതികോണിൽ മകരം, വായുവിന്റെ ദിക്കിൽ പദ്മരാഗം, ഗംഗയുടെ ദിക്കിൽ ഗാംഗേയ രത്നം വെക്കണം. നാലാം ദിവസം ഒരിക്കൽ മാത്രം ഭക്ഷണം, അഞ്ചാം ദിവസം രാത്രി ഭക്ഷണം, ആറാം ദിവസം ഭിക്ഷയെടുക്കൽ, അതിന് ശേഷം ഉപവാസം. പാഷണ്ഡന്മാരെയും, ദുഷ്കർമ്മക്കാരെയും, വ്രതം ഉപേക്ഷിച്ചവരെയും ഒഴിവാക്കണം; ഏഴാം ദിവസം നിയന്ത്രണം പാലിക്കണം, പകലിൽ ഉറങ്ങരുത്. ഈ വിധിയിൽ ഭദ്രാസപ്തമി ആചരിക്കുന്നവർക്കു ഋഭുക്കൾ എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാ ഭദ്രത്വവും നൽകുന്നു. ഈ ദിവസം ഭദ്രം അർപ്പിക്കുന്നവന് ഭദ്രനായ മകൻ ജനിക്കും; ഭദ്രം പ്രാപിച്ചവൻ ഭദ്രത്വത്തിൽ തന്നെ നിലനിൽക്കും. ദിണ്ഢിരൻ ചോദിച്ചു: ഭദ്ര എന്നത് ആരാണ്? ഭൂഷണം എങ്ങനെ ഒരുക്കണം? അതു നൽകുമ്പോൾ എന്ത് ഫലം ലഭിക്കും? ഏത് വിധിയിൽ നൽകണം? ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: ആകാശം ഭദ്രം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു, അതുല്യമായ ദൈവചിഹ്നം; അതു ധരിക്കുന്നവൻ സൂര്യന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും. ശാലി അരി കൊണ്ടുള്ള നാലു വശമുള്ള ഭദ്രം, പശുനെയ്യിലും കഷ്ണശർക്കരയും ചേർത്ത്, നാലു വിധ ധാന്യങ്ങൾ നിറച്ച്, ദ്രാക്ഷയും തേങ്ങയും ചേർത്ത് സുഗന്ധവതിയായി ഒരുക്കണം. മധ്യത്തിൽ നീലക്കല്ല്, പുഷ്പരാഗം, മരകതം, പദ്മരാഗം, കോണുകളിൽ അതുല്യമായ മാണിക്യം എന്നിവ വെക്കണം. വാചകനോ, ഭോജകനോ, അല്ലെങ്കിൽ സ്വയം ആ ഭദ്രം അർപ്പിക്കാം. ഈ വിധിയിൽ ഭദ്രം അർപ്പിക്കുന്നവൻ എല്ലാ ഭദ്രത്വവും പ്രാപിച്ച് ഗോപതിയുടെ ലോകത്തിലേക്ക് പോകും. അവിടെനിന്ന് ബ്രഹ്മലോകത്തേക്ക് യാത്രചെയ്യും; അവന്റെ തേജസ്, കാന്തി, ഉർജ്ജം എല്ലാം പശുക്കളുടെ സമാനമായിരിക്കും. പിന്നെ ഭൂമിയിൽ തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ ഗോപതി ആകും. ഗോപതിയുടെ കൃപയാൽ സർവ്വജ്ഞന്മാർ അവനെ ആരാധിക്കും. ഭീമാ, ഇതാണ് ഭദ്രാസപ്തമിയുടെ വിവരണം; ഈ വ്രതം ആചരിച്ചാൽ ബ്രഹ്മലോകം പ്രാപിക്കും. ഈ വ്രതം കേൾക്കുന്നവരും, വായിക്കുന്നവരും, ആചരിക്കുന്നവരും ഭദ്രത്വം പ്രാപിച്ച് ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മം പ്രാപിക്കും. സുമന്തു പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവ് ദിണ്ഢിക്ക് സപ്തമീവ്രതം വിശദീകരിച്ചു; ഞാൻ കേട്ടതുപോലെയും അറിഞ്ഞതുപോലെയും നിന്നോട് പറഞ്ഞു. ഭൂമിയിൽ സപ്തമീ കല്പം സ്വീകരിച്ച്, ആഗ്രഹത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ ഭയത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ അജ്ഞാനിയും പാപിയുമാണ്. അതിനാൽ, വീരാ, ഈ വ്രതം ഉപേക്ഷിക്കരുത്; ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ ഉയരത്തിൽ നിന്ന് വീഴുന്നവനുപോലെയാണ്. ഭക്തിയോടെ ഈ വ്രതം മറ്റുള്ളവർക്ക് കേൾപ്പിക്കുന്നവൻ അശ്വമേധ യാഗഫലം പ്രാപിച്ച് പരമപദം പ്രാപിക്കും.
നക്ഷത്രപൂജാവിധിവര്ണനമ് സുമന്തുരുവാച ഏവം യാ ദേവദേവസ്യ സപ്തമീ ഭാസ്കരസ്യ തു । യഥാ ബഹൂനാം ഭാര്യാണാം ഭര്തുഃ കാചിത്പ്രിയാ ഭവേത് । । ൧ സര്വാശ്ച തിഥയോ ഹ്യസ്യ പ്രിയാഃ സൂര്യസ്യ ഭാരത । തസ്മാദസ്യാം നരേണേഹ പൂജനീയോ ദിവാകരഃ । । ൨ ശതാനീക ഉവാച തിഥീനാമധിപഃ സൂര്യഃ സര്വാസാം കഥിതോ യദി । സപ്തമ്യാമേവ യാഗോഽസ്യ കിമര്ഥം ക്രിയതേ ബുധൈഃ । । ൩ സുമന്തുരുവാച ഇദമര്ഥം പുരാ പൃഷ്ടഃ സുരജ്യേഷ്ഠോ ദിവി സ്ഥിതഃ । വിഷ്ണുനാ കുരുശാര്ദൂല തേനോക്തം ഹരയേ യഥാ । । തഥാ തേ സര്വമാഖ്യാസ്യേ ശൃണുഷ്വൈകമനാ വിഭോ । । ൪ സുഖാസീനം സുരജ്യേഷ്ഠം പുരാ ദേവം പിതാമഹമ് । പ്രണമ്യ ശിരസാ ദേവ കൃഷ്ണോ വചനമബ്രവീത് । । ൫ യദ്യേഷ ഭാനുമാന്ദേവസ്തിഥീനാമധിപഃ സ്മൃതഃ । കിമര്ഥം പൂജ്യതേ ബ്രഹ്മന്സപ്തമ്യാം ബ്രൂഹി മേ വിഭോ । । ൬ ഏവമുക്തഃ സുരജ്യേഷ്ഠോ വിഷ്ണുനാ പ്രഭവിഷ്ണുനാ । പ്രഹസ്യ ഭഗവാന്ദേവ ഇദം വചനമബ്രവീത് । । ൭ ബ്രഹ്മോവാച ദേവേഭ്യസ്തിഥയോ ദത്താ ഭാസ്കരേണ മഹാത്മനാ । മുക്ത്വൈകാം സപ്തമീം സര്വാം സമ്യഗാരാധനേന വൈ । । ൮ യസ്യൈവ യദ്ദിനം ദത്തം സ തസ്യൈവാധിപഃ സ്മൃതഃ । സ്വദിനേ പൂജിതസ്തസ്മാത്സ്വമന്ത്രൈര്വരദോ ഭവേത്.. । । ൯ വിഷ്ണുരുവാച അര്കേണ കതരത്കസ്മൈ ദിനം ദത്തം മഹാത്മനാ । സ്വദിനേ പൂജിതേഽസ്മിന്വൈ സ്വമന്ത്രൈര്ജായതേ ധ്രുവമ് । । 1.102.൧൦ ബ്രഹ്മോവാച അഗ്നയേ പ്രതിപദ്ദത്താ ദ്വിതീയാ ബ്രഹ്മണേ തഥാ । തൃതീയാ യക്ഷരാജായ ഗണേശായ ചതുര്ഥ്യപി । । ൧൧ പഞ്ചമീ നാഗരാജായ കാര്തികേയായ ഷഷ്ഠ്യപി । സപ്തമീ സ്ഥാപിതാത്മാര്ഥം ദത്താ രുദ്രായ ചാഷ്ടമീ । । ൧൨ ദുര്ഗായൈ നവമീ ദത്താ യമായ ദശമീ സ്വയമ് । വിശ്വേഭ്യശ്ചാഥ ദേവേഭ്യോ ദത്താ ചൈകാദശീ സദാ । । ൧൩ ദ്വാദശീ വിഷ്ണവേ ദത്താ മദനായ ത്രയോദശീ । ചതുര്ദശീ ശങ്കരായ ദത്താ സോമായ പൂര്ണിമാ । । ൧൪ പിതൄണാം ഭാനുനാ ദത്താ പുണ്യാ പഞ്ചദശീ സദാ । തിഥ്യഃ പഞ്ചദശൈതാസ്തു സോമസ്യ പരികീര്തിതാഃ । । ൧൫ പീയതേ കൃഷ്ണപക്ഷേ തു സുരൈരേഭിര്യഥോദിതൈഃ । ശുക്ലപക്ഷേ പ്രപൂര്യന്തേ ഷോഡശ്യാ കലയാ സഹ । । ൧൬ അക്ഷയാ സാ സദൈകൈകാ തത്ര സാക്ഷാത്സ്ഥിതോ രവിഃ । ക്ഷയവൃദ്ധികരോ ഹ്യേവം തേനാസൌ തത്പതിഃ സ്മൃതഃ । । ൧൭ ദദാതി ഗതിമക്ഷീണാ ധ്യാനമാത്രസ്ഥിതോ ൧ രവിഃ । അന്യേപീഷ്ടാന്യഥാകാമാന്പ്രയച്ഛന്തി സുഖേന വൈ । । ൧൮ തഥാ സര്വം പ്രവക്ഷ്യാമി കൃഷ്ണ സംക്ഷേപതഃ ശൃണു । അഗ്നിമിഷ്ട്വാ ച ഹുത്വാ ച പ്രതിപദ്യമൃതം ഘൃതമ് । । ഹവിഷാ സര്വധാന്യാനി പ്രാപ്നുയാദമിതം ധനമ് । । ൧൯ ബ്രഹ്മാണം ച ദ്വിതീയായാം സമ്പൂജ്യ ബ്രഹ്മചാരിണമ് । ഭോജയിത്വാ ച വിദ്യാനാം സര്വാസാം പാരഗോ ഭവേത് । । 1.102.൨൦ തൃതീയായാം ച വിത്തേശം വിത്താഢ്യോ ജായതേ ധ്രുവമ് । ക്രയാദിവ്യവഹോരഷു ലാഭോ ബഹുഗുണോ ഭവേത് । । ൨൧ ഗണേശപൂജനം കുര്യാച്ചതുര്ഥ്യാം സര്വകര്മസു । അവിഘ്നം വിദ്വിഷാം വിഘ്നം കുര്യാച്ചാസ്യ ന സംശയഃ । । ൨൨ നാഗാനിഷ്ട്വാ ച പഞ്ചമ്യാം ന വിഷൈരഭിഭൂയതേ । സ്ത്രിയം ച ലഭതേ പുത്രാന്പരാം ച ശ്രിയമാപ്നുയാത് । । ൨൩ സമ്പൂജ്യ കാര്തികേയം തു ഷഷ്ഠ്യാം ശ്രേഷ്ഠഃ പ്രജായതേ । മേധാവീ രൂപസമ്പന്നോ ദീര്ഘായുഃ കീര്തിവര്ധനഃ । । ൨൪ സപ്തമ്യാം പൂജ്യ രക്ഷേശം ചിത്രഭാനും ദിവാകരമ് । അഷ്ടമ്യാം പൂജിതോ ദേവോ ഗോവൃഷാഭരണോ ഹരഃ । । ൨൫ ജ്ഞാനം ദദാതി വിപുലം കാന്തിം ച വിപുലാം തഥാ । മൃത്യുഹാ ജ്ഞാനദശ്ചൈവ പാശഹാ ച പ്രപൂജിതഃ । । ൨൬ ദുര്ഗാം സമ്പൂജ്യ ദുര്ഗാണി നവമ്യാം തരതീച്ഛയാ । സങ്ഗ്രാമേ വ്യവഹാരേ ച സദാ വിജയമശ്നുതേ । । ൨൭ ദശമ്യാം യമമാതിഷ്ഠേത്സര്വവ്യാധിഹരോ ധ്രുവമ് । നരകാദഥ മൃത്യോശ്ച സമുദ്ധരതി മാനവമ് । । ൨൮ ഏകാദശ്യാം യഥോദ്ദിഷ്ടാ വിശ്വേദേവാഃ പ്രപൂജിതാഃ । പ്രജാം പശും ധനം ധാന്യം പ്രയച്ഛന്തി മഹീം തഥാ । । ൨൯ ദ്വാദശ്യാം വിഷ്ണുമിഷ്ട്വേഹ സര്വദാ വിജയീ ഭവേത് । പൂജ്യശ്ച സര്വലോകാനാം യഥാ ഗോപതിഗോകരഃ । । 1.102.൩൦ കാമദേവം ത്രയോദശ്യാം സുരൂപോ ജായതേ ധ്രുവമ് । ഇഷ്ടാം രൂപവതീം ഭാര്യാം ലഭേത്കാമാംശ്ച പുഷ്കലാന് । । ൩൧ ദൃഷ്ട്വേശ്വരം ചതുര്ദശ്യാം സര്വൈശ്വര്യസമന്വിതഃ । ബഹുപുത്രോ ബഹുധനസ്തഥാ സ്യാന്നാത്ര സംശയഃ । । ൩൨ പൌര്ണമാസ്യാം തു യഃ സോമം പൂജയേദ്ഭക്തിമാന്നരഃ । സ്വാധിപത്യം ഭവേത്തസ്യ സമ്പൂര്ണം ന ച ഹീയതേ । । ൩൩ പിതരഃ സ്വദിനേ ദിണ്ഡേ ദൃഷ്ടാഃ കുര്വന്തി സര്വദാ । പ്രജാവൃദ്ധിം ധനം രക്ഷാം ചായുഷ്യം ബലമേവ ച । । ൩൪ ഉപവാസം വിനാപ്യേതേ ഭവന്ത്യുക്തഫലപ്രദാഃ । പൂജയാ ജപഹോമൈശ്ച തോഷിതാ ഭക്തിതഃ സദാ । । ൩൫ മൂലമന്ത്രൈശ്ച സംജ്ഞാഭിരംശമന്ത്രൈശ്ച കീര്തിതാഃ । പൂര്വവത്പദ്മമധ്യസ്ഥാഃ കര്ത്തവ്യാശ്ച തിഥീശ്വരാഃ । । ൩൬ ഗന്ധപുഷ്പോപഹാരൈശ്ച യഥാ ശക്ത്യാ വിധീയതേ । പൂജാ ബാഹ്യേന വിധിനാ കൃതാപി ച ഫലപ്രദാ । । ൩൭ ആജ്യധാരാസമിദ്ഭിശ്ച ദധിക്ഷീരാന്നമാക്ഷികൈഃ । യഥോക്തഫലദോ ഹോമോ ജപഃ ശാന്തേന ചേതസാ । । ൩൮ മൂലമന്ത്രാശ്ച സംജ്ഞാഭിരങ്ഗമന്ത്രാശ്ച കീര്തിതാഃ । കൃത്വാ യജ്ഞാന്ദശ ദ്വൌ ച ഫലാന്യേതാനി ഭക്തിതഃ । । ൩൯ യഥോക്താനി തഥോക്താനി ലഭേതേഹാധികാന്യപി । ഇഹ യസ്മാദ്യഥാന്യസ്മിന്യോ വസേദ്യഃ സുഖീ സദാ । । 1.102.൪൦ തേഷാം ലോകേഷു മന്ത്രജ്ഞോ യാവത്തേഷാം തിഥിഃ സ്ഥിതാ । ദഹേത്തസ്മാത്തഥാരിഷ്ടം തദ്രൂപോ ജായതേ നരഃ । । ൪൧ സുരൂപോ ധര്മസമ്പന്നോ ക്ഷപിതാരിര്മഹീപതിഃ । സ്ത്രീ വാ നപുംസകോ വാപി ജായതേ പുരുഷോത്തമഃ । । ൪൨ ഇത്യേതാഃ കഥിതാഃ കൃഷ്ണ തിഥയോ യാ മയാ തവ । നക്ഷത്രദേവതാഃ സര്വാ നക്ഷത്രേഷു വ്യവസ്ഥിതാഃ । । ൪൩ ഇഷ്ടാന്കാമാന്പ്രയച്ഛന്തി യാസ്താ വക്ഷ്യേ മഹീധര । ചന്ദ്രമാ യത്ര നക്ഷത്രേ മഹാവൃദ്ധ്യാ സ്ഥിതഃ സദാ । ।൪൪ ഉക്തസ്തു ദേവതായജ്ഞസ്തദാ സാ ഫലദാ ഭവേത് । ദേവതാശ്ച പ്രവക്ഷ്യാമി നക്ഷത്രാണാം യഥാക്രമമ് । । ൪൫ നക്ഷത്രാണി ച സര്വാണി യജ്ഞാശ്ചൈവ പൃഥക്പൃഥക് । അശ്വിന്യാമശ്വിനാവിഷ്ട്വാ ദീര്ഘായുര്ജായതേ നരഃ । । ൪൬ വ്യാധിഭിര്മുച്യതേ ക്ഷിപ്രമത്യര്ഥം വ്യാധിപീഡിതഃ । ഭരണ്യാം യമ ഉദ്ദിഷ്ടഃ കുസുമൈരസിതൈഃ ശുഭൈഃ । । ൪൭ തഥാ ഗന്ധാദിഭിഃ ശുഭ്രൈരപമൃത്യോര്വിമോചയേത് । । ൪൮ അനലഃ കൃത്തികായാം തു ഇഹ സമ്പൂജിതഃ പരഃ । രക്തമാല്യാദിഭിര്ദദ്യാത്ഫലം ഹോമേന ച ധ്രുവമ് । । ൪൯ പൂജ്യഃ പ്രജാപതിഃ പ്രീത ഇഷ്ടോ ദദ്യാത്പശൂംസ്തഥാ । രോഹിണ്യാം ദേവശാര്ദൂല പൂജനാദിഹ ഗോപതേ । । മൃഗശീര്ഷേ സദാ സോമോ ജ്ഞാനമാരോഗ്യമേവ ച । । 1.102.൫൦ ആര്ദ്രായാം തു ശിവം പൂജ്യ പശ്ചാദ്ദ്വിജ യമാപ്നുയാത് । പദ്മാദിഭിഃ സ ദിവ്യൈശ്ച പൂജിതഃ ശം പ്രയച്ഛതി । । ൫൧ തഥാ പുനര്വസ്വദിതിഃ സദാ സമ്പൂജ്യതേ ദിവി । ഗുരൂണാം തര്പിതാ ചൈവ മാതേവ പരിരക്ഷതി । । ൫൨ പുഷ്യേ ബൃഹസ്പതിര്ബുദ്ധിം ദദാതി വിപുലാം ശുഭാമ് । ഗീതൈര്ഗന്ധാദിഭിര്നാഗാ ആശ്ലേഷായാം പ്രപൂജിതാഃ । । ൫൩ തര്പിതാശ്ച യഥാന്യായം ഭക്ഷ്യാദ്യൈര്മധുരൈഃ സിതൈഃ । രക്ഷാമിഷാദിഭിസ്തൈസ്തൈഃ പ്രീതിം കുര്വന്തി മാനദ । । ൫൪ മഘാസു പിതരഃ സര്വേ ഹവ്യൈഃ കവ്യൈശ്ച പൂജിതാഃ । പ്രയച്ഛന്തി ധനം ധാന്യം ഭൃത്യാന്പുത്രാന്പശൂംസ്തഥാ । । ൫൫ ഫാല്ഗുന്യാമഥ വൈ പൂഷാ ഇഷ്ടഃ പുഷ്പാദിഭിഃ ശുഭൈഃ । പൂര്വായാം വിജയം ദദ്യാദുത്തരായാം ഭഗം തഥാ । । ൫൬ ഭര്താരമീപ്സിതം ദദ്യാത്കന്യായൈ പുരുഷായ താമ് । ഇഹ ജന്മനി യുജ്യേത രൂപദ്രവിണസമ്പദാ । । ൫൭ പൂജിതഃ സവിതാ ഹസ്തേ വിശ്വതേജോനിധിഃ സദാ । ഗന്ധപുഷ്പാദിഭിഃ സര്വം ദദാതി വിപുലം ധനമ് । । ൫൮ രാജ്യം തു ത്വഷ്ടാ ചിത്രായാം നിഃസപത്നം പ്രയച്ഛതി । ഇഷ്ടഃ സന്തര്പിതഃ പ്രീതഃ സ്വാത്യാം വായുര്ബലം പരമ് । । ൫൯ ഇംദ്രാഗ്നീ ച വിശാഖായാം ജാതരക്തൈ പ്രപൂജ്യ ച । ധനധാന്യാനി ലബ്ധ്വേഹ തേജസ്വീ നിവസേത്സദാ । । 1.102.൬൦ രക്തൈര്മിത്രമനൂരാധാസ്വേവം സമ്പൂജ്യ ഭക്തിതഃ । ശ്രിയോ ഭജന്തി സര്വേഷാം ചിരം ജീവന്തി സര്വദാ । । ൬൧ ജ്യേഷ്ഠായാം പൂര്വവച്ഛക്രമിഷ്ട്വാ പുഷ്ടിമവാപ്നുയാത് । ഗുണൈര്ജ്യേഷ്ഠശ്ച൧ സര്വേഷാം കര്മണാ ച ധനേന ച । । ൬൨ മൂലേ ദേവപിതൄന്ത്സര്വാന്ഭക്ത്യാ൨ സമ്പൂജ്യ പൂര്വവത് । പൂര്വവത്ഫലമാപ്നോതി സ്വര്ഗസ്ഥാനേ ധ്രുവോ ഭവേത് । । ൬൩ പൂര്വാഷാഢേ ഹ്യപഃ പൂജ്യ ഹുത്വാ തത്രൈവ പൂര്വവത് । സന്താപാന്മുച്യതേ ക്ഷിപ്രം ശാരീരാന്മാനസാത്തഥാ । । ൬൪ ആഷാഢാസു തഥാ വിശ്വാനുത്തരാഷാഢയോഗതഃ । വിശ്വേശം പൂജ്യ പുഷ്പാദ്യൈഃ൩ സര്വമാപ്നോതി മാനവഃ । । ൬൫ ശ്രവണേ തു സിതൈര്വിഷ്ണും പീതൈര്നീലൈശ്ച ഭക്തിതഃ । സമ്പൂജ്യ ശ്രിയമാപ്നോതി പരം വിജയമേവ ച । । ൬൬ ധനിഷ്ഠാസു വസൂനിഷ്ട്വാ ന ഭയം ഭജതേ ക്വചിത് । മഹതോഽപി ഭയാത്ത്വേതൈര്ഗന്ധപുഷ്പാദിഭിഃ ശുഭൈഃ । । ൬൭ ഇന്ദ്രം ശതഭിഷായാം ച വ്യാധിഭിര്മുച്യതേ ധ്രുവമ് । ആതുരഃ പുഷ്ടിമാപ്നോതി സ്വാസ്ഥ്യമൈശ്വര്യമേവ ച । । ൬൮ അജം ഭാദ്രപദായാം തു ശുദ്ധസ്ഫടികസന്നിഭമ് । സമ്പൂജ്യ ഭക്തിമാപ്നോതി പരം വിജയമേവ ച । । ൬൯ ഉത്തരായാമഹിര്ബുധ്ന്യം പരാം ശാന്തിമവാപ്നുയാത് । രേവത്യാം പൂജിതഃ പൂഷാ ദദാതി സതതം ശുഭമ്
സുമന്തു പറഞ്ഞു: ദേവദേവനായ ഭാസ്കരന്റെ സപ്തമിയാണ് ഇതു. അനേകം ഭാര്യമാരിൽ ഭർത്താവിന് ഏറ്റവും പ്രിയയായ ഒരാളുപോലെ, എല്ലാ തിഥികളും സൂര്യനു പ്രിയമാണ്. അതിനാൽ, ഈ ദിവസം മനുഷ്യൻ ദിവാകരനെ ആരാധിക്കണം. ശതാനീകൻ ചോദിച്ചു: സൂര്യൻ എല്ലാ തിഥികൾക്കും അധിപതിയാണെങ്കിൽ, ഏഴാം തീയതി പ്രത്യേകമായി യാഗം ചെയ്യുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? സുമന്തു പറഞ്ഞു: ഈ കാര്യത്തിൽ, ദിവിയിൽ വസിക്കുന്ന ദേവാധിപതിയെ വിഷ്ണു ചോദിച്ചു. ഹരനോട് പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ മുഴുവൻ വിശദീകരിക്കാം, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. ദേവാധിപതിയായ ബ്രഹ്മാവിനെ കൃഷ്ണൻ വന്ദിച്ച് ചോദിച്ചു: സൂര്യൻ തിഥികളുടെ അധിപതിയാണെങ്കിൽ, ഏഴാം തീയതി പ്രത്യേകമായി ആരാധിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് പറയൂ. വിഷ്ണുവിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് ദേവാധിപതി ബ്രഹ്മാവ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: തിഥികൾ എല്ലാം സൂര്യൻ ദേവന്മാർക്ക് നൽകി, ഏഴാം തിഥി മാത്രം സ്വയം ആരാധനയ്ക്കായി സൂക്ഷിച്ചു. ഏത് ദിവസം ഏത് ദേവനു നൽകിയോ, ആ ദിവസം ആ ദേവൻ അധിപതിയാണ്. സ്വദിനത്തിൽ സ്വമന്ത്രങ്ങളാൽ ആരാധിക്കുമ്പോൾ, ആ ദേവൻ വരങ്ങൾ നൽകുന്നു. വിഷ്ണു ചോദിച്ചു: സൂര്യൻ ഏത് ദിവസം ഏത് ദേവനു നൽകിയിരിക്കുന്നു? ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ആദ്യ ദിവസം അഗ്നിക്കു, രണ്ടാം ദിവസം ബ്രഹ്മാവിനു, മൂന്നാം ദിവസം യക്ഷരാജാവിനു, നാലാം ദിവസം ഗണപതിക്കു, അഞ്ചാം ദിവസം നാഗരാജാവിനു, ആറാം ദിവസം കാർത്തികേയനു, ഏഴാം ദിവസം സ്വയം സൂര്യനു, എട്ടാം ദിവസം രുദ്രനു, ഒമ്പതാം ദിവസം ദുർഗ്ഗയ്ക്കു, പത്താം ദിവസം യമനു, പതിനൊന്നാം ദിവസം വിശ്വദേവന്മാർക്കു, പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം വിഷ്ണുവിനു, പതിമൂന്നാം ദിവസം മന്മഥനു, പതിനാലാം ദിവസം ശങ്കരനു, പൗർണമി സോമനു, പതിനഞ്ചാം ദിവസം പിതൃകൾക്കു സൂര്യൻ തന്നു. ഈ പതിനഞ്ച് തിഥികൾ ചന്ദ്രന്റെവയാണെന്ന് പറയുന്നു. കൃഷ്ണപക്ഷത്തിൽ ദേവന്മാർ അവയെ അനുഭവിക്കുന്നു; ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ അവ പൂർണ്ണമാകുന്നു. ഓരോ തിഥിയും അക്ഷയമാണ്, അവിടെ സൂര്യൻ നേരിട്ട് നിലകൊള്ളുന്നു. അവയുടെ വർദ്ധന-ക്ഷയം സൂര്യൻ നിർവ്വഹിക്കുന്നു, അതിനാൽ അവന്റെ അധിപത്യം. സൂര്യൻ ധ്യാനത്തിലൂടെ പോലും അക്ഷയമായ ഗതി നൽകുന്നു; മറ്റു ദേവന്മാർ ആഗ്രഹപ്രകാരം ആരാധിക്കുമ്പോൾ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർണ്ണമാക്കുന്നു. അഗ്നിയെ ആരാധിച്ച് ഹോമം ചെയ്താൽ അമൃതം, നെയ്യ്, ധാന്യങ്ങൾ, ധനം ലഭിക്കും. രണ്ടാം ദിവസം ബ്രഹ്മാവിനെ ആരാധിച്ച് ബ്രഹ്മചാരിയെ ഭക്ഷിപ്പിച്ചാൽ സർവ്വവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യം ലഭിക്കും. മൂന്നാം ദിവസം കുബേരനെ ആരാധിച്ചാൽ ധനവാനാകും; വ്യാപാരത്തിൽ വലിയ ലാഭം ലഭിക്കും. നാലാം ദിവസം ഗണപതിയെ ആരാധിച്ചാൽ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും വിജയവും, ശത്രുക്കൾക്ക് തടസ്സവും ലഭിക്കും. അഞ്ചാം ദിവസം നാഗങ്ങളെ ആരാധിച്ചാൽ വിഷം ബാധിക്കില്ല, ഭാര്യയും മക്കളും സമ്പത്തും ലഭിക്കും. ആറാം ദിവസം കാർത്തികേയനെ ആരാധിച്ചാൽ നല്ല മക്കളും, ബുദ്ധിയും, സൗന്ദര്യവും, ദീർഘായുസും, കീര്ത്തിയും ലഭിക്കും. ഏഴാം ദിവസം സൂര്യനെ ആരാധിക്കണം; എട്ടാം ദിവസം ഹരനെ ആരാധിച്ചാൽ ജ്ഞാനവും, കാന്തിയും, മരണനാശവും, പാശനാശവും ലഭിക്കും. ഒമ്പതാം ദിവസം ദുർഗ്ഗയെ ആരാധിച്ചാൽ എല്ലാ ദുർഗതികളും അതിവേഗം കടക്കാം; യുദ്ധത്തിലും, വ്യവഹാരത്തിലും വിജയിക്കും. പത്താം ദിവസം യമനെ ആരാധിച്ചാൽ എല്ലാ രോഗങ്ങളും മാറും; നരകത്തിൽ നിന്നും മരണത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടും. പതിനൊന്നാം ദിവസം വിശ്വദേവന്മാരെ ആരാധിച്ചാൽ സന്താനവും, പശുവും, ധനവും, ധാന്യവും, ഭൂമി എന്നിവ ലഭിക്കും. പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ചാൽ എല്ലായിടത്തും വിജയിയും, ഗോപതിയെപ്പോലെ ആദരിക്കപ്പെടും. പതിമൂന്നാം ദിവസം മന്മഥനെ ആരാധിച്ചാൽ സൗന്ദര്യവാനാകും, ഇഷ്ടമായ ഭാര്യയും, ധാരാളം കാമങ്ങൾക്കും ലഭിക്കും. പതിനാലാം ദിവസം ശിവനെ ദർശിച്ചാൽ സർവ്വ ഐശ്വര്യവും, ധാരാളം മക്കളും, ധനവും ലഭിക്കും. പൗർണമി ദിവസം സോമനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ പൂർണ്ണമായ അധികാരവും, അതിൽ കുറവൊന്നും വരില്ല. തങ്ങളുടെ ദിവസം പിതാക്കന്മാർ ദർശിച്ചാൽ സന്താനവർദ്ധനവും, ധനസംരക്ഷണവും, ആയുസും, ബലവും നൽകുന്നു. ഉപവാസമില്ലാതെ പോലും ഈ ആരാധനകൾ ഫലം നൽകും; ഭക്തിയോടെ പൂജയും ജപവും ഹോമവും ചെയ്താൽ ദേവന്മാർ സന്തോഷിക്കും. മൂലമന്ത്രങ്ങളാൽ, നാമങ്ങളാൽ, അംശമന്ത്രങ്ങളാൽ, പദ്മമദ്ധ്യത്തിൽ ഇരുത്തി തിഥീശ്വരന്മാരെ പൂജിക്കണം. സുഗന്ധവസ്തുക്കളും, പൂക്കളും, കഴിയുന്ന വിധത്തിൽ അർപ്പിക്കണം; പുറം പൂജ ചെയ്താലും ഫലം ലഭിക്കും. നെയ്യ്, സമിദ്, തൈര്, പാൽ, അന്നം, തേൻ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് ഹോമം, ജപം, ശാന്തമായ മനസ്സോടെ ചെയ്യണം. പത്ത്, പന്ത്രണ്ട് യജ്ഞങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കിയാൽ ഈ ഫലങ്ങൾ ഭക്തിയോടെ ലഭിക്കും. ഓരോ ലോകത്തും തിഥി നിലനിൽക്കുന്നവരെ പോലെ അവിടെ മന്ത്രജ്ഞൻ ദോഷങ്ങൾ നീക്കി ദേവതയെപ്പോലെയാകും; സൗന്ദര്യവാനും, ധർമ്മപരനും, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്ന രാജാവും, സ്ത്രീയായാലും, നപുംസകനായാലും, പുരുഷനായാലും ഉത്തമനാകും. കൃഷ്ണാ, ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ എല്ലാ തിഥികളും ദേവതകളും നക്ഷത്രങ്ങളിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. അവയെ ആരാധിച്ചാൽ ഇഷ്ടഫലങ്ങൾ ലഭിക്കും. ചന്ദ്രൻ ഏത് നക്ഷത്രത്തിൽ പൂർണ്ണമായി നിലകൊള്ളുന്നുവോ, അപ്പോൾ ദേവതയെ ആരാധിച്ചാൽ ഫലം ലഭിക്കും. ഓരോ നക്ഷത്രത്തിന്റെയും ദേവതകളെ ഞാൻ പറയാം. അശ്വിനിയിൽ അശ്വിനീദേവന്മാരെ ആരാധിച്ചാൽ ദീർഘായുസ് ലഭിക്കും; രോഗികൾക്ക് രോഗമുക്തി. ഭരണിയിൽ യമനെ കറുത്ത പൂക്കളാൽ ആരാധിക്കണം; വെള്ള സുഗന്ധവസ്തുക്കളാൽ അകാലമരണത്തിൽ നിന്ന് മോചനം. കൃതികയിൽ അഗ്നിയെ ചുവന്നപൂക്കളാൽ ആരാധിക്കണം; ഹോമം ചെയ്താൽ ഫലം ഉറപ്പ്. രോഹിണിയിൽ പ്രജാപതിയെ ആരാധിച്ചാൽ പശുക്കൾ ലഭിക്കും; മൃഗശീർഷത്തിൽ സോമൻ ജ്ഞാനവും ആരോഗ്യവും നൽകുന്നു. ആർദ്രയിൽ ശിവനെ ആരാധിച്ചാൽ യമലോകം ലഭിക്കും; പദ്മാദിപൂക്കളാൽ പൂജിച്ചാൽ ശുഭം ലഭിക്കും. പുനർവസുവിൽ ആദിതിയെ ആരാധിക്കണം; ഗുരുക്കൾ തൃപ്തരായാൽ മാതാവുപോലെ സംരക്ഷിക്കും. പുഷ്യയിൽ ബൃഹസ്പതി ബുദ്ധി നൽകുന്നു; ആശ്ലേഷയിൽ നാഗങ്ങളെ ഗാനവും സുഗന്ധവസ്തുക്കളും മധുരഭക്ഷ്യങ്ങളും നൽകി തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം. മഘയിൽ പിതാക്കന്മാർ ഹോമവും കാവ്യവും നൽകി പൂജിക്കണം; ധനം, ധാന്യം, ഭൃത്യന്മാർ, മക്കൾ, പശുക്കൾ എന്നിവ ലഭിക്കും. ഫാൽഗുനിയിൽ പൂഷൻ പൂക്കളാൽ പൂജിക്കണം; പൂർവഫാൽഗുനിയിൽ വിജയം, ഉത്തരഫാൽഗുനിയിൽ ഭാഗ്യം. കന്യക്ക് ഇഷ്ടഭർത്താവും, പുരുഷന് ആ സ്ത്രീയും ലഭിക്കും; ഈ ജന്മത്തിൽ സൗന്ദര്യവും സമ്പത്തും ലഭിക്കും. ഹസ്തയിൽ സൂര്യനെ പൂജിക്കണം; സുഗന്ധവസ്തുക്കളാൽ ധാരാളം ധനം ലഭിക്കും. ചിത്രയിൽ ത്വഷ്ടാവിനെ പൂജിച്ചാൽ ശത്രുവില്ലാത്ത രാജ്യം ലഭിക്കും; സ്വാതിയിൽ വായു വലിയ ബലം നൽകുന്നു. വിശാഖയിൽ ഇന്ദ്രനും അഗ്നിയും ചുവന്ന വസ്തുക്കളാൽ പൂജിക്കണം; ധനം, ധാന്യം, തേജസ് എന്നിവ ലഭിക്കും. അനുരാധയിൽ മിത്രനെ ചുവന്ന വസ്തുക്കളാൽ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചാൽ എല്ലാവർക്കും ഐശ്വര്യവും ദീർഘായുസും ലഭിക്കും. ജ്യേഷ്ഠയിൽ ശക്രനെ പൂജിച്ചാൽ പോഷണം ലഭിക്കും; ഗുണത്തിലും ധനത്തിലും ജ്യേഷ്ഠൻ ആകും. മൂലയിൽ ദൈവപിതാക്കന്മാരെ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചാൽ സ്വർഗ്ഗം ലഭിക്കും. പൂർവാഷാഢയിൽ ജലദേവതയെ പൂജിച്ച് ഹോമം ചെയ്താൽ ശരീര-മനോവേദനകൾ മാറും. ഉത്തരാഷാഢയിൽ വിശ്വേശനെ പൂജിച്ചാൽ എല്ലാം ലഭിക്കും. ശ്രവണത്തിൽ വിഷ്ണുവിനെ വെള്ള, മഞ്ഞ, നീല വസ്തുക്കളാൽ പൂജിച്ചാൽ ഐശ്വര്യവും വിജയവും ലഭിക്കും. ധനിഷ്ഠയിൽ വസുക്കളെ പൂജിച്ചാൽ ഭയം ഇല്ല; വലിയ ഭീഷണികളിൽ പോലും സുഗന്ധവസ്തുക്കളാൽ പൂജിക്കണം. ശതഭിഷയിൽ ഇന്ദ്രനെ പൂജിച്ചാൽ രോഗങ്ങൾ മാറും; രോഗികൾക്ക് പോഷണവും ആരോഗ്യവും ഐശ്വര്യവും ലഭിക്കും. ഭാദ്രപദയിൽ അജനെ ശുദ്ധ സ്ഫടികംപോലെയായി പൂജിച്ചാൽ ഭക്തിയും വിജയവും ലഭിക്കും. ഉത്തരാഭാദ്രപദയിൽ അഹിർബുധ്ന്യനെ പൂജിച്ചാൽ പരമശാന്തി ലഭിക്കും; രേവതിയിൽ പൂഷൻ ശുഭം നൽകുന്നു.
സൂര്യപൂജാമഹിമവര്ണനമ് ബ്രഹ്മോവാച യശ്ച ദേവാലയം ഭക്ത്യാ ഭാനോഃ കാരയതേ സ്ഥിരമ് । സ സപ്ത പുരുഷാംല്ലോകാന്ഭാനോര്നയതി മാനവഃ । । ൧ യാവന്ത്യബ്ദാനി ദേവാര്ചാ രവേസ്തിഷ്ഠതി മന്ദിരേ । താവദ്വര്ഷസഹസ്രാണി സൂര്യലോകേ സ മോദതേ । । ൨ ദേവാര്ചാ ലക്ഷണോപേതാ യദ്ഗൃഹേ സന്തതോ വിധിഃ । നിഷ്കാമം വാ മനോ യസ്യ സ യാതി രവിസാമ്യതാമ് । । ൩ പുഷ്പാണ്യതിസുഗന്ധീനി മനോജ്ഞാനി ച യഃ പുമാന് । പ്രയച്ഛതി ഹി ദേവേശം തദ്ഭാവഗതമാനസഃ । ।൪ ധൂപാംശ്ച വിവിധാംസ്താംസ്താന്ഗന്ധാഢ്യം ചാനുലേപനമ് । ദീപബല്യുപഹാരാശ്ച യച്ചാഭീഷ്ടമഥാത്മനഃ । । ൫ നരഃ സോഽനുദിനം യജ്ഞാത്പ്രാപ്നോത്യാരാധനാദ്രവേ । യജ്ഞേശോ ഭഗവാന്ഭാനുര്മഖൈരപി ച തോഷ്യതേ । । ൬ ബഹൂപകരണാ യജ്ഞാ നാനാസമ്ഭാരവിസ്തരാഃ । പ്രാപ്യന്തേ൩ തൈര്ധനയുതൈര്മനുഷ്യൈര്ലോകസഞ്ചയൈഃ ।। ൭ ഭക്ത്യാ തു പുരുഷൈഃ പൂജാ കൃതാ ദൂര്വാംകുരൈരപി । രവേര്ദദാതി ഹി ഫലം സര്വയജ്ഞൈഃ സുദുര്ലഭമ് । । ൮ യാനി പുഷ്പാണി ഭക്ഷ്യാണി ധൂപഗന്ധാനുലേപനമ് । ദയിതം ഭൂഷണം യച്ച രക്തകേ ചൈവ വാസസീ । । ൯ യാനി ചാഭ്യുപഹാരാണി ഭക്ഷ്യാണി ച ഫലാനി ച । പ്രയച്ഛ താനി ദേവേശ ഭവേഥാശ്ചൈവ തന്മനാഃ । । 1.103.൧൦ ആദ്യം തം യജ്ഞപുരുഷം യഥാശക്ത്യാ പ്രസാദയ । ആരാധ്യ സ്ഥാപിതം ദേവം തസ്മിന്നേവ നരാലയേ । । ൧൧ പുഷ്പൈസ്തീര്ഥോദകൈര്ഗന്ധൈര്മധുനാ സര്പിഷാ തഥാ । ക്ഷീരേണ സ്നാപയേദ്ദേവം ചിത്രഭാനും ദിവാകരമ്
സൂര്യാരാധനയുടെ മഹത്വം ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: ആർ ഭക്തിയോടെ ഭാനുവിന് ഒരു ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്ന ക്ഷേത്രം പണിയുകയാണെങ്കിൽ, ആ മനുഷ്യൻ ഏഴു തലമുറയെയും സൂര്യന്റെ ലോകങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. ദേവപ്രതിഷ്ഠ ക്ഷേത്രത്തിൽ എത്ര വർഷം നിലനിൽക്കുന്നു, അത്ര ആയിരം വർഷങ്ങൾ സൂര്യലോകത്തിൽ ആനന്ദം അനുഭവിക്കാം. ദേവപ്രതിഷ്ഠയുള്ള വീടുകളിൽ, യഥാവിധി ലക്ഷണങ്ങളോടു കൂടിയുള്ള ആരാധനയും, ആശയോജിതമല്ലാത്ത മനസ്സും ഉള്ളവൻ, സൂര്യനോടു സമത്വം നേടുന്നു. വളരെ സുഗന്ധമുള്ള മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങൾ ഭക്തിയോടെ ദേവേശനായി സമർപ്പിക്കുന്നവനും, വിവിധവിധത്തിലുള്ള ധൂപങ്ങൾ, സുഗന്ധിതമായ ലേഘനങ്ങൾ, ദീപങ്ങൾ, ബലികൾ, ഇഷ്ടാനുസൃതമായ ഉപഹാരങ്ങൾ എന്നിവയും സമർപ്പിക്കുന്നവനും, പ്രതിദിനം ഈവിധം യജ്ഞം നടത്തി രവിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവനും, സൂര്യഭഗവാൻ യജ്ഞേശ്വരനായി യജ്ഞങ്ങൾകൊണ്ടും സന്തോഷം പ്രാപിക്കുന്നു. വളരെ കൂടുതൽ ഉപകരണങ്ങളോടു കൂടിയ യജ്ഞങ്ങൾ ധനവും അനുയായികളും ഉള്ളവർക്കാണ് സാധ്യമായത്. പക്ഷേ, ഭക്തിയോടെ ദുർവാമുളകുകൾ കൊണ്ടു പോലും പൂജ ചെയ്താൽ, രവി എല്ലാ യജ്ഞങ്ങൾകൊണ്ടും പ്രാപിക്കാനാവാത്ത ഫലം നൽകുന്നു. പുഷ്പങ്ങൾ, ഭോജനങ്ങൾ, ധൂപങ്ങൾ, ലേഘനങ്ങൾ, ഇഷ്ടപ്പെട്ട അലങ്കാരങ്ങൾ, ചുവന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ, ഉപഹാരങ്ങൾ, ഭക്ഷ്യങ്ങൾ, പഴങ്ങൾ എന്നിവയും ദേവേശനായി മനസ്സോടെ സമർപ്പിക്കണം. ആദിയജ്ഞപുരുഷനായ ഭഗവാനെ തക്കശേഷി പ്രകാരം സന്തോഷിപ്പിക്കുക; വീടിനകത്ത് ദേവനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ച് ആരാധിച്ചാൽ, പുഷ്പങ്ങൾ, തീർത്ഥജലം, സുഗന്ധങ്ങൾ, തേൻ, നെയ്യ്, പാലു എന്നിവകൊണ്ട് ദിവാകരനായ ചിത്രഭാനുവിനെ അഭിഷേകം ചെയ്യണം.
1.103.൪൦ വിധുനോത്യതിവാതേന ദാതുരജ്ഞാനതഃ കൃതമ് । പാപം ദാതുര്ഗൃഹേ ഭാനുര്ദിവാരാത്രൌ ന സംശയഃ । । ൪൧ ഗീതവാദ്യാദിര്ഭിര്ദേവം യ ഉപാസ്തേ വിഭാവസുമ് । ഗന്ധര്വനൃത്യൈര്വാദ്യൈശ്ച വിമാനസ്ഥോ നിഷേവ്യതേ । । ൪൨ ജാതിസ്മരത്വം വൃദ്ധിം ച തതസ്തു പരമാം ഗതിമ് । പ്രാപ്നോതി ഹേലേരായതനേ പുണ്യാഖ്യാനകഥാകരഃ । । ൪൩ തസ്മാത്കുര്യാത്പ്രയത്നേന പൂജയേദ്വാപി വാചകമ് । നാന്യത്പ്രീതികരം ഭാനോഃ പുണ്യാഖ്യാനാദൃതേ ക്വചിത് । । ൪൪ ഏകോഽപി ഹേലേഃ സുകൃതഃ പ്രണാമോ ദശാശ്വമേധാവഭൃഥേന തുല്യഃ । ദശാശ്വമേധീ പുനരേതി ജന്മ ഹേലിപ്രണാമീ ന പുനര്ഭവായ । । ൪൫ ഏവം൧ ദേവേശ്വരോ ഭക്ത്യാ യേന ഭാനുരുപാസിതഃ । സ പ്രാപ്നോതി ഗതിം ശ്ലാഘ്യാം യാമിച്ഛതി ച ചേതസാ । ।൪ ൬ തമാരാധ്യ മയാ പ്രാപ്തം ബ്രഹ്മത്വം ലോകപൂജിതമ് । സൌരേര്യഥേപ്സിതം പ്രാപ്തം ത്വയാ തസ്മാത്പുരാനഘ । । ൪൭ ബ്രഹ്മഹത്യാഭിഭൂതസ്തു ഗോശ്രുതാഭരണോ ഹരഃ । തമാരാധ്യ രവിം ഭക്ത്യാ മുക്തോഽസൌ ബ്രഹ്മഹത്യയാ । ।൪൮ ദേവത്വം മനുജൈഃ കൈശ്ചിദ്ഗന്ധര്വത്വം തഥാ പരൈഃ । വിദ്യാധരത്വമപരൈരേവാപ്തം ഹി ദിവാകരാത് । । ൪൯ ലേഖഃ ക്രതുശതേനേശമാരാധ്യൈനം ദിവാകരമ് । ഇന്ദ്രത്വമഗമത്തസ്മാന്നാന്യഃ പൂജ്യോ ദിവാകരാത് । । 1.103.൫൦ ദേവേഭ്യോഽപ്യതിപൂജ്യസ്തു സ്വഗുരുര്ബ്രഹ്മചാരിണാ । തസ്മാത്സ യജ്ഞപുരുഷോ വിവസ്വാന്പൂജ്യ ഏവ ഹി । । ൫൧ സ്ത്രിയാശ്ച ഭര്താരമൃതേ പൂജ്യോഽത്യന്തം വിഭാവസുഃ । ഭര്തുര്ഗൃഹസ്ഥസ്യ സതഃ പൂജ്യോ ഗോപതിരംശുമാന് । । ൫൨ വൈശ്യാനാമപി ചാരാധ്യസ്തപോഭിസ്തമനാശനഃ । ധ്യേയഃ പരിവ്രാജകാനാം സദാ ദേവോ വിഭാവസുഃ । । ൫൩ ഏവം സര്വാശ്രമാണാം ഹി ചിത്രഭാനുഃ പരായണമ് । സര്വേഷാം ചൈവ വര്ണാനാം തമാരാധ്യാപ്നുയാദ്ഗതിമ് । । ൫൪ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീ കല്പേ സൂര്യപൂജാമഹിമവര്ണനം നാമ ത്ര്യധികശതതമോഽധ്യായഃ
ദാനി അജ്ഞാനത്തിൽ ചെയ്ത പാപം ശക്തമായ കാറ്റ് പോലെ ദൂരീകരിക്കുന്നു; ഭാനു അർപ്പിച്ചവന്റെ വീട്ടിൽ പാപം പകൽ-രാത്രി ഇല്ലാതാക്കുന്നു, സംശയമില്ല. ഗാനം, വാദ്യം മുതലായവകൊണ്ട് ദേവനായ വിഭാവസുവിനെ ആർ ആരാധിക്കുന്നു, ഗന്ധർവനൃത്ത്യവും വാദ്യങ്ങളും കൊണ്ട് ആകാശവിമാനത്തിൽ ഇരുന്ന് സേവനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ജന്മസ്മരണയും, വളർച്ചയും, അതിനുശേഷം പരമഗതിയും, ഭാനുവിന്റെ ക്ഷേത്രത്തിൽ പുണ്യകഥകൾ പറയുന്നവൻ പ്രാപിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, പരിശ്രമത്തോടെ പൂജയോ വായനയോ നിർവഹിക്കണം; പുണ്യകഥകൾ ഒഴികെ ഭാനുവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ മറ്റൊന്നുമില്ല. ചെറുതായാലും ഭക്തിയോടെ ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രണാമം പത്ത് അശ്വമേധയജ്ഞങ്ങളുടെ ഫലത്തിന് തുല്യമാണ്; പത്ത് അശ്വമേധം ചെയ്തവൻ വീണ്ടും ജന്മം പ്രാപിക്കും, പക്ഷേ ഭക്തിയോടെ പ്രണാമം ചെയ്തവൻ വീണ്ടും ജനിക്കേണ്ടതില്ല. ഇങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ ഭാനുവിനെ ആരാരാധിച്ചാലും, മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഉത്തമഗതി അവൻ പ്രാപിക്കും. ഞാനും ഇങ്ങനെ ആരാധിച്ച് ബ്രഹ്മത്വം, ലോകപൂജ്യം, സൗര്യന്റെ ഇഷ്ടഫലം പ്രാപിച്ചു; നീയും അങ്ങനെ തന്നെ പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മഹത്യയുടെ ഭാരം ചുമന്ന ഹരൻ, പശുവിന്റെ ശബ്ദം അലങ്കാരമാക്കിയവൻ, ഭക്തിയോടെ രവിയെ ആരാധിച്ച് ബ്രഹ്മഹത്യയിൽ നിന്ന് മോചിതനായി. മനുഷ്യരിൽ ചിലർ ദേവത്വം, മറ്റുള്ളവർ ഗന്ധർവത്വം, ചിലർ വിദ്യാധരത്വം എന്നിവ ദിവാകരനിൽ നിന്ന് പ്രാപിച്ചു. നൂറ് യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി ദിവാകരനെ ആരാധിച്ച ലേഖൻ ഇന്ദ്രത്വം പ്രാപിച്ചു; ദിവാകരനേക്കാൾ ആരാധ്യൻ മറ്റൊരുവനില്ല. ദേവതകളേക്കാൾ പോലും ബ്രഹ്മചാരികൾക്ക് സ്വന്തം ഗുരു ഏറ്റവും ആരാധ്യനാണ്; അതുകൊണ്ട് യജ്ഞപുരുഷനായ വിവസ്വാൻ ആരാധിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണ്. സ്ത്രീകൾക്ക് ഭർത്താവിനെ ഒഴികെ വിഭാവസു ഏറ്റവും ആരാധ്യനാണ്; ഗൃഹസ്ഥനായ ഭർത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ രശ്മിമാൻ ആരാധ്യനാണ്. വൈശ്യന്മാർക്കും ഉപവാസം കൊണ്ടും, പരിവ്രാജകന്മാർക്ക് ദൈവമായ വിഭാവസു എപ്പോഴും ധ്യേയനാണ്. ഇങ്ങനെ എല്ലാ ആശ്രമങ്ങൾക്കും ചിത്രഭാനു പരമഗതിയാണ്; എല്ലാ വർണ്ണങ്ങൾക്കും അവനെ ആരാധിച്ചാൽ ഉത്തമഗതി പ്രാപിക്കും. ഇങ്ങനെ മഹാപുരാണമായ ഭവിഷ്യത്തിൽ ബ്രാഹ്മപർവത്തിലെ സപ്തമീകല്പത്തിൽ സൂര്യപൂജാമഹിമയെ വിശദീകരിക്കുന്ന നൂറിനിരുപത്തിമൂന്നാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
ത്രിവര്ഗസപ്തമീവ്രതനിരൂപണമ് ശൃണുഷ്വ സംയതഃ കാമ്യാനുപവാസാംസ്തഥാപരാന് । താംസ്താനാശ്രിത്യ യാന്കാമാന്കുരുതേപ്സിതമാനസഃ । । ൧ സപ്തമ്യാം ശുക്ലപക്ഷേ തു ഫാല്ഗുനസ്യേഹ മാനവഃ । ജപന്ഹേലീതി ദേവസ്യ നാമ ഭക്ത്യാ പുനഃപുനഃ । । ൨ ദേവാര്ചനേ ചാഷ്ടശതം കൃത്വൈതച്ച ജപേച്ഛുചിഃ । സ്നാതഃ പ്രസ്ഥാനകാലേ തു ഉത്ഥാനേ സ്ഖലിതേ ക്ഷുതേ । । ൩ പാഖണ്ഡാന്പതിതാംശ്ചൈവ തഥൈവാന്യായശാലിനഃ । നാലപേത തഥാ ഭാനുമര്ചയേച്ഛ്രദ്ധയാന്വിതഃ । । ഇദം ചോദാഹരേദ്ഭാനൌ മനഃ സംധായ തത്പരഃ । ।൪ ഹംസഹംസ കൃപാലുസ്ത്വമഗതീനാം ഗതിര്ഭവ । സംസാരാര്ണവമഗ്നാനാം ത്രാതാ ഭവ ദിവാകര । । ൫ ഏവം പ്രസാദ്യോപവാസം കൃത്വാ നിയതമാനസഃ । പൂര്വാഹ്ണ ഏവ ച സകൃത്പ്രാശ്യാച്ചാചമനീയകമ് । । ൬ സ്നാത്വാര്ചയിത്വാ ഹംസേതി പുനര്നാമ പ്രകീര്തയേത് । വജ്രധാരാത്രയം ചൈവ ക്ഷിപേത്ത്രിര്ദേവപാദയോഃ । । ൭ ചൈത്രവൈശാഖയോശ്ചൈവ തദ്വജ്ജ്യേഷ്ഠേ തു പൂജയന് । മര്ത്യലോകേ ഗതിം ശ്രേഷ്ഠാം കൃഷ്ണ പ്രാപ്നോതി വൈ നരഃ । । ൮ ഉത്ക്രാംതസ്തു വ്രജേത്കൃഷ്ണ ദിവ്യം ഹംസാലയം ശുഭമ് । വൃഷധ്വജപ്രസാദാദ്വൈ സംക്രന്ദനശ്രിയാ വൃതഃ । । ൯ ആഷാഢേ ശ്രാവണേ ചൈവ മാസി ഭാദ്രപദേ തഥാ । തഥൈവാശ്വയുജേ ചൈവ അനേന വിധിനാ നരഃ । । 1.104.൧൦ ഉപോഷ്യ സമ്പൂജ്യ തഥാ മാര്തണ്ഡേതി ച കീര്തയേത് । ഗോമൂത്രപ്രാശനോത്പൂതോ ധനീ ധനപുരം വ്രജേത് । । ൧൧ ആരാധിതസ്യ ജഗതാമീശ്വരസ്യാവ്യയാത്മനഃ । ഉത്ക്രാംതികാലേ സ്മരണം ഭാസ്കരസ്യ തഥാപ്നുയാത് । । ൧൨ ക്ഷീരസ്യ പ്രാശനം കൃഷ്ണ വിധിം ചൈവ യഥോദിതമ് । കാര്ത്തികാദി യഥാന്യായം കുര്യാന്മാസചതുഷ്ടയമ് । । ൧൩ തേനൈവ വിധിനാ കൃഷ്ണ ഭാസ്കരേതി ച കീര്തയേത് । സ യാതി ഭാനുസാലോക്യം ഭാസ്കരം സ്മരതി ക്ഷയേ । । ൧൪ പ്രതിമാസം ദ്വിജാതിഭ്യോ ദദ്യാദ്ദാനം യഥേപ്സിതമ് । ചാതുര്മാസ്യേ തു സമ്പൂര്ണേ കൃത്വാ പുസ്തകവാചനമ് । । ൧൫ കഥാം തു ഭാസ്കരസ്യേഹ സങ്ഗീതകമഥാപി വാ । ധര്മശ്രവണമഭീഷ്ടം സദാ ധര്മധ്വജസ്യ തു । । ൧൬ വാചകം പൂജയിത്വാ തു തസ്മാത്കാര്യം വിപശ്ചിതാ । ശ്രാദ്ധമന്യേന പക്വേന വാചകേന ദ്വിജേന തു । । ദിവ്യേന ച യഥായുക്തമഭീഷ്ടം ഭാസ്കരസ്യ ഹി । । ൧൭ ഏവമേവ ഗതിം ശ്രേഷ്ഠാം ദേവാനാമനുകീര്തനാത് । പ്രാപ്നുയാത്ത്രിവിധാം കൃഷ്ണ ത്രിലോകാഖ്യാം നരഃ സദാ । । ൧൮ കഥിതം പാരണം യത്തേ പ്രഥമം ഗോധരാധനമ് । ആധിപത്യം തഥാ ഭോഗാംസ്തതഃ പ്രാപ്നോതി മാനുഷഃ । । ൧൯ ദ്വിതീയേന തഥാ ഭോഗാന്ഗോപതേഃ പ്രാപ്നുയാന്നരഃ । സൂര്യലോകം തൃതീയേന പാരണേന തഥാപ്നുയാത് । । 1.104.൨൦ ഏവമേതത്സമാഖ്യാതം ഗതിപ്രാപകമുത്തമമ് । വിധാനം ദേവാശാര്ദൂല യദുക്തം സപ്തമീവ്രതേ । । ൨൧ യഃ ശ്വേതാം സപ്തമീം കുര്യാത്സുഗതിം ശ്രദ്ധയാ നരഃ । തഥാ ഭക്ത്യാ ച വൈ നാരീ പ്രാപ്നോതി ത്രിവിധാം ഗതിമ് । । ൨൬൨ ഏഷാ ധന്യാ പാപഹരാ തിഥിര്നിത്യമുപാസിതാ । ആരാധനായ യസ്തേഷാം യദാ ഭാനോര്ധരാധര । । ൨൩ പഠതാം ശൃണ്വതാം ചാപി സര്വപാപഭയാപഹാ । തഥാ ധന്യാ ച പുണ്യാ ച ത്രിവര്ഗാദീഷ്ടദാ സദാ । । ൨൪. ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ ത്രിവര്ഗസപ്തമീവ്രതനിരൂപണം നാമ ചതുരധികശതതമോഽധ്യായഃ
ട്രിവർഗ്ഗസപ്തമീ വ്രതത്തിന്റെ വിശദീകരണം ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ, ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ഉപവാസങ്ങളും മറ്റു വ്രതങ്ങളും വിശദീകരിക്കാം; അവ പാലിച്ചാൽ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ഇഷ്ടഫലങ്ങൾ ലഭിക്കും. ഫാൽഗുണമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷസപ്തമിയിൽ, ഭക്തിയോടെ 'ഹേൽ' എന്ന ദേവനാമം വീണ്ടും വീണ്ടും ജപിക്കണം. ദേവാരാധനയിൽ എൺപതൊന്ന് പ്രാവശ്യം ജപിച്ചശേഷം, ശുദ്ധനായവൻ സ്നാനം ചെയ്ത് യാത്രയ്ക്കു മുമ്പ്, എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ, തൊണ്ടയടഞ്ഞപ്പോൾ, ചുമഞ്ഞപ്പോൾ, പാകണ്ഡന്മാരെയും, പതിതരെയും, അന്യായികളെയും സംസാരിക്കാതിരിക്കുക; ഭാനുവിനെ ശ്രദ്ദയോടെ ആരാധിക്കുക. ഭാനുവിൽ മനസ്സു കേന്ദ്രീകരിച്ച് ഈ ശ്ലോകം ഉച്ചരിക്കണം: 'ഹംസഹംസ കൃപാലു, അശരണർക്കു ആശ്രയം, സംസാരസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയവരെ രക്ഷിക്കൂ ദിവാകര.' ഇങ്ങനെ ദൈവത്തെ സന്തോഷിപ്പിച്ച്, നിയന്ത്രിത മനസ്സോടെ ഉപവാസം അനുഷ്ഠിക്കണം; രാവിലെ ഒരിക്കൽ മാത്രമേ അച്ചമനീയജലം കഴിക്കാവു. സ്നാനം ചെയ്ത്, ഭാനുവിനെ ആരാധിച്ച്, വീണ്ടും 'ഹംസ' എന്ന നാമം ഉച്ചരിക്കണം; ദേവന്റെ പാദങ്ങളിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം വജ്രധാരത്രയം ചൊല്ലണം. ചൈത്രം, വൈശാഖം, ജ്യേഷ്ഠം മാസങ്ങളിലും ഇങ്ങനെ പൂജിച്ചാൽ, മനുഷ്യൻ മർത്യലോകത്തിൽ ഉത്തമഗതി പ്രാപിക്കും. മരണാനന്തരം ദിവ്യമായ ഹംസാലയത്തിൽ എത്തും; വൃഷധ്വജന്റെ കൃപയാൽ സമ്പന്നനാകും. ആഷാഢം, ശ്രാവണം, ഭാദ്രപദം, അശ്വയുജം മാസങ്ങളിലും ഈ വിധം ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച് 'മാർതാണ്ഡ' എന്ന നാമം ഉച്ചരിക്കണം; ഗോമൂത്രം കഴിച്ചാൽ ശുദ്ധനായി ധനപുരത്തിൽ എത്തും. ലോകങ്ങളുടെ ഇശ്വരനായ അവിനാശിയായ ഭാനുവിനെ ആരാധിച്ചാൽ, മരണസമയത്ത് ഭാസ്കരനെ സ്മരിക്കാനുള്ള യോഗ്യത ലഭിക്കും. പാൽ കഴിക്കുന്നതും, ക്രമംപോലെ നിർവഹിക്കുന്നതും, കാർത്തിക മുതലുള്ള നാലു മാസങ്ങൾ ഈ വിധം അനുഷ്ഠിക്കണം. ഇതുപോലെ തന്നെ 'ഭാസ്കര' എന്ന നാമം ഉച്ചരിക്കണം; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ഭാനുസാമീപ്യം പ്രാപിക്കും, മരണം വന്നപ്പോൾ ഭാസ്കരനെ സ്മരിക്കും. ഓരോ മാസവും ദ്വിജന്മാർക്ക് ഇഷ്ടാനുസൃതമായി ദാനം നൽകണം; നാലുമാസം പൂർത്തിയായാൽ പുസ്തകം വായിക്കുക. ഭാസ്കരന്റെ കഥയോ സംഗീതം കേൾക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ ധർമ്മശ്രവണം ചെയ്യുക, ഇത് ധർമ്മധ്വജർക്കു പ്രിയമാണ്. വായനക്കാരനെ ആദരിച്ച്, അങ്ങനെ വിവേകത്തോടെ ശ്രാദ്ധം നടത്തണം; മറ്റൊരു ദ്വിജന്റെ പാകം ചെയ്ത ഭക്ഷണം വായനക്കാരൻ കഴിക്കണം. ദിവ്യമായ രീതിയിൽ ഭാസ്കരന്റെ ഇഷ്ടം അനുസരിച്ച് ചെയ്യണം. ഇങ്ങനെ ദേവതകളുടെ സ്മരണയാൽ ഉത്തമഗതി, ത്രിലോകം എന്ന മൂന്നു വിധമായ ഗതി മനുഷ്യൻ എപ്പോഴും പ്രാപിക്കും. നിന്റെ ആദ്യത്തെ പാരണം ഗോധനവും ധനവും നൽകുന്നതാണ്; അതിനാൽ മനുഷ്യൻ ആധിപത്യം, ഭോഗങ്ങൾ എന്നിവ പ്രാപിക്കും. രണ്ടാമത്തെ പാരണം ഗോപതിയുടെ ഭോഗങ്ങൾ നൽകും; മൂന്നാമത്തേത് സൂര്യലോകം നൽകും. ഇങ്ങനെ ഉത്തമഗതിയിലേക്കുള്ള മാർഗം സപ്തമീ വ്രതത്തിൽ വിശദീകരിച്ചു. ആർ ശുദ്ധമായ സപ്തമീ വ്രതം ആചരിച്ചാലും, പുരുഷനും സ്ത്രീയും ഭക്തിയോടെ മൂന്നു വിധമായ ഗതി പ്രാപിക്കും. ഈ ദിനം പുണ്യമുള്ളതും പാപനാശിനിയുമാണ്; ഭാനുവിന്റെ ആരാധനയ്ക്കായി ഈ തിഥി എപ്പോഴും ഉപാസിക്കണം. ഇതിനെ വായിക്കുന്നവർക്കും കേൾക്കുന്നവർക്കും എല്ലാ പാപഭയവും അകറ്റും; ഈ ദിനം പുണ്യമുള്ളതും ത്രിവർഗ്ഗഫലങ്ങൾ നൽകുന്നതുമാണ്. ഇങ്ങനെ മഹാപുരാണമായ ഭവിഷ്യത്തിൽ ബ്രാഹ്മപർവത്തിലെ സപ്തമീകല്പത്തിൽ ത്രിവർഗ്ഗസപ്തമീ വ്രതത്തിന്റെ വിശദീകരണമുള്ള നൂറിനിരുപത്തിനാലാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
കാമദാസപ്തമീവ്രതനിരൂപണമ് ബ്രഹ്മോവാച ഫാല്ഗുനാമലപക്ഷസ്യ സപ്തമ്യാം ക്ഷ്മാധരാവ്യയ । ഉപോഷിതോ നരോ നാരീ സമഭ്യര്ച്യ തമോഽപഹമ് । । ൧ സൂര്യനാമ ജപന്ഭക്ത്യാ മിതഭോക്താ ജിതേന്ദ്രിയഃ । ഉത്തിഷ്ഠന്പ്രസ്വപംശ്ചൈവ സൂര്യമേവാഭികീര്തയേത് । । ൨ തതോഽന്യദിവസേ പ്രാപ്തേ ത്വഷ്ടമ്യാം പ്രയതോ രവിമ് । സ്നാത്വാ ദേവം സമഭ്യര്ച്യ ദദ്യാദ്വിപ്രായ ദക്ഷിണാമ് । । ൩ രവിമുദ്ദിശ്യ വൈ ചാഗ്നൌ ഘൃതഹോമകൃതക്രിയഃ । പ്രണിപത്യ ജഗന്നാഥമിതി വാണീമുദീരയേത് । । ൪ യമാരാധ്യ പുരാ ദേവീ സാവിത്രീ കാമനായ വൈ । സ മേ ദദാതു ദേവേശഃ സര്വാന്കാമാന്വിഭാവസുഃ । । ൫ സമഭ്യര്ച്യ ഇതി പ്രാപ്താന്കൃത്സ്നാന്കാമാന്യഥേപ്സിതാന് । സ ദദാത്യഖിലാന്കാമാന്പ്രസന്നോ മേ ദിവസ്പതിഃ । । ൬ ഭ്രഷ്ടരാജ്യശ്ച ദേവേന്ദ്രോ യമഭ്യര്ച്യ ദിവസ്പതിഃ । കാമാന്സമ്പ്രാപ്തവാന്രാജ്യം സ മേ കാമം പ്രയച്ഛതു । । ൭ ഏവമഭ്യര്ച്യ പൂജാം ച നിഷ്പാദ്യേഹ വിവസ്വതഃ । ഭുഞ്ജീത പ്രയതഃ സമ്യഗ്ഘവിഷ്യം പതഗധ്വജ । । ൮ ഫാല്ഗുനേ ചൈത്രവൈശാഖജ്യേഷ്ഠേ യസ്യ സമാപനമ് । ചതുര്ഭിഃ പാരണം മാസൈരേഭിര്നിഷ്പാദിതം ഭവേത് । । ൯ കരവീരൈശ്ചതുരോ മാസാന്ഭക്ത്യാ സമ്പൂജയേദ്രവിമ് । കൃഷ്ണാഗുരും ദഹേദ്ധൂപം പ്രാശ്യം ഗോശൃങ്ഗജം ജലമ് । । 1.105.൧൦ നൈവേദ്യം ഖണ്ഡവേഷ്ടാംസ്തു ദദ്യാദ്വിപ്രേഭ്യ ഏവ ച । തതശ്ച ശ്രൂയതാമന്യാ ഹ്യാഷാഢാദിഷു യാ ക്രിയാ ।। ൧൧ ജാതീപുഷ്പാണി ശസ്താനി ധൂപോ ഗൌഗ്ഗുല ഉച്യതേ । കൂപോദകം സമശ്നീയാന്നൈവേദ്യം പായസം മതമ് । । ൧൨ സ്വയം തദേവ ചാശ്നീയാച്ഛേഷം പൂര്വവദാചരേത് । കാര്ത്തികാദിഷു മാസേഷു ഗോമൂത്രം കായശോധനമ് । । ൧൩ മഹാങ്ഗോ ധൂപ ഉദ്ദിഷ്ടഃ പൂജാ രക്തോത്പലൈസ്തഥാ । കാസാരം ചാത്ര നൈവേദ്യം നിവേദ്യം ഭാസ്കരായ വൈ । । ൧൪ പ്രതിമാസം ച വിപ്രായ ദാതവ്യാ ദക്ഷിണാ തഥാ । കര്പൂരം ചന്ദനം മുസ്താമഗരും തഗരം തഥാ । । ൧൫ ഊഷണം ശര്കരാ കൃഷ്ണ സുഗന്ധം സിഹ്ലകം തഥാ । മഹാങ്ഗോഽയം സ്മൃതോ ധൂപഃ പ്രിയോ ദേവസ്യ സര്വദാ । । ൧൬ പ്രീണനം ചേഷ്ടയാ ഭാനോഃ പാരണേപാരണേ ഗതേ । യഥാശക്തി യഥായോഗം വിത്തശാഠ്യം വിവര്ജയേത് । । ൧൭ സദ്ഭാവേനൈവ സപ്താശ്വഃ പൂജിതഃ പ്രീയതേ യതഃ । പാരണാന്തേ യഥാശക്ത്യാ പൂജിതഃ സ്നാപിതോ രവിഃ । । ൧൮ പ്രീണിതശ്ചേപ്സിതാന്കാമാന്ദദ്യാദവ്യാഹതം ഹരേ । ഏഷാ പുണ്യാ പാപഹരാ സപ്തമീ സര്വകാമദാ । । ൧൯ യഥാഭിലഷിതാന്കാമാഁല്ലഭതേ ഗരുഡധ്വജ । ഉപോഷ്യൈതാം ത്രിഭുവനം പ്രാപ്തമിന്ദ്രേണ വൈ പുരാ । । 1.105.൨൦ പുത്രം പ്രാപച്ച സാവിത്രീ പുത്രാംസ്തു അദിതിസ്തഥാ । യദവഃ കാമനാം പ്രാപ്താ ധൌമ്യോ വേദമവാപ്തവാന് । । ൨൧ ത്വയാപ്താ ഭാര്ഗവീ കൃഷ്ണ ശങ്കരഃ ശുദ്ധിമാപ്തവാന് । പിതാമഹത്വം പ്രാപ്തോഽഹം തത്പ്രസാദാജ്ജനാര്ദന । । ൨൨ അന്യൈശ്ചാധിഗതാഃ കാമാസ്തമാരാധ്യ ന സംശയഃ । ബ്രാഹ്മണൈഃ ക്ഷത്രിയൈര്വൈശ്യൈഃ ശൂദ്രൈര്യോഷിദ്ഭിരേവ ച । । ൨൩ യം യം കാമമഭിധ്യായേത്തംതം പ്രാപ്നോത്യുപോഷണാത് । ജനഃ പ്രാപ്നോത്യസംദിഗ്ധം ഭാനോരാരാധനാദ്യതഃ । । ൨൪ അപുത്രഃ പുത്രമാപ്നോതി രോഗതശ്ചാപി മോദതേ । രോഗാഭിഭൂത ആരോഗ്യം കന്യാ വിന്ദതി സത്പതിമ് । । ൨൫ സമാഗത്യ പ്രവസിത ഉപോഷ്യൈതദവാപ്നുയാത് । സര്വാന്കാമാനവാപ്നോതി ഗോഗതശ്ചാപി മോദതേ । । ൨൬ നാപുത്രോ നാധനോ വാപി ന വാനിഷ്ടോ ന നിര്ഘൃണഃ । ഉപോഷ്യൈതദ്വ്രതം മര്ത്യഃ സ്ത്രീജനോ വാപി ജായതേ । । ൨൭ ഗോഹേലിലോകമാസാദ്യ മോദതേ ശാശ്വതീഃ സമാഃ । ഗൌരികം യാനമാരൂഢസ്തേജസാ രവിസന്നിഭഃ । । ൨൮ പുനരേത്യ മഹീം കൃഷ്ണ ഘനാഘനസമോ നൃപഃ । ക്ഷ്മാതലേ സ്യാന്ന സംദേഹഃ പ്രസാദാദ്ഗോപതേര്നരഃ । । ൨൯ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ കാമദാസപ്തമീവ്രതനിരൂപണം നാമ പഞ്ചാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ഫാൽഗുണമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ ഏഴാം തീയതിയിൽ, പുരുഷനും സ്ത്രീയും ഒരുപോലെ ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച്, അന്ധകാരത്തെ നീക്കുന്ന ദൈവമായ സൂര്യനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ, സൂര്യന്റെ നാമങ്ങൾ ജപിച്ച്, അഹാരത്തിൽ മിതത്വം പാലിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച്, ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും ഉറങ്ങുമ്പോഴും സൂര്യനെ സ്മരിക്കണം. അതിനുശേഷം അടുത്ത ദിവസം അഷ്ടമിയാകുമ്പോൾ, ശുദ്ധിയോടെ സ്നാനം ചെയ്ത്, സൂര്യനെ ആരാധിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദക്ഷിണ നൽകണം. സൂര്യനെ ഉദ്ദേശിച്ച് അഗ്നിയിൽ നെയ്യ് ഹോമം നടത്തി, ലോകനാഥനായി വണങ്ങി, ഈ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിക്കണം: 'പണ്ടു സാവിത്രി ദേവി ആഗ്രഹത്തോടെ ആരാധിച്ച ദൈവം, ആ ദൈവാധിപതി എന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കട്ടെ.' ഇങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ പൂജ ചെയ്താൽ, ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങളും സൂര്യദേവൻ അനുഗ്രഹിക്കും. ഇന്ദ്രനും രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ സൂര്യനെ ആരാധിച്ച് തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നേടിയതുപോലെ, ഞാനും ആ അനുഗ്രഹം ലഭിക്കട്ടെ എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കണം. ഈ വിധത്തിൽ സൂര്യനെ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചു, ശുദ്ധമായ ഹവിഷ്യഭക്ഷണം കഴിക്കണം. ഫാൽഗുണം, ചൈത്രം, വൈശാഖം, ജ്യേഷ്ഠം എന്നീ നാല് മാസങ്ങളിൽ ഈ വ്രതം പൂർത്തിയാക്കണം. ഓരോ മാസവും കറവീരപൂക്കൾ കൊണ്ട് സൂര്യനെ ആരാധിക്കണം. കൃഷ്ണാഗുരു ധൂപം കത്തിച്ച്, പശുവിന്റെ കൊമ്പിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളം പ്രയോഗിക്കണം. നൈവേദ്യമായി മധുരം പൊതിഞ്ഞ ഭക്ഷണം ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നൽകണം. അഷാഢം മുതലുള്ള മാസങ്ങളിൽ ജാതിപൂവ് ധൂപമായി ഉപയോഗിക്കാം; കുപ്പിവെള്ളം പാനീയമായി, പായസം നൈവേദ്യമായി അർപ്പിക്കണം. ശേഷിച്ച ഭക്ഷണം സ്വയം കഴിക്കണം. കാർത്തികം മുതലുള്ള മാസങ്ങളിൽ ഗോമൂത്രം ശരീരശുദ്ധിക്ക് ഉപയോഗിക്കാം. മഹാദ്വാര ധൂപം കത്തിക്കണം, പൂജയ്ക്ക് ചുവന്ന താമരപ്പൂക്കൾ അർപ്പിക്കണം, കസാരവും നൈവേദ്യമായി അർപ്പിക്കണം. ഓരോ മാസവും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദക്ഷിണ നൽകണം. കർപ്പൂരം, ചന്ദനം, മുഷ്ത, അഗരു, തഗരം, ഉഷണം, കറുപ്പ് പഞ്ചസാര, സുഗന്ധി എന്നിവ ധൂപമായി ഉപയോഗിക്കണം. ഈ മഹാദ്വാര ധൂപം ദൈവത്തിന് പ്രിയമാണ്. പാരണം കഴിഞ്ഞ്, ഭക്തിയോടെ സൂര്യനെ പൂജിച്ചാൽ, ആഗ്രഹിച്ച കാര്യങ്ങൾ ലഭിക്കും. ഈ സപ്തമി വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചാൽ, മുൻകാലത്ത് ഇന്ദ്രൻ ലോകം നേടിയതുപോലെ, സാവിത്രി പുത്രനെ, അദിതി പുത്രന്മാരെ, യദുക്കൾ ആഗ്രഹങ്ങൾ, ധൗമ്യൻ വേദം എന്നിവ നേടിയതുപോലെ, എല്ലാ വർഗ്ഗക്കാരും സ്ത്രീകളും ആഗ്രഹിച്ച കാര്യങ്ങൾ നേടും. പുത്രം ഇല്ലാത്തവർക്ക് പുത്രം, രോഗികൾക്ക് ആരോഗ്യം, കന്യകൾക്ക് നല്ല ഭർത്താവ്, വിദൂരത്തിൽ പോയവർക്ക് കുടുംബം, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ലഭിക്കും. ഈ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചാൽ, ആരും പാപിയായോ, ദരിദ്രനായോ, ദുഷ്ടനായോ, ക്രൂരനായോ ജനിക്കില്ല. ഗോലോകത്തിൽ അനന്തകാലം ആനന്ദം അനുഭവിക്കും. ഗൗരികയുടെ വാഹനത്തിൽ കയറി, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശവാനായി, ഭൂമിയിൽ രാജാവായി ജനിക്കും. ഇതാണ് ഭവിഷ്യ മഹാപുരാണത്തിൽ ബ്രാഹ്മപർവത്തിൽ സപ്തമീकल्पത്തിൽ കാമദാ സപ്തമി വ്രതത്തിന്റെ വിവരണം.
പാപനാശിനീവ്രതവിധിവര്ണനമ് ബ്രഹ്മോവാച പുനശ്ചൈതന്മഹാഭാഗ ശ്രൂയതാം ഗദതോ മമ । പ്രോക്തം ഖഗേന ദേവാനാം തിഥിമാഹാത്മ്യമുത്തമമ് । । ൧ വിഷ്ണുരുവാച വിജയാതിജയാ ചൈവ ജയന്തീ ച മഹാതിഥിഃ । ത്വത്തഃ ശ്രുതാ സുരഥേഷ്ഠ ബ്രൂഹി മേ പാപനാശിനീമ് । । ൨ തഥോത്തരായണം ബ്രൂഹി ശസ്തം യദ്ഭാസ്കരാര്ചനേ । യത്ര സമ്പൂജിതോ ഭാനുര്ഭവേത്സര്വാഘനാശനഃ । । തന്മേ കഥയ യത്നേന ഭക്ത്യാ പൃഷ്ടോഽക്ഷയം ഫലമ് । । ൩ ബ്രഹ്മോവാച ശുക്ലപക്ഷേ തു സപ്തമ്യാം യദര്ക്ഷം തു രവേര്ഭവേത് । തദാ സ്യാത്സാ മഹാപുണ്യാ സപ്തമീ പാപനാശിനീ । ।൪ തസ്യാം സമ്പൂജ്യ ദേവേശം ചിത്രഭാനും ജഗദ്ഗുരുമ് । സപ്തജന്മകൃതാത്പാപാന്മുച്യതേ നാത്ര സംശയഃ । । ൫ യശ്ചോപവാസം കുരുതേ തസ്യാം നിയതമാനസഃ । സര്വപാപവിമുക്താത്മാ സൂര്യലോകേ മഹീയതേ । । ൬ ദാനം യദ്ദീയതേ കിഞ്ചിത്തമുദ്ദിശ്യ ദിവാകരമ് । ഹോമോ വാ ക്രിയതേ തത്ര തത്സര്വം ചാക്ഷയം ഭവേത് । । ൭ ഏക ഋഗ്വേദഃ പുരതോ ജപ്തഃ ശ്രദ്ധാപരേണ തു । ഋഗ്വേദസ്യ സമസ്തസ്യ യച്ഛതേ സത്ഫലം ധ്രുവമ് । । ൮ സാമവേദഫലം സാമ യജുര്വേദഫലം യജുഃ । അഥര്വാ അഥര്വാംഗിരസോ നിഖിലം യച്ഛതേ രവിഃ । । ൯ താരകാ ഇവ രാജന്തേ ദ്യോതമാനാ ദിവാനിശമ് । സമഭ്യര്ച്യ ച സപ്തമ്യാം ദേവദേവം ദിവാകരമ് । । 1.106.൧൦ യത്ര പാപമശേഷം വൈ നാശയത്യത്ര ഭാസ്കരഃ । കര്തവ്യാ സപ്തമീ കൃഷ്ണ തേനോക്താ പാപനാശിനീ । । ൧൧ അസ്യാം സമഭ്യര്ച്യ രവിം യാതി സൌരപുരം നരഃ । വിമാനവരമാരുഹ്യ കര്പൂരോദ്ഭവമുത്തമമ് । । ൧൨ തേജസാ കവിസംകാശഃ പ്രഭയാ സൂര്യസന്നിഭഃ । കാന്ത്യാത്രേയസമഃ കൃഷ്ണ ശൌര്യേ ഹരിസമഃ സദാ । । ൧൩ മോദതേ തത്ര സുചിരം വൃന്ദാരകഗണൈഃ സഹ । പുനരേത്യ ഭുവം കൃഷ്ണ ഭവേദ്വൈ ക്ഷ്മാധിപാധിപഃ । । ൧൪ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ പാപനാശിനീവ്രതവിധിവര്ണനം നാമ ഷഡധികശതതമോഽധ്യായഃ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗനേ, വീണ്ടും എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. ദേവന്മാരിൽ ഖഗൻ പറഞ്ഞ തിഥികളുടെ മഹത്വം ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. വിഷ്ണു ചോദിച്ചു: വിജയ, അതിജയ, ജയന്തി തുടങ്ങിയ മഹത്തായ തിഥികൾ നീ പറഞ്ഞതുപോലെ, പാപനാശിനിയായ സപ്തമിയുടെ വിശേഷതയും ദയവായി വിശദീകരിക്കണം. സൂര്യപൂജയിൽ ഉത്തരം ആയനത്തിന്റെയും, സൂര്യനെ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചാൽ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിക്കുന്നതിന്റെ ഫലവും വിശദമായി പറയണം. ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ ഏഴാം തീയതി സൂര്യന്റെ നക്ഷത്രം വരുമ്പോൾ, ആ സപ്തമി മഹാപുണ്യമുള്ള പാപനാശിനിയാകുന്നു. ആ ദിവസം ദേവദേവനായ സൂര്യനെ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചാൽ, ഏഴു ജന്മത്തിൽ ചെയ്ത പാപങ്ങൾ പോലും അകറ്റപ്പെടും. ആ ദിവസം ഉപവാസം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി സൂര്യലോകത്തിൽ മഹത്വം നേടും. സൂര്യനെ ഉദ്ദേശിച്ച് എന്തെങ്കിലും ദാനം ചെയ്താലോ, ഹോമം നടത്തിയാലോ, അതിന് അക്ഷയഫലം ലഭിക്കും. ഒരു ഋഗ്വേദം ഭക്തിയോടെ ജപിച്ചാൽ, മുഴുവൻ ഋഗ്വേദം ജപിച്ചതിന്റെ ഫലമാകും. സമവേദം, യജുര്വേദം, അതർവവേദം എന്നിവയുടെ ഫലവും സൂര്യൻ നൽകും. നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലെ ദിനരാത്രം പ്രകാശിക്കുന്ന സൂര്യനെ സപ്തമിയിൽ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കണം. ആ ദിവസം സൂര്യൻ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കും. അതുകൊണ്ട് ഈ സപ്തമി പാപനാശിനിയെന്ന് പറയുന്നു. ഈ ദിവസം സൂര്യനെ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചാൽ, മനോഹരമായ കർപ്പൂരവിമാനത്തിൽ കയറി, സൗരപുരത്തിൽ എത്തും. അവിടെ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശവാനായി, ദീർഘകാലം ദേവഗണങ്ങളോടൊപ്പം ആനന്ദം അനുഭവിക്കും. പിന്നീട് ഭൂമിയിൽ രാജാധിരാജനായി ജനിക്കും. ഇതാണ് ഭവിഷ്യ മഹാപുരാണത്തിൽ ബ്രാഹ്മപർവത്തിൽ സപ്തമീकल्पത്തിൽ പാപനാശിനി വ്രതത്തിന്റെ വിവരണം.
ഭാനുപാദദ്വയവ്രതവര്ണനമ് ബ്രഹ്മോവാച തഥാന്യദപി ധര്മജ്ഞ ശൃണുഷ്വ ഗദതോ മമ । പദദ്വയം ജഗദ്ധാതുര്ദേവദേവസ്യ ഗോപതേഃ । । ൧ യദേകപാദപീഠം ഹി തത്ര ന്യസ്തം പദദ്വയമ് । സ്വയമംശുമതാ കൃഷ്ണ ലോകാനാം ഹിതകാമ്യയാ । । ൨ വാമനസ്യ പദം കൃഷ്ണ ജ്ഞേയം വൈ ഉത്തരായണമ് । ദേവാദ്യൈഃ സകലൈര്വന്ദ്യം ദക്ഷിണം ദക്ഷിണായനമ് । । ൩ അഹം ത്വം ച സദാ കൃഷ്ണ ദക്ഷിണം പാദമര്ചതഃ । ശ്രദ്ധാന്വിതൌ ഭാസ്കരസ്യ ഹരീശൌ വാമമര്ചതഃ । । ൪ തസ്മിന്യഃ പ്രത്യഹം സമ്യഗ്ദേവദേവസ്യ മാനവഃ । കരോത്യാരാധനം തസ്യ തുഷ്ടഃ സ്യാദ്ഭാനുമാന്ത്സദാ । । ൫ വിഷ്ണുരുവാച കഥമാരാധനം തസ്യ ദേവദേവസ്യ ഗോപതേഃ । ക്രിയതേ ദേവശാര്ദൂല തത്സമാഖ്യാതുമര്ഹസി । । ൬ ബ്രഹ്മോവാച ഉത്തരേ ത്വയനേ കൃഷ്ണ സ്നാതോ നിയതമാനസഃ । ഘൃതക്ഷീരാദിഭിര്ദേവം സ്നാപയേത്തിമിരാപഹമ് । । ൭ ചാരുവസ്ത്രോപഹാരൈശ്ച പുഷ്പധൂപാനുലേപനൈഃ । സമഭ്യര്ച്യ തതഃ സമ്യഗ്ബ്രാഹ്മണാനാം ച തര്പണൈഃ । । ൮ പദദ്വയം വ്രതം യസ്യ ഗൃഹ്ണീയാദ്ഭാനുതത്പരഃ । വന്ദേത്സ്നാതശ്ചിത്രഭാനും തതശ്ച ഗരുഡധ്വജ । । ൯ ഭുക്ത്വാന്നം ചിത്രഭാനും തു ചിത്രഭാനും വ്രജംസ്തഥാ । സ്വപന്വിബുധ്യന്പ്രണമന്ഹോമം കുര്വംസ്തഥാര്ചയന് । । 1.107.൧൦ ചിത്രഭാനോരനുദിനം കരിഷ്യേ നാമകീര്തനമ് । യാവദദ്യ ദിനാത്പ്രാപ്തം ക്രമശോ ദക്ഷിണായനമ് । । ൧൧ ചലിതേ ഹുംകൃതേ ചൈവ വേദാരമ്ഭേഽപി വാ സദാ । താവദ്വക്ഷ്യേ ചിത്രഭാനും യാവദേവോത്തരായണമ് । । ൧൨ യാവജ്ജീവം ച യത്കിഞ്ചിജ്ജാനതോജ്ഞാനതോഽപി വാ । കരിഷ്യേഽഹം തഥാ ചൈവ കീര്തയിഷ്യാമി തം പ്രഭുമ് । । ൧൩ യദാനൃതം കിഞ്ചിദ്വക്ഷ്യേ തദാ വക്ഷ്യാമി തദ്വചഃ । അജ്ഞാനാദഥ വാ ജ്ഞാനാത്കീര്തയിഷ്യാമി തം പ്രഭുമ് । । ൧൪ ഷണ്മാസമേകമനസാ ചിത്രഭാനുമയം പരമ് । തം സ്മരന്മരണേ യാതി യാം ഗതിം സാസ്തു മേ ഗതിഃ । । ൧൫ ഷണ്മാസാഭ്യന്തരേ മൃത്യുര്യദി തസ്മിന്ഭവേന്മമ । തന്മയാ ഭാസ്കരസ്യേഹ സ്വയമാത്മാ നിവേദിതഃ । । ൧൬ പരമാത്മമയം ബ്രഹ്മ ചിത്രഭാനുമയം പരമ് । യമം തേ സംസ്മരിഷ്യാമി സ മേ ഭാനുഃ പരാ ഗതിഃ । । ൧൭ യദി പ്രാതസ്തഥാ സായം മധ്യാഹ്നേ വാ ജപാമ്യഹമ് । ഷണ്മാസാഭ്യന്തരേ ന്യാസഃ കൃതോ വ്രതമയോ മയാ । । ൧൮ തഥാ കുരു ജഗന്നാഥ സ്വര്ഗലോകപരായണഃ । ചിത്രഭാനോ യഥാ ശക്ത്യാ ഭവാന്ഭവതി മേ ഗതിഃ । । ൧൯ ഏവമുച്ചാര്യ ഷണ്മാസം ചിത്രഭാനുമയം വ്രതമ് । താവന്നിഷ്പാദയേദ്യാവത്സമ്പൂര്ണം ദക്ഷിണായനമ് । । 1.107.൨൦ തതശ്ച പ്രീണനം കുര്യാദ്യഥാശക്ത്യാ വിഭാവസോഃ । ഭോജയേദ്ബ്രാഹ്മണാന്ദിവ്യാന്ഭൌമാംശ്ചാപി സദക്ഷിണാന് । । ൨൧ പുണ്യാഖ്യാനകഥാം കുര്യാന്മാര്തംഡസ്യ തഥാഗ്രതഃ । പൂജയേദ്വാചകം ഭക്ത്യാ യഥാശക്ത്യാ൧ ച ലേഖകമ് । । ൨൨ ഏവം വ്രതമിദം കൃഷ്ണ യോ ധാരയതി മാനവഃ । ഇഹൈവ ദേവശാര്ദൂല മുച്യതേ സര്വകില്ബിഷൈഃ । । ൨൩ ഷണ്മാസാഭ്യന്തരേ ചാസ്യ മരണം യദി ജായതേ । പ്രാപ്നോത്യനശനസ്യോക്തം യത്ഫലം തദസംശയമ് । । ൨൪ പദദ്വയം ച ദേവസ്യ സമ്യക്ത്വേന സദാര്ചിതമ് । ഭവത്യേതജ്ജഗൌ ഭാനുഃ പുരാ ചന്ദ്രായ പൃച്ഛതേ । । ൨൫ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ ഭാനുപാദദ്വയവ്രതവര്ണനം നാമ സപ്താധികശതതമോഽധ്യായഃ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ധർമ്മത്തെ അറിയുന്നവനേ, ഇനി ഞാൻ ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവായ ദേവദേവനായ ഗോപാലന്റെ രണ്ട് പാദങ്ങളെ കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കാം. ആ പാദങ്ങൾ അംശുമാൻ എന്ന സൂര്യൻ ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി സ്ഥാപിച്ചു. വാമനന്റെ പാദം ഉത്തരായണം, ദക്ഷിണപാദം ദക്ഷിണായനം എന്ന് അറിയണം. ഞാനും നീയും ദക്ഷിണപാദം ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കണം; ഭക്തിയുള്ളവർ സൂര്യന്റെ ഇടതുപാദവും ആരാധിക്കണം. ആരെങ്കിലും ദേവദേവനായ സൂര്യനെ പ്രതിദിനം ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ, സൂര്യദേവൻ സന്തോഷത്തോടെ അനുഗ്രഹിക്കും. വിഷ്ണു ചോദിച്ചു: ദേവദേവനായ ഗോപാലനെ എങ്ങനെ ആരാധിക്കണം എന്ന് ദയവായി വിശദീകരിക്കണം. ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ഉത്തരായനത്തിൽ ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ സ്നാനം ചെയ്ത്, നെയ്യും പാലും ഉപയോഗിച്ച് സൂര്യനെ സ്നാപനം നടത്തണം. മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങൾ, പൂക്കൾ, ധൂപം, ചന്ദനം എന്നിവ അർപ്പിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം. സൂര്യന്റെ പാദദ്വയ വ്രതം സ്വീകരിച്ചവൻ, സ്നാനം ചെയ്ത ശേഷം സൂര്യനെ വന്ദിക്കണം. ഭക്ഷണം കഴിച്ചശേഷവും, ഉറങ്ങുന്നതിനും ഉണരുന്നതിനും ഹോമം നടത്തുന്നതിനും സൂര്യനെ സ്മരിക്കണം. സൂര്യന്റെ നാമങ്ങൾ പ്രതിദിനം ജപിക്കണം, ദക്ഷിണായനം വരെയുള്ള ദിവസങ്ങൾ മുഴുവൻ. വേദപാരായണം തുടങ്ങിയപ്പോൾ മുതൽ ദക്ഷിണായനം വരെയും സൂര്യനെ സ്മരിക്കണം. ജീവകാലം മുഴുവൻ, അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ, സൂര്യനെ സ്മരിക്കണം. അജ്ഞാനത്തിൽ തെറ്റായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞാൽ, അതും സൂര്യനെ സ്മരിച്ച് പരിഹരിക്കണം. ആറു മാസം ഒരേ മനസ്സോടെ സൂര്യനെ സ്മരിച്ചാൽ, മരണം വന്നാൽ സൂര്യലോകം ലഭിക്കും. ആ ആറുമാസത്തിനുള്ളിൽ മരിച്ചാൽ, സൂര്യദേവനിൽ ആത്മാവിനെ സമർപ്പിച്ചവനായി കണക്കാക്കും. സൂര്യൻ പരമാത്മാവായ ബ്രഹ്മമാണ്; മരണസമയത്ത് സൂര്യനെ സ്മരിച്ചാൽ, അതാണ് പരമഗതി. രാവിലെ, വൈകിട്ട്, ഉച്ചയ്ക്ക് സൂര്യനെ ജപിച്ചാൽ, ആ ആറുമാസം വ്രതം പൂർത്തിയാകും. അങ്ങനെ, സൂര്യനെ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്ഷിപ്പിക്കണം, ദക്ഷിണയും നൽകണം. സൂര്യന്റെ മഹത്വം വിവരിക്കുന്ന കഥകൾ പറയണം, വായിച്ചവരെയും എഴുതിയവരെയും ഭക്തിയോടെ ആദരിക്കണം. ഈ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചവൻ ഈ ലോകത്തുതന്നെ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും. ആ ആറുമാസത്തിനുള്ളിൽ മരിച്ചാൽ, ഉപവാസ വ്രതഫലം ലഭിക്കും. ദൈവത്തിന്റെ പാദദ്വയം ശരിയായി ആരാധിച്ചാൽ, സൂര്യൻ മുമ്പ് ചന്ദ്രനോട് പറഞ്ഞതുപോലെ, അതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും. ഇതാണ് ഭവിഷ്യ മഹാപുരാണത്തിൽ ബ്രാഹ്മപർവത്തിൽ സപ്തമീकल्पത്തിൽ ഭാനുപാദദ്വയ വ്രതത്തിന്റെ വിവരണം.
സര്വാര്ഥാവാപ്തിസപ്തമീവര്ണനമ് ബ്രഹ്മോവാച കൃഷ്ണപക്ഷേ തു മാഘസ്യ സര്വാപ്തിം സപ്തമീം ശൃണു । യാമുപോഷ്യ സമാപ്നോതി സര്വാന്കാമാംസ്തഥാ പരാന് । । ൧ പാഖണ്ഡാദിഭിരാലാപം ന കുര്യാദ്ഭാനുതത്പരഃ । പൂജയേത്പ്രണതോ ദേവമേകാഗ്രമനസാ ശുഭമ് । । ൨ മാഘാദ്യൈഃ പാരണം മാസൈഃ ഷഡ്ഭിഃ സാംക്രാന്തികം സ്മൃതമ് । മാര്തണ്ഡഃ പ്രഥമം നാമ ദ്വിതീയം കഃ പ്രകീര്തിതമ് । । ൩ തൃതീയം ചിത്രഭാനുശ്ച വിഭാവസുരതഃ പരമ് । ഭഗേതി പഞ്ചമം ജ്ഞേയം ഷഷ്ഠം ഹംസഃ സ ഉച്യതേ । ।൪ പൂര്ണേഷു ഷട്സു മാസേഷു പഞ്ചഗവ്യമുദാഹൃതമ് । സ്നാനേ ച പ്രാശനേ ചൈവ പ്രശസ്തം പാപനാശനമ് । । ൫ പ്രണാമം ദേവദേവസ്യ കൃത്വാ പൂജാം യഥാവിധി । വിപ്രായ ദക്ഷിണാം ദദ്യാച്ഛ്രദ്ദധാനശ്ച ശക്തിതഃ । । ൬ പാരണാന്തേ ച ദേവസ്യ പ്രീണനം ഭക്തിപൂര്വകമ് । കുര്വീത ഭക്ത്യാ വിധിവദ്രവിഭക്ത്യാ തു ഗൃഹ്യതേ । । ൭ നക്തഭോജീ തഥാ വിഷ്ണോ തൈലക്ഷാരവിവര്ജിതഃ । കൃഷ്ണ ജാഗരണം രാത്രൌ സപ്തമ്യാമഥ വാ ദിനേ । । ൮ ഏതാമുഷിത്യാ ധര്മജ്ഞോ ഹംസപ്രീണനതത്പരഃ । സര്വാന്കാമാനവാപ്നോതി സര്വപാപൈഃ പ്രമുച്യതേ । । ൯ യതഃ സര്വമവാപ്നോതി യദ്യദിച്ഛതി ചേതസാ । അതോ ലോകേഷു വിഖ്യാതാ സര്വാര്ഥാവാപ്തിസപ്തമീ । । 1.108.൧൦ കൃതാഭിലഷിതാ ഹ്യേഷാ പ്രാരബ്ധാ ധര്മതത്പരൈഃ । പൂരയത്യഖിലാന്കാമാന്സംശ്രുതാ ച ദിനേദിനേ । । ൧൧ തമാരാധയസ്വ രവിം തഥാഥ ഗരുഡധ്വജ । യഥാരാധിതവാന്ഭാനും ഭഗണാധിപതിഃ പുരാ । । ൧൨ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീ കല്പേ സര്വാര്ഥാവാപ്തിസപ്തമീവര്ണനമ് നാമാഷ്ടാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: മാഘമാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ സപ്തമിയെക്കുറിച്ച് കേൾക്കൂ; ഈ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചാൽ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും പൂർത്തിയാകും. സൂര്യഭക്തൻ പാഖണ്ഡികൾ പോലുള്ള അനാവശ്യസംസാരങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടരുത്; ഏകാഗ്രമായ മനസ്സോടെ ദൈവത്തെ ഭക്തിയോടെ പൂജിക്കണം. മാഘം തുടങ്ങി ആറു മാസങ്ങൾ പാരണം നടത്തണം; ഇതാണ് സംക്രാന്തി വ്രതം. സൂര്യദേവന്റെ ആദ്യ നാമം മാർതാണ്ഡൻ, രണ്ടാമത്തേത് ക, മൂന്നാമത്തേത് ചിത്രഭാനു, നാലാമത്തേത് വിഭാവസു, അഞ്ചാമത്തേത് ഭഗ, ആറാമത്തേത് ഹംസൻ. ആറു മാസങ്ങൾ പൂർത്തിയായാൽ, അഞ്ചു ഗവ്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് സ്നാനവും പാനവും നടത്തണം; ഇത് പാപനാശിനിയാണ്. ദേവദേവനെ നമസ്കരിച്ച്, വിധിപ്രകാരം പൂജ ചെയ്ത്, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദക്ഷിണ നൽകണം. പാരണം കഴിഞ്ഞ്, ഭക്തിയോടെ ദൈവത്തെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം. നക്തഭോജനം ചെയ്യണം, എണ്ണയും ക്ഷാരവും ഒഴിവാക്കണം, സപ്തമിയിൽ അല്ലെങ്കിൽ അതു രാത്രിയിൽ ജാഗരണമിരിക്കണം. ഈ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ച ധർമ്മജ്ഞൻ ഹംസനെ സന്തോഷിപ്പിച്ച്, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നേടും, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും. മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും ഈ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചാൽ ലഭിക്കും. അതുകൊണ്ട് ലോകത്ത് ഈ സപ്തമി സർവാർത്ഥാവാപ്തി സപ്തമി എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഭക്തിയോടെ ഈ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചാൽ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും പൂർത്തിയാകും. സൂര്യനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കണം,昔കാലത്ത് ഭഗണാധിപതി സൂര്യനെ ആരാധിച്ചതുപോലെ. ഇതാണ് ഭവിഷ്യ മഹാപുരാണത്തിൽ ബ്രാഹ്മപർവത്തിൽ സപ്തമീकल्पത്തിൽ സർവാർത്ഥാവാപ്തി സപ്തമിയുടെ വിവരണം.
മാര്തണ്ഡസപ്തമീവര്ണനമ് ബ്രഹ്മോവാച മാര്തണ്ഡസപ്തമീം കൃഷ്ണ യഥാന്യാം൧ വച്ചി തേഽനഘ । ശൃണുഷ്വൈകമനാ വീര ഗദതോ മേ ശുഭപ്രദാമ് । । ൧ യസ്യാഃ സമ്യഗനുഷ്ഠാനാത്പ്രാപ്നോത്യഭിമതം ഫലമ് । പൌഷേ മാസേ സിതേ പക്ഷേ സപ്തമ്യാം സമുപോഷിതഃ । । ൨ സമ്യക്സമ്പൂജ്യ മാര്തണ്ഡം മാര്തണ്ഡ ഇതി വൈ ജപേത് । പൂജയേത്കുതപം ഭക്ത്യാ ശ്രദ്ധയാ പരയാന്വിതഃ । । ൩ ധൂപപുഷ്പോപഹരാദ്യൈരുപവാസൈഃ സമാഹിതഃ । മാര്തണ്ഡേതി ജപന്നാമ പുനസ്തദ്ഗതമാനസഃ । । ൪ വിപ്രായ ദക്ഷിണാം ദദ്യാദ്യഥാശക്ത്യാ ഖഗധ്വജ । സ്വപന്വിബോധന്സ്ഖലിതോ മാര്തണ്ഡേതി ച കീര്തയേത് । । ൫ പാഷണ്ഡാദിവികര്മസ്ഥൈരാലാപം ച വിവര്ജയേത് । ഗോമൂത്രം ഗോപയോ വാപി ദധി ക്ഷീരമഥാപി വാ । । ൬ ഗോദേഹതഃ സമുദ്ഭൂതം പ്രാശ്നീയാദാത്മശുദ്ധയേ । ദ്വിതീയേഽഹ്നി പുനഃ സ്നാതസ്തഥൈവാഭ്യര്ചനം രവേഃ । । ൭ തേനൈവ നാമ്നാ സമ്ഭൂയ ദത്ത്വാ വിപ്രായ ദക്ഷിണാമ് । തതോ ഭുഞ്ജീത ഗോദോഹസമ്ഭൂതേന സമന്വിതമ് । । ൮ ഏവമേവാഖിലാന്മാസാനുപോഷ്യ പ്രയതഃ ശുചിഃ । ദദ്യാദ്ഗവാദികം വിപ്രാന്പ്രതിമാസം സ്വശക്തിതഃ । । ൯ ധാരിതാ ചേത്പുനര്വര്ഷേ യഥാശക്ത്യാ ഗവാദികമ് । ദത്ത്വാ പരം രവേര്ഭൂയഃ ശൃണു യത്ഫലമശ്നുതേ । । 1.109.൧൦ സ്വര്ണശൃംഗീം ച പഞ്ചമ്യാം ഷഷ്ഠ്യാം ച വൃഷഭം നരഃ । പ്രതിമാസം ദ്വിജാതിഭ്യോ യദ്ദത്ത്വാ ഫലമശ്നുതേ । । ൧൧ തത്പ്രാപ്നോത്യഖിലം സമ്യഗ്വ്രതമേതദുപോഷിതഃ । തം ച ലോകമവാപ്നോതി മാര്തണ്ഡോ യത്ര തിഷ്ഠതി । । ൧൨ ശാണ്ഡേലേയസമഃ കൃഷ്ണ തേജസാ നാത്ര സംശയഃ । മാര്തണ്ഡസപ്തമീമേതാമുപോഷ്യൈതേ ഗണാ ദിവി । । ൧൩ വിദ്യോതമാനാ ദൃശ്യന്തേ ലോകൈരദ്യാപി ഭൂധര । തസ്മാത്ത്വമാദിദേവേശം ഗ്രഹേശം ഭാസ്കരം രവിമ് । । അനയാര്ചയ ഗോവിന്ദ ഗോപതിം ഗോലസന്നിഭമ് । । ൧൪ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ മാര്തണ്ഡസപ്തമീവര്ണനമ് നാമ നവാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണാ, മാര്ത്താണ്ഡ സപ്തമിയുടെ മഹത്വം ഞാൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ വീണ്ടും പറയാം. നീ മനസ്സോടെ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കണം. ഈ വ്രതം ശരിയായി ആചരിച്ചാൽ, ആഗ്രഹിച്ച ഫലം ലഭിക്കും. പൗഷമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ സപ്തമിദിനത്തിൽ ഉപവാസം പാലിച്ച്, ഭക്തിയോടെ മാര്ത്താണ്ഡനെ പൂജിച്ച്, 'മാര്ത്താണ്ഡ' എന്ന നാമം ജപിക്കണം. വിശ്വാസപൂർവ്വം കുതപം പൂജിക്കണം. ധൂപം, പുഷ്പം, ഉപഹാരം എന്നിവയാൽ സമർപ്പണം നടത്തണം. മനസ്സിൽ മാര്ത്താണ്ഡനെ ധ്യാനിച്ച് 'മാര്ത്താണ്ഡ' എന്ന നാമം ജപിക്കണം. കഴിവനുസരിച്ച് ഒരു ബ്രാഹ്മണന് ദക്ഷിണ നൽകണം. ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റാലും, കുഴഞ്ഞു വീണാലും, 'മാര്ത്താണ്ഡ' എന്ന നാമം ഉച്ചരിക്കണം. പാഷണ്ടന്മാരോടും പാപികളോടും സംസാരിക്കരുത്. പശുവിന്റെ മൂത്രം, പാൽ, തൈര് എന്നിവയിൽ ഒന്നെങ്കിലും ശുദ്ധീകരണത്തിനായി കഴിക്കണം. രണ്ടാംദിവസം വീണ്ടും സ്നാനം ചെയ്ത്, സൂര്യനെ പൂജിക്കണം. അതേ നാമം ജപിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന് ദക്ഷിണ നൽകി, പശുവിന്റെ പാൽ കുടിക്കണം. ഇങ്ങനെ എല്ലാ മാസവും ഈ വ്രതം ആചരിച്ചു, കഴിവനുസരിച്ച് ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് പശു മുതലായവ ദാനം ചെയ്യണം. ഒരു വർഷം മുഴുവൻ ഈ വ്രതം ആചരിച്ചാൽ, വീണ്ടും കഴിവനുസരിച്ച് പശു മുതലായവ ദാനം ചെയ്ത്, സൂര്യന്റെ വലിയ അനുഗ്രഹം ലഭിക്കും. സ്വർണ്ണംകൊണ്ടുള്ള കൊമ്പുള്ള പശു, അഞ്ചാംതീയതിയിലും ആറാംതീയതിയിലും ഒരു കാളയുമാണ് ഓരോ മാസവും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദാനം ചെയ്യേണ്ടത്. ഈ വ്രതം ശരിയായി ആചരിച്ചാൽ, ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാ ഫലവും ലഭിക്കും. സൂര്യൻ വസിക്കുന്ന ലോകം ലഭിക്കും. കൃഷ്ണാ, ഈ വ്രതം ആചരിച്ചവർക്ക് സൂര്യന്റെ തേജസ്സുപോലെയുള്ള മഹത്വം ലഭിക്കും എന്നതിൽ സംശയമില്ല. മാര്ത്താണ്ഡ സപ്തമി വ്രതം ആചരിച്ചവർ ദിവ്യലോകങ്ങളിൽ പ്രകാശിക്കുന്നവരായി കാണപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഗോവിന്ദാ, നീ ആദിദേവനായ സൂര്യനെ, ഗ്രഹനാഥനായ ഭാസ്കരനെ, ഗോലസദൃശനായ ഗോപതിയെ ഈ വ്രതംകൊണ്ട് ആരാധിക്കണം.
സപ്തമീകല്പേ ഽനന്തരസപ്തമീവ്രതവര്ണനമ് ബ്രഹ്മോവാച ശുക്ലപക്ഷേ തു സപ്തമ്യാം മാസി ഭാദ്രപദേഽച്യുത । പ്രണമ്യ ശിരസാദിത്യം പൂജയേത്സപ്തവാഹനമ് । । ൧ പുഷ്പധൂപാദിഭിര്വീര കുതപാനാം ച തര്പണൈഃ । പാഷണ്ഡാദിഭിരാലാപമകുര്വന്നിയതാത്മവാന് । । ൨ വിപ്രായ ദക്ഷിണാം ദത്ത്വാ നക്തം ഭുഞ്ജീത വാഗ്യതഃ । തിഷ്ഠന്വ്രജന്പ്രസ്ഥിതശ്ച ക്ഷുതപ്രസ്ഖലിതാദിഷു । । ൩ ആദിത്യനാമസ്മരണം കുര്വന്നുച്ചാരണം തഥാ । അനേനൈവ വിധാനേന മാസാന്ദ്വാദശ വൈ ക്രമാത് । । ൪ ഉപോഷ്യ പാരണേ പൂര്ണേ സമഭ്യര്ച്യ ജഗദ്ഗുരുമ് । പുണ്യേന ശ്രാവണേനേഹ പ്രീണയന്പുഷ്ടിമശ്നുതേ । । ൫ അനന്തം ശ്രാവണേനേഹ യതഃ ഫലമുദാഹൃതമ് । തേനാദിത്യം സമഭ്യര്ച്യ തദേവ ലഭതേ ഫലമ് । । ൬ ഏവം യഃ പുരുഷഃ കുര്യാദാദിത്യാരാധനം ശുചിഃ । പ്രാപ്യേഹ വിപുലം ഭോഗം ധര്മമര്ഥം തഥാവ്യയമ് । । ൭ അമുത്ര ലോകമായാതി ദിവ്യേ ഖേ ഗീതസംയുതേ । നാരീ വാ സ്വര്ഗമഭ്യേത്യ ഹ്യനന്തം ഫലമശ്നുതേ । । ൮ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തകല്പേഽനന്തരസപ്തമീവ്രതവര്ണനമ് നാമ ദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: അച്യുതാ, ഭാദ്രപദമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ സപ്തമിദിനത്തിൽ, തലകുനിച്ച് ആദിത്യനെ നമസ്കരിച്ച്, ഏഴു കുതിരകളുള്ള സൂര്യനെ പൂജിക്കണം. പുഷ്പം, ധൂപം മുതലായവ ഉപയോഗിച്ച്, കുതപം തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം. പാഷണ്ടന്മാരോടും പാപികളോടും സംസാരിക്കാതെ, മനസ്സിൽ നിയന്ത്രണം പാലിക്കണം. ബ്രാഹ്മണന് ദക്ഷിണ നൽകി, വാക്കിൽ നിയന്ത്രണം പാലിച്ച്, രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കണം. നടക്കുമ്പോഴും, ഇരിക്കുമ്പോഴും, യാത്ര ചെയ്യുമ്പോഴും, വിശപ്പോ തളർച്ചയോ വന്നാലും, ആദിത്യന്റെ നാമം ജപിക്കണം. ഈ വിധത്തിൽ പന്ത്രണ്ടു മാസം വ്രതം ആചരിച്ച്, പാരണം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, ലോകഗുരുവായ സൂര്യനെ ഭക്തിയോടെ പൂജിക്കണം. ഈ വ്രതം ആചരിച്ചാൽ, ശ്രാവണമാസത്തിലെ വ്രതഫലത്തേക്കാൾ വലിയ ഐശ്വര്യവും, സന്തോഷവും ലഭിക്കും. ആരായാലും ഈ വ്രതം ശുദ്ധതയോടെ ആചരിച്ചാൽ, ഈ ലോകത്ത് വലിയ ഭോഗവും, ധർമ്മവും, സമ്പത്തും ലഭിക്കും. ആ സ്ത്രീയായാലും പുരുഷനായാലും, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ദിവ്യഗാനങ്ങളോടുകൂടിയ ലോകം ലഭിക്കും; അനന്തമായ ഫലവും അനുഭവിക്കും.
സപ്തമീകല്പേഽഭ്യങ്ഗസപ്തമീവര്ണനമ് ബ്രഹ്മോവാച ശ്രാവണേ മാസി ദേവാഗ്ര്യം സപ്തമ്യാം സപ്തവാഹനമ് । ശുക്ലപക്ഷേ സമഭ്യര്ച്യ പുഷ്പധൂപാദിഭിഃ ശുചിഃ । । ൧ പാഖണ്ഡാദിഭിരാലാപമകുര്വന്നിയതാത്മവാന് । വിപ്രായ ദക്ഷിണാം ദത്ത്വാ നക്തം ഭുഞ്ജീത വാഗ്യതഃ । । ൨ അഭ്യങ്ഗം ദേവദേവസ്യ വര്ഷേ വര്ഷേ നിയോജയേത് । സപ്തമ്യാമന്നമേവാഗ്ര്യം ശുഭം ശുക്ലം നവം തഥാ । । ൩ വിഭവേഷു തഥാന്യേഷു വാദിത്രാണ്യേവ വൈ വിദുഃ । തഥാ ദേവസ്യ മാസേഽസ്മിന്നഭ്യങ്ഗഃ പരിഗീയതേ । ।൪ യസ്തു ചാരാധയേദ്ഭക്ത്യാ ഭാസ്കരസ്യ നരോഽച്യുത । അഭ്യങ്ഗം വിധിവച്ഛക്ത്യാ കൃത്വാ ബ്രാഹ്മണഭോജനമ് । । ൫ ശങ്ഖതൂര്യനിനാദൈശ്ച ബ്രഹ്മഘോഷൈശ്ച പുഷ്കലൈഃ । സ ദിവ്യം യാനമാരൂഢോ ലോകമായാതി ഹേലിനഃ । । ൬ അനേനൈവ വിധാനേന മാസാന്ദ്വാദശ വൈ ക്രമാത് । ഉപോഷ്യ പാരണേ പൂര്ണേ ദദ്യാദ്വിപ്രായ ദക്ഷിണാമ് । । ൭ വ്രതം യഃ പുരുഷഃ കുര്യാദാദിത്യാരാധനം ശുചിഃ । സ ഗച്ഛേത്പരമം ലോകം ദിവ്യം വൈ വനമാലിനഃ । । ൮ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേഽഭ്യങ്ഗസപ്തമീവര്ണനമ് നാമൈകാദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: ശ്രാവണമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ സപ്തമിദിനത്തിൽ, ഏഴു കുതിരകളുള്ള സൂര്യനെ ശുദ്ധതയോടെ പൂജിക്കണം. പുഷ്പം, ധൂപം മുതലായവ ഉപയോഗിച്ച്, പാഷണ്ടന്മാരോടും പാപികളോടും സംസാരിക്കാതെ, മനസ്സിൽ നിയന്ത്രണം പാലിക്കണം. ബ്രാഹ്മണന് ദക്ഷിണ നൽകി, വാക്കിൽ നിയന്ത്രണം പാലിച്ച്, രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കണം. ഓരോ വർഷവും ഈ സപ്തമിദിനത്തിൽ ദേവദേവനായ സൂര്യനു അഭ്യംഗം അർപ്പിക്കണം. അന്നേദിവസം ശുദ്ധവും പുതിയതുമായ അന്നം സമർപ്പിക്കണം. സമ്പന്നരായവർക്കു വാദ്യങ്ങൾ കൊണ്ടും പൂജിക്കാം. ഈ മാസത്തിൽ ദേവനു അഭ്യംഗം നിർവഹിക്കണമെന്ന് പറയുന്നു. ആരായാലും ഭക്തിയോടെ ഭാസ്കരനെ ആരാധിച്ച്, വിധിപ്രകാരം അഭ്യംഗം നടത്തി, ബ്രാഹ്മണഭോജനവും നടത്തണം. ശംഖം, തൂര്യം എന്നിവയുടെ നാദത്തോടും, ബ്രഹ്മഘോഷത്തോടും കൂടി, ദിവ്യവാഹനത്തിൽ കയറി, സ്വർഗ്ഗലോകം എളുപ്പത്തിൽ പ്രാപിക്കും. ഈ വിധത്തിൽ പന്ത്രണ്ടു മാസം വ്രതം ആചരിച്ച്, പാരണം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, ബ്രാഹ്മണന് ദക്ഷിണ നൽകണം. ഈ വ്രതം ആചരിച്ച ശുദ്ധനായവൻ, ദിവ്യമായ വനം അലങ്കരിച്ച ലോകം പ്രാപിക്കും.
തൃതീയപദവ്രതവര്ണനമ് ബ്രഹ്മോവാച ഏവം കൃഷ്ണ സദാ ഭാനുര്നരൈര്ഭക്ത്യാ യഥാവിധി । ഫലം ദദാത്യസുലഭം സലിലേനാപി പൂജിതഃ । । ൧ ന ഭാനുര്ജീവദാനേന ന പുഷ്പൈര്ന ഫലൈസ്തഥാ । ആരാധ്യതേ സുയുദ്ധേന ഹൃദയേനൈവ കേവലമ് । । ൨ രാഗാദപേതം ഹൃദയം വാഗ്ദുഷ്ടാ നാനൃതാദിഭിഃ । ഹിംസാവിരഹിതം കര്മ ഭാസ്കരാരാധനത്രയമ് । । ൩ രാഗാദിദൂഷിതേ ചിത്തേ നാസ്പന്ദീ തിമിരാപഹഃ । ബധ്നാതി തം നരം ഹംസഃ കദാചിത്കര്ദമാമ്ഭസി । । ൪ തമസോ നാശനായാലം ചേന്ദോര്ലേഖാ ഹ്യനാരതമ് । ഹിംസാദിദൂഷിതം കര്മ കേശവാരാധനേ കുതഃ । । ൫ ജനശ്ചിത്താപ്രസാദാദ്വൈ ന ചാപ തിമിരാപഹമ് । തസ്മാത്സത്യസ്വഭാവേന സത്യവാക്യേന ചാച്യുത । । ൬ അഹിംസകേന ചാദിത്യോ നിസഗദേവ തോഷിതഃ । സര്വസ്വമപി ദേവായ യോ ദദ്യാത്കുടിലാശയഃ । । ൭ സ നൈവാരാധയേദേവം ദേവദേവം ദിവാകരമ് । രാഗാദപേതം ഹദയം കുരു ത്വം ഭാസ്കരാര്പണമ് । । തതഃ പ്രാപയസി ദുഷ്പ്രാപ്യമയത്നേനൈവ ഭാസ്കരമ് । । ൮ വിഷ്ണുരുവാച ദേവേശഃ കഥിതഃ സമ്യല്കാമ്യോഽയം ഭാസ്കരോ മയി । ആരാധനവിധിം സര്വം ഭൂയഃ പൃച്ഛാമി തം വദ । । ൯ കുലേ ജന്മ തഥാരോഗ്യം ധനവൃദ്ധിശ്ച ദുര്ലഭാ । ത്രിതയം പ്രാപ്യതേ യേന തന്മേ വദ ജഗത്പതേ । । 1.112.൧൦ ബ്രഹ്മോവാച മാസേ തു മാഘേ സിതസപ്തമേഽഹ്നി ഹസ്തര്ക്ഷയോഗേ ജഗതഃ പ്രസൂതിമ് । സമ്പൂജ്യ ഭാനും വിധിനോപവാസീ സുഗന്ധധൂപാന്നവരോപഹാരൈഃ । । ൧൧ ഗൃഹീ തു പുഷ്പൈഃ പ്രതിപാദ്യ പൂജാം ദാനാദിയുക്തം വ്രതമബ്ദമേകമ് । ദദ്യാച്ച ദാനം മുനിപുങ്ഗഃവേഭ്യസ്തത്കഥ്യമാനം വിനിബോധ ധീര । । ൧൨ വജ്രം തിലാന്വ്രീഹിയവാന്ഹിരണ്യം യവാന്നമമ്ഭഃ കരകാമുപാനഹമ് । ഛത്രോപപന്നം ഗുഡഫേണിതാഢ്യം ദദ്യാത്ക്രമാദ്വസ്തു അനുക്രമേണ । । ൧൩ യദ്യേഷ൧ വര്ഷേ വിധിനോദിതേന യസ്യാം തിഥൌ ലോകഗുരും പ്രപൂജ്യ । അശ്മന്തനാന്യാത്മവിശുദ്ധിഹേതോഃ സമ്പ്രാശനാനീഹ നിബോധ താനി । । ൧൪ ഗോമൂത്രമമ്ഭശ്ച രസേ നു ശാകം ദൂര്വാ ദധിവ്രീഹിതിലാന്യവാംശ്ച । സൂര്യാംശുതപ്തം ജലമമ്ബുജാക്ഷ ക്ഷീരം ച മാസൈഃ ക്രമശഃ പ്രയുജ്യഃ । । ൧൫ കുലേ പ്രധാനേ ധനധാന്യപൂര്ണേ പദ്മാവൃതേ ഹ്യസ്തസമസ്തദുഃഖേ । പ്രാപ്നോതി ജന്മാഽവികലേന്ദ്രിയശ്ച ഭവത്യരോഗോ മതിമാന്സുഖീ ച । । ൧൬ തസ്മാത്ത്വമപ്യേതദമോഘവീര്യ ദിവാകരാരാധനമപ്രമത്തഃ । കുരു പ്രഭാവം ഭഗവന്തമീശമാരാധ്യ കാമാനഖിലാനുപേഹി । । ൧൭ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ തൃതീയപദവ്രതവര്ണനം നാമ ദ്വാദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണാ, സൂര്യൻ എപ്പോഴും ഭക്തിയോടെ, വിധിപ്രകാരം പൂജിക്കുന്നവർക്കു, വെള്ളംകൊണ്ടു പോലും പൂജിച്ചാൽ, അപൂർവമായ ഫലങ്ങൾ നൽകുന്നു. ജീവദാനംകൊണ്ടോ, പുഷ്പംകൊണ്ടോ, പഴംകൊണ്ടോ സൂര്യനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല; ഹൃദയശുദ്ധിയോടെയാണ് സൂര്യനെ സത്യം പൂജിക്കേണ്ടത്. ഹൃദയം രാഗം മുതലായ ദോഷങ്ങളിൽ നിന്നും ശുദ്ധമായിരിക്കണം; വാക്കിൽ ദോഷമോ, അസത്യമോ ഉണ്ടാകരുത്. ഹിംസയില്ലാത്ത കർമ്മം, സൂര്യാരാധനയ്ക്ക് ഏറ്റവും ഉത്തമമാണ്. ഹൃദയം ദോഷഭരിതമായാൽ, അന്ധകാരനാശകനായ സൂര്യൻ അതിൽ പ്രസന്നനാവില്ല. പക്ഷി ചിലപ്പോൾ ചതിയിൽ കുഴിയിൽ കുടുങ്ങുന്നതുപോലെ, അത്തരം മനുഷ്യൻ കഷ്ടപ്പെടും. അന്ധകാര നശിപ്പിക്കാൻ ചന്ദ്രന്റെ കിരണം പോലും പോര; ഹിംസാദോഷമുള്ള കർമ്മം കൊണ്ട് കേശവനെ ആരാധിക്കാനാവില്ല. മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധിയാൽ മാത്രമേ അന്ധകാരനാശം വരൂ. അതുകൊണ്ട്, അച്യുതാ, സത്യസ്വഭാവത്തോടും സത്യവാക്യത്തോടും കൂടി, അഹിംസയോടെ സൂര്യനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം. ആരെങ്കിലും ദേവനു എല്ലാം സമർപ്പിച്ചാലും, കപടഹൃദയമുള്ളവൻ ദേവദേവനായ സൂര്യനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല. ഹൃദയം രാഗം മുതലായ ദോഷങ്ങളിൽ നിന്ന് ശുദ്ധമാക്കി, സൂര്യനു സമർപ്പണം നടത്തണം. അപ്പോൾ എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കാത്ത സൂര്യന്റെ അനുഗ്രഹം effortlessly ലഭിക്കും. വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ദേവേശാ, ഈ സൂര്യൻ എങ്ങനെ ആഗ്രഹപ്രദനായി എന്നതും, ആരാധനാവിധിയും നീ വിശദമായി പറഞ്ഞുതരൂ. കുടുംബത്തിൽ ജനനം, രോഗമില്ലായ്മ, ധനസമ്പത്തിന്റെ വർദ്ധന – ഈ മൂന്നു ദുർലഭമായ കാര്യങ്ങൾ ലഭിക്കാൻ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് പറയൂ. ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: മാഘമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ സപ്തമിദിനത്തിൽ, ഹസ്തനക്ഷത്രയോഗത്തിൽ, ലോകത്തിന്റെ സൃഷ്ടികർത്രാവായ സൂര്യനെ, ഉപവാസം പാലിച്ച്, സുഗന്ധധൂപം, നല്ല അന്നം എന്നിവയാൽ പൂജിക്കണം. വീട്ടിൽ പൂജയ്ക്കായി പുഷ്പം സമർപ്പിച്ച്, ദാനം മുതലായവയോടുകൂടി ഒരു വർഷം വ്രതം ആചരിക്കണം. ദാനങ്ങൾ ക്രമമായി നൽകണം: വജ്രം, എള്ള്, അരി, യവം, പൊന്നു, യവം, അന്നം, വെള്ളം, കരകം, ചെരുപ്പ്, കുട, ഗുഡ്, പെണിടം എന്നിവ. ഈ വ്രതം ഒരു വർഷം വിധിപ്രകാരം ആചരിച്ചാൽ, ഏത് തിഥിയിലാണ് ലോകഗുരുവിനെ പൂജിക്കേണ്ടതെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു. ആത്മശുദ്ധിക്കായി, ഗോമൂത്രം, വെള്ളം, രസം, ശാകം, ദുർവ, തൈര്, അരി, എള്ള്, യവം, സൂര്യപ്രഭയിൽ താപനം ചെയ്ത വെള്ളം, പാൽ എന്നിവ ഓരോ മാസവും ക്രമത്തിൽ ഉപയോഗിക്കണം. കുടുംബം സമ്പന്നവും, ധനധാന്യപൂർണ്ണവുമാകുന്നു; പദ്മാവതിയുടെ അനുഗ്രഹം ലഭിക്കും; എല്ലാ ദു:ഖങ്ങളും അകറ്റപ്പെടും; അവികലേന്ദ്രിയനായും ആരോഗ്യവാനായും, ബുദ്ധിമാനായും, സന്തോഷവാനായും ജനനം ലഭിക്കും. അതുകൊണ്ട്, നീയും ഈ അതിമഹത്വമുള്ള സൂര്യാരാധനയിൽ അശ്രദ്ധയില്ലാതെ ശ്രദ്ധയോടെ ഏർപ്പെടണം; ഭഗവാനെ ആരാധിച്ച്, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നേടുക.
ആദിത്യാലയവന്ദനമാര്ജനാദിവര്ണനമ് വിഷ്ണുരുവാച സുരജ്യേഷ്ഠ പുനര്ബ്രൂഹി യത്പൃച്ഛാമ്യഹമാദിതഃ । യത്ഫലം സമവാപ്നോതി കാരയിത്വാ രവേര്ഗൃഹമ് । । ൧ ദേവാര്ചാം കാരയിത്വാ തു യത്പുണ്യം പുരുഷോഽശ്നുതേ । പൂജയിത്വാ ച വിധിവദനുലിപ്യ ച യത്ഫലമ് । । ൨ കാനി മാല്യാനി ശസ്താനി കാനി നാര്ഹതി ഭാസ്കരഃ । കേ ധൂപാ ഭാനുദയിതാഃ കേ വര്ജ്യാശ്ച ജഗത്പതേഃ । । ൩ ഉപചാരഫലം കിം സ്യാത്കിം ഫലം ഗീതവാദിതേ । ഘൃതക്ഷീരാദിനാ യത്തു സ്നാപിതേ ഭാസ്കരേ ഫലമ് । । ൪ യഥോപലേപനാദൌ ച ഫലമഭ്യുക്ഷിതേന തു । ദിവാകരഗൃഹേ താത തദശേഷം വദസ്വ മേ । । ൫ ബ്രഹ്മോവാച സാധു വത്സ യദേതത്ത്വം മാര്തണ്ഡസ്യേഹ പൃച്ഛസി । ശുശ്രൂഷണേ വിധിം പുണ്യം തദിഹൈകമനാഃ ശൃണു । । ൬ യസ്തു ദേവാലയം ഭാനോര്ദാര്വം ശൈലമഥാപി വാ । കാരയേന്മൃന്മയം ചാപി തസ്യ പുണ്യഫലം ശൃണു । । ൭ അഹന്യഹനി യജ്ഞേന യജതോ യന്മഹത്ഫലമ് । പ്രാപ്നോതി തത്ഫലം ഭാനോര്യഃ കാരയതി മന്ദിരമ് । । ൮ കുലാനാം ശതമാഗാമി സമതീതം കുലം ശതമ് । കാരയേദ്ഭഗവദ്ധാമ സ നയേദര്കലോകതാമ് । । ൯ സപ്തജന്മകൃതം പാപം സ്വല്പം വാ യദി വാ ബഹു । ഭാനോരാലയവിന്യാസപ്രാരമ്ഭാദേവ നശ്യതി । । 1.113.൧൦ സപ്തലോകമയോ ഭാനുസ്തസ്യ യഃ കുരുതേ ഗൃഹമ്
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഞാൻ ആദ്യം ചോദിച്ചതു വീണ്ടും ദയവായി വിശദീകരിക്കൂ. രവി ദേവന്റെ ആലയം നിർമ്മിച്ചാൽ മനുഷ്യന് ലഭിക്കുന്ന ഫലമെന്താണെന്ന് ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദേവതയുടെ പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ച് ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യവും, വിധിപ്രകാരം അർപ്പിച്ച അർച്ചനയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ഫലവും വിശദമായി പറയൂ. ഭാസ്കരന് അനുയോജ്യമായ പൂക്കൾ ഏതൊക്കെയാണ്, ഏത് പൂക്കൾ അർപ്പിക്കരുത്, ഏത് ധൂപങ്ങൾ അനുയോജ്യമാണ്, ഏത് ഒഴിവാക്കണം, അർപ്പണങ്ങൾക്കും സംഗീതവാദ്യങ്ങൾക്കുമുള്ള ഫലങ്ങൾ എന്താണ്, clarified വെണ്ണ, പാൽ മുതലായവ കൊണ്ട് ഭാസ്കരനെ സ്നാനമഴിപ്പിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലവും, അർപ്പണങ്ങൾക്കും ശുദ്ധീകരണത്തിനും ലഭിക്കുന്ന ഫലവും ദയവായി വിശദമായി പറയൂ. ദിവാകരന്റെ ആലയം നിർമ്മിക്കുന്നതിന്റെ എല്ലാ ഫലങ്ങളും ദയവായി വിശദീകരിക്കൂ.
പ്രതിഷ്ഠാം സമവാപ്നോതി സ നരഃ സാപ്തലൌകികീമ് । । ൧൧ പ്രശസ്തദേശഭൂഭാഗേ പ്രശസ്തം ഭവനം രവേഃ । കാരയേദക്ഷയാഁല്ലോകാന്സ നരഃ പ്രതിപദ്യതേ । । ൧൨ ഇഷ്ടകാചയവിന്യാസോ യാവദ്വര്ഷാണി തിഷ്ഠതി । താവദ്വര്ഷസഹസ്രാണി തത്കര്തുര്ദിവി സംസ്ഥിതിഃ । । ൧൩ പ്രതിമാം ലക്ഷണവതീം യഃ കാരയതി മാനവഃ । ദിവാകരസ്യ തല്ലോകമക്ഷയം പ്രതിപദ്യതേ । । ൧൪ ഷഷ്ടിര്വര്ഷസഹസ്രാണാം സഹസ്രാണി സ മോദതേ । ലോകേ സുമനസാം വീര പ്രത്യേകം മധുസൂദന । । ൧൫ പ്രതിഷ്ഠാപ്യ രവേരര്ചാം സുപ്രശസ്തേ നിവേശനേ । പുരുഷഃ കൃതകൃത്യോഽസ്തി ന ദോഷഫലമശ്നുതേ । । ൧൬ യേ ഭവിഷ്യന്തി യേഽതീതാ ആകല്പം പുരുഷാഃ കുലേ । താംസ്താരയതി സംസ്ഥാപ്യ ദേവസ്യ പ്രതിമാം രവേഃ । । ൧൭ അനുശിഷ്ടാഃ കില പുരാ യമേന യമകിങ്കരാഃ । പാശദണ്ഡകരാഃ കൃഷ്ണ പ്രജാസംയമനോദ്യതാഃ । । ൧൮ യമ ഉവാച വിഹരന്തു യഥാന്യായം നിയോഗോ മേഽനുപാല്യതാമ് । നാജ്ഞാഭങ്ഗം കരിഷ്യന്തി ഭവതാം ജന്തവഃ ക്വചിത് । । ൧൯ കേവലം യേ ജഗന്മൂലം വിവസ്വന്തമുപാശ്രിതാഃ । ഭവദ്ഭിഃ പരിഹര്തവ്യാസ്തേഷാം നൈവേഹ സംസ്ഥിതിഃ । । 1.113.൨൦ യേ തു വൈവസ്വതാ ലോകേ തച്ചിത്താസ്തത്പരായണാഃ । പൂജയന്തി സദാ ഭാനും തേ ച ത്യാജ്യാ സുദൂരതഃ । । ൨൧ തിഷ്ഠംശ്ച പ്രസ്വപന്ഗച്ഛന്നുത്തിഷ്ഠന്സ്ഖലിതേ ക്ഷുതേ । സങ്കീര്തയതി ദേവം യഃ സ നസ്ത്യാജ്യഃ സുദൂരതഃ । । ൨൨ നിത്യനൈമിത്തികൈര്ദേവം യേ യജന്തി തു ഭാസ്കരമ് । ന ചാലോക്യാ ഭവദ്ഭിസ്തേ യദ്ധ്യാനം ഹംതി വോ ഗതിമ് । । ൨൩ യേ പുഷ്പധൂപവാസോഽഭിര്ഭൂഷണൈശ്ചാപി വല്ലഭൈഃ । അര്ചയന്തി ന തേ ഗ്രാഹ്യാ മത്പിതുസ്തേ പരിഗ്രഹാഃ । । ൨൪ ഉപലേപനകര്താരഃ കര്താരോ മാര്ജനസ്യ യേ । അര്കാലയേ പരിത്യാജ്യം തേഷാം ത്രിപുരുഷം കുലമ് । । ൨൫ യേ വായതനം ഭാനോഃ കാരിതം തത്കുലോദ്ഭവഃ । പുമാന്ന നാവലോക്യോ വൈ ഭവദ്ഭിര്ദുഷ്ടചക്ഷുഷാ । । ൨൬ യേനാര്ചാ ഭഗവദ്ഭക്ത്യാ മത്പിതുഃ കാരിതാ ശുഭാ । നരാണാം തത്കുലം വീരാഃ സദാ ത്യാജ്യം സുദൂരതഃ । । ൨൭ ഭവതാം ഭ്രമതാം യത്ര ഭാനുസംശ്രയമുദ്രയാ । ന ചാജ്ഞാഭങ്ഗകൃത്കശ്ചിദ്ഭവിഷ്യതി നരഃ ക്വചിത് । । ൨൮ ഇത്യുക്താഃ കിങ്കരാസ്തേന യമേന സുമഹാത്മനാ । അനാശ്രിത്യ വചഃ കൃഷ്ണഃ സത്രാജിതമഥോ ഗതാഃ । । ൨൯ തസ്യ തേ തേജസാ സര്വേ ഭാനോര്ഭക്തസ്യ സുവ്രത । മോഹിതാഃ പതിതാ ഭൂമൌ യഥാ ച വിഹഗാ നഗാത് । । 1.113.൩൦ ഏതാം മഹാഫലാം യോര്ചാം ഭാനോഃ കാരയതേ നരഃ । തവാഖ്യാനം മഹാബാഹോ ഗൃഹം കാരയിതുശ്ച യത് । । ൩൧ യജ്ഞാ നരാണാം പാപൌഘനാശകാഃ സര്വകാമദാഃ । തഥൈവേഷ്ടോ ജഗദ്ഭാനുഃ സര്വയജ്ഞമയോ രവിഃ । । ൩൨ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ ആദിത്യാലയവന്ദനമാര്ജനാദിവര്ണനം നാമ ത്രയോദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: മകനേ, നീ മാര്താണ്ഡനോടു ചോദിച്ച ഈ കാര്യങ്ങൾ വളരെ ഉത്തമമാണ്. ഭാനുവിന്റെ ക്ഷേത്രം നിർമ്മിക്കുന്നതിന്റെ മഹത്വം ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. ആരെങ്കിലും ഭാനുവിന്റെ ക്ഷേത്രം മരത്തിലും കല്ലിലും മണ്ണിലും നിർമ്മിച്ചാൽ, അവന് ദിവസേന യജ്ഞം നടത്തി സമ്പാദിക്കുന്ന വലിയ ഫലമൊക്കെയും ലഭിക്കും. ഭാനുവിന്റെ ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചാൽ, നൂറു തലമുറകൾക്ക് മുന്നേയും പിന്നെയും അവന്റെ കുടുംബം അർക്കലോകത്തിൽ എത്തും. ഏഴു ജന്മങ്ങളിൽ ചെയ്ത പാപങ്ങൾ, ചെറിയതോ വലിയതോ ആയാലും, ഭാനുവിന്റെ ക്ഷേത്രം നിർമ്മിക്കാൻ തുടക്കം വെച്ചതോടെ തന്നെ നശിക്കും. ഭാനു ഏഴു ലോകങ്ങളിലുമുള്ളവനാണ്; അവന്റെ ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചവന് ഈ ലോകങ്ങളിൽ സ്ഥിരത ലഭിക്കും. ഉത്തമമായ ഭൂമിയിലും ഭവനത്തിലും ഭാനുവിന്റെ ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചാൽ, ആ മനുഷ്യന് അനശ്വരമായ ലോകങ്ങൾ ലഭിക്കും. ഇഷ്ടകകളാൽ നിർമ്മിച്ച ക്ഷേത്രം എത്ര വർഷം നിലനിൽക്കുന്നു, അത്രയേറെ ആയിരം വർഷങ്ങൾ ആ നിർമ്മാതാവ് സ്വർഗത്തിൽ വാസം ചെയ്യും. ഭാനുവിന്റെ പ്രതിമ ശരിയായ ലക്ഷണങ്ങളോടെ നിർമ്മിച്ചാൽ, ദിവാകരന്റെ ലോകം അവന് അനശ്വരമായി ലഭിക്കും. ഭാനുവിന്റെ അർച്ചന ഉത്തമമായ ഭവനത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചാൽ, ആ മനുഷ്യന് ജീവിതത്തിൽ പൂർത്തീകരണം ലഭിക്കും, ദോഷഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടതില്ല. ഭാനുവിന്റെ പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ചാൽ, ആ കുടുംബത്തിലെ എല്ലാ തലമുറകളെയും അവൻ രക്ഷിക്കും. യമന്റെ സേവകർക്ക് യമൻ പറഞ്ഞത്: 'ഭാനുവിനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കുന്നവരെ നിങ്ങൾ വിട്ടുനൽകണം; അവരെ നിങ്ങൾക്ക് ബാധിക്കാനാവില്ല.' ഭാനുവിൽ മനസ്സും ഭക്തിയും ഉളവായവരെ ദൂരെ വിട്ടിരിക്കുക. ഭാനുവിനെ നിത്യവും നാമസ്മരണയോടെ ആരാധിക്കുന്നവരെ വിട്ടുനൽകണം. ഭാനുവിനെ പൂജിക്കുന്നവർക്ക് യമലോകത്തിൽ പ്രവേശനം ഇല്ല. ഭാനുവിന്റെ ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചവരുടെ കുടുംബത്തെ ദോഷദൃഷ്ടിയോടെ നോക്കരുത്. ഭാനുവിന്റെ പ്രതിമ ഭക്തിപൂർവ്വം സ്ഥാപിച്ചവരുടെ കുടുംബത്തെ ദൂരെ വിട്ടിരിക്കണം. ഭാനുവിന്റെ ഭക്തന്മാർ എവിടെയുണ്ടായാലും അവരെ യമദൂതന്മാർ ബാധിക്കില്ല. ഭാനുവിന്റെ മഹത്വം അറിയുന്നവൻ ഭാനുവിന്റെ ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചാൽ, യജ്ഞങ്ങൾ പോലെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിക്കും, എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കും ഫലം ലഭിക്കും. ഭാനു ദേവൻ തന്നെ എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളുടെ സാക്ഷാത്കാരമാണ്.
ആദിത്യസ്നാപനയോഗവര്ണനമ് ബ്രഹ്മോവാച സ്ഥാപിതാം പ്രതിമാം ഭാനോഃ സമ്യക്സമ്പൂജ്യ മാനവഃ । യം യം പ്രാര്ഥയതേ കാമം തം തം പ്രാപ്നോത്യസംശയമ് । । ൧ യഃ സ്നാപയതി ദേവസ്യ ഘൃതേന പ്രതിമാം രവേഃ । പ്രസ്ഥേപ്രസ്ഥേ ദ്വിജാഗ്ര്യാണാം സ ദദാതി ഗവാം ശതമ് । । ൨ ഗവാം ശതസ്യ വിപ്രേഭ്യോ യദ്വത്തസ്യ ഭവേത്ഫലമ് । ഘൃതപ്രസ്ഥേന തദ്ഭാനോര്ഭവേത്സ്നാതകയോഗിനാമ് । । ൩ ഭൂരിദ്യുമ്നേന സമ്പ്രാപ്താ സപ്തദ്വീപാ വസുന്ധരാ । ഘടോദകേന മാര്തണ്ഡപ്രതിമാ സ്നാപിതാ കില । ।൪ പ്രതിമാമസിതാഷ്ടമ്യാം ഘൃതേന ജഗതീപതേഃ । സ്നാപയിത്വാ സമസ്തേഭ്യഃ പാപേഭ്യഃ കൃഷ്ണ മുച്യതേ । । ൫ സപ്തമ്യാമഥ ഷഷ്ഠ്യാം വാ ഗവ്യേന ഹവിഷാ രവേഃ । സ്നപനം തു ഭവേച്ഛ്രേഷ്ഠം മഹാപാതകനാശനമ് । । ൬ ജ്ഞാനതോഽജ്ഞാനതോ വാപി യത്പാപം കുരുതേ നരഃ । തത്ക്ഷാലയതി സന്ധ്യായാം ഘൃതേന സ്നപനം രവേഃ । । ൭ സര്വയജ്ഞമയോ ഭാനുര്ഹവ്യാനാം പരമം ഘൃതമ് । തയോരശേഷപാപാനാം ക്ഷാലകഃ സങ്ഗമോ ഭവേത് । । ൮ യേഷു ക്ഷീരവഹാ നദ്യോ ഹ്രദാഃ പായസകര്ദമാഃ । മോദതേ തേഷു ലോകേഷു ക്ഷീരസ്നാനകരോ രവേഃ । । ൯ ആഹ്ലാദം നിര്വൃതിസ്ഥാനമാരോഗ്യം ചാരുരൂപതാമ് । സപ്തജന്മാന്യവാപ്നോതി ക്ഷീരവാനപരോ രവേഃ । । 1.114.൧൦ ദധ്യാദീനാം വികാരാണാം ക്ഷീരതഃ സമ്ഭവോ യഥാ । യഥാ ച വിമലം ക്ഷീരം യഥാ നിര്വൃതികാരകമ് । । തഥാ ച നിര്മലം ജ്ഞാനം ഭവത്യപി ന സംശയഃ । । ൧൧ ഗ്രഹാനുകൂലതാം പുഷ്ടിം പ്രിയത്യമഖിലേ ജനേ । കരോതി ഭഗവാന്ഭാനുഃ ക്ഷീരസ്നപനതോഷിതഃ । । ൧൨ സര്വസ്യ സ്നിഗ്ധതാമേതി ദൃഷ്ടമാത്രേ പ്രസീദതി । ഘൃതക്ഷീരേണ ദേവേശ സ്നാപിതേ തിമിരാപഹേ । । ൧൩ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ ആദിത്യസ്നാപനയോഗവര്ണനം നാമ ചതുര്ദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ഭാനുവിന്റെ പ്രതിമ ശരിയായി സ്ഥാപിച്ച് ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിച്ചാൽ, ആൾ എന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും അതു നിർബന്ധമായി ലഭിക്കും. ഭാനുവിന്റെ പ്രതിമയെ വെണ്ണകൊണ്ട് സ്നാനമഴിപ്പിക്കുന്നവൻ, ഓരോ ബ്രാഹ്മണപ്രധാനർക്കും ഒരു പ്രസ്ഥം വീതം വെണ്ണ നൽകി, നൂറു പശുക്കൾ ദാനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലം നേടുന്നു. വെണ്ണകൊണ്ട് സ്നാനമഴിപ്പിച്ചാൽ, നൂറു പശുക്കൾ ദാനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും. ഭൂരിദ്യുമ്നൻ ഒരിക്കൽ ഏഴു ദ്വീപുകളുള്ള ഭൂമി നേടിയത്, മാര്താണ്ഡന്റെ പ്രതിമയെ ഒരു കലശം വെള്ളം കൊണ്ട് സ്നാനമഴിപ്പിച്ചതിനാലാണ്. കറുത്ത അഷ്ടമി ദിനത്തിൽ ഭാനുവിന്റെ പ്രതിമയെ വെണ്ണകൊണ്ട് സ്നാനമഴിപ്പിച്ചാൽ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചനം ലഭിക്കും. സപ്തമി അല്ലെങ്കിൽ ഷഷ്ഠി ദിനത്തിൽ പശുവിന്റെ പാൽകൊണ്ടും ഹവിസ്സുകൊണ്ടും സ്നാനമഴിപ്പിച്ചാൽ, മഹാപാതകങ്ങൾ പോലും നശിക്കും. അറിവോടെ അല്ലെങ്കിൽ അറിവില്ലാതെ ചെയ്ത പാപങ്ങൾ, സന്ധ്യാകാലത്ത് വെണ്ണകൊണ്ട് ഭാനുവിനെ സ്നാനമഴിപ്പിച്ചാൽ, എല്ലാം കഴുകി നീക്കും. ഭാനു ദേവൻ എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളുടെ സാക്ഷാത്കാരമാണ്; ഹവിസ്സുകളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമം വെണ്ണയാണ്. വെണ്ണയും പാലും കൊണ്ട് ഭാനുവിനെ സ്നാനമഴിപ്പിച്ചാൽ, എല്ലാപാപങ്ങളും കഴുകി നീങ്ങും. പാലൊഴുകുന്ന നദികളിലും, പാലുകളർന്ന തടാകങ്ങളിലും, ഭാനുവിനെ പാലുകൊണ്ട് സ്നാനമഴിപ്പിച്ചവൻ ആ ലോകങ്ങളിൽ സന്തോഷത്തോടെ വസിക്കും. സന്തോഷവും ആരോഗ്യവും മനോഹാരിതയും ഏഴു ജന്മങ്ങൾക്കു ലഭിക്കും. തൈര് മുതലായവ പാലിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ, പാൽ ശുദ്ധവും സന്തോഷം നൽകുന്നതുമാണ്; അതുപോലെ ജ്ഞാനവും ശുദ്ധമാകും. ഗ്രഹങ്ങൾ അനുകൂലമാകും, ആരോഗ്യവും എല്ലാവരുടെയും പ്രിയത്വവും ലഭിക്കും. വെണ്ണയും പാലും കൊണ്ട് ഭാനുവിനെ സ്നാനമഴിപ്പിച്ചാൽ, ദർശിച്ചവർക്കു പോലും സന്തോഷം ലഭിക്കും, ദുഷ്ടത അകയും.
സൂര്യപൂജാവിധിവര്ണനമ് ബ്രഹ്മോവാച പ്രശംസന്തി മഹാത്മാനഃ സംവാദം ഭാസ്കരാശ്രയമ് । ഗൌതമ്യാ സഹ കൌശല്യാ സുമനായാം സുരാലയേ । । ൧ സ്വര്ഗേഽതിശോഭനാം ദൃഷ്ട്വാ കൌശല്യാം പതിനാ സഹ । ബ്രാഹ്മണീ ഗൌതമീ നാമ പര്യപൃച്ഛത വിസ്മിതാ । । ൨ ഗൌതമ്യുവാച ശതശഃ സന്തി കൌശല്യേ ദേവാഃ സ്വര്ഗനിവാസിനഃ । ദേവപത്ന്യസ്തഥൈവൈതാഃ സിദ്ധാഃ സിദ്ധാങ്ഗനാസ്തഥാ । । ൩ ന തേഷാമീദൃശോ ഗന്ധോ ന കാന്തിര്ന സുരൂപതാ । ന വാസസീ ശോഭനേ യേ യഥാ തേ പതിനാ സഹ । । ൪ നൈവാഭരണജാതാനി തേഷാം ഭ്രാജന്തി വൈ തഥാ । യഥാ തവ യഥാ പത്യുര്ന ച സ്വര്ഗനിവാസിനാമ് । । ൫ സുസ്നാതചൈലതശ്ചൈവ യുവയോരതിരിച്യതേ । ലേഖാദ്യാനാമപീശാനാം ക്ഷയാതിശയവര്ജിതഃ । । ൬ തപഃപ്രഭാവോ ദാനം വാ ഹോമോ വാ കര്മസംജ്ഞിതഃ । യുവയോര്യത്സമാചക്ഷ്വ തത്സര്വം വരവര്ണിനി । । യേന മേ വിക്രമേ ബുദ്ധിര്മനുജാ യേന സങ്ഗതാഃ । । ൭ കൌശല്യോവാച യജ്ഞോ യജ്ഞേശ്വരോ ഭാനുരാവാഭ്യാം ജാതു തോഷിതഃ । സ്വര്ഗപ്രാപ്തിരിയം തസ്യ കര്മണഃ ഫലമുത്തമമ് । । ൮ സുരൂപതാ തതഃ പ്രീതിഃ പശ്യതാം ചാരുവേഷിതാ । യത്പൃച്ഛസി മഹാഭാഗേ തദപ്യേഷാം വദാമി തേ । । ൯ തീര്ഥോദകൈസ്തഥാ ഗന്ധൈഃ സ്നാപിതോ യദ്ദിവാകരഃ । തേന കാന്തിരിയം നിത്യം ദേവാംസ്ത്രിഭുവനേശ്വരാന് । । 1.115.൧൦ മനഃപ്രസാദഃ സൌമ്യത്വം ശരീരേ യേ ച നിര്വൃതാഃ । യത്പ്രിയത്വം ച സര്വം സ്യാത്തദ്ഘൃതസ്നപനാത്ഫലമ് । । ൧൧ യാന്യഭീഷ്ടാനി വാസാംസി യച്ചാഭീഷ്ടവിഭൂഷണമ് । രത്നാനി യാന്യഭീഷ്ടാനി യത്പ്രിയം ചാനുലേപനമ് । । ൧൨ യേ ധൃതാ യാനി മാല്യാനി ദയിതാന്യഭവന്സദാ । മമ ഭര്തുസ്തദൈവാസ്യ തദാ രാജ്യം പ്രശാസതഃ । । ൧൩ താനി സര്വാണി സര്വജ്ഞ സര്വപാതരി ഭാനുനി । ദത്താനി തം സമുത്ഥോഽയം ഗന്ധധൂപാത്മകോ ഗുണഃ । । ൧൪ ആഹാരാ ദയിതാ യേ ച പവിത്രാശ്ച നിവേദിതാഃ । ത്രിലോകകര്തുഃ സവിതുസ്തൃപ്തിസ്തദ്ഗുണസമ്ഭവാ । । ൧൫ സ്വര്ഗകാമേന മേ ഭര്ത്രാ മയാ ച ശുഭദര്ശനേ । കൃതമേതത്കൃതേനാഭൂദാവയോര്ഭവസംക്ഷയഃ । । ൧൬ യേ ത്വകാമാ നരാഃ സമ്യക്തത്കുര്വന്തി ച ശോഭനേ । തേഷാം ദദാതി വിശ്വേശോ ഭഗവാന്മുക്തിമീശ്വരഃ । । ൧൭ ബ്രഹ്മോവാച ഏവമഭ്യര്ച്യ മാര്തണ്ഡമര്കം ദേവേശ്വരം ഗുരുമ് । പ്രാപ്തോഽസ്മ്യഭിമതാന്കാമാന്കൃഷ്ണാഹം ശാശ്വതീഃ സമാഃ । । ൧൮ ചന്ദനാഗുരുകര്പൂരകുങ്കുമോശീരപദ്മകൈഃ । അനുലിപ്തോ നരൈര്ഭക്ത്യാ ദദാതി൧ സാഗരോദ്ഭവാമ് । । ൧൯ കാലേയകം തുരുഷ്കം ച രക്തചന്ദനമേവ ച । യാന്യാത്മനി സദേഷ്ടാനി താനി ശസ്യാന്യപാകുരു । । 1.115.൨൦ ഗന്ധാശ്ചാപി ശുഭാ യേ ച ധൂപാ യേ വിജയോദയാഃ । ദിവാകരസ്യ ധര്മജ്ഞ നിവേദ്യാസ്സര്വദാച്യുത । । ൨൧ ന ദദ്യാത്സല്ലകീക്ഷാരം നോ മുഖേന ച സംഹൃതമ് । ദദ്യാദര്കായ ധര്മജ്ഞ ധൂപമാരാധനോദ്യതഃ । । ൨൨ മാലതീ മല്ലികാ ചൈവ യൂഥികാ ചാതിമുക്തികഃ । പാടലാഃ കരവീരശ്ച ജപാ സേവന്തിരേവ ച । । ൨൩ കുങ്കുമസ്തഗരശ്ചൈവ കര്ണികാരഃ സകേശരഃ । ചമ്പകഃ കേതക കുന്ദോ ബാണബര്ബരമാലികാ । । ൨൪ അശോകസ്തിലകോ ലോധ്രസ്തഥാ ചൈവാടരൂഷകഃ । ശതപത്രാണി ധന്യാനി ബകാഹ്വാനീ വിശേഷതഃ । । ൨൫ അഗസ്തിം കിംശുകം തദ്വത്പൂജാര്ഥം ഭാസ്കരസ്യ തു । അമീ പുഷ്പപ്രകാരാസ്തു ശസ്താ ഭാസ്കരപൂജനേ । । ൨൬ ബില്വപത്രം ശമീപത്രം പത്രം വാ ഭൃങ്ഗരസ്യ ച । തമാലപത്രം ച ഹരേ സദൈവ ഭഗവത്പ്രിയമ് । । ൨൭ തുലസീ കാലതുലസീ തഥാ രക്തം ച ചന്ദനമ് । കേതകീ പത്രപുഷ്പം തു സദ്യസ്തുഷ്ടികരം രവേഃ । । ൨൮ പദ്മോത്പലസമുത്ഥാനി രക്തം നീലോത്പലം തഥാ । സിതോത്പലം തു ഭാനോസ്തു ദയിതാനി സദാച്യുത । । ൨൯ കൃഷ്ണലോകന്മത്തകം കാന്തം തഥൈവ ഗിരിമല്ലികാ । ന കര്ണികാരികാപുഷ്പം ഭാസ്കരായ നിവേദയേത് । । 1.115.൩൦ കുടജം ശാല്മലീപുഷ്പം തഥാന്യദ്ഗന്ധവര്ജിതമ് । നിവേദിതം ഭയം രോഗം നിഃസ്വതാം ച പ്രയച്ഛതി । । ൩൧ യേഷാം ന പ്രതിഷേധോഽസ്തി ഗന്ധവര്ണാന്വിതാനി ച । താനി പുഷ്പാണി ദേയാനി മാനവേ ലോകഭാനവേ । । ൩൨ സുഗന്ധൈശ്ച മുരാമാംസീകര്പൂരാഗരുചന്ദനൈഃ । തഥാന്യൈശ്ച ശുഭൈര്ദ്രവ്യൈരര്ചയേദ്വനമാലിനമ് । । ൩൩ ദുകൂലപട്ടകൌശേയവാര്ക്ഷകാര്പാസകാദിഭിഃ । വാസോഭിഃ പൂജയേദ്ഭാനും യാനി ചാത്മപ്രിയാണി തു । । ൩൪ ഭക്ഷ്യാണി യാന്യഭീഷ്ടാനി ഭോജ്യാന്യഭിമതാനി ച । ഫലം ച വല്ലഭം യത്സ്യാത്തത്തേ ദേയം ദിവാകരേ । । ൩൫ സുവര്ണമണിമുക്താനി രജതം ച തഥാച്യുത । ദക്ഷിണാ വിവിധാ ചേഹ യച്ചാന്യദപി വല്ലഭമ് । । ൩൬ ആത്മാനം ഭാസ്കരം മത്വാ യജ്ഞം തസ്മൈ നിവേദയേത് । തത്തദവ്യക്തരൂപായ ഭാസ്കരായ നിവേദയേത് । । ൩൭ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ ആദിത്യമാഹാത്മ്യേ സൂര്യപൂജാവിധിവര്ണനം നാമ പഞ്ചദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: മഹാത്മാക്കൾ ഭാസ്കരന്റെ മഹത്വം സംബന്ധിച്ച ഗൗതമിയും കൗശല്യയും നടത്തിയ സംവാദം സ്തുതിക്കുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ദൈവാലയത്തിൽ ഭർത്താവിനൊപ്പം കൗശല്യയെ കണ്ടപ്പോൾ, ഗൗതമിയുടെ ഭാര്യയായ ബ്രാഹ്മണിയും അത്ഭുതപ്പെട്ട് ചോദിച്ചു. ഗൗതമി പറഞ്ഞു: കൗശല്യേ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് ദേവന്മാരും അവരുടെ ഭാര്യമാരും സിദ്ധന്മാരും സിദ്ധസ്ത്രികളും ഉണ്ട്. പക്ഷേ, അവർക്കു നിന്റെതുപോലെയും ഭർത്താവിന്റെതുപോലെയും സുഗന്ധമോ ഭംഗിയോ വസ്ത്രസൗന്ദര്യമോ ഇല്ല. അവരുടെ ആഭരണങ്ങൾ പോലും നിന്റെതുപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നില്ല. നിങ്ങൾ ഇരുവരുടെയും വസ്ത്രങ്ങൾ അതിവിശിഷ്ടമാണ്. നിങ്ങൾക്ക് ഈ മഹത്വം ലഭിച്ചത് എങ്ങനെയാണെന്ന് ദയവായി പറയൂ. കൗശല്യ പറഞ്ഞു: ഞാനും ഭർത്താവും ഭാനുവിനെ യജ്ഞങ്ങളിലൂടെ സന്തോഷിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടു. അതിനാൽ സ്വർഗ്ഗലാഭവും സൗന്ദര്യവും പ്രിയത്വവും ലഭിച്ചു. തീർത്ഥജലത്താൽ, സുഗന്ധങ്ങളാൽ, ഭാനുവിനെ സ്നാനമഴിപ്പിച്ചതിനാൽ ഈ സൗന്ദര്യവും കാന്തിയും ലഭിച്ചു. മനസ്സിന്റെ ശാന്തിയും, സൗമ്യതയും, ശരീരാരോഗ്യവും, പ്രിയത്വവും എല്ലാം വെണ്ണകൊണ്ടുള്ള സ്നാനഫലമാണ്. ഇഷ്ടമായ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും, രത്നങ്ങളും, സുഗന്ധങ്ങളും, പൂക്കളും, ഭക്ഷണങ്ങളും ഭാനുവിന് അർപ്പിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ അനുഗ്രഹമായി. ഞാനും ഭർത്താവും ഭാനുവിനെ ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിച്ചതിനാൽ ഭവബന്ധനം അവസാനിച്ചു. ഭാനുവിനെ ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിക്കുന്നവരെ ഭഗവാൻ മോക്ഷം നൽകുന്നു. ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഭാനുവിനെ ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിച്ചാൽ, ഞാൻ എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ എല്ലാം നേടിയിട്ടുണ്ട്. ചന്ദനം, അഗുരു, കർപ്പൂരം, കുങ്കുമം, ഉശീരം, പദ്മം എന്നിവ കൊണ്ട് ഭക്തിപൂർവ്വം അർപ്പിച്ചാൽ, സമുദ്രത്തിൽ നിന്നുള്ള എല്ലാ വസ്തുക്കളും ലഭിക്കും. കാളേയകം, തുരുഷ്കം, ചുവന്ന ചന്ദനം എന്നിവയും ഇഷ്ടമുള്ളവയും അർപ്പിക്കാം. നല്ല സുഗന്ധങ്ങൾ, വിജയപ്രദമായ ധൂപങ്ങൾ എല്ലാം ഭാനുവിന് അർപ്പിക്കാം. സല്ലകി, ക്ഷാരം, വായിൽ വെച്ചത് എന്നിവ അർപ്പിക്കരുത്. മാലതി, മല്ലിക, യൂതിക, അതിമുക്തിക, പാടല, കരവീര, ജപ, സേവന്തി, കുങ്കുമം, തഗരം, കർണികാരം, ചമ്പകം, കേതകം, കുഞ്ഞ്, ബാണബർബരമാലിക, അശോകം, തിലകം, ലോധ്രം, അടരുഷം, ശതപത്രം, ബകാഹ്വാനി, അഗസ്തി, കിംശുകം എന്നിവ ഭാനുവിന്റെ പൂജയ്ക്ക് ഉത്തമം. ബില്വപത്രം, ശമീപത്രം, ഭൃംഗരസപത്രം, തമാലപത്രം, തുളസി, കാളതുളസി, ചുവന്ന ചന്ദനം, കേതകിപത്രം, കേതകിപൂവ് എന്നിവ ഭാനുവിന് പ്രിയം. പദ്മം, ഉത്പലം, ചുവന്ന ഉത്പലം, നീല ഉത്പലം, വെള്ള ഉത്പലം എന്നിവയും പ്രിയം. കൃഷ്ണലോകത്തിൽ നിന്നുള്ള മത്തകം, കാന്തം, ഗിരിമല്ലിക എന്നിവയും, കർണികാരിപൂവ് അർപ്പിക്കരുത്. കുട്ടജം, ശാൽമലി പൂവ്, സുഗന്ധം ഇല്ലാത്ത മറ്റ് പൂക്കൾ അർപ്പിച്ചാൽ ഭയം, രോഗം, ദാരിദ്ര്യം വരും. നല്ല സുഗന്ധവും വർണവും ഉള്ള പൂക്കൾ ഭാനുവിന് അർപ്പിക്കാം. സുഗന്ധമുള്ള മുരാമാംസി, കർപ്പൂരം, അഗുരു, ചന്ദനം മുതലായവ കൊണ്ട് ഭാനുവിനെ പൂജിക്കാം. ദുകൂല, പട്ടു, കോശ, വസ്ത്രം, വർക്ക, കർപ്പാസം മുതലായ ഇഷ്ടവസ്ത്രങ്ങൾ അർപ്പിക്കാം. ഇഷ്ടഭക്ഷ്യങ്ങൾ, ഇഷ്ടഫലങ്ങൾ, സ്വർണം, രത്നം, മുത്ത്, വെള്ളി, ദക്ഷിണ എന്നിവയും ഭാനുവിന് അർപ്പിക്കാം. ഭാനുവിനെ യജ്ഞം പോലെ കരുതി, അവനു മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച് അർപ്പിക്കണം.
രവിപൂജാവിധിവര്ണനമ് ബ്രഹ്മോവാച കൃഷ്ണ രാജാ മഹാനാസീദ്യയാതികുലസമ്ഭവഃ । സത്രാജിദിതി വിഖ്യാതശ്ചക്രവര്തീ മഹാബലഃ । । ൧ പ്രഭാവൈസ്തേജസാ കാന്ത്യാ ക്ഷാന്ത്യാ ബലസമന്വിതഃ । ധൈര്യഗമ്ഭീര്യസമ്പന്നോ വദാന്യോ യശസാന്വിതഃ । । ൨ ബുദ്ധ്യാ വിക്രമദക്ഷശ്ച സമ്പന്നോ ബ്രാഹ്മണായതഃ । കൃതീ കവിസ്തഥാ ശൂരഃ ഷട്പദാഖ്യൈര്ന നിര്ജിതഃ । । ൩ സദാ പഞ്ചസു രക്തശ്ച വസുമദ്ഭിര്ന നിര്ജിതഃ । രുദ്രതാ വസുഭിര്ജാതൈഃ സത്ത്വശ്രദ്ധാസമന്വിതഃ । । ൪ അമ്ബുജസ്യാണ്ഡജസ്യേവ ആത്രേയസ്യ തഥാച്യുത । അമ്ബുജായാസ്തഥാ കൃഷ്ണ വാര്യപാത്രം സ വൈ വിഭോ । । ൫ ഗാങ്ഗേയേന ബലേ തുല്യഃ പൌലസ്ത്യാര്ചാശ്രമോ യഥാ । ഗാങ്ഗേയസ്യ തഥാ കൃഷ്ണ ധിഷണസ്യ ഹരേര്യഥാ । । ൬ കാമ്യശ്ച ദ്വിജഭക്തസ്തു തഥാ വാല്മീകിവത്സദാ । വ്യാസസ്യ ദേവശാര്ദൂല ജാമദഗ്ന്യസ്യ വാ വിഭോഃ । । ൭ ഏഷാം നൈകൈര്ഗുണൈര്യുക്തഃ സ രാജാ ക്ഷ്മാതലേ വിഭോ । ശശാസ സ മഹാബാഹുഃ സപ്തദ്വീപാം വസുന്ധരാമ് । । ൮ യസ്മിന്ഗാഥാം പ്രഗായന്തി യേ പുരാണവിദോ ജനാഃ । സത്രാജിതേ മഹാബാഹൌ കൃഷ്ണ ധാത്രീം സമാശ്രിതേ । । ൯ യാവത്സൂര്യ ഉദേതി സ്മ യാവച്ച പ്രതിതിഷ്ഠതി । സത്രാജിതം തു തത്സര്വം ക്ഷേത്രമിത്യമിധീയതേ । । 1.116.൧൦ സ സര്വരത്നസംയുക്താം സപ്തദ്വീപവതീം മഹീമ് । ശശാസ ധര്മേണ പുരാ ചക്രവര്തീ മഹാബലഃ । । ൧൧ നാന്യായകൃന്ന ചാശക്തോ വദാന്യോ ബലവത്തരഃ । തസ്യാഭൂത്പുരുഷാ രാജ്ഞഃ സമ്യഗ്ധര്മാനുശാസിനഃ । । ൧൨ ചത്വാരഃ സചിവാസ്തസ്യ രാജ്ഞഃ സത്രാജിതസ്യ തു । ബഭൂവുരപ്രതിഹതാഃ സദാ വാതി ബലസ്യ വൈ । । ൧൩ തസ്യ ഭക്തിരതീവാസീന്നിസര്ഗാദേവ ഭൂപതേഃ । ദിവാകരേ ജഗദ്ഭാനൌ രക്തചന്ദനമാലിനി । । ൧൪ തസ്യോര്ധ്വമഹിമാനം ച വിലോക്യ പൃഥിവീപതേഃ । ന കേവലം ജനസ്യാപി ഹ്യഭവത്തസ്യ വിസ്മയഃ । । ൧൫ സഞ്ചിന്തയാമാസ നൃപഃ സമൃദ്ധ്യാ വിസ്മിതസ്തഥാ । കഥം സ്യാത് സമ്പദേഷാ മേ പുനരപ്യന്യജന്മനി । । ൧൬ ഏവം സ ബഹുശോ രാജാ തദാ കൃഷ്ണ മഹായശാഃ । ചിന്തയന്നപി തന്മൂലം നാസദന്നിശ്ചയാന്വിതഃ । । ൧൭ യദാ ന നിശ്ചയം രാജാ സ യയൌ ഭാര്ഗവീപ്രിയഃ । തദാ പപ്രച്ഛ ധര്മജ്ഞാന്സ വിപ്രാന്സമുപാഗതാന് । । ൧൮ സര്വാശ്ച സസുഖാന്വീര വിവിക്താന്തഃ പുരസ്ഥിതഃ । പ്രണിപത്യ മഹാബാഹുര്ഗ്രഹീതും ശാസനക്രിയാഃ । । ൧൯ വിശ്വാസാനുഗ്രഹാ ബുദ്ധിര്ഭവതാം മയി സത്തമാഃ । തദഹം പ്രഷ്ടുമിച്ഛാമി കിഞ്ചിത്തദ്വക്തുമര്ഹഥ । । 1.116.൨൦ സദ്വിദ്യാഖിലവിജ്ഞാനസമ്യഗ്ധൌതാന്തരാത്മഭിഃ । ഭവദ്ഭിര്യദ്യനുഗ്രാഹ്യഃ സ്യാമഹം വേദവിത്തമാഃ । । ൨൧ തദ്യഥാവന്മയാ പൃഷ്ടാ ഭവന്തോ മത്പ്രസാദിനഃ । വക്തുമര്ഹഥ വിദ്വാംസഃ സര്വസ്യൈവോപകാരിണഃ । । ൨൨ ബ്രഹ്മോവാച യസ്തേ മനസി സന്ദേഹസ്തം പൃച്ഛാദ്യ മഹീപതേ । വദിഷ്യാമോ യഥാന്യായം യത്തേ൧ മനസി വര്ത്തതേ । । ൨൩ വയം ഹി നൃപശാര്ദൂല ഭവതാ പാരിതോഷിതാഃ । സമ്യക്പ്രജാം പാലയിത്രാ ദദതാ ഭോജനം സദാ । । ൨൪ സന്തുഷ്ടോ ബ്രാഹ്മണോഽശ്നീയാച്ഛിംദ്യാദ്വാ ധര്മസംശയമ് । ഹിതം ചോപദിശേദ്വര്ത്മ അഹിതാദ്വാ നിവര്തയേത് । । ൨൫ വിവക്ഷുമഥ ഭൂപാലം ഭാര്യാ തസ്യൈവ ധീമതഃ । പ്രണിപാതേന ചാഹേദം വിനയാത്പ്രണയാന്വിതമ് । । ൨൬ ന സ്ത്രീണാമവനീപാല വക്തുമീദൃഗിഹേഷ്യതേ । തഥാപി ഭൂപതേ വക്ഷ്യേ സമ്പദീദൃക്സുദുര്ലഭാ । । ൨൭ ഭൂയോഽപി സംശയാന്പ്രഷ്ടുമലമീശോ ഭവാനൃഷീന് । നന്വഹം പുരഷവ്യാഘ്ര സദാന്തഃ പുരചാരിണീ । । ൨൮ തത്പ്രസാദം യദി ഭവാന്കരോതി മമ പാര്ഥിവ । തന്മദീയമൃഷീന്പ്രഷ്ടും സന്ദേഹം പാര്ഥിവാര്ഹസി । । ൨൯ സത്രാജിത ഉവാച ബ്രൂഹി സുഭ്രൂര്മതം യത്തേ പ്രഷ്ടവ്യാ യന്മയാ ദ്വിജാഃ । ഭൂയോഽഹമാത്മസന്ദേഹം പ്രക്ഷ്യാമ്യേതദ്ദ്വിജോത്തമാന് । । 1.116.൩൦ വിമലവത്യുവാച ശ്രൂയന്തേ പൃഥിവീപാല നൃപാ യേ തു ചിരന്തനാഃ । യേഷാം ച സമ്പദ്ഭൂപാല യഥാ തേഽദ്യ കിലാഭവത് । । ൩൧ തദീദൃക്സമ്പദോ ധാമ തവാശേഷം ക്ഷിതീശ്വര । യേന കര്മവിപാകേന തദ്വദന്തു മഹര്ഷയഃ । । ൩൨ അഹം ച ഭവതോ ഭാര്യാ സര്വസീമന്തിനീവരാ । അതീവ കര്മണാ യേന തദ്വിജ്ഞാനേ കുതൂഹലമ് । । ൩൩ തഥാ സമ്പത്സമൃദ്ധത്വമന്യേഷ്വപി ഹി വിദ്യതേ । നിരസ്താതിശയത്വേന നൂനം നാല്പേന കര്മണാ । । ൩൪ തദന്യജന്മചരിതം നരനാഥ നിജം ഭവാന് । മുനീന്പൃച്ഛ ത്വയാ ചാഹം യന്മയാ ച പുരാ കൃതമ് । । ൩൫ ബ്രഹ്മോവാച സ തഥോക്തസ്തയാ രാജാ പത്ന്യാ വിസ്മിതമാനസഃ । മുനീനാം പുരതോ മായാം പ്രശംസന്വാക്യമബ്രവീത് । । ൩൬ സാധു ദേവി മതം യന്മേ ത്വയാ യദിദമീരിതമ് । സത്യം മുനിവചഃ പുംസാം സ്യാദ്ധ വൈ ഗൃഹിണീ തഥാ । । ൩൭ സോഽഹമേതന്മഹാഭാഗേ പൃച്ഛാമ്യേതാന്മഹാമുനീന് । തേഷാമവിദിതം കിഞ്ചിത്ത്രിഷു ലോകേഷു ന വിദ്യതേ । । ൩൮ ഏവമുക്ത്വാ പ്രിയാം രാജാ പ്രണിപത്യ ച താനൃഷീന് । യഥാവദേതദഖിലം പപ്രച്ഛ ധരണീധരഃ । । ൩൯ രാജോവാച ഭഗവന്തോ മമാശേഷം പ്രസാദാവൃതചേതസഃ । കഥയന്തു യഥാവൃത്തം യന്മയാ സുകൃതം കൃതമ് । ।1.116.൪ ൦ കോഽഹമാസം പുരാ വിപ്രാഃ കിംസ്വിത്കര്മ മയാ കൃതമ് । കിം വാനയാ തു ചാര്വംഗ്യാ മമ പത്ന്യാ കൃതം ദ്വിജാഃ । ।൪ ൧ യേനാവയോരിയം ലക്ഷ്മീര്മര്ത്യലോകേ സുദുര്ലഭാ । ചത്വാരശ്ചാപ്രതിഹതാ അമാത്യാ മമ ഗച്ഛതഃ । ।൪ ൨ അശേഷാ ഭൂഭൃതോ വശ്യാ ധനസ്യാന്തോ ന വിദ്യതേ । ബലം ചൈവാപ്രതിഹതം ശരീരാരോഗ്യമേവ ച । ।൪ ൩ പ്രതിഭാതി ച മേ കാന്ത്യാ ഭാര്യായാമഖിലം ജഗത് । മമാപി വപുഷസ്തേജോ ന കശ്ചിത്സഹതേ ദ്വിജാഃ ।൪൪ സോഽഹമിച്ഛാമി തജ്ജ്ഞാതും തഥൈവേയമനിന്ദിതാ । നിജാനുഷ്ഠാനമഖിലം യസ്യാശേഷമിദം ഫലമ് । ।൪൫ ബ്രഹ്മോവാച ഇതി പൃഷ്ടാ നരേന്ദ്രേണ സമസ്താസ്തേ തപോധനാഃ । പരാവസുമഥോചുസ്തേ കഥ്യതാമസ്യ ഭൂഭൃതഃ । । ൪൬ ചോദിതഃ സോഽപി ധര്മജ്ഞൈര്മഹാശൂരാ മഹാമതിഃ । യോഗമാസ്ഥായ സുചിരം യഥാവദ്യതമാനസഃ । । ൪൭ ജ്ഞാതവാന്നൃപതേസ്തസ്യ പൂര്വദേഹവിചേഷ്ടിതമ് । സ തമാഹ മുനിര്ഭൂപം വിജ്ഞാനേച്ഛം മഹാമതിമ് । । ൪൮ സത്രാജിതം മഹാത്മാനം ജിതശത്രും മനസ്വിനമ് । സപത്നീകം മഹാബുദ്ധിം ബ്രാഹ്മണാന്സത്യവാദിനഃ । । ൪൯ പരാവസുരുവാച ശൃണു ഭൂപാല സകലം യസ്യേദം കര്മണഃ ഫലമ് । തവ രാജ്യാദികം സുഭ്രൂര്യേയം ചാസീന്മഹീപതേ । । 1.116.൫൦ ത്വമാസീഃ ശൂദ്രജാതീയഃ പരഹിംസാപരായണഃ । കുഷ്ഠാര്തോ ദണ്ഡപാരുഷ്യേ നിഃസ്നേഹഃ സര്വജന്തുഷു । । ൫൧ ദ്വയം ച ഭവതോ ഭാര്യാ പൂര്വമപ്യായതേക്ഷണാ । നിത്യം ബഭൂവ ത്വച്ചിത്താ ഭവച്ഛുശ്രൂഷണേ രതാ । । ൫൨ പതിവ്രതാ മഹാഭാഗാ ഭര്ത്സ്യമാനാപി നിഷ്ഠുരമ് । ത്വദ്വാക്യേഷു ച സര്വേഷു വീര കര്മസു ചോദ്യതാ । ൫൩ നൈശ്വര്യാദസഹായസ്യ ത്യജ്യമാനസ്യ ബന്ധുഭിഃ । ക്ഷയം ജഗാമ യോര്ഥോഽഭൂത്സഞ്ചിതഃ പ്രപിതാമഹൈഃ । । ൫൪ തസ്മിന്ക്ഷീണേ കൃഷിപരസ്ത്വമാസീഃ പൃഥിവീപതേ । സാപി കര്മവിപാകേന കൃഷിര്വിഫലതാം ഗതാ । । ൫൫ തതോ നിഃസ്വം പരിക്ഷീണം പരേഷാം ഭൃത്യതാം ഗതമ് । തത്യാജ സാധ്വീ നേയം ത്വാം ത്യജ്യമാനാപി പാര്ഥിവ । । ൫൬ അനയാ തു സമം സാധ്വ്യാ ഭാനോരാവസഥേ ത്വയാ । കൃതം ശുശ്രൂഷണം വൃത്ത്യാ ഭക്ത്യാ സമ്മാര്ജനാദികമ് । । ൫൭ നിഃസ്നേഹഃ സര്വകാമേഭ്യസ്തന്മയസ്ത്വം തദര്പണഃ । അഹന്യഹനി വിസ്രമ്ഭാത്തസ്മിന്നാവസഥേ രവേഃ । । ൫൮ കാന്യകുബ്ജപുരേ വീര മഹാശുശ്രൂഷിതം ത്വയാ । ദിവാകരാലയേ നിത്യം കൃതം തന്മാര്ജനം ത്വയാ । । ൫൯ തഥൈവാഭ്യുക്ഷണം ഭൂപ നിത്യം ചൈവാനുലേപനമ് । പത്ന്യാനയാ നൃപ തഥാ യുഷ്മച്ചിത്താനുവൃത്തയാ । । 1.116.൬൦ കാരിതം ശ്രവണം പുണ്യമിതിഹാസപുരാണയോഃ । ദത്ത്വാങ്ഗുലീയകം രാജന്പിതൃദത്തം തു വാചകേ । । ൬൧ അഹന്യഹനി യത്കര്മ യുവയോര്നൃപകുര്വതോഃ । തത്രൈവ തന്മയത്വേന പാപഹാനിരജായത । । ൬൨ ഭാനോഃ കാര്യം മയാ കാര്യം പരം ശുശ്രൂഷണം തഥാ । നാപ്രഭാതം പ്രഭാതം വാ ചിന്തേയമഭവന്നിശി । । ൬൩ ഏവമായതനം രമ്യമിത്യേവം ച സുഖാവഹമ് । സൂര്യവച്ചൈവമേതത്സ്യാദിത്യാസീത്തേ മനസ്തദാ । । ൬൪ യോഗിനാം സുഖദം കര്മ തഥൈവ സുഖമിത്യപി । ഭവച്ചിത്തമഭൂത്തത്ര യോഗകര്മണ്യഹര്നിശമ് । । ൬൫ ഏവം തന്മനസസ്തത്ര കൃതോദ്യോഗസ്യ പാര്ഥിവ । ഭൂതാനുമാനിനഃ സമ്യഗ്യഥോക്താധികകാരിണഃ । । ൬൬ സ്മരതോ ഗോപതിം നിത്യം ചിത്തേനാപി ദൃഢാത്മനഃ । നിഃശേഷമുപശാംതം തേ പാപം സൂര്യനിഷേവണാത് । । ൬൭ തതോഽധികം പുരസ്തസ്മാദഗാരസ്യാനുലേപനമ് । സംമാര്ജനം ച ബഹുശഃ സപത്നീകേന യത്കൃതമ് । । ൬൮ കേവലം ധര്മമാശ്രിത്യ ത്യക്ത്വാ വൃത്തിമശേഷതഃ । അനയാ ശ്രവണം പുണ്യം കാരിതം വാചകാത്സദാ । ൬൯ നാനാധാതുവികാരൈസ്തു ഗോമയേന മൃദാ തഥാ । ഉപലേപനം കൃതം ഭക്ത്യാ ത്വയാ പൂര്വം സുരാലയേ । । 1.116.൭൦ അഥാജഗാമ വൈ തത്ര കുവലാശ്വോ മഹീപതിഃ । മഹാസൈന്യപരീവാരഃ പ്രഭൂതഗജവാഹനഃ । । ൭൧ സര്വസമ്പദുപേതം തം സര്വാഭരണഭൂഷിതമ് । വൃതം ഭാര്യാസഹസ്രേണ ദൃഷ്ട്വാ സംക്രന്ദനോദ്ബലമ് । । സ്പൃഹാ കൃതാ ത്വയാ തത്ര ചാരുമൌലിനി പാര്ഥിവേ । । ൭൨ സര്വകാമപ്രദം കര്മ ക്രിയതേ ഭാസ്കാരാശ്രിതമ് । തേനൈതദഖിലം രാജ്യമശേഷം ചാപ്തവാന്മഹീമ് । । ൭൩ തേജശ്ചൈവാധികം യത്തേ തഥൈവ ശൃണു പാര്ഥിവ । യോഗപ്രഭാവതോ ലബ്ധം കഥയാമ്യഖിലം തവ । । ൭൪ തത്രൈവാവസഥേ ദീപഃ പ്രശാന്തഃ സ്നേഹസംക്ഷയാത് । നിജഭോജനതൈലേന പുനഃ പ്രജ്വലിതസ്ത്വയാ । । ൭൫ അന്യാ ചോത്തരീയേണ വീര വര്ത്യോപബൃംഹിതഃ । തവ പത്ന്യാ സ്വയം ജ്വാല്യ കാന്തിരസ്യാസ്തതോഽധികാ । । ൭൬ തവാപ്യഖിലഭൂപാലമനഃ ക്ഷോഭകരം പുനഃ । തേജോ നരേന്ദ്ര ഏതസ്മാത്കിമുതാരാധ്യ ഭാസ്കരമ് । । ൭൭ ഏവം നരേന്ദ്രഃ ശൂദ്രത്വാദ്ഭാനുകര്മപരായണഃ । തന്മയത്വേന സമ്പ്രാപ്തോ മഹിമാനമനുത്തമമ് । । ൭൮ കിം പുനര്യോ നരോ ഭക്ത്യാ നിത്യം ശുശ്രൂഷണാവൃതഃ । കരോതി സതതം പൂജാം നിഷ്കാമോ നാന്യമാനസഃ । । ൭൯ സര്വാമൃദ്ധിമിമാം ലബ്ധ്വാ സര്വലോകമഹേശ്വരഃ । പൂജയിത്വാര്കമീശേശം തമാരാധ്യ ന സീദതി । । 1.116.൮൦ പുഷ്പൈ ധൂപൈസ്തഥാ വാന്യൈര്ദീപൈര്വസ്ത്രാനുലേപനൈഃ । ആരാധയാര്കം തദ്വേശ്മ സദാ സമ്മാര്ജനാദിനാ । । ൮൧ യദ്യദിഷ്ടതമം കിഞ്ചിദ്യദ്യന്യത്തു ദുര്ലഭമ് । തദ്ദത്വാ ച ജഗദ്ധാത്രേ ഭാസ്കരായ ന സീദതി । । ൮൨ സുഗന്ധാഗുരുകര്പൂരചന്ദനാഗുരുകുംകുമൈഃ । വാസോഭിര്വിവിധൈര്ധൂപൈഃ പുഷ്പൈഃ സ്രക്ചാമരധ്വജൈഃ । । ൮൩ അന്യോപഹാരൈര്വിവിധൈഃ കൃതക്ഷീരാഭിഷേചനൈഃ । ഗീതവാദിത്രനൃത്യാദ്യൈസ്തോഷയസ്വാര്കമാദരാത് । । ൮൪ പുണ്യരാത്രിഷു മാര്തണ്ഡം നൃത്യഗീതൈരഥോജ്ജ്വലമ് । ഭൂപ ജാഗരണൈര്ഭക്ത്യാ ഹോമഃ കാര്യഃ സദാ ശുചിഃ । । ൮൫ ഇതിഹാസപുരാണാനാം ശ്രവണേന .വിശേഷതഃ । തഥാ വേദസ്വനൈഃ പുണ്യൈര്ഋക്സാമയജുഭിര്നൃപ । । ൮൬ ഏവം സന്തോഷ്യതേ ഭക്ത്യാ ഭഗവാന്ഭവഭങ്ഗകൃത് । ഭൂയോ വൈവസ്വതോ ഭൂത്വാ ഭവഹൃദ്ഭാസ്കരോ നരൈഃ ।। ൮൭ തോഷിതോ ഭഗവാന്ഭാനുര്ദദാത്യഭിമതം ഫലമ് । ദൈവകര്മസമര്ഥാനാം പ്രാണിനാം സ്മൃതിസമ്ഭവൈഃ । । ൮൮ തോഷിതോ ഭഗവാന്കാമാന്പ്രയച്ഛതി ദിവാകരഃ । നൈഷ വൃത്തൈര്ന രത്നൌഘൈഃ പുഷ്പൈര്ധൂപാനുലേപനൈഃ । । സദ്ഭാവേനൈവ മാര്തണ്ഡസ്തോഷമായാതി സംസ്മൃതഃ । । ൮൯ ത്വയൈകാഗ്രമനസ്കേന ഗൃഹസമ്മാര്ജനാദികമ് । കൃത്വാല്പമീദൃശം പ്രാപ്തം രാജ്യമന്യേന ദുര്ലഭമ് । । 1.116.൯൦ അനയാ ശ്രവണം പുണ്യം കാരയിത്വാ ഗൃഹേ രവേഃ । ഈദൃക്പ്രാപ്താ സമ്പദിയം പൂജാം കൃത്വാ തു വാചകേ । । ൯൧ പ്രാപ്തോപകരണൈര്യസ്തമേകാഗ്രമതിരണ്ഡജമ് । സന്തോഷയതി നേന്ദ്രോഽപി ഭവതാ വൈ സമഃ ക്വചിത് । । ൯൨ തസ്മാത്ത്വമനയാ ദേവ്യാ സഹാത്യന്തവിനീതയാ । ഭാസ്കരാരാധനേ യത്നം കുരു ധര്മഭൃതാം വര । । ൯൩ ബ്രഹ്മോവാച ഏതന്മുനേര്വചോ വീര നിശമ്യ സ നരാധിപഃ । ഭാര്യാസഹായഃ സ തദാ സംപ്രഹൃഷ്ടതനൂരുഹഃ । । ൯൪ കൃതകാര്യമിവാത്മാനം മന്യമാനസ്തദാഭവത് । ഉവാച പ്രണതോ ഭൂത്വാ രാജാ സത്രാജിതോഽച്യുത । । ൯൫ സത്രാജിത ഉവാച യഥാമരത്വം സമ്പ്രാപ്യ യഥാ വായുര്ബലം പരമ് । പരം നിര്വാണമാപ്നോതി തഥാഹം വചസാ തവ । । ൯൬ കൃതകൃത്യഃ സുഖാസീനോ നിര്വൃതിം പരമാം ഗതഃ । അജ്ഞാനതമസാച്ഛന്നേ യത്പ്രദീപസ്ത്വയാ ധൃതഃ । । ൯൭ അഹമേഷാ ച തന്വങ്ഗീ വിഭൂതിഭ്രംശഭീരുകഃ । ദ്രവ്യമാപാദിതം ബ്രഹ്മന്നിഹാദ്യ വചസാ തവ । । ൯൮ സമ്പദഃ കഥിതം ബീജമാവയോര്ഭവതാ മുനേ । ത്വദ്വക്ത്രാദുദ്യതാ വാചോ വിജ്ഞാതാ ഹി ദ്വിജോത്തമ । । ൯൯ ന രത്നൈര്ന ച വിത്തൌഘൈര്ന ച പുഷ്പാനുലേപനൈഃ । ആരാധ്യശ്ച ജഗന്നാഥോ ഭാവശൂന്യൈര്ദിവാകരഃ । । 1.116.൧൦൦ ബാഹ്യാര്ഥനിരപേക്ഷൈശ്ച മനസൈവ മനോഗതിഃ । നിഃസ്വൈരാരാധ്യതേ ദേവോ ഭാനുഃ സര്വേശ്വരേശ്വരഃ । । ൧൦൧ സര്വമേതന്മയാ ജ്ഞാതം യത്ത്വമാത്ഥ മഹാമുനേ । യച്ച പൃച്ഛാമി തന്മേ ത്വം പ്രസാദസുമുഖോ വദ । । ൧൦൨ കഥമാരാധിതോ ദേവോ നരൈഃ സ്ത്രീഭിശ്ച ഭാസ്കരഃ । തോഷമായാതി വിപ്രേന്ദ്ര തദ്വദസ്വ മഹാമുനേ । । ൧൦൩ രഹസ്യാനി ച ദേവസ്യ പ്രീതയേ യാ തിഥിഃ സദാ । ചാന്യശേഷാണി മേ ബ്രൂഹി അര്കാരാധനകാംക്ഷിണഃ । । ൧൦൪ പരാവസുരുവാച ശൃണു ഭൂപാല യൈര്ഭാനുര്ഗൃഹേഷ്യാരാധ്യതേ ജനൈഃ । നാരീഭിശ്ചാതിഘോരേഽസ്മിന്പതിതാഭിര്ഭവാര്ണവേ । । ൧൦൫ സമഭ്യര്ച്യ ജഗന്നാഥം ദേവമകം സമാധിനാ । ഏകമശ്നാതി യോ ഭക്തം ദ്വിതീയം ബ്രാഹ്മണാര്പണമ് । । ൧൦൬ കരോതി ഭാസ്കരപ്രീത്യൈ കാര്ത്തികം മാസമാത്മനാ । പൂര്വേ വയസി യത്നേന ജാനതാഽജാനതാപി വാ । । ൧൦൭ പാപമാചരിതം തസ്മാദ്ഭിദ്യതേ നാത്ര സംശയഃ । അനേനൈവ വിധാനേന മാസി മാര്ഗശിരേ പുനഃ । । ൧൦൮ സമഭ്യര്ച്യ മരകതം വിപ്രേഭ്യോ യഃ പ്രയച്ഛതി । ഭഗവത്പ്രീണനാര്ഥായ ഫലം തസ്യ ശൃണുഷ്വ മേ । । ൧൦൯ മധ്യേ വയസി യത്പാപം യോഷിതാ പുരുഷേണ വാ । കൃതമസ്മാച്ച തേനേക്തോ വിമോക്ഷഃ പരമാത്മനാ । । 1.116.൧൧൦ തഥാ ചൈവേകഭക്തം തു യസ്തു വിപ്രായ യച്ഛതി । ദിവാകരം സമഭ്യര്ച്യ പൌഷേ മാസി മഹീപതേ । । ൧൧൧ തത്തച്ച പ്രീണയത്യര്കം വാര്ധികേനൈവ യത്കൃതമ് । സ തസ്മാന്മുച്യതേ രാജന്പുമാന്യോഷിദഥാപി വാ । । ൧൧൨ ത്രിമാസികം വ്രതമിദം യഃ കരോതി നരേശ്വര । സ ഭാനുപ്രീണനാത്പാപൈര്ലഘുഭിഃ പരിമുച്യതേ । । ൧൧൩ ദ്വിതീയേ വത്സരേ രാജന്മുച്യതേ ചോപപാതകൈഃ । തദ്വത്തൃതീയേഽപി കൃതം മഹാപാതകനാശനമ് । । ൧൧൪ വ്രതമേതന്നരൈഃ സ്ത്രീഭിസ്ത്രിഭിര്മാസൈരനുഷ്ഠിതമ് । ത്രിഭിഃ സംവത്സരൈശ്ചൈവ പ്രദദാതി ഫലം നൃണാമ് । । ൧൧൫ ത്രിഭിര്മാസൈരനുഷ്ഠാനാത്ത്രിവിധാത്പാതകാന്നൃപ । ത്രീണി നാമാനി ദേവസ്യ മോചയന്തി ച വാര്ഷികൈഃ । । ൧൧൬ യതസ്തതോ വ്രതമിദം വിവിധം സമുദാഹൃതമ് । സര്വപാപപ്രശമനം ഭാസ്കരാരാധനേ പരമ് । । ൧൧൭ സത്രാജിത ഉവാച കതമായ 'തു വിപ്രായ ദാതവ്യം ഭക്തിതോ മുനേ । ദ്വിതീയേ ദ്വിജശാര്ദൂല കഥയസ്വാഖിലം മമ । । ൧൧൮ പരാവസുരുവാച ദേയേ പുരാണവിദുഷേ വസ്ത്രേ വിപ്രോത്തമായ ച । ശ്രൂയതാം ചാപി വചനം യദുക്തം ഭാസ്കരേണ ച । । അരുണായ മഹാബാഹോ പൃച്ഛതേ യത്പുരാ നൃപ । । ൧൧൯ ഉദയാചലമാരൂഢം ഭാസ്കരം തിമിരാപഹമ് । പ്രണമ്യ ശിരസാ നൂനമിദം വചനമബ്രവീത് । । 1.116.൧൨൦ കാനി പ്രിയാണി തേ ദേവ പൂജനേ സന്തി സര്വദാ । പുഷ്പാദീനാം സമസ്താനാമാരാധനവിധൌ സദാ । । ഉപരാഗാദിവസ്ത്രാദൌ ബ്രാഹ്മണാനാം തഥാ രവേ । । ൧൨൧ ഭാസ്കര ഉവാച പുഷ്പാണാം കരവീരാണി തഥാ രക്തം ച ചന്ദനമ് । ഗുഗ്ഗുലഞ്ചാപി ധൂപാനാം നൈവേദ്യേ മോദകാഃ പ്രിയാഃ । । ൧൨൨ പൂജാകരോ ഭോജകസ്തു ഘൃതദീപസ്തഥാ പ്രിയഃ । ദാനം പ്രിയം ഖഗശ്രേഷ്ഠ വാചകായ പ്രദീയതേ । । ൧൨൩ മാമുദ്ദിശ്യ ച യദ്ദാനം ദീയതേ മാനവൈര്ഭുവി । വാചകായ൧ തു ദാതവ്യം തന്മമ പ്രീതയേ ഖഗ । । ൧൨൪ ഇതിഹാസപുരാണാമ്യാമഭിജ്ഞോ യസ്തു വാചകഃ । ബ്രാഹ്മണോ വൈ ഖഗശ്രേഷ്ഠ സമ്പൂജ്യഃ പ്രീതയേ മമ । । ൧൨൫ പൂജിതേഽസ്മിന്സദാ വിപ്രേ പൂജിതോഹം ന സംശയഃ । ഭവാമി ഖഗശാര്ദൂല യതസ്ത്വിഷ്ടഃ സ മേ സദാ । । ൧൨൬ വേദവീണാമൃദങ്ഗൈശ്ച നാതിഗന്ധവിലേപനൈഃ । തഥാ മേ ജായതേ പ്രീതിര്യഥാ ശ്രുത്വാ ഖഗോത്തമ । । ൧൨൭ ഇതിഹാസപുരാണാനി വാച്യമാനാനി വാചകൈഃ । അതഃ പ്രിയോ വാചകോ മേ പൂജാകര്താ ച ഭോജകഃ । । ൧൨൮ ഇതി ഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ സത്രാജിതോപാഖ്യാനേ രവിപൂജാവിധിവര്ണനം നാമ ഷോഡശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണാ, യയാതി വംശത്തിൽ ജനിച്ച മഹാനായ രാജാവായ സത്രാജിത് എന്നവൻ, ലോകത്ത് പ്രശസ്തനായ ചക്രവർത്തിയും അതിയായ ബലശാലിയും ആയിരുന്നു. അവൻ പ്രകാശത്തിലും തേജസ്സിലും ഭംഗിയിലും ക്ഷമയിലും ബലത്തിലും സമ്പന്നനായിരുന്നു. ധൈര്യത്തിലും ഗൗരവത്തിലും ദാനശീലത്തിലും പ്രശസ്തിയിലും സമ്പന്നനും ആയിരുന്നു. ബുദ്ധിയിലും വീര്യത്തിലും കഴിവിലും ബ്രാഹ്മണസേവനത്തിലും പ്രഗത്ഭനായിരുന്നു. കൃത്യനിഷ്ഠയിലും കവിതയിലും ധൈര്യത്തിലും വീരതയിലും അവനെ ആരും ജയിച്ചിട്ടില്ല. എപ്പോഴും അഞ്ചു വിധത്തിലുള്ള വസ്തുക്കളിൽ ആസ്വാദനമുണ്ടായിരുന്നു. വസുക്കളിൽ ജനിച്ചവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ അവൻ ജയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അവൻ രുദ്രത്വത്തിലും സത്വശുദ്ധിയിലും വിശ്വാസത്തിലും സമ്പന്നനായിരുന്നു. അമ്പുജൻ, അണ്ഡജൻ, ആത്രേയൻ, അമ്പുജയുടെ പുത്രൻ, കൃഷ്ണാ, ഇവരിൽപോലും സമാനമായ മഹത്വം അവനുണ്ടായിരുന്നു. ഗംഗാപുത്രനോടു ബലത്തിൽ തുല്യനും, പോളസ്ത്യരുടെ ആശ്രമം പോലെ, ഗംഗാപുത്രനും കൃഷ്ണനും ധിഷണനും ഹരിയും പോലെ, കാമ്യനായും ബ്രാഹ്മണഭക്തനായി വാൽമീകിപോലും, വ്യാസനും ജാമദഗ്ന്യനും പോലെ ദൈവശക്തിയുള്ളവനായി, അനേകം ഗുണങ്ങൾ അവനിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആ മഹാബാഹുവായ രാജാവ് ഭൂമിയിൽ ഏഴു ദ്വീപുകളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന രാജ്യം നീതിയോടെ ഭരിച്ചിരുന്നു. പുരാണജ്ഞന്മാർ സത്രാജിതിനെക്കുറിച്ച് ഗാനങ്ങൾ പാടുന്നു. സൂര്യൻ ഉദയിക്കുന്നിടത്തും അസ്തമിക്കുന്നിടത്തും സത്രാജിതിന്റെ രാജ്യം മുഴുവനും 'സത്രാജിതിന്റെ പ്രദേശം' എന്നാണു അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. എല്ലാ രത്നങ്ങളാലും സമ്പന്നമായ ഭൂമിയെ അവൻ നീതിയോടെ ഭരിച്ചിരുന്നു. അന്യായം ചെയ്യാത്തവനും, അത്യന്തം ദയയുള്ളവനും, ശക്തിയുള്ളവനും ആയിരുന്നു. അവന്റെ മന്ത്രിമാർ നാലുപേരായിരുന്നു; അവർക്കു എപ്പോഴും വിജയമായിരുന്നു. രാജാവിന്റെ ഭക്തി സ്വാഭാവികമായും സൂര്യഭഗവാനിൽ അതീവമായിരുന്നു. അവന്റെ മഹത്വം കണ്ടു ജനങ്ങൾ പോലും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. രാജാവ് സ്വയം ചിന്തിച്ചു: 'ഇത്തരം സമ്പത്ത് എനിക്കു മറ്റൊരു ജന്മത്തിൽ എങ്ങനെ ലഭിക്കും?' ഇങ്ങനെ പലതവണ ചിന്തിച്ചിട്ടും ഉറപ്പായ തീരുമാനം എടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അപ്പോൾ ഭാർഗവിപ്രിയനായ രാജാവ് ധർമ്മജ്ഞന്മാരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. അവൻ എല്ലാവരോടും വിനയപൂർവ്വം പ്രണാമം ചെയ്തു, വിശ്വാസത്തോടെയും അനുഗ്രഹത്തോടെയും ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ എനിക്ക് വിശ്വാസവും ദയയും ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തെങ്കിലും ദയവായി പറയണം.' സത്യവിദ്യയിലും ജ്ഞാനത്തിലും ശുദ്ധരായ മഹർഷിമാരെ രാജാവ് ചോദിച്ചു: 'ഞാൻ മുൻജന്മത്തിൽ ആരായിരുന്നു? എന്തു കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തിരുന്നു? എന്റെ ഭാര്യയും ഞാനും എങ്ങനെ ഈ ദുർലഭമായ ഐശ്വര്യം ലഭിച്ചു? എന്റെ മന്ത്രിമാർ എപ്പോഴും വിജയികളാകുന്നു; ധനത്തിന് അന്ത്യമില്ല; ബലം, ആരോഗ്യവും ഉണ്ട്; എന്റെ ഭാര്യയുടെ ഭംഗിയിൽ ലോകം മുഴുവൻ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു; എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ തേജസ്സിന് ആരും തുല്യമല്ല. ഇതൊക്കെയെന്തുകൊണ്ടാണ്?' മഹർഷിമാർ യോഗശക്തിയാൽ രാജാവിന്റെ മുൻജന്മചരിതം കണ്ടറിഞ്ഞു. മഹർഷി പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, നീ മുൻജന്മത്തിൽ ശൂദ്രജാതിയിൽ ജനിച്ചവൻ ആയിരുന്നു. കഷ്ടതകളും രോഗവും അനുഭവിച്ചവൻ. എന്നാൽ നിന്റെ ഭാര്യ പതിവ്രതയായും ഭർത്താവിനെ സേവിക്കാനും എപ്പോഴും തയാറായിരുന്നു. സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ കൃഷി ചെയ്തുവെങ്കിലും ഫലം കിട്ടിയില്ല. എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ പോലും ഭാര്യ നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചില്ല. ഭാനുവിന്റെ ക്ഷേത്രത്തിൽ ഭക്തിപൂർവ്വം ശുശ്രൂഷയും ശുചിത്വവും നടത്തി. പുണ്യകഥകൾ കേൾക്കാനും ഭാര്യയാൽ പ്രേരിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ ഇരുവരും ഭക്തിപൂർവ്വം സേവനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലമായി ഈ ജന്മത്തിൽ രാജാവായി ജനിച്ചു. ഭാനുവിന്റെ ക്ഷേത്രത്തിൽ വിളക്കു തെളിയിച്ചവർക്കു മഹത്തായ ഫലം ലഭിക്കും. പൂജയും ശുചിത്വവും ഭക്തിപൂർവ്വം ചെയ്താൽ സർവ്വ ഐശ്വര്യവും ലഭിക്കും. ഭാനുവിനെ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചാൽ ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാ ഫലങ്ങളും ലഭിക്കും. പൂജയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന പൂക്കൾ, ധൂപം, ദീപം, വസ്ത്രം, ചന്ദനം, കുങ്കുമം, ഗന്ധം, പുഷ്പം, ധൂപം, പാട്ട്, വാദ്യം, നൃത്തം എന്നിവയാൽ ഭാനുവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാം. പുണ്യരാത്രികളിൽ ഭക്തിപൂർവ്വം ജാഗരണമുള്ള പൂജയും ഹോമവും വേണം. ഇതിഹാസപുരാണങ്ങൾ കേൾക്കുകയും വേണം. ഭക്തിയോടെ ഭാനുവിനെ പൂജിച്ചാൽ സർവ്വ ഐശ്വര്യവും ലഭിക്കും. ഭക്തിയില്ലാതെ പൂജ ചെയ്താൽ ഫലം ലഭിക്കില്ല. ഭക്തിയോടെ വീട്ടിൽ ശുചിത്വം പാലിച്ച്, പുണ്യകഥകൾ കേൾക്കിക്കുകയും, വാചകനെ പ്രതിപാലിക്കുകയും ചെയ്താൽ മഹത്തായ ഐശ്വര്യം ലഭിക്കും. അതിനാൽ നീയും ഭാര്യയും ഭാനുവിനെ ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കണം.' രാജാവും ഭാര്യയും അതുപോലെ ചെയ്തപ്പോൾ പരമാനന്ദവും ഐശ്വര്യവും ലഭിച്ചു.
ഉപലേപനസ്നാപനമാഹാത്മ്യവര്ണനമ് അരുണ ഉവാച കിമര്ഥം ഭോജകസ്തുഭ്യം പ്രിയോ ദേവേശ കഥ്യതാമ് । നാന്യേ വിപ്രാദയോ വര്ണാ ദേവതായതനേഷു വൈ । । ൧ കശ്ചായം ഭോജകോ ദേവ കസ്യ പുത്രഃ കിമാത്മകഃ । വര്ണതശ്ചാസ്യ മേ ബ്രൂഹി കര്മ ചാസ്യ സമന്തതഃ । । ൨ ആദിത്യ ഉവാച സാധു പൃഷ്ടോഽസ്മി ഭദ്രം തേ വൈനതേയ മഹാമതേ । ശൃണുഷ്വൈകമനാഃ സര്വം ഗദതോ മമ ഖേചര । । ൩ വിപ്രാദയസ്തു യേ ത്വന്യേ വര്ണാഃ കശ്യപനന്ദന । തേ പൂജയന്തി മാം നിത്യം ഭക്തിശ്രദ്ധാസമന്വിതാഃ । ।൪ ദേവാലയേഷു യേ വിപ്രാഃ പ്രീത്യാ മാം പൂജയന്തി ഹി । അന്യാശ്ച ദേവതാവൃത്ത്യാ തേ സ്യുര്ദേവലകാഃ ഖഗ । । ഏതസ്മാത്കാരണാന്മഹ്യം ഭോജകോ ദയിതഃ സദാ । । ൫ വര്ണതോ ബ്രാഹ്മണശ്ചായം സ്വാനുഷ്ഠാനപരോ യദി । അനുഷ്ഠാനവിഹീനോ ഹി നരകം യാത്യസംശയമ് । । ൬ ന ത്യാജ്യം ഭോജകൈസ്തസ്മാത്സ്വകം കര്മ കദാചന । മയാസൌ നിര്മിതഃ പൂര്വം തേജസാ സ്വേന വൈ ഖഗ । । ൭ പൂജാര്ഥമാത്മനോ നൂനം കര്മ ചാസ്യ പ്രകീര്തിതമ് । പ്രിയവ്രതസുതോ രാജാ ശാകദ്വീപേ മഹാമതിഃ । । ൮ തേന മേ കാരിതം ദിവ്യം വിമാനപ്രതിമം ഗൃഹമ് । തസ്മിന്ദ്വീപേ തദാത്മീയേ ദിവ്യം ശിലാമയം മഹത് । । ൯ സ മദര്ചാം കാരയിത്വാ കാഞ്ചനീം ലക്ഷണാന്വിതാമ് । പ്രതിഷ്ഠാപനായ വൈ തസ്യാശ്ചിന്തയാമാസ സുവ്രതഃ । । 1.117.൧൦ കൃതമായതനം ശ്രേഷ്ഠം തേനേയം പ്രതിമാ കൃതാ । കോ വൈ പ്രതിഷ്ഠാപയിതാ ദേവമര്കം ശുഭാലയേ । । ൧൧ ഏവം സഞ്ചിന്തയിത്വാ തു ജഗാമ ശരണം മമ । ഭക്തിം തസ്യ ച സഞ്ചിന്ത്യ ഖഗാഹം പാര്ഥിവസ്യ തു । । ൧൨ ഗതോഽഹം ദര്ശനം തസ്യ ഉക്തഞ്ചാപി മയാ ഖഗ । കിം ചിന്തയസി രാജേന്ദ്ര കുതശ്ചിംതാ സമാഗതാ । । ൧൩ ബ്രൂഹി യത്തേ ഹൃദി പ്രൌഢം ചിന്താകാരണമാഗതമ് । സംപാദയിഷ്യേ തത്സര്വം വിമനാ ഭവ മാ നൃപ । । ൧൪ അത്യര്ഥം ദുഷ്കരമപി കരിഷ്യേ നാത്ര സംശയഃ । ഇത്യുക്തഃ സ മയാ രാജാ ഇദം വചനമബ്രവീത് । । ൧൫ ദ്വീപേഽസ്മിന്ദേവദേവസ്യ കൃതമായതനം തവ । മയാ ഭക്ത്യാ ജഗന്നാഥ തഥേയം പ്രതിമാ കൃതാ । । ൧൬ പ്രതിഷ്ഠാം കാരയേദ്യസ്തു തവ ദേവാലയേ ഖഗ । യത്ര സന്തി ത്രയോ വര്ണാ ദ്വീപേസ്മിന്ക്ഷത്രിയാദയഃ । । ൧൭ തേ മയോക്താ ന കുര്വന്തി പ്രതിഷ്ഠാം തവ കൃത്സ്നശഃ । ന ചാപ്യര്ചാം ജഗന്നാഥ ബ്രാഹ്മണശ്ചാത്ര വിദ്യതേ । । ൧൮ തേനേയമാഗതാ ചിന്താ ഹൃദി ശല്യം തയാര്പിതമ് । തതോ മയോക്തോ രാജാഽസൌ വൈനതേയ വചഃ ശുഭമ് । । ൧൯ ഏവമേതന്ന സംദേഹോ യഥാത്ഥ ത്വം നരാധിപഃ । ക്ഷത്രിയാദിത്രയോ വര്ണാ ദ്വീപേഽസ്മിന്നാത്ര സംശയഃ । । 1.117.൨൦ തേ ച നാര്ഹന്തി മേ പൂജാം ന പ്രതിഷ്ഠാം കദാചന । തസ്മാത്തേ ശ്രേയസേ രാജന്പ്രതിഷ്ഠാമാത്മനസ്തഥാ । । ൨൧ സൃജാമി പ്രഥമം വര്ണം ഭഗ(മഗ?)സംജ്ഞമനൌപമമ് । ഇത്യുക്ത്വാ തമഹം വീര രാജാനം ഖഗസത്തമ । । ൨൨ ജഗാമ പരമാം ചിന്താം തസ്യ കാര്യസ്യ സിദ്ധയേ । അഥ മേ ചിന്തയാനസ്യ൧ സ്വശരീരാദ്വിനിഃസൃതാഃ । । ൨൩ ശശികുന്ദേന്ദുസംകാശാഃ സംഖ്യയാഷ്ടൌ മഹാബലാഃ । പഠന്തി ചതുരോ വേദാന്സാംഗോപനിഷദഃ ഖഗ । । ൨൪ കാഷായവാസസഃ സര്വേ കരണ്ഡാമ്ബുജധാരിണഃ । ലലാടഫലകാദ്ദ്വൌ തു ദ്വൌ ചാന്യൌ വക്ഷസസ്തഥാ । । ൨൫ ചരണാഭ്യാം തഥാ ദ്വൌ തു പാദാഭ്യാം ദ്വൌ തഥാ ഖഗ । അഥ തേ ച മഹാത്മാനഃ സര്വേ പ്രണതകന്ധരാഃ । । ൨൬ പിതരം മന്യമാനാ മാമിദം വചനമബ്രുവന് । താത താത മഹാദേവ ലോകനാഥ ജഗത്പതേ । । ൨൭ കിമര്ഥം ഭവതാ സൃഷ്ടാ വയം ദേവസ്യ ദേഹതഃ । ബ്രൂഹി സര്വം കരിഷ്യാമ ആദേശം ഭവതോഽഖിലമ് । । ൨൮ പിതാസ്മാകം ഭവാന്ദേവോ വയം പുത്രാ ന സംശയഃ । ഇത്യുക്തവന്തസ്തേ സര്വേ മയോക്താ ദേവസമ്ഭവാഃ । । ൨൯ പ്രിയവ്രതസുതോ യോയമസ്യ വാക്യം കരിഷ്യഥ । സ ചാപ്യുക്തോ മയാ രാജാ ശാകദ്വീപാധിപഃ ഖഗ । । 1.117.൩൦ യ ഏതേ മത്സുതാ രാജന്നര്ഘ്യാ ബ്രാഹ്മണസത്തമാഃ । കാരയന്തു പ്രതിഷ്ഠാം മേ സര്വൈരേഭിര്മഹീപതേ । । ൩൧. കാരയിത്വാ പ്രതിഷ്ഠാം തു മമാര്ചായാം നരാധിപ । പശ്ചാദായതനം സര്വമേഷാമര്പയ പൂജനേ । । ൩൨ ഏതേ മത്പൂജനേ യോഗ്യാഃ പ്രതിഷ്ഠാസു ച സര്വശഃ । സമാപ്യ ന പ്രഹര്തവ്യം ഭോജകേഭ്യഃ കദാചന । । ൩൩ സര്വമായതനാര്ഥം തു ഗൃഹക്ഷേത്രാദികം ച യത് । ധനധാന്യാദികം രാജന്യന്മമായതനേ ഭവേത് । । ൩൪ തത്സര്വം ഭോജകേഭ്യസ്തു ദാതവ്യം നാത്ര സംശയഃ । ധനധാന്യസുവര്ണാദി ഗൃഹക്ഷേത്രാദികം ച യത് । । യന്മദീയം ഭവേത്കിഞ്ജിദ്ഗ്രാമേ വാ നഗരേ ക്വചിത് । । ൩൫ തസ്യ സര്വസ്യ രാജേന്ദ്ര മദീയസ്യ സമന്തതഃ । അധിപാ ഭോജകാഃ സര്വേ നാന്യേ വിപ്രാദയോ നൃപ । । ൩൬ യഥാധികാരീ പുത്രസ്തു പിതൃദ്രവ്യസ്യ വൈ ഭവേത് । തഥാ മദീയവിത്തസ്യ ഭോജകാഃ സ്യുര്ന സംശയഃ । । ൩൭ ഇത്യുക്തേന മയാ രാജ്ഞാ തഥാ സര്വം പ്രവര്തിതമ് । കാരയിത്വാ പ്രതിഷ്ഠാം തു ദത്ത്വാ സര്വസ്വമേവ ഹി । । ഭോജകേഭ്യഃ ഖഗശ്രേഷ്ഠ തതോ ഹര്ഷമവാപ്തവാന് । । ൩൮ ഏവമേതേ മയാ സൃഷ്ടാ ഭോജകാ ഗരുഡാഗ്രജ । അഹമാത്മാ തതോ ഹ്യേഷാം സര്വേ സുമനസസ്തഥാ । । ൩൯ മത്പുത്രേണ സമാ ജ്ഞേയാസ്തഥാ മമ ഹിതാഃ സദാ । തസ്മാത്തേഭ്യഃ പ്രദാതവ്യം ന ഹര്തവ്യം കദാചന । । 1.117.൪൦ ഭോജകസ്യ ഹരേദ്യസ്തു ലോഭാദ്ദ്വേഷാത്തഥാപി വാ । സ യാതി നരകം ഘോരം താമിസ്രം ശാശ്വതീഃ സമാഃ । । ൪൧ തസ്മാദ്ഗ്രാമാദികം ദ്രവ്യം യത്കിഞ്ചിന്മമ വിദ്യതേ । തത്സര്വം ഭോജകസ്വം ഹി പിതൃപര്യാഗതം മമ । । ൪൨ ഭോജകശ്ച ഭവേദ്യാദൃക്തത്തേ വച്മി ഖഗേശ്വര । മമാജ്ഞാം പാലേയദ്യസ്തു സ്വാനുഷ്ഠാനപരഃ സദാ । । ൪൩ വേദാധിഗമനം പൂര്വം ദാരസംഗ്രഹണം തഥാ । അഭ്യങ്ഗധാരണം നിത്യം തഥാ ത്രിഷവണം സ്മൃതമ് । । ൪൪ പഞ്ചകൃത്വഃ സദാ പൂജ്യോ ഹ്യഹം രാത്രൌ ദിനേ തഥാ । ദേവബ്രാഹ്മണവേദാനാം നിന്ദാ കാര്യാ ന വൈ ക്വചിത് । । ൪൫ നാന്യാദേവപ്രതിഷ്ഠാ തു കാര്യാ വൈ ഭോജകേന തു । മമാപി ച ന കര്തവ്യാ തേന ഏകാകിനാ ക്വചിത് । । ൪൬ സര്വമേവ നിവേദ്യാന്നം നാശ്നീയാദ്ഭോജകഃ സദാ । ന ഭുഞ്ജീത ഗൃഹം ഗത്വാ ശൂദ്രസ്യ ഗരുഡാഗ്രജ । । ൪൭ ശൂദ്രോച്ഛിഷ്ടം പ്രയത്നേന സദാ ത്യാജ്യം ഹി ഭോജകൈഃ । യേഽശ്നന്തി ഭോജകാ നിത്യം ശൂദ്രാന്നം ശൂദ്രവേശ്മനി । । ൪൮ തേ വൈ പൂജാഫലം ചാത്ര കഥം പ്രാപ്സ്യന്തി ഖേചര । ഗത്വാ ഗൃഹം തു ശൂദ്രസ്യ ന ഭോക്തവ്യം കദാചന । । ൪൯ ഗൃഹാഗതം ച ശൂദ്രാന്നം തച്ച ത്യാജ്യം തഥൈവ ച । ആധ്മാതവ്യോമ്ബുജോ നിത്യം ഭോജകേനാഗ്രതോ മമ । । 1.117.൫൦ സകൃത്പ്രവാദിതേ ശംഖേ മമ പ്രീതിര്ഹി ജായതേ । ഷണ്മാസാന്നാത്ര സന്ദേഹഃ പുരാണശ്രവണം തഥാ । । ൫൧ തസ്മാച്ഛംഖഃ സദാ വാദ്യോ ഭോജകേന പ്രയത്നതഃ । തസ്യേയം പരമാ വൃത്തിര്നൈവേദ്യം യന്മദീയകമ് । । ൫൨ നാഭോജ്യം ഭുഞ്ജതേ യസ്മാത്തേനൈതേ ഭോജകാ മതാഃ । മഗം ധ്യായന്തി തേ യസ്മാത്തേന തേ മഗധാഃ സ്മൃതാഃ । । ൫൩ ഭോജയന്തി ച മാം നിത്യം തേന തേ ഭോജകാ സ്മൃതാഃ । അഭ്യങ്ഗം ച പ്രയത്നേന പ്രായം ശുദ്ധികരം പരമ് । । ൫൪ അഭ്യങ്ഗഹീനോ ഹ്യശുചിര്ഭോജകഃ സ്യാന്ന സംശയഃ । യസ്തു മാം പൂജയേദ്വീര അഭ്യങ്ഗേന വിനാ ഖഗ । । ൫൫ ന തസ്യ സന്തതിഃ സ്യാദ്വൈ ന ചാഹം പ്രീതിമാന്ഭവേ
അരുണൻ ചോദിച്ചു: ദേവന്മാരുടെ ഇടയിൽ ഭോജകൻ എങ്ങനെ പ്രിയപ്പെട്ടവനായി? മറ്റു ബ്രാഹ്മണന്മാരോ മറ്റ് വർണ്ണങ്ങളോ ദേവാലയങ്ങളിൽ അർഹരല്ലേ? ആദിത്യൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: ഭോജകൻ എന്നത് ബ്രാഹ്മണവർണ്ണത്തിൽ പെട്ടവനാണ്. സ്വധർമ്മം കൃത്യമായി അനുഷ്ഠിക്കുന്നവൻ മാത്രമാണ് ഭോജകൻ. ഭോജകൻ തന്റെ കർമ്മം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ അവൻ നരകത്തിലേക്ക് പോകും. ആദിത്യൻ തന്റെ തേജസ്സിൽ നിന്നു ഭോജകന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു. പ്രിയവ്രതന്റെ പുത്രനായ രാജാവാണ് ആദ്യം ഭോജകനായി. അവൻ ഭാനുവിന്റെ ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചു, അവിടെ ഭാനുവിന്റെ പ്രതിമ സ്ഥാപിക്കാൻ ആരും അർഹരല്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കി. അപ്പോൾ ആദിത്യൻ തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു എട്ടു ഭോജകന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവർക്ക് ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠയും പൂജയും നടത്താനുള്ള അവകാശം നൽകി. ക്ഷേത്രത്തോടനുബന്ധിച്ചുള്ള എല്ലാ സ്വത്തും ഭോജകന്മാർക്കാണ് അവകാശം. ഭോജകൻ പിതാവിന്റെ സ്വത്ത് കൈവശം വയ്ക്കുന്ന പുത്രനെപ്പോലെയാണ്; അതുപോലെ ഭോജകന്മാർക്ക് ക്ഷേത്രസ്വത്ത് കൈവശം വയ്ക്കാം. ഭോജകൻ വേറൊരു ദേവതയുടെ പ്രതിഷ്ഠ നടത്തരുത്. ഭോജകൻ ശുദ്ധിയോടെ, നിത്യവും അഭ്യംഗം ചെയ്ത്, ശുദ്ധമായ അന്നം മാത്രം കഴിക്കണം. ശൂദ്രന്റെ വീട്ടിൽ പോയി ഭക്ഷണം കഴിക്കരുത്. ശൂദ്രന്റെ അന്നം കഴിക്കുന്ന ഭോജകൻ പൂജാഫലം ലഭിക്കില്ല. ഭോജകൻ ശംഖം മുഴക്കണം, പുരാണം കേൾക്കണം, ക്ഷേത്രത്തിൽ ഭോജകൻ മാത്രമേ അർഹൻ. ഭോജകൻ അഭ്യംഗം ചെയ്യാതെ പൂജിച്ചാൽ അവന്റെ സന്തതി നിലനിൽക്കില്ല.
മുണ്ഡനം ശിരസാ കാര്യം ശിഖാ ധാര്യാ പ്രയത്നതഃ । । ൫൬ നക്തം ചാദിത്യദിവസേ തഥാ ഷഷ്ഠ്യാം പ്രവര്തയേത് । സപ്തമ്യാമുപവാസസ്തു മമ സംക്രമണേ തഥാ । । ൫൭ കര്തവ്യോ ഭോജകേനൈവ മത്പ്രീത്യൈ ഗരുഡാഗ്രജ । ത്രികാലം ചാപി ഗായത്രീം ജപേദ്വാചാ പുരോ മമ । । ൫൮ മുഖമാവൃത്യ യത്നേന പൂജനീയോഽഹമാദരാത് । മൌനം ചാസ്യ പ്രയത്നേന ത്യക്ത്വാ ക്രോധം ച ദൂരതഃ । । ൫൯ ശൂദ്രേഭ്യോ യസ്തു വൈശ്യേഭ്യോ ലോഭാത്കാമാത്പ്രയച്ഛതി । നിര്മാല്യം മമ വൈ വത്സ സ യാതി നരകം ധ്രുവമ് । । 1.117.൬൦ ലോഭാദ്വൈ ഭോജകോ യസ്തു മത്പുഷ്പാണി ഖഗാധിപ । യച്ഛതേന്യസ്യ ദുഷ്ടാത്മാ മയ്യനാരോപ്യ ഖേചര । । ൬൧ സ ജ്ഞേയോ മേ പരഃ ശത്രുഃ സ മാമര്ഹോ ന ചാര്ചിതുമ് । നിര്മാല്യം മമ ദേയം സ്യാദ്ബ്രാഹ്മണാദിഷു വൈ നൃഷു । । ൬൨ നൈവേദ്യം യന്മദീയം തു തദശ്നീയാത്സദൈവ ഹി । തേനാസൌ ശുദ്ധ്യതേ നിത്യം ഹവിഷ്യാന്നസമം തഥാ । । ൬൩ തത്ക്ഷണാദുത്ക്ഷിപേദ്യസ്തു മമാംഗാത്പുഷ്പമേവ ഹി । നാന്യസ്യ ദേയം നൈവേദ്യം മദീയമുദകേ൨ ക്ഷിപേത് । । ൬൪ പഞ്ചഗവ്യസമം തസ്യ മന്മതം നാത്ര സംശയഃ । മമാങ്ഗലഗ്നം യത്കിഞ്ചിദ്ഗന്ധം പുഷ്പമഥാപി വാ । । ൬൫ ദാതവ്യം ന ച വൈശ്യായ ന ശൂദ്രായ കദാചന । ആത്മനാ തദ്ഗ്രഹീതവ്യം ന വിക്രേയം കഥഞ്ചന । । ൬൬ യസ്തു നാരോപ്യ പുഷ്പാണി അവ്യങ്ഗാനി മമോപരി । യഃ കശ്ചിദാഹരേല്ലോകേ സ യാതി നരകം ധ്രുവമ് । । ൬൭ സ്നപനം മമ നിര്മാല്യം പാവകം യസ്തു ലങ്ഘയേത് । സ നരോ നരകം യാതി സരൌദ്രം രൌരവം ഖഗ । । ൬൮ ഭോജകേന സദാ കാര്യം സ്നപനം മേ പ്രയത്നതഃ । യഥാ ന ലങ്ഘയേത്കശ്ചിദ്യഥാ ശ്വാ നാപി ഭക്ഷയേത് । । ൬൯ യദ്യയത്നപരഃ കുര്യാദ്ഭോജകഃ സ്നപനം മമ । യഥാ വൈ ലങ്ഘിതമതിര്ഭക്ഷ്യതാം ച ഖഗാധിപ । । 1.117.൭൦ സ യാതി നരകം രൌദ്രം താമിശ്രം നാമ നാമതഃ । ഏകഭക്തം സദാ കാര്യം സ്നാനം ത്രൈകാലമേവ ഹി । । ൭൧ ത്രിചൈലം പരിവര്തേത ഭവിതവ്യം ദിനേദിനേ । പൂജാകാലേഽര്ഘകാലേ ച ക്രോധസ്ത്യാജ്യഃ പ്രയത്നതഃ । । ൭൨ അമാംഗല്യം ന വക്തവ്യം വക്തവ്യം ച ശുഭം തദാ । ഈദൃഗ്ഭൂതോ ഭോജകോ മേ പ്രേയാന് പൂജാകരഃ സദാ । । ൭൩ സന്മാന്യഃ പൂജനീയശ്ച വിപ്രാദീനാം യഥാസ്മ്യഹമ് । യഃ കരോത്യവമാനം തു വൃത്തിരൂപം തു ഭോജകേ । । ൭൪ തസ്യാഹം രോഷമേത്യാശു കുലം ഹന്മി സമന്തതഃ । പ്രിയോ മേ ഭോജകോ നിത്യം യഥാ ത്വം വിനതാസുത । । ൭൫ ഉപലേപനകര്താ ച സമ്മാര്ജനപരശ്ച യഃ । । പരാവസുരുവാച ഇത്യുക്ത്വാ ഭഗവാന്ഭാനുര്ബഭ്രാമ രഥമാസ്ഥിതഃ । । ൭൬ അരുണോഽപി തഥാ ശ്രുത്വാ മുദയാ പരയാ നൃപഃ । പൂജ്യസ്തസ്മാന്മഹാരാജ ഭോജകസ്തു മഹീപതേ । । ൭൭ തസ്മാദ്ദേവം വാചകായ ദ്വിതീയമശനം നരൈഃ । । ൭൮ ബ്രഹ്മോവാച ഇത്ഥം ശ്രുത്വാ സ രാജാ തു കര്മണഃ ഫലമാത്മനഃ । പുരാതനം മഹാബാഹുര്മുദമാപ മഹീപതിഃ । ।൭൯ യദ്യദായതനം ഭാനോഃ പൃഥിവ്യാം പശ്യതേ നൃപഃ । തസ്മിംസ്തസ്മിന്കാരയതി ഉപലേപനമാദരാത് । । 1.117.൮൦ ഭാര്യാ തസ്യാപി സുശ്രോണി പുണ്യശ്രവണമാദരാത് । വാചകേ വേതനം ദത്ത്വാ ഭാനോര്ദേവസ്യ മന്ദിരേ । । ൮൧ ഇത്ഥം രാജാ സപത്നീകഃ പൂജ്യ ഭക്ത്യാ ദിവാകരമ് । പ്രാപ്താവുഭൌ പരാം പ്രീതിം ഗതിം ചാനുത്തമാം തഥാ । । ൮൨ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പ ഉപലേപനസ്നാപനമാഹാത്മ്യവര്ണനം നാമ സപ്തദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
തല മുണ്ഡനം നിർബന്ധമാണ്; ശിഖ (കുടുമ) ശ്രദ്ധയോടെ സൂക്ഷിക്കണം. ആദിത്യവാസരത്തിൽ, ആറാം തിയതിയിൽ രാത്രി ഉപവാസം ചെയ്യണം. സപ്തമിയിൽ, സൂര്യന്റെ സംക്രമണ സമയത്തും ഭോജകൻ ഉപവാസം പാലിക്കണം. ഗായത്രിമന്ത്രം മൂന്നു പ്രാവശ്യം, ദിവസവും എന്റെ മുമ്പിൽ ജപിക്കണം. പൂജയ്ക്കു മുൻപ് മുഖം മൂടി വിനയത്തോടെ പൂജിക്കണം. ഭോജകൻ മൗനം പാലിക്കരുത്; ക്രോധം വിട്ടുകളയണം. ശൂദ്രന്മാരോ വൈശ്യന്മാരോ എന്റെ നിർമാല്യം വാങ്ങിയാൽ അവൻ നിശ്ചയമായി നരകത്തിൽ പോകും. ഭോജകൻ എന്റെ പൂക്കൾ മറ്റൊരാള്ക്ക് കൊടുത്താൽ അവൻ എന്റെ ശത്രുവാണ്. എന്റെ നിർമാല്യം ബ്രാഹ്മണന്മാര്ക്ക് മാത്രം കൊടുക്കാം. എന്റെ നൈവേദ്യം ഭോജകൻ തന്നെ കഴിക്കണം; അതിനാൽ അവൻ ശുദ്ധനാകും. പൂജയ്ക്കു ഉപയോഗിച്ച പൂക്കൾ, ചന്ദനം മുതലായവ മറ്റൊരാള്ക്ക് കൊടുക്കരുത്; അതു വാങ്ങി വിൽക്കരുത്. പൂജയ്ക്കു ഉപയോഗിച്ച പൂക്കൾ, അവയെ ശരിയായി അർപ്പിക്കാതെ എടുത്താൽ അവൻ നരകത്തിൽ പോകും. ഭോജകൻ ശ്രദ്ധയോടെ സ്നാപനം നടത്തണം; ആരും അതിനെ അപമാനിക്കരുത്. ഭോജകൻ ദിവസത്തിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം സ്നാനം ചെയ്യണം; ദിവസവും വസ്ത്രം മാറ്റണം. പൂജയ്ക്കും അർഘ്യത്തിനും മുൻപ് ക്രോധം ഒഴിവാക്കണം; അശുഭം പറയരുത്. ഭോജകൻ എപ്പോഴും ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണ്. ഭോജകനെ അപമാനിച്ചാൽ ഞാൻ അതിവേഗം കോപിച്ചു, അവന്റെ കുടുംബം നശിപ്പിക്കും. ഭോജകൻ ക്ഷേത്രം ശുചിത്വം പാലിക്കുകയും, സ്നാപനം നടത്തുകയും വേണം. ഇതു കേട്ടു അരുണനും രാജാവും അതിയായ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു. അതിനാൽ ഭോജകൻ മഹാപൂജ്യനാണ്. ദേവന്റെ വാചകന്മാർക്ക് ദ്വിതീയഭക്ഷണം നൽകണം. രാജാവ് തന്റെ പണ്ടത്തെ കർമ്മഫലം അറിഞ്ഞ് സന്തോഷിച്ചു. ഭൂമിയിൽ ഭാനുവിന്റെ ക്ഷേത്രം കണ്ടാൽ അവിടെയൊക്കെയും ഭക്തിയോടെ ഉപലേപനം നടത്തണം. ഭാര്യയും ഭക്തിയോടെ പുണ്യകഥകൾ കേൾക്കണം; വാചകനെ പ്രതിപാലിക്കണം. ഇങ്ങനെ രാജാവും ഭാര്യയും ഭക്തിയോടെ ഭാനുവിനെ പൂജിച്ച് പരമാനന്ദവും ഉത്തമഗതിയും നേടി.
ദീപദാനഫലവര്ണനമ് ബ്രഹ്മോവാച ദീപം പ്രയച്ഛതി നരോ ഭാനോരായതനേ തു യഃ । തേജസാ രവിസംകാശഃ സര്വയജ്ഞഫലം൧ ലഭേത് । । ൧ കാര്ത്തികേ തു വിശേഷേണ കൌമാരേ മാസി ദീപകമ് । ദത്വാ ഫലമവാപ്നോതി യദന്യേന ന ലഭ്യതേ । । ൨ കൃഷ്ണകൃഷ്ണാത്ര തേ വച്മി സംവാദം പാപനാശനമ് । ഭ്രാതൃഭിഃ സഹ ഭദ്രസ്യ ബ്രാഹ്മണസ്യ മഹാത്മനഃ । । ൩ ജഗത്യസ്മിന്പുരീ രമ്യാ നാമ്നാ മാഹിഷ്മതീ പുരാ । തസ്യാമാസീദ്ദ്വിജഃ കൃഷ്ണ നാഗശര്മേതി വിശ്രുതഃ । ।൪ തസ്യ പുത്രശതം ജാതം പ്രസാദാദ്ഭാസ്കരസ്യ ച । തേഷാം കനിഷ്ഠോ ഭദ്രസ്തു തത്പുത്രാണാം വിചക്ഷണഃ । । ൫ സ ച നിത്യം ജഗദ്ധാതുര്ദേവദേവസ്യ ഭാസ്വതഃ । ദീപവര്തിപരസ്തദ്വത്തൈലാദ്യാഹരണോദ്യതഃ । । ൬ ഭാനോരായതനേ തസ്യ സഹസ്രം ഭാര്ഗവീപ്രിയ । പ്രദീപാനാം തു ജജ്വാല ദിവാരാത്രമനിന്ദിതമ് । ।൭ തസ്യ ദീപ്ത്യാ പരാഭൂതാസ്തസ്യ ലാവണ്യധര്ഷിതാഃ । സര്വേ തേ ഭ്രാതരോ ഭദ്രം പപ്രച്ഛുരിദമാദരാത് । । ൮ ഭോ ഭദ്ര വദ വൈ ഭ്രാതര്ഭദ്രം തേസ്തു സദാ ദ്വിജ । കൌതൂഹലപരാഃ സര്വേ യത്പൃച്ഛാമസ്തദുച്യതാമ് । । ൯ തേഷാം തദ്വചനം ശ്രുത്വാ ഭദ്രോ വചനമബ്രവീത് । വിഷയേ സതി വക്തവ്യം യന്മയാ തദിഹോച്യതാമ് । । 1.118.൧൦ നാഹം മത്സരയുക്തോ വൈ ന ച രാഗാദിദൂഷിതഃ । ഭവന്തോ മമ സര്വേ വൈ ഭ്രാതരോ ഗുരവസ്തഥാ । । ൧൧ കഥം ന കഥയാമ്യേഷ ഭവതാം പുത്രസമ്മിതഃ । തസ്മാദ്ബ്രുവന്തു മാം സര്വേ ഭ്രാതരോ യദ്വിവക്ഷിതമ് । । ൧൨ ഭ്രാതര ഊചുഃ ന തഥാ പുഷ്പധൂപേഷു ന തഥാ ദ്വിജപൂജനേ । സുപ്രയത്നം തു പശ്യാമോ ഭാനോരായതനേ പരമ് । । ൧൩ യഥാഹനി തഥാ രാത്രൌ യഥാ രാത്രൌ തഥാഹനി । തവ ദീപപ്രദാനായ യഥാ ഭദ്ര സദോദ്യമമ് । । ൧൪ തത്ത്വം തത്കഥയാസ്മാകം ഹംത കൌതൂഹലം പരമ് । യന്നാമ ദീപദാനസ്യ ഭവതാ വിദിതം ഫലമ് । । ൧൫ തദേതത്കഥയാസ്മാകം സവിശേഷം മഹാബല । ഏവമുക്തസ്തതസ്തൈസ്തു ഭ്രാതൃഭിശ്ചോദിതോ മുദാ । । ൧൬ വ്യാജഹാര സ ഭ്രാതൄണാം ന കിഞ്ചിദപി സുവ്രത । പുനഃ പുനരസൌ തൈസ്തു ഭ്രാതൃഭിശ്ചോദിതോ മുദാ । । ൧൭ ദാക്ഷിണ്യസാരോ ഭദ്രസ്തു കഥയാമാസ കൃത്സ്നശഃ । ഭവതാം കൌതുകം ചൈതദതീവാല്പേഽപി വസ്തുനി । । ൧൮ തദേഷ കഥയാമ്യദ്യ യദ്വ്രതം മമ സുവ്രത । ഇക്ഷ്വാകുരാജ്ഞസ്തു പുരാ വശിഷ്ഠോഽഭൂത്പുരോഹിതഃ । । ൧൯ തേന ചായതനം ഭാനോഃ കാരിതം സരയൂതടേ । അഹന്യഹനി ശുശ്രൂഷാം പുഷ്പധൂപാനുലേപനൈഃ । । 1.118.൨൦ ദീപദാനാദിഭിശ്ചൈവ ചക്രേ തത്ര സ വൈ ദ്വിജഃ । കാര്തികേ ദീപകോ ഭക്ത്യാ പ്രദത്തസ്തേന വൈ സദാ । । ൨൧ ആസീന്നിര്വാണ ഏവാസൌ ദേവാര്ചാപുരതോ നിശി । ദേവതായതനേ ചാഹമവസം വ്യഥിതോ ഭൃശമ് । । ൨൨ പൂയശോണിതനിഷ്പന്ദം പ്രാവഹന്കായതഃ സദാ । ശീര്ണ ഘ്രാണോ ഹ്യര്വരവോ ദുര്ഗംധപതിതസ്തഥാ । । ൨൩ ദുഷ്ടബുദ്ധ്യാ സദാ യുക്തഃ സപ്താശ്വം പ്രതി സുവ്രത । യദൃച്ഛ്യാ ദീപദാനം വര്ത്യാദീനാം വിഭാവസൌ । ।൨൪ തത്തദ്ഭുക്ത്വാ സദാ തുഷ്ടിം വ്രജാമി ദ്വിജസത്തമാഃ । ഏകദാ തു തതസ്തസ്മിന്ഭാനോരായതനേ ഗതഃ । । ൨൫ രാത്രൌ ദൃഷ്ടാ മയാ തത്ര ഭക്താ ജാഗരണാഗതാഃ । പ്രതിശ്രയം പ്രാര്ഥിതാശ്ച തൈശ്ച ദത്തോ ദയാന്വിതഃ । । ൨൬ വ്യാധിതോഽയം സുദീനശ്ച ഇതി കൃത്വാ മതിം ശുഭാമ് । തതോഽഹമഗ്നിമാശ്രിത്യ സ്ഥിതസ്തേഷാം സമീപതഃ । । ൨൭ ദുഷ്ടാം ബുദ്ധിം സമാശ്രിത്യ ഹര്തുകാമോ വിവസ്വതഃ । ദിവ്യമാഭരണം ഭാനോശ്ഛിദ്രാന്വേഷീ ദ്വിജോത്തമാഃ । । ൨൮ സ്ഥിതോഽഹം ഭോജകാ ഹ്യത്ര യദി നിദ്രാം വ്രജന്തി തേ । യേനാസ്യ വൈരിവദ്ഭാനോര്ഹരാമ്യാഭരണം ശുഭമ് । । ൨൯ അഥ സുപ്താ ഭോജകാസ്തേ നിദ്രയാ മോഹിതാസ്തദാ । നിര്വാണാശ്ചാപി ദീപാസ്തു തതോഽഹമുത്ഥിതസ്ത്വരന് । । 1.118.൩൦ മുദാ പരമയാ യുക്തോ ഗതോ വൈശ്വാനരം പ്രതി । പ്രജ്വാല്യം പാവകം യത്നാദ്ദീപവര്തിന്തതോ മയാ । । ൩൧ യോജയിത്വാ തു വൈ ദീപേ ധൃതോ ദീപോഽഗ്രതോ രവേഃ । ഹര്തുകാമേനാഭരണം ഭാനോര്ദേവസ്യ സുവ്രത । । ൩൨ അഥ തേ ഭോജകാഃ സര്വേ വൃദ്ധാ ദേവസ്യ പുത്രകാഃ । തൈസ്തു ദൃഷ്ടോ ഹ്യഹം തത്ര ദീപഹസ്തോ വിഭാവസോഃ । । ൩൩ പുരഃ സ്ഥിതോ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ ഗൃഹീതശ്ചാപി തൈരിഹ । തതോഽഹം തേജസാ മൂഢോ ഭാസ്കരസ്യ മഹാത്മനഃ । । ൩൪ വിലപന്കരുണം തേഷാം പാദയോരവനിം ഗതഃ । തൈശ്ചാപി കരുണാം കൃത്വാ മുക്തോഽഹം ഭോജകൈസ്തദാ । । ൩൫ ഗൃഹീതോ രാജപുരുഷൈഃ പൃഷ്ടശ്ചാപി സമന്തതഃ । കിമിദം ഭവതാരബ്ധം ദേവദേവസ്യ മംദിരേ । । ൩൬ ദീപം പ്രജ്വാല്യ ദുഷ്ടാത്മന്കഥ്യതാം മാ ചിരം കുരു । ഇത്യുക്ത്വാ തു തതസ്തൈസ്തു ശസ്ത്രഹസ്തൈഃ സമാവൃതഃ । । ൩൭ തതോഽഹം വ്യാധിനാ ക്ലിഷ്ടോ ഭയേന ച ദ്വിജോത്തമാഃ । ഹിത്വാ പ്രാണാന്ഗതോ യത്ര സ്വയം ദേവോ വിഭാവസുഃ । । ൩൮ സ്ഥിത്വാ കല്പം തതസ്തത്ര യുഷ്മാകം ഭ്രാതൃതാം ഗതഃ । ഏഷ പ്രഭാവോ ദീപസ്യ കാര്തികേ മാസി സുവ്രതാഃ । । ൩൯ ദത്തസ്യാര്കസ്യ ഭവനേ യസ്യേയം വ്യുഷ്ടിരുത്തമാ । ദുഷ്ടബുദ്ധ്യാ കൃതം യത്തു മയാ ദീപപ്രവര്തനമ് । । 1.118.൪൦ ഭഗായതനദീപസ്യ തസ്യേദം ഭുജ്യതേ ഫലമ് । ക്ഷുധാഭിഭൂതേന മയാ ദേവദേവസ്യ ഭൂഷണമ് । । ൪൧ ദീപശ്ച ദേവപുരതോ ജ്വാലിതോ ഭാസ്കരസ്യ തു । തതോ ജാതിസ്മൃതിര്ജന്മ പ്രാന്തം ബ്രാഹ്മണവേശ്മനി । । ൪൨ കുഷ്ഠിനാ ചാപി ശൂദ്രേണ പ്രാപ്തം ബ്രാഹ്മണ്യമുത്തമമ് । നാനാവിധാനി ശാസ്ത്രാണി സാംഗം വേദം സമാപ്തവാന് । । ൪൩ ദുഷ്ടബുദ്ധ്യാ ധൃതാദ്ദീപാത്ഫലമേതന്മഹാദ്ഭുതമ് । പ്രാപ്തം മയാ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാഃ കിം പുനര്ദീപദായിനാമ് । । ൪൪ ഏതസ്മാത്കാരണാദ്ദീപാനഹമേവമഹര്നിശമ് । പ്രയച്ഛാമി രവേര്ധാമ്നി ജ്ഞാതമസ്യ ഹി യത്ഫലമ് । ।൪൫ യുഷ്മാകമിദമുക്തം വൈ സ്നേഹാത്സത്യം ന സംശയഃ । ഏഷ പ്രഭാവോ ദീപസ്യ കാര്തികേ മാസി സുവ്രതാഃ । ।൪ ൬ അര്കായതനദീപസ്യ ഭദ്രോവോചദ്യഥാ പുരാ । ദിനേദിനേ ജപന്നാമ ഭാസ്കരസ്യ സമാഹിതഃ । ।൪൭ ദദാതി കാര്തികേ യസ്തു ഭഗായതനദീപകമ് । ജാതിസ്മരത്വം പ്രജ്ഞാം ച പ്രാകാശ്യം സര്വജന്തുഷു । । ൪൮ അവ്യാഹതേന്ദ്രിയത്വം ച സമാപ്നോതി ന സംശയഃ । സര്വകാലം ച ചക്ഷുഷ്മാന്മേധാവീ ദീപദോ നരഃ । ।൪ ൯ ജായതേ നരകം ചാപി തമഃ സംജ്ഞം ന പശ്യതി । ഷഷ്ഠീം വാ സപ്തമീം വാപി പ്രതിപക്ഷം ച യോ നരഃ । । 1.118.൫൦ ദീപം ദദാതി യത്നാദ്യത്ഫലം തസ്യ നിബോധ മേ । കാഞ്ചനം മണിയുക്തം ച മനോജ്ഞമതിശോഭനമ് । । ൫൧ ദീപമാലാകുലം ദിവ്യം വിമാനമധിരോഹതി । തസ്മാദായതനേ ഭാനോര്ദീപാന്ദദ്യാത്സദാച്യുത । । ൫൨ താംശ്ച ദത്ത്വാ ന ഹിംസ്യാച്ച ന ച തൈലവിയോജിതാന് । കുര്വീത ദീപഹര്താ തു മൂഷകോന്ധശ്ച ജായതേ । । ൫൩ തസ്മാദ്ദദ്യാന്നാഹരേദ്വൈ ശ്രേയോഽര്ഥീ ദീപകം നരഃ । । ൫൪ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ ഭദ്രോപാഖ്യാന ആദിത്യായതനദീപദാനഫലവര്ണനം നാമാഷ്ടാദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ആരെങ്കിലും ഭാനുവിന്റെ ക്ഷേത്രത്തിൽ വിളക്ക് തെളിയിച്ചാൽ, അവൻ സൂര്യനുപോലെയുള്ള തേജസ്സും എല്ലാ യജ്ഞഫലവും നേടും. പ്രത്യേകിച്ച് കാർത്തികമാസത്തിൽ, ബാല്യകാലത്ത് വിളക്ക് തെളിയിച്ചാൽ, മറ്റൊരുവൻ നേടാൻ കഴിയാത്ത ഫലം ലഭിക്കും. മഹിഷ്മതീ നഗരത്തിൽ നാഗശർമ എന്നൊരു ബ്രാഹ്മണൻ ജീവിച്ചിരുന്നു. ഭാനുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ അവനു നൂറു പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു. അവരിൽ ഭദ്രൻ ഏറ്റവും പ്രഗത്ഭനായിരുന്നു. ഭദ്രൻ ഭാനുവിന്റെ ക്ഷേത്രത്തിൽ ദിനരാത്രം വിളക്ക് തെളിയിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ വിളക്കിന്റെ പ്രകാശം കണ്ടു സഹോദരന്മാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവർ ഭദ്രനോട് ചോദിച്ചു: 'നീ എത്ര മനസ്സോടെ വിളക്ക് തെളിയിക്കുന്നു; ഇതിന്റെ ഫലം എന്താണ്?' ഭദ്രൻ പറഞ്ഞു: 'പണ്ടു വശിഷ്ഠൻ ഇക്ഷ്വാകുവിന്റെ പുരോഹിതനായിരുന്നു. അവൻ ഭാനുവിന്റെ ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചു, പൂജയും വിളക്ക് തെളിയിക്കൽ തുടങ്ങി. ഞാൻ മുൻജന്മത്തിൽ രോഗവും ദാരിദ്ര്യവും അനുഭവിച്ചവൻ ആയിരുന്നു. ഒരു രാത്രിയിൽ ഭാനുവിന്റെ ക്ഷേത്രത്തിൽ ഞാൻ ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ പോയി, അവിടെ വിളക്ക് തെളിയിച്ചു. എന്നാൽ ദുഷ്ടബുദ്ധിയാൽ ചെയ്തതുകൊണ്ടും, വിളക്ക് തെളിയിച്ചതിന്റെ ഫലമായും, ഞാൻ പിന്നീട് നല്ല ജന്മം നേടി, ബ്രാഹ്മണവേഷത്തിൽ ജനിച്ചു, വേദങ്ങൾ പഠിച്ചു. അതിനാൽ, കാർത്തികമാസത്തിൽ ഭാനുവിന്റെ ക്ഷേത്രത്തിൽ വിളക്ക് തെളിയിച്ചാൽ മഹത്തായ ഫലം ലഭിക്കും. വിളക്ക് തെളിയിക്കുന്നവൻക്ക് ജ്ഞാനവും, ഓർമ്മശക്തിയും, ദീർഘായുസും, എല്ലാ ദോഷങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള മോക്ഷവും ലഭിക്കും. വിളക്ക് കവർന്നാൽ മൂഷികയാകും. അതിനാൽ, വിളക്ക് കവർക്കാതെ ഭക്തിയോടെ വിളക്ക് തെളിയിക്കണം.'
ദീപദാനവര്ണനമ് ബ്രഹ്മോവാച അന്ധേ തമസി ദുഷ്പാരേ നരകേ പതിതാത്കില । സംക്രോശമാനാന്സംക്ഷുബ്ധാനുവാച യമകിങ്കരഃ । । ൧ വിലാപൈരലമത്രേതി കിം വോ വിലപിതേ ഫലമ് । യത്പ്രമാദാദിഭിഃ പൂര്വമാത്മായം സമുപേക്ഷിതഃ । । ൨ പൂര്വമാലോചിതം നൈതത്കഥമന്തേ ഭവിഷ്യതി । ഇദാനീം യാതനാം ഭുങ്ധ്വം കിം വിലാപം കരിഷ്യഥ । । ൩ ദേഹോ ദിനാനി സ്വല്പാനി വിഷയാശ്ചാതിദുര്ബലാഃ । ഏതത്കോ ന വിജാനാതി യേന യൂയം പ്രമാദിനഃ । । ൪ ജന്തുര്ജന്മസഹസ്രേഭ്യ ഏകസ്മിന്മാനുഷോ യദി । സ തത്രാപ്യതിമൂഢാത്മാ കിം ഭോഗാനഭിധാവതി । । ൫ പുത്രദാരഗൃഹക്ഷേത്രഹിതായ സതതോദ്യതാഃ । ന ജാനന്തി തതോ മൂഢാഃ സ്വല്പമപ്യാത്മനോ ഹിതമ് । । ൬ വഞ്ചിതോഽഹം മയാ ലബ്ധമിദമസ്മാദുപാഗതമ് । ന വേത്തി മോഹിതഃ കശ്ചിത്പ്രക്രാന്തനരകോ നരഃ । । ൭ ന വേത്തി സൂര്യചന്ദ്രാദീന്കാലമാത്മാനമേവ ച । സാക്ഷിഭൂതാനശേഷസ്യ ശുഭസ്യേഹാശുഭസ്യ ച । । ൮ ജന്മാന്യന്യാനി ജായന്തേ പുത്രദാരാദിദേഹിനാമ് । യദര്ഥം യത്കൃതം കര്മ തസ്യ ജന്മശതാനി തു । । ൯ അഹോ മോഹസ്യ മാഹാത്മ്യം മമത്വം നരകേഷ്വപി । ക്രന്ദതേ മാതരം താതം പീഡ്യമാനോഽപി യത്സ്വയമ് । । 1.119.൧൦ ഏവമാകൃഷ്ടചിത്താനാം വിഷയൈഃ സ്വാദുതര്പണൈഃ । നൃണാം ന ജായതേ ബുദ്ധിഃ പരമാര്ഥവിലോകിനീ । । ൧൧ തഥാ ച വിഷയാസങ്ഗേ കരോത്യവിരതം മനഃ । കോ ഹി ഭാരോ രവേര്നാമ്നി ജിഹ്വായാഃ പരികീര്തനേ । । ൧൨ വര്തിതൈലേഽല്പമൂല്യേ ച യദ്വര്ത്തിര്ലഭ്യതേ സുധാ । അതോ വൈ കതരോ ലാഭഃ കാ തശ്ചിന്താ ഭവേത്തദാ । । ൧൩ യേനായതേഷു ഹസ്തേഷു സ്വാതംത്ര്യേ സതി ദീപകഃ । മഹാഫലോ ഭാനുഗൃഹേ ന ദത്തോ നരകാപഹാഃ । । ൧൪ നരോ വിലപതേ കിഞ്ചിദിദാനീം ദൃശ്യതേ ഫലമ് । അസ്വാതംത്ര്യേ വിലപതാം സ്വാതംത്ര്യേ സതി മാനിനാമ് । । ൧൫ അവശ്യം പാതിനഃ പ്രാണാ ഭോക്താ ജീവോഽപ്യഹര്നിശമ് । ദത്തം ച ലഭതേ ഭോക്തം കാമയന്വിഷയാനപി । । ൧൬ ഏതത്സ്ഥാനം ദുഷ്കൃതൈര്വാ യുക്തം ചാദ്യ മയേക്ഷിതമ് । ഇദാനീം കിം വിലാപേന സഹധ്വം യദുപാഗതമ് । । ൧൭ യദ്യേതദനഭീഷ്ടം വോ യദ്ദുഃഖം സമുപസ്ഥിതമ് । തദദ്ഭുതമതിഃ പാപേ ന കര്തവ്യാ കദാചന । । ൧൮ കൃതേഽപി പാപകേ കര്മണ്യജ്ഞാനാദഘനാശനമ് । കര്തവ്യമനവച്ഛിന്നം പൂജനം സവിതുഃ സദാ । । ൧൯ ബ്രഹ്മോവാച നാരകാസ്തദ്വചഃ ശ്രുത്വാ തമൂചുരതിദുഃഖിതാഃ । ക്ഷുത്ക്ഷാമകണ്ഠാസ്തൃട്താപവിസംസ്ഫുടിതതാലുകാഃ । । 1.119.൨൦ ഭോ ഭോഃ സാധോ കൃതം കര്മ യദസ്മാഭിസ്തദുച്യതാമ് । നരകസ്ഥൈര്വിപാകോഽയം ഭുജ്യതേ യത്സുദാരുണഃ । । ൨൧ കിങ്കര ഉവാച യുഷ്മാഭിയൌംവനോന്മാദാന്മുദിതൈരവിവേകിഭിഃ । ഘൃതലോഭേന മാര്തണ്ഡഗൃഹാദ്ദീപഃ പുരാ ഹൃതഃ । । ൨൨ തേനാസ്മിന്നരകേ ഘോരേ ക്ഷുത്തൃഷ്ണാപരിപീഡിതാഃ । ഭവന്തഃ പതിതാസ്തീവ്രേ ശീതവാതവിദാരിതാഃ । । ൨൩ ബ്രഹ്മോവാച ഏതത്തേ ദീപദാനസ്യ പ്രദീപഹരണസ്യ ച । പുണ്യം പാപം ച കഥിതം ഭാസ്കരായതനേഽച്യുത । । ൨൪ സര്വത്രൈവ ഹി ദീപസ്യ പ്രദാനം കൃഷ്ണ ശസ്യതേ । വിശേഷേണ ജഗദ്ധാതുര്ഭാസ്കരസ്യ നിവേശനേ । । ൨൫ യേഽന്ധാ മൂകാ ബധിരാ നിര്വിവേകാ ഹീനാസ്തൈസ്തൈര്ദാനസാധനൈര്വൃഷ്ണിവീര । തൈസ്തൈര്ദീപാഃ സാധുലോകപ്രദത്താ ദേവാഗാരാദന്യതഃ കൃഷ്ണ നീതാഃ । । ൨൬ ഇതി ശ്രീ ഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ ദീപദാനമാഹാത്മ്യവര്ണനം നാമൈകോനവിംശത്യധികശതതമോഽധ്യായഃ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 1. കനിഞ്ഞറിയാൻ കഴിയാത്ത ഇരുണ്ട നരകത്തിൽ വീണു വേദനയോടെ കരയുന്നവരോട് യമന്റെ ദൂതൻ പറഞ്ഞു. 2. 'ഇവിടെ ഇത്രയും വിലാപം വേണ്ട; കരയുന്നതിൽ എന്ത് ഫലമുണ്ട്? നിങ്ങൾ മുമ്പ് അശ്രദ്ധയാൽ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചതാണ്. 3. നേരത്തെ ഇതെന്തായിരിക്കും എന്ന് ചിന്തിച്ചില്ലല്ലോ; ഇനി ശിക്ഷ അനുഭവിക്കണം, വിലാപം കൊണ്ട് എന്ത് പ്രയോജനം? 4. ശരീരം കുറച്ചു ദിവസമേ നിലനിൽക്കൂ, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾ വളരെ ദുർബലമാണ്—ഇത് അറിയാത്തവൻ ആരാണ്? അതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ അശ്രദ്ധയോടെ പെരുമാറിയത്. 5. ആയിരക്കണക്കിന് ജന്മങ്ങൾക്കിടയിൽ മനുഷ്യജന്മം കിട്ടിയാലും, അതിൽ പോലും അജ്ഞതയാൽ സുഖങ്ങൾ മാത്രം പിന്തുടരുന്നവൻ എന്ത് പ്രയോജനം? 6. മക്കൾ, ഭാര്യ, വീട്, വയൽ എന്നിവയ്ക്കായി എപ്പോഴും പരിശ്രമിക്കുന്നവർക്കു സ്വയം എങ്കിലും ചെറിയൊരു ഗുണം പോലും അറിയില്ല. 7. 'എനിക്ക് വഞ്ചനയായി; കിട്ടിയത് നഷ്ടമായി'—ഇങ്ങനെ മോഹം പിടിച്ചവൻ, നരകത്തിൽ എത്തിയാൽ യാഥാർത്ഥ്യം അറിയുന്നില്ല. 8. സൂര്യനും ചന്ദ്രനും സമയവും സ്വയം തന്നെയും അറിയുന്നില്ല; എല്ലാത്തിനും സാക്ഷിയായ ആത്മാവിനെ അറിയുന്നില്ല. 9. മക്കൾക്കും ഭാര്യക്കും മറ്റും പുതിയ ജന്മങ്ങൾ ഉണ്ടാകും; ചെയ്ത കർമ്മത്തിനനുസരിച്ച് നൂറുകണക്കിന് ജന്മങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. 10. അയ്യോ, മോഹത്തിന്റെ മഹത്വം! നരകത്തിലും മമത്വം വിട്ടില്ല—വേദന അനുഭവിക്കുമ്പോഴും അമ്മയെയും അച്ഛനെയും വിളിച്ചു കരയുന്നു. 11. ഇങ്ങനെ വിഷയങ്ങളിൽ മനസ്സു ആകർഷിക്കപ്പെട്ടവർക്കും രുചികൾ നിറവേറ്റുന്നവർക്കും പരമാർത്ഥം കാണുന്ന ബുദ്ധി ഉണരുന്നില്ല. 12. വിഷയാസക്തിയാൽ മനസ്സു എപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുന്നു—സൂര്യന്റെ നാമം ജിഹ്വയാൽ ഉച്ചരിക്കാൻ എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ട്? 13. കുറച്ചു വിലകൊടുത്ത് എണ്ണയും വിളക്കും കിട്ടുമ്പോൾ അതിൽ വലിയ ലാഭം എന്ത്? എന്തിനാണ് ആശങ്ക? 14. സ്വന്തമായി, സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ, സൂര്യന്റെ ആലയത്തിൽ വിളക്ക് ദാനം ചെയ്താൽ അതിന് വലിയ ഫലം ലഭിക്കും, നരകം വിട്ടുമാറും. 15. ചിലർ വിലപിക്കുന്നു, ഫലം കാണുമ്പോൾ; സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലാതെ വിലപിക്കുന്നവരും, സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ളവരും, അഭിമാനിക്കുന്നവരും കാണാം. 16. പാപികൾക്ക് പ്രാണൻ തീരും; ആത്മാവും പകലും രാത്രിയും അനുഭവം ചെയ്യുന്നു. നൽകിയതെല്ലാം തിരിച്ചാണ് ലഭിക്കുന്നത്; ആഗ്രഹിച്ച സുഖങ്ങൾ പോലും. 17. ഈ സ്ഥലം പാപികൾക്ക് അനുയോജ്യമാണ്; ഞാൻ കണ്ടു. ഇനി വിലാപം കൊണ്ട് എന്ത്? സംഭവിച്ചതു സഹിക്കണം. 18. നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമല്ലാത്ത ഈ ദു:ഖം വന്നാൽ, അത്ഭുതബുദ്ധിയുള്ളവനേ, പാപം ഒരിക്കലും ചെയ്യരുത്. 19. അജ്ഞതയാൽ പാപം ചെയ്താലും, സൂര്യനെ നിരന്തരമായി ആരാധിക്കണം; അതാണ് കനിഞ്ഞ ഇരുണ്ടതിനെ നശിപ്പിക്കുന്നത്.' ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 20. അങ്ങനെ ദൂതന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അത്യന്തം ദു:ഖിതരായ നരകവാസികൾ, വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് കഴുത്ത് ഉണങ്ങിയവരും നാവു പൊട്ടിയവരും പറഞ്ഞു: 21. 'സാധോ, ഞങ്ങൾ ചെയ്ത പാപം എന്താണെന്ന് പറയൂ; അതാണ് ഞങ്ങൾക്കിപ്പോൾ ഈ ഭയങ്കര നരകഫലം അനുഭവിക്കാൻ കാരണം.' ദൂതൻ പറഞ്ഞു: 22. 'നിങ്ങൾ, യുവാവായപ്പോൾ സന്തോഷത്തിലും വിവേകമില്ലായ്മയിലും, നെയ്യ് കിട്ടാനുള്ള ലാഭം കൊണ്ടു, സൂര്യന്റെ ആലയത്തിൽ നിന്ന് വിളക്ക് മോഷ്ടിച്ചു. 23. അതിനാൽ, ഈ ഭയങ്കര നരകത്തിൽ വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് വലഞ്ഞ്, കഠിനമായ തണുപ്പിലും കാറ്റിലും തകർന്നു വീണിരിക്കുന്നു.' ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 24. അങ്ങനെ, അച്യുതാ, സൂര്യന്റെ ആലയത്തിൽ വിളക്ക് ദാനം ചെയ്തതിന്റെ, വിളക്ക് മോഷ്ടിച്ചതിന്റെ പുണ്യവും പാപവും ഞാൻ പറഞ്ഞു. 25. എവിടെയും വിളക്ക് ദാനം മഹത്വം ഉള്ളതാണ്, കൃഷ്ണാ, പ്രത്യേകിച്ച് ലോകസ്രഷ്ടാവായ സൂര്യന്റെ ആലയത്തിൽ. 26. കൃഷ്ണാ, കാഴ്ചയില്ലാത്തവരും, മൂകരും, ബധിരരും, വിവേകമില്ലാത്തവരും, ദാനസാധനങ്ങളില്ലാത്തവരും—അവർ ദേവാലയത്തിൽ നിന്നുള്ള വിളക്കുകൾ നല്ലവരുടെ ലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റിടങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റുന്നു. ഇങ്ങനെ ഭവിഷ്യ മഹാപുരാണത്തിലെ സപ്തമി കല്പത്തിലെ ദീപദാന മഹാത്മ്യവിവരണം എന്ന ഒൻപതൊമ്പതാം അദ്ധ്യായം.
ആദിത്യപൂജാവര്ണനമ് വിഷ്ണുരുവാച ഭഗവന്പ്രാണിനഃ സര്വേ വിഷരോഗാദ്യുപദ്രവൈഃ । ദുഷ്ടഗ്രഹോപഘാതൈശ്ച സര്വകാലമുപദ്രുതാഃ । । ൧ ആഭിചാരികകൃത്യാഭിഃ സ്പര്ശരോഗൈശ്ച ദാരുണൈഃ । സദാ സമ്പീഡ്യമാനാസ്തു തിഷ്ഠന്ത്യമ്ബുജസമ്ഭവ । । ൨ യേന കര്മവിപാകേന വിഷരോഗാദ്യുപദ്രവാഃ । പ്രഭവന്തി നൃണാം തന്മേ യഥാവദ്വക്തുമര്ഹസി । । ൩ ബ്രഹ്മോവാച വ്രതോപവാസൈര്യൈര്ഭാനുര്നാന്യജന്മനി തോഷിതഃ । തേ നരാ ദേവശാര്ദൂല ഗ്രഹരോഗാദിഭാഗിനഃ । । ൪ യൈര്ന തത്പ്രവണം ചിത്തം സര്വദൈവ നരൈഃ കൃതമ് । വിഷഗ്രഹജ്വരാണാം തേ മനുഷ്യാഃ കൃഷ്ണ ഭാഗിനഃ । । ൫ ആരോഗ്യം പരമാം വൃദ്ധിം മനസാ യദ്യദിച്ഛതി । തത്തദാപ്നോത്യസംദിഗ്ധം പരത്രാദിത്യതോഷണാത് । । ൬ നാധീന്പ്രാപ്നോതി ന വ്യാധീന്ന വിഷയഗ്രഹബന്ധനമ് । കൃത്യാസ്പര്ശഭയം വാപി തോഷിതേ തിമിരാപഹേ । । ൭ സര്വേ ദുഷ്ടാഃ സമാസ്തസ്യ സൌമ്യാസ്തസ്യ സദാ ഗ്രഹാഃ । ദേവാനാമപി പൂജ്യോഽസൌ തുഷ്ടോ യസ്യ ദിവാകരഃ । । ൮ യഃ സമഃ സര്വഭൂതേഷു യഥാത്മനി തഥാ ഹിതേ । ഉപവാസാദിനാ യേന തോഷ്യതേ തിമിരാപഹഃ । । ൯ തോഷിതേഽസ്മിന്പ്രജാനാഥേ നരാഃ പൂര്ണമനോരഥാഃ । അരോഗാഃ സുഖിനോ നിത്യം ബഹുധര്മസുഖാന്വിതാഃ । । 1.120.൧൦ ന തേഷാം ശത്രവോ നൈവ ശരീരാദ്യഭിചാരകമ് । ഗ്രഹരോഗാദികം ചാപി പാപകാര്യുപജായതേ । । ൧൧ അവ്യാഹതാനി ദേവസ്യ ധനജാലാനി തം നരമ് । രക്ഷന്തി സകലാപത്സു യേന ശ്വേതാധിപോഽര്ചിതഃ । । ൧൨ വിഷ്ണുരുവാച അനാരാധിതമാര്തണ്ഡാ യേ നരാഃ ദുഃഖഭാഗിനഃ । തേ കഥം നീരുജഃ സന്തു വിജ്വരാ ഗതകല്മഷാഃ ।। ൧൩ ബ്രഹ്മോവാച ആരാധയന്തു ദേവേശം പുഷ്പേണൈവമനൌപമമ് । ഭാസ്കരം തു ജഗന്നാഥം സര്വദേവഗുരും പരമ് ।। ൧൪ വിഷ്ണുരുവാച ദോഷാഭിഭൂതദേഹൈസ്തു കഥമാരാധനം രവേഃ । കര്ത്തവ്യം വദ ദേവേശ ഭക്ത്യാ ശ്രേയോഽര്ഥമാത്മനഃ ।। ൧൫ അനുഗ്രാഹ്യോഽസ്മി യദി തേ മമായം ഭക്തിമാനിതി । തന്മയോപദിശ ത്വം ച മഹദാരാധനം രവേഃ ।। ൧൬ അനന്തമജരം ദേവം ദുഷ്ടസന്ദേഹനാശനമ് । ആരാധയിതുമിച്ഛാമി ഭഗവന്തസ്ത്വദനുജ്ഞയാ । । യേനാഹം ത്വത്പ്രസാദേന ഭവേയമതിവിക്രമഃ ।। ൧൭ ബ്രഹ്മോവാച അനുഗ്രാഹ്യോഽസി ദേവസ്യ നൂനമവ്യക്തജന്മനഃ । ആരാധനായ തേ വിഷ്ണോ യദേതത്പ്രവണം മനഃ ।। ൧൮ യദി ദേവപതിം ഭാനുമാരാധയിതുമിച്ഛസി । ഭഗവന്തമനാദ്യം ച ഭവ വൈവസ്വതോഽച്യുത ।। ൧൯ ന ഹ്യവൈവസ്വതൈര്ഭാനുര്ജ്ഞാതും സ്തോതും ച ശക്യതേ । ദ്രഷ്ടും വാ ശക്യതേ മൂഢൈഃ പ്രവേഷ്ടും കുത ഏവ തു ।।1.120.൨ ൦ തദ്ഭക്തിപ്രാര്ഥിതാഃ പൂതാ നരാസ്തദ്ഭക്തിചേതസഃ । വൈവസ്വതാ ഭവന്ത്യേവം വിവസ്വന്തം വിശന്തി ച ।।൨ ൧ അനേകജന്മസംസാരചിതേ പാപസമുച്ചയേ । നാക്ഷീണേ ജായതേ പുംസാം മാര്തണ്ഡാഭിമുഖീ മതിഃ । । ൨൨ പ്രദ്വേഷം യാതി മാര്തണ്ഡേ ദ്വിജാന്വേദാംശ്ച നിന്ദതി । യോ നരസ്തം വിജാനീയാദസുരാംശസമുദ്ഭവമ് । । ൨൩ പാഷണ്ഡേഷു രതിഃ പുംസാം ഹേതുവാദാനുകൂലതാ । ജായതേ ദമ്ഭമായാമ്ഭഃ പതിതാനാം ദുരാത്മനാമ് । । ൨൪ യദാ പാപക്ഷയഃ പുംസാം തദാ വേദദ്വിജാതിഷു । ഭാനൌ ച യജ്ഞപുരുഷേ ശ്രദ്ധാ ഭവതി നൈഷ്ഠികീ । । ൨൫ യദാ സ്വല്പാവശേഷസ്തു നരാണാം പാപസഞ്ചയഃ । തദാ ഭോജകവിപ്രേഷു ഭാനൌ പൂജാം പ്രകുര്വതേ । । ൨൬ ഭ്രമതാമത്ര സംസാരേ നരാണാം കര്മദുര്ഗമേ । കരാവലമ്ബനോ ഹ്യേകോ ഭക്തിപ്രീതോ ദിവാകരഃ । । ൨൭ സ ത്വം വൈവസ്വതോ ഭൂത്യാ സര്വപാപഹരം ഹരിമ് । ആരാധയ സമം ഭക്ത്യാ പ്രീതിമഭ്യേതി ഭാസ്കരഃ । । ൨൮ വിഷ്ണുരുവാച കിം ലക്ഷണാ ഭവന്ത്യേതേ നരാ വൈവസ്വതാ ഗുണൈഃ । യച്ച വൈവസ്വതം കാര്യം തന്മേ കഥയ കഞ്ജജ । । ൨൯ ബ്രഹ്മോവാച കര്മണാ മനസാ വാചാ പ്രാണിനാം യോ ന ഹിംസകഃ । ഭാവഭക്തശ്ച മാര്തണ്ഡ കൃഷ്ണ വൈവസ്വതോ ഹി സഃ । । 1.120.൩൦ യോ ഭോജകദ്വിജാന്ദേവാന്നിത്യമേവ നമസ്യതി । ന ച ഭോക്താ പരസ്വാദേര്വിഷ്ണോ വൈവസ്വതോ ഹി സഃ । । ൩൧ സര്വാന്ദേവാന്രവിം വേത്തി സര്വാംല്ലോകാംശ്ച ഭാസ്കരമ് । തേഭ്യശ്ചാനന്യമാത്മാനം കൃഷ്ണ വൈവസ്വതോ ഹി സഃ । । ൩൨ ദേവം മനുഷ്യമന്യം വാ പശുപക്ഷിപിപീലികമ് । തരുപാഷാണകാഷ്ഠാദിഭൂമ്യമ്ഭോധിം ദിവം തഥാ । । ൩൩ ആത്മാനം ചാപി ദേവശാദ്വ്യതിരിക്തം ദിവാകരാത് । യോ ന ജാനാതി തം വിദ്യാത്കൃഷ്ണ വൈവസ്വതം നരമ് । । ൩൪ സര്വോ വൈവസ്വതോ ഭാഗോ യദ്ഭൂതം യദ്വ്യവസ്ഥിതമ് । ഇതി വൈ യോ വിജാനാതി സ തു വൈവസ്വതോ നരഃ । । ൩൫ ഭവഭീതിം ഹരത്യേഷ ഭക്തിഭാവേന ഭാവിതഃ । വിവസ്വാനിതി ഭാവോ യഃ സ തു വൈവസ്വതോ നരഃ । । ൩൬ ഭാവം ന കുരുതേ യസ്തു സര്വഭൂതേഷു പാപകമ് । കര്മണാ മനസാ വാചാ സ ച വൈവസ്വതോ നരഃ । । ൩൭ ബാഹ്യാര്ഥനിരപേക്ഷോ യഃ ക്രിയാം ഭക്ത്യാ വിവസ്വതഃ । ഭാവേന നിഷ്പാദയതി ജ്ഞേയോ വൈവസ്വതോ ഹി സഃ । । ൩൮ നാരയോ യസ്യ ന സ്നിഗ്ധാ ന ഭേദാധീനവൃത്തയഃ । വീക്ഷതേ സര്വമേവേദം ഭാനും വൈവസ്വതോ ഹി സഃ । । ൩൯ സുതപ്തേനേഹ തപസാ യജ്ഞൈര്വാ ബഹുദക്ഷിണൈഃ । താം ഗതിം ന നരാ യന്തി യാം തു വൈവസ്വതോ ഗതഃ । ।1.120.൪ ൦ യേന സര്വാത്മനാ ഭാനൌ ഭക്ത്യാ ഭാവോ നിവേശിതഃ । ദേവശ്രേഷ്ഠ കൃതാര്ഥത്വാച്ഛ്ലാഘ്യോ വൈവസ്വതോ ഹി സഃ । । ൪൧ അപി നഃ സ കുലേ ധന്യോ ജായേത കുലപാവനഃ । ഭാസ്കരം ഭക്തിഭാവേന യസ്തു വൈ പൂജയിഷ്യതി । ।൪൨ യഃ കാരയതി ദേവാര്ചാം ഹദയാലമ്ബിനീം രവേഃ । സ നരോഽര്കമവാപ്നോതി ധര്മധ്വജമനൌപമമ് । ।൪ ൩ യശ്ച ദേവാലയം ഭക്ത്യാ ഭാനോഃ കാരയതേ സ്ഥിരമ് । സ സപ്ത പുരുഷാഁല്ലോകാന്ഭാനോര്നയതി മാനവഃ । ।൪൪ യാവന്തോബ്ദാന്ഹി ദേവാര്ചാ രവേസ്തിഷ്ഠതി മംദിരേ । താവദ്വര്ഷസഹസ്രാണി പുഷ്പോത്തരഗൃഹേ വസേത് । । ൪൫ ദേവാര്ചാലക്ഷണോപേതോ യദ്ഗൃഹേ സന്തതോ വിധിഃ । നിഷ്കാമം ച മനോ യസ്യ സ യാത്യക്ഷരസാമ്യതാമ് । । ൪൬ പുഷ്പാണ്യതിസുഗംധീനി മനോജ്ഞാനി ച യഃ പുമാന് । പ്രയച്ഛതി ജഗന്നാഥേ സപ്താശ്വേ ജ്യോതിഷാം പതൌ । । സ യാതി പരമം സ്ഥാനം യത്ര ജ്യോതിഃ സനാതനമ് । ।൪൭ യസ്യ യസ്യ വിഹീനോ യോ ദേശോ യദ്വര്ജിതം ച യത് । ധൂപാംശ്ച വിവിധാംസ്താംസ്താന്ഗംധാഢ്യം സുവിലേപനമ് । ।൪൮ ദീപവര്ത്യുപഹാരാംശ്ച യച്ചാഭീഷ്ടമഥാത്മനഃ । നരഃ സോനുദിനം യജ്ഞാന്കരോത്യാരാധനാദ്രവേഃ । ।൪ ൯ യജ്ഞേശോ ഭഗവാന്ഭാനുര്മഖൈരപി സ തോഷ്യതേ । ബഹൂപകരണാ യജ്ഞാ നാനാസംഭാരവിസ്തരാഃ । । സംപ്രാപ്യന്തേ ധനയുതൈര്മനുഷ്യൈര്നാല്പസംചയൈഃ । । 1.120.൫൦ ഭക്ത്യാ തു പുരുഷൈഃ പൂജാ കൃതാ ദൂര്വാംകുരൈരപി । രവേര്ദദാതി ഹി ഫലം സര്വയജ്ഞൈഃ സുദുര്ലഭമ് । । ൫൧ യാനി പുഷ്പാണി ഹൃദ്യാനി ധൂപഗന്ധാനുലേപനമ് । ദയിതം ഭൂഷണം യച്ച തഥാ രക്തേ ച വാസസീ । । ൫൨ യാനി ചാഭ്യവഹാര്യാണി ഭക്ഷ്യാണി ച ഫലാനി ച । പ്രയച്ഛ താനി മാര്തണ്ഡ ഭവേഥാശ്ചൈവ തന്മനാഃ । । ൫൩ ആദ്യം തം യജ്ഞപുരുഷം യഥാ ഭക്ത്യാ പ്രസാദയ । ആരാധ്യ യാതി തം ദേവം യത്തദ്ബ്രഹ്മ പരം സ്മൃതമ് । । ൫൪ പുണ്യൈസ്തീര്ഥോദകൈഃ പുഷ്പൈര്മധുനാ സര്പിഷാ തഥാ । ക്ഷീരേണ സ്നാപയേദ്ദേവമച്യുതം ജഗതാം പതിമ് । । ൫൫ ദധിക്ഷീരഹ്രദാന്പുണ്യാംസ്തതോ ലോകാന്മധുച്യുതഃ । പ്രയാസ്യസി യദുശ്രേഷ്ഠ നിര്വൃതിം ചാപി ഐശ്വരീമ് । । ൫൬ സ്തോത്രൈര്ഹദ്യൈര്യഥാ വാദ്യൈര്ബ്രാഹ്മണാനാം ച തര്പണൈഃ । മനസശ്ചൈകതായോഗാദാരാധയ ദിവാകരമ് । । ൫൭ ആരാധ്യം തം മഹാദേവോ മഹച്ഛബ്ദമവാപ്തവാന് । । ൫൮ അഹം ചാപി സമസ്താനാം ലോകാനാം സൃഷ്ടികാരകഃ । തമാരാധ്യ വിവസ്വന്തം തത്പ്രസാദാജ്ജനാര്ദന । । ൫൯ ത്വമപ്യേതം ഹൃഷീകേശ തത്പ്രസാദാന്ന സംശയഃ । സമര്ഥോ ദേവശത്രൂണാം ദൈത്യാനാം നാശനേ സദാ । । 1.120.൬൦ ദക്ഷിണഃ കിരണസ്തസ്യ യോ ദേവസ്യ വിവസ്വതഃ । അഹം തസ്മാത്സമുത്പന്നോ വേദവേദാങ്ഗസമ്മിതഃ । । ൬൧ വാമോ യഃ കിരണഃ കൃഷ്ണ രശ്മിമാലാകുലഃ സദാ । തസ്മാദീശഃ സമുത്പന്നഃ പാര്വതീദയിതോഽച്യുത । । ൬൨ വക്ഷസസ്ത്വം സമുത്പന്നഃ ശംഖചക്രഗദാധരഃ । തഥാമ്ബുജകരാ ദേവീ അമ്ബുജാനനവല്ലഭാ । । ൬൩ സമാരാധ്യ ബലം കീര്തിം ശ്രിയം ചാവാപ്തവാനഹമ് । തഥാ ത്ത്വമപി രാജേന്ദ്ര തമാരാധ്യ ദിവാകരമ് । । യാന്യാനിച്ഛസി കാമാംസ്ത്വം താംസ്താന്സര്വാനവാപ്സ്യസി । । ൬൪ യ ഇദം ശൃണുയാന്നിത്യം സംവാദം വിധികൃഷ്ണയോഃ । സോഽപി കാമാനവാപ്യാഗ്ര്യാംസ്തതോ ലോകമവാപ്നുയാത് । । ൬൫ ഗൈരികം യാനമാരൂഢോ യുക്തം കുഞ്ജരവാജിഭിഃ । തേജസാമ്ബുജസംകാശഃ പ്രഭയാണ്ഡജ സന്നിഭഃ । । ൬൬ കാന്ത്യാ ചംദ്രസമോ രാജന്വൃന്ദാരകഗണൈര്വൃതഃ । ഗന്ധര്വൈര്ഗീയമാനസ്തു തഥാ ചാപ്സരസാം ഗണൈഃ । । ൬൭ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ ആദിത്യപൂജാവര്ണനം നാമ വിംശത്യധികശതതമോഽധ്യായഃ
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: 1. ഭഗവനേ, എല്ലാ ജീവികളും വിഷം, രോഗം തുടങ്ങിയ ദുരിതങ്ങളിലും ദുഷ്ടഗ്രഹങ്ങളുടെ ബാധയിലും എല്ലായ്പ്പോഴും പീഡിക്കപ്പെടുന്നു. 2. ആഭിചാരിക കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ടും, ഭയങ്കരമായ ചർമ്മരോഗങ്ങൾ കൊണ്ടും അവർ എപ്പോഴും വേദന അനുഭവിക്കുന്നു, കമലജനനായവനേ. 3. മനുഷ്യർക്കു വിഷം, രോഗം തുടങ്ങിയ ഉപദ്രവങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ കാരണമാകുന്ന കർമ്മഫലം എന്താണെന്ന് ദയവായി വിശദമായി പറയൂ. ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 4. സൂര്യനെ വ്രതങ്ങളാലോ ഉപവാസങ്ങളാലോ ഈ ജന്മത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ മുൻജന്മങ്ങളിൽ തൃപ്തിപ്പെടുത്താത്തവർക്കാണ് ദോഷഗ്രഹങ്ങൾ, രോഗങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ അനുഭവപ്പെടുന്നത്. 5. മനസ്സു ഒരിക്കലും സൂര്യനിലേക്കു തിരിയാത്തവർക്കാണ് വിഷം, ഗ്രഹം, ജ്വരം തുടങ്ങിയ ദുരിതങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നത്, കൃഷ്ണാ. 6. ആരെങ്കിലും മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പരമാരോഗ്യവും വളർച്ചയും സൂര്യനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയാൽ അവൻ ഉറപ്പായി നേടും. 7. അക്ഷയനായ ദൈവം തൃപ്തനാകുമ്പോൾ, അവൻ ദാസ്യത്തിനോ രോഗത്തിനോ വിഷയബന്ധത്തിനോ ആഭിചാരഭയത്തിനോ വിധേയനാവില്ല. 8. ദുഷ്ടഗ്രഹങ്ങൾ എല്ലാം അവനു സൗമ്യങ്ങളാകും; ദേവന്മാരും അവനെ ആരാധിക്കും, സൂര്യൻ തൃപ്തനാകുമ്പോൾ. 9. എല്ലാ ജീവികളോടും സമദർശനം പുലർത്തുന്നവനും, മറ്റുള്ളവരുടെ ഹിതം സ്വഹിതംപോലെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനും, ഉപവാസാദികളാൽ സൂര്യനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നവനുമാണ് ഉത്തമൻ. 10. ഈ ലോകനാഥൻ തൃപ്തനാകുമ്പോൾ, മനുഷ്യർ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റി, രോഗരഹിതരായി, സുഖത്തോടെ ധർമ്മസമ്പന്നരായി ജീവിക്കും. 11. അവർക്കു ശത്രുക്കളില്ല, ശരീരരോഗങ്ങളോ ആഭിചാരിക ദോഷങ്ങളോ ഉണ്ടാകില്ല; ഗ്രഹം, രോഗം, പാപഫലങ്ങൾ ഇവയൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല. 12. ദൈവത്തിന്റെ അക്ഷയമായ ധനസമ്പത്ത് അവനെ എല്ലാ പ്രയാസങ്ങളിലും സംരക്ഷിക്കും, സൂര്യനെ ആരാധിക്കുന്നവനെ. വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: 13. സൂര്യനെ ആരാധിക്കാത്തവർ എങ്ങനെ രോഗരഹിതരായി, ജ്വരമില്ലാതെ, പാപരഹിതരായി ജീവിക്കും? ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 14. അവർ ദേവനാഥനായ സൂര്യനെ അപാരമായ പുഷ്പങ്ങൾകൊണ്ട് ആരാധിക്കട്ടെ, ലോകനാഥനായ ഭാസ്കരനെ, സർവ്വദേവഗുരുവിനെ. വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: 15. ദോഷങ്ങൾ ബാധിച്ച ശരീരമുള്ളവർ എങ്ങനെ സൂര്യനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കണം എന്ന് ദയവായി പഠിപ്പിക്കൂ. 16. ഞാൻ ഭക്തനാണെന്ന് കരുതി ദയവായി സൂര്യനാരാധനയുടെ മഹത്വം എന്നെ പഠിപ്പിക്കണം. 17. അനന്തനും വയസ്സില്ലാത്തവനും ദുഷ്ടസന്ദേഹങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവനുമായ ദൈവത്തെ ഞാൻ ആരാധിക്കണം; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ ഞാൻ അതിവിശേഷ ശക്തനായിരിക്കും. ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 18. ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം നേടാൻ നീ യോഗ്യനാണ്, വിഷ്ണുവേ; സൂര്യനാരാധനയിലേക്കാണ് നിന്റെ മനസ്സു തിരിഞ്ഞത്. 19. ദേവപതിയായ സൂര്യനെ ആരാധിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആദിദേവനായ ഭഗവാനെ വൈവസ്വതപുത്രനായി ആരാധിക്കണം, അച്യുതാ. 20. വൈവസ്വതരല്ലാത്തവർക്ക് സൂര്യനെ അറിയാനോ, സ്തുതിക്കാനോ, കാണാനോ കഴിയില്ല; മൂഢന്മാർക്ക് അതിൽ പ്രവേശിക്കാനും കഴിയില്ല. 21. ഭക്തിചേതസുള്ളവർ, ഭക്തിപൂർവ്വം സൂര്യനെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവർ, വൈവസ്വതരായി, സൂര്യനിൽ ലയിക്കുന്നു. 22. അനേകം ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങൾ നശിക്കാതെ സൂര്യനിലേക്കുള്ള ഭക്തി മനസ്സിൽ ഉദിക്കില്ല. 23. സൂര്യനെ ദ്വേഷിക്കുന്നവനും, ദ്വിജന്മാരെയും വേദങ്ങളെയും നിന്ദിക്കുന്നവനും അസുരസന്താനത്തിൽ ജനിച്ചവനാണെന്ന് അറിയണം. 24. പാഷണ്ടന്മാരിൽ ആസ്വാദനവും, വാദപ്രിയതയും, കപടതയും, മായയും—ഇവ ദുഷ്ടന്മാരിൽ ഉണ്ടാകുന്നു. 25. മനുഷ്യരുടെ പാപങ്ങൾ നശിക്കുമ്പോൾ, വേദത്തിൽ, ദ്വിജന്മാരിൽ, സൂര്യനിൽ, യജ്ഞപുരുഷനിൽ അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസം ഉണരുന്നു. 26. കുറച്ചു മാത്രം പാപം ശേഷിക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യർ സൂര്യപൂജയും ദ്വിജഭോജനവും നടത്തുന്നു. 27. ഈ കർമ്മസങ്കീർണ്ണമായ സംസാരത്തിൽ, ഭക്തിപൂർവ്വം സൂര്യനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയാൽ, അവൻ ഒരേയൊരു ആശ്രയമാണ്. 28. അതുകൊണ്ട്, വൈവസ്വതാ, സമഭക്തിയോടെ പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന ഹരിയെ ആരാധിക്കൂ; സൂര്യൻ പ്രീതനാകും. വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: 29. ഈ വൈവസ്വതന്മാർക്ക് എന്താണ് ലക്ഷണങ്ങളും ഗുണങ്ങളും? വൈവസ്വതൻ ചെയ്യേണ്ടത് എന്താണ്? ദയവായി പറയൂ, കമലജനനായവനേ. ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 30. കർമ്മത്തിലും മനസ്സിലും വാക്കിലും ജീവികളെ ഹിംസിക്കാത്തവനും, ഭാവഭക്തിയോടെ സൂര്യനെ ആരാധിക്കുന്നവനും, കൃഷ്ണാ, വൈവസ്വതനാണ്. 31. ദ്വിജന്മാരെ എപ്പോഴും ആദരിക്കുന്നവനും, മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്ത് ആഗ്രഹിക്കാത്തവനും, വിഷ്ണുവേ, വൈവസ്വതനാണ്. 32. എല്ലാ ദേവന്മാരെയും സൂര്യനായി, എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും സൂര്യനായി കാണുന്നവനും, അവയിൽ നിന്ന് സ്വയം വ്യത്യസ്തമല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നവനും, കൃഷ്ണാ, വൈവസ്വതനാണ്. 33. ദൈവം, മനുഷ്യൻ, മൃഗം, പക്ഷി, പുഴു, മരങ്ങൾ, കല്ല്, മരക്കഷ്ണം, ഭൂമി, ജലം, ആകാശം—ഇവയിൽ നിന്ന് സ്വയം വേറെയാണെന്ന് കാണാത്തവൻ, 34. ദൈവത്തിൽ നിന്ന്, സൂര്യനിൽ നിന്ന് സ്വയം വ്യത്യസ്തമല്ലെന്ന് അറിയാത്തവൻ, കൃഷ്ണാ, വൈവസ്വതനാണ്. 35. എല്ലാം വൈവസ്വതന്റെ ഭാഗമാണെന്ന്, എല്ലാം അവനിൽ നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന് അറിയുന്നവൻ, വൈവസ്വതനാണ്. 36. ഭക്തിഭാവത്തോടെ ഭവഭീതിയെ നീക്കുന്നവനും, മനസ്സിൽ സൂര്യനെ സ്ഥാപിച്ചവനും, വൈവസ്വതനാണ്. 37. കർമ്മത്തിലും മനസ്സിലും വാക്കിലും ആരെയും ഹിംസിക്കാത്തവൻ, വൈവസ്വതനാണ്. 38. ബാഹ്യവസ്തുക്കളെ അവഗണിച്ച്, ഭക്തിയോടെ സൂര്യനുവേണ്ടി കർമ്മം ചെയ്യുന്നവൻ, വൈവസ്വതനാണ്. 39. ബന്ധുക്കളോടു പ്രത്യേക സ്നേഹമില്ലാത്തവനും, ഭേദബുദ്ധിയില്ലാത്തവനും, എല്ലാം സൂര്യനാണെന്ന് കാണുന്നവനും, വൈവസ്വതനാണ്. 40. വലിയ തപസ്സും, യജ്ഞങ്ങളും, വലിയ ദാനങ്ങളും കൊണ്ടും ലഭിക്കാത്ത സ്ഥാനം, വൈവസ്വതൻ നേടുന്നു. 41. മുഴുവൻ ആത്മാവും സൂര്യനിൽ ഭക്തിയോടെ സമർപ്പിക്കുന്നവൻ, ദൈവങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, പൂർണമായ സന്തോഷം പ്രാപിച്ചവൻ, വൈവസ്വതനാണ്. 42. അങ്ങനെയുള്ള ധന്യൻ നമ്മുടെ കുടുംബത്തിൽ ജനിക്കട്ടെ; സൂര്യനെ ഭക്തിഭാവത്തോടെ ആരാധിക്കുന്നവൻ കുടുംബത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കും. 43. ഹൃദയത്തിൽ ഭക്തിയോടെ സൂര്യാർച്ചന നടത്തിക്കുന്നവൻ, സൂര്യനെ നേടും, അപാരമായ ധർമ്മധ്വജവും ലഭിക്കും. 44. ഭക്തിയോടെ സൂര്യന്റെ ദേവാലയം നിർമ്മിക്കുന്നവൻ, ഏഴു തലമുറകളെയും സൂര്യലോകത്തിലേക്ക് നയിക്കും. 45. ദേവാർച്ചന ദീർഘകാലം ദേവാലയത്തിൽ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, അത്രയേറെ ആയിരം വർഷങ്ങൾ പൂവിന്റെ ഭവനത്തിൽ വസിക്കും. 46. ദേവാർച്ചയുടെ എല്ലാ ലക്ഷണങ്ങളും വീട്ടിൽ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, മനസ്സിൽ ആഗ്രഹമില്ലാത്തവൻ അക്ഷരസാമ്യമായ സ്ഥിതിയിൽ എത്തും. 47. അത്യന്തം സുഗന്ധമുള്ള മനോഹരമായ പൂക്കൾ, ഏഴു കുതിരകളുള്ള പ്രകാശനാഥനായ സൂര്യനു സമർപ്പിക്കുന്നവൻ, ശാശ്വതപ്രകാശമുള്ള പരമസ്ഥാനം നേടും. 48. ഏത് സ്ഥലത്ത് എന്തെങ്കിലും കുറവുണ്ടായാലും, വിവിധ ധൂപങ്ങൾ, സുഗന്ധമുള്ള ലേപനം, ഇഷ്ടമായ ഉപഹാരങ്ങൾ— 49. അവയെല്ലാം ഉപയോഗിച്ച് ദിവസേന സൂര്യാരാധനയും യജ്ഞവും ചെയ്യുന്നവൻ, അതിന്റെ ഫലം നേടും. 50. ദർഭാപുല്ലുകളും പോലുള്ള ലഘു ഉപകരണങ്ങൾകൊണ്ടു പോലും ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചാൽ, സൂര്യൻ മഹായജ്ഞങ്ങൾകൊണ്ടു പോലും ലഭിക്കാത്ത ഫലം നൽകുന്നു. 51. മനസ്സിന് പ്രിയമായ പൂക്കൾ, ധൂപം, ലേപനം, ഇഷ്ടമായ അലങ്കാരം, ചുവന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ— 52. ഭക്ഷ്യങ്ങൾ, ഫലങ്ങൾ എന്നിവ—all സൂര്യനു ഭക്തിയോടെ സമർപ്പിക്കണം. 53. ആദിയജ്ഞപുരുഷനെ ഭക്തിയോടെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ പരബ്രഹ്മം പ്രാപിക്കും. 54. പുണ്യജലത്തിൽ, പൂക്കളിൽ, തേനിൽ, നെയ്യിൽ, പാലിൽ സൂര്യനെ സ്നാനമിടണം. 55. തൈരും പാലും നിറഞ്ഞ കുളങ്ങൾ സമർപ്പിച്ചാൽ, മധുരം നിറഞ്ഞ ലോകങ്ങളിൽ എത്തും, യദുകുലശ്രേഷ്ഠാ, പരമാനന്ദവും ഐശ്വര്യവും നേടും. 56. സ്തോത്രങ്ങൾ, സംഗീതം, ബ്രാഹ്മണതൃപ്തി, ഏകാഗ്രത—ഇവയാൽ സൂര്യനെ ആരാധിക്കണം. 57. അങ്ങനെ ആരാധിച്ചപ്പോൾ മഹാദേവൻ മഹത്തായ പേര് നേടി. 58. ഞാനും ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായി, സൂര്യനെ ആരാധിച്ചു; അതിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, ജനാർദ്ദനാ, 59. നീയും ഹൃഷികേശാ, സൂര്യന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, ദേവശത്രുക്കളെയും ദാനവരെയും എപ്പോഴും നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. 60. സൂര്യന്റെ വലത്തുചുവടായ കിരണം ഞാനാണ്; അതിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ ജനിച്ചത്; വേദവും അതിന്റെ അംഗങ്ങളും അതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. 61. ഇടത്തുചുവടായ കിരണം, കൃഷ്ണാ, ശിവനാണ്; പാർവതിയുടെ പ്രിയനായവൻ, അച്യുതാ. 62. അവന്റെ വക്ഷസ്സിൽ നിന്നാണ് നീ, ശംഖചക്രഗദാധരനായവൻ, ജനിച്ചത്; അങ്ങനെ തന്നെ, കമലഹസ്തയായ ദേവിയും. 63. സൂര്യനെ ആരാധിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ശക്തിയും കീർത്തിയും ഐശ്വര്യവും നേടി; രാജേന്ദ്രാ, നീയും സൂര്യനെ ആരാധിച്ചാൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാ വാഞ്ഛകളും നേടും. 64. ബ്രഹ്മാവും കൃഷ്ണനും തമ്മിലുള്ള ഈ സംവാദം ആരെങ്കിലും ദിവസേന കേട്ടാൽ, അവനും ഉന്നതമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ നേടും, ആ ലോകത്തിലും എത്തും. 65. ചുവന്ന കല്ലിൽ കയറി, ആനകളും കുതിരകളും ചേർന്ന്, കമലപോലെയുള്ള തേജസ്സോടെ, അണ്ഡപോലുള്ള പ്രകാശത്തോടും, 66. ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള കാന്തിയോടെ, ബാലകൂട്ടങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഗന്ധർവന്മാർ പാടിയും, അപ്സരസുകൾ നൃത്തം ചെയ്തും. ഇങ്ങനെ ഭവിഷ്യ മഹാപുരാണത്തിലെ സപ്തമി കല്പത്തിലെ ആദിത്യപൂജാവിവരണം എന്ന ഇരുപതാം അദ്ധ്യായം.
വിശ്വകര്മകൃതസൂര്യതേജഃ ശാതനവര്ണനമ് ശതാനീക ഉവാച ശരീരലേഖനം൧ ഭാനോരുക്തം സംക്ഷേപതസ്ത്വയാ । വിസ്തരാച്ഛ്രോതുമിച്ഛാമി തന്മമാചക്ഷ്വ സുവ്രത । । ൧ സുമന്തുരുവാച പിതുര്ഗൃഹം തു യാതായാം സംജ്ഞായാം കുരുനംദന । ഭാസ്കരശ്ചിംതയാമാസ സംജ്ഞാ മദ്രൂപകാരിണീ । । ൨ ഏതസ്മിന്നംതരേ ബ്രഹ്മാ തത്രാഗത്യ ദിവാകരമ് । അവ്രവീന്മധുരാം വാചം രവേഃ പ്രീതികരാം ശുഭാമ് । । ൩ ആദിദേവോഽസി ദേവാനാം വ്യാപ്തമേതത്ത്വയാ ജഗത് । ശ്വശുരോ വിശ്വകര്മാ തേ രൂപം നിര്വര്തയിഷ്യതി । । ൪ ഏവമുക്ത്വാ രവിം ബ്രഹ്മാ വിശ്വകര്മാണമബ്രവീത് । നിവര്തസ്യ മാര്തണ്ഡം സ്വരൂപം തത്സുശോഭനമ് । । ൫ തതോ ബ്രഹ്മസമാദേശാദ്ഭ്ര(ഭൂ?)മിമാരോപ്യ ഭാസ്കരമ് । രൂപം നിര്വര്തയാമാസ വിശ്വകര്മാ ശനൈഃശനൈഃ । । ൬ തതസ്തുഷ്ടാവ തം ബ്രഹ്മാ സര്വദേവഗണൈഃ സഹ । ഗുഹ്യൈര്നാനാവിധൈഃ സ്തോത്രൈര്വേദവേദാങ്ഗപാരഗൈഃ । । ൭ സ്വസ്തി തേഽസ്തു ജഗന്നാഥ ധര്മവര്ഷഹിമാകര । ശാംതിസ്തേ സര്വലോകാനാം ദേവദേവ ദിവാകര । । ൮ തതോ രുദ്രശ്ച വിഷ്ണ്വാദ്യാഃ സ്തുവംതസ്തം ദിവാകരമ് । തേജസ്തേ വര്ധതാം ദേവ ലിഖ്യതേഽപി ദിവസ്പതേ । । ൯ ഇന്ദ്രശ്ചാഗത്യ തം ദേവം ലിഖ്യമാനമഥാസ്തുവത് । ജയ ദേവ ജയസ്വേതി തത്ത്വദോഽസി ജഗത്പതേ ।। 1.121.൧൦ ഋഷയസ്തു തതഃ സപ്ത വിശ്വാമിത്രപുരോഗമാഃ । തുഷ്ടുവുര്വിവിധൈഃ സ്തോത്രൈഃ സ്വസ്തിസ്വസ്തീതിവാദിനഃ ।। ൧൧ വേദോക്താഭിരഥാശീര്ഭിര്വാലഖില്യാശ്ച തുഷ്ടുവുഃ । ത്വം നാഥ മോക്ഷിണാം മോക്ഷോ ധ്യേയസ്ത്വം ധ്യാനിനാമപി ।। ൧൨ ത്വം ഗതിഃ സര്വഭൂതാനാം ത്വയി സര്വം പ്രതിഷ്ഠിതമ് । പ്രജാഭ്യശ്ചൈവ ദേവേശ ശം നോഽസ്തു ജഗതഃ പതേ ।। ൧൩ ത്വത്തോ ഭവതി വൈ നിത്യം ജഗത്സംലീയതേ ത്വയി । ത്വമേകസ്ത്വം ദ്വിധാ ചൈവ ത്രിധാ ച ത്വം ന സംശയഃ ।। ൧൪ ത്വയൈകേന ജഗത്സൃഷ്ടം ത്വയൈകേന പ്രബോധിതമ് । തതോ വിദ്യാധരഗണാ യക്ഷരാക്ഷസപന്നഗാഃ ।। ൧൫ കൃതാഞ്ജലിപുടാഃ സര്വേ ശിരോഭിഃ പ്രണതാ രവിമ് । ഊചുരേവംവിധാ വാചോ മനഃ ശ്രോത്രസുഖപ്രദാഃ ।। ൧൬ സഹ്യം ഭവതു തേ തേജോ ഭൂതാനാം ഭൂതഭാവന । ഹാഹാ ഹൂഹൂസ്തതശ്ചൈവ തുമ്ബുരുര്നാരദസ്തഥാ ।। ൧൭ ഉപഗാതും സമാരബ്ധാ ഗാമുച്ചൈഃ കുശലാ രവിമ് । ഷഡ്ജമധ്യമഗാംധാരഗ്രാമത്രയവിശാരദാഃ ।। ൧൮ മൂര്ച്ഛനാഭിസ്തതശ്ചൈവ തഥാ ധൈവതപഞ്ചമൈഃ । നാനാനുഭാവമന്ദ്രൈശ്ച അര്ധമന്ദ്രൈസ്തഥൈവ ച ।। ൧൯ ത്രിസാധനൈഃ പ്രകാരൈസ്തു വാദ്യതാലസമന്വിതൈഃ । വിശ്വാചീ ച ഘൃതാചീ ച ഉര്വശീ ച തിലോത്തമാ ।।൨൦ മേനകാ സഹജന്യാ ച രമ്ഭാ ചാപ്സരസാം വരാ । ഹാവഭാവവിലാസൈശ്ച കുര്വത്യോഽഭിനയാന്ബഹൂന് ।।൨ ൧ തതോഽതീവ കലം ഗേയം മധുരം ച പ്രവര്തതേ । സര്വേഷാം ദേവസംഘാനാം മനഃ ശ്രോത്രസുഖപ്രദമ് ।।൨൨ പ്രവാദ്യം തു തതസ്തത്ര വീണാവംശാദി സുവ്രത । പണവാഃ പുഷ്കരാശ്ചൈവ മൃദങ്ഗാഃ പടഹാസ്തഥാ । । ൨൩ ദേവദുന്ദുഭയഃ ശംഖാഃ ശതശോഽഥ സഹസ്രശഃ । ഗായദ്ഭിശ്ചൈവ ഗന്ധര്വൈര്നൃത്യദ്ഭിശ്ചാപ്സരോഗണൈഃ । । ൨൪ തൂര്യവാദിത്രഘോഷൈശ്ച സര്വം കോലാഹലീകൃതമ് । തതഃ കൃതൈഃ കരപുടൈഃ പദ്യകുഡ്മലസന്നിഭൈഃ । । ൨൫ ലലാടോപരി വിന്യസ്തൈഃ പ്രണേമുഃ സര്വദേവതാഃ । തതഃ കോലാഹലേ തസ്മിന്സര്വദേവസമാഗമേ । । ൨൬ തേജസഃ ശാതനം ചക്രേ വിശ്വകര്മാ ശനൈഃ ശനൈഃ । । ൨൭ ഇതി ഹിമജലഘര്മകാലഹേതോര്ഹരകമലാസനവിഷ്ണുസംസ്തുതസ്യ । തദുപരി ലിഖനം നിശമ്യ ഭാനോര്വ്രജതി ദിവാകരലോകമായുഷോന്തേ । । ൨൮ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ വിശ്വകര്മകൃതസൂര്യതേജഃ ശാതനം നാമൈകവിംശോത്തരശതതമോഽധ്യായഃ
ശതാനികൻ ചോദിച്ചു: 1. സൂര്യന്റെ ശരീരത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തൽ നീ സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; അതിന്റെ വിശദവിവരണം ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ദയവായി പറയൂ. സുമന്തു പറഞ്ഞു: 2. സഞ്ജ്ഞാ തന്റെ അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ പോയപ്പോൾ, സൂര്യൻ ചിന്തിച്ചു: 'സഞ്ജ്ഞാ എന്റെ രൂപം പോലെ മറ്റൊരു രൂപം സൃഷ്ടിച്ചു.' 3. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് അവിടെ എത്തി, സൂര്യനോട് മധുരവും സന്തോഷകരവുമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. 4. 'ദേവന്മാരിൽ ആദിദേവൻ നീയാണു; ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിന്നാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നിന്റെ അപ്പനായ വിശ്വകർമ്മാവ് നിന്റെ രൂപം നിർമ്മിക്കും.' 5. അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് വിശ്വകർമ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'മാർതാണ്ഡന്റെ അതിമനോഹരമായ രൂപം നിർമ്മിക്കണം.' 6. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, ഭൂമിയിൽ സൂര്യനെ സ്ഥാപിച്ച്, വിശ്വകർമ്മാവ് പതുക്കെ ആ രൂപം നിർമ്മിച്ചു. 7. അതിനുശേഷം, ബ്രഹ്മാവും എല്ലാ ദേവതകളും വേദവും അതിന്റെ അംഗങ്ങളും പഠിച്ചവരും രഹസ്യമായ വിവിധ സ്തോത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് സൂര്യനെ സ്തുതിച്ചു. 8. 'ലോകനാഥാ, ധർമ്മവും ഹിമവും നൽകുന്നവാ, സർവ്വലോകങ്ങൾക്ക് ശാന്തി വരട്ടെ; ദേവദേവാ, ദിവാകരാ, സർവ്വലോകങ്ങൾക്കും സമാധാനം ലഭിക്കട്ടെ.' 9. പിന്നെ, രുദ്രനും വിഷ്ണുവും മറ്റുള്ളവരും സൂര്യനെ സ്തുതിച്ചു: 'ദേവാ, നിന്റെ തേജസ് വർദ്ധിക്കട്ടെ; രേഖപ്പെടുത്തുമ്പോഴും, ദിവസ്പതേ.' 10. ഇന്ദ്രനും അവിടെ എത്തി, രേഖപ്പെടുത്തുന്ന ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചു: 'ജയദേവാ, ജയിക്കട്ടെ; നീയാണു സത്യത്തെ അറിയുന്ന ലോകനാഥൻ.' 11. പിന്നെ, വിശ്വാമിത്രൻമാർ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഏഴു ഋഷിമാർ വിവിധ സ്തോത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് 'ശുഭം, ശുഭം' എന്നു പറഞ്ഞു സ്തുതിച്ചു. 12. വേദത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങൾ കൊണ്ട് വാലഖില്യന്മാരും സ്തുതിച്ചു: 'മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കു മോക്ഷം നീയാണു; ധ്യാനികൾക്കും ധ്യേയൻ നീയാണു.' 13. 'എല്ലാ ജീവികൾക്കും നീയാണു ആശ്രയം; എല്ലാം നിന്നിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ലോകനാഥാ, സർവ്വലോകങ്ങൾക്ക് ശാന്തി വരട്ടെ.' 14. 'ലോകം നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, പിന്നെ നിന്നിലേക്കാണ് ലയിക്കുന്നത്; നീ ഒരാളാണ്, രണ്ടായി, മൂന്നായി—ഇതിൽ സംശയമില്ല.' 15. 'നീ ഒരുവൻ മാത്രം ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നു, ഒരുവൻ മാത്രം അതിനെ ഉണർത്തുന്നു.' 16. പിന്നെ, വിദ്യാധരന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ, പന്നഗന്മാർ—എല്ലാവരും കയ്യു ചേർത്ത് തലകുനിഞ്ഞ് മനസ്സിനും ചെവിക്കും ആനന്ദം നൽകുന്ന വാക്കുകളിൽ സൂര്യനെ സ്തുതിച്ചു. 17. 'ഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാവായവാ, നിന്റെ തേജസ് ജീവികൾക്ക് സഹിക്കാവുന്നതായിരിക്കട്ടെ.' 18. ഹാഹാ, ഹൂഹൂ, തുംബുരു, നാരദൻ എന്നിവരും സംഗീതത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ സൂര്യനെ പാടാൻ തുടങ്ങി; ഷഡ്ജം, മധ്യമം, ഗാന്ധാരം എന്നീ മൂന്നു സ്വരങ്ങളിൽ. 19. വിവിധ രാഗങ്ങളിൽ, ധൈവതം, പഞ്ചമം എന്നിവയിൽ, മൃദുവായതും അർദ്ധമൃദുവായതുമായ പലവിധ സംഗീതത്തിലും. 20. താളം ചേർന്ന മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള സംഗീതരീതികളിലും, വിശ്വാചി, ഘൃതാചി, ഉർവശി, തിലോത്തര എന്നിവരും, 21. മേനക, സഹജന്യ, രംഭ എന്നിവയും അപ്സരസുകളിൽ ശ്രേഷ്ഠരായവരും, ഭാവഭാവങ്ങളാൽ വിവിധ അഭിനയങ്ങൾ ചെയ്തു. 22. അതിനുശേഷം, അത്യന്തം മനോഹരവും മധുരവുമായ ഗാനം മുഴുവൻ ദേവസംഘങ്ങൾക്കും മനസ്സിനും ചെവിക്കും ആനന്ദം പകർന്നു. 23. പിന്നെ, വീണ, വംശി, പണവം, പുഷ്കരം, മൃദംഗം, പടഹം എന്നിവയും വായിച്ചു. 24. ദേവദുന്ദുഭികളും, ശംഖങ്ങളും നൂറുകണക്കിന് ആയിരക്കണക്കിന്, ഗന്ധർവന്മാർ പാടിയും അപ്സരസുകൾ നൃത്തം ചെയ്തും. 25. ഈ എല്ലാ വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തിൽ എല്ലാം ഉല്ലാസത്തോടെ നിറഞ്ഞു. കമലപോലുള്ള കൈകൾ ചേർത്ത് എല്ലാ ദേവതകളും തലയിൽ വച്ച് നമസ്കരിച്ചു. 26. അങ്ങനെ എല്ലാ ദേവതകളും കൂടിയുള്ള ആ ഉല്ലാസത്തിൽ, 27. വിശ്വകർമ്മാവ് സൂര്യന്റെ തേജസ് പതുക്കെ കുറച്ചു. 28. ഇങ്ങനെ, ഹിമം, ജലം, ചൂട് എന്നിങ്ങനെയുള്ള കാലങ്ങൾക്കായി, ഹരനും കമലാസനനും വിഷ്ണുവും സ്തുതിച്ച സൂര്യന്റെ ശരീരത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തൽ നടന്നു; ഇത് കേൾക്കുന്നവൻ ആയുഷ്ക്കാലം കഴിഞ്ഞാൽ സൂര്യലോകത്തിൽ എത്തും. ഇങ്ങനെ ഭവിഷ്യ മഹാപുരാണത്തിലെ സപ്തമി കല്പത്തിലെ വിശ്വകർമ്മാവ് സൂര്യന്റെ തേജസ് കുറച്ചതിന്റെ വിവരണം എന്ന ഇരുപത്തൊന്നാം അദ്ധ്യായം.
ആദിത്യസ്തവവര്ണനമ് ശതാനീക ഉവാച തസ്മിന്കാലേ സമാരൂഢോ ലിഖ്യമാനോ ദിവസ്പതിഃ । ബ്രഹ്മാദിഭിഃ സ്തുതോ ദേവൈര്യഥാ വൈ തദ്വദസ്വ മേ । । ൧ സുമന്തുരുവാച ശൃണുഷ്വൈകമനാ രാജന്യഥാ ദേവോ ദിവസ്പതിഃ । ബ്രഹ്മാദിഭിഃ സ്തുതോ ദേവൈര്ഋഷിഭിശ്ച പുരാഽനഘ । । ൨ പ്രയത്നതഃ പ്രണതഹിതാനുകമ്പിനേ സ്വരൂപതോ ലോകവിഭാവിനേ നമഃ । ദിവസ്പതേ കമലകുലാവബോധിനേ നമസ്തമഃ പടസപടാവപായിനേ । । ൩ പാവനാതിശയപുണ്യകര്മണേ നൈകകാമവിഭവപ്രദായിനേ । ഭാസുരാമലമയൂഖമാലിനേ സര്വലോകഹിതകാരിണേ നമഃ । । ൪ അജായ ലോകത്രയഭാവനായ ഭൂതാത്മനേ ഗോപതയേ പ്രിയായ । നമോ മഹാകാരുണികോത്തമായ സൂര്യായ ലോകത്രയഭാവനായ । । ൫ വിവസ്വതേ ജ്ഞാനകൃതാന്തരാത്മനേ ജഗത്പ്രതിഷ്ഠായ ജഗദ്ധിതൈഷിണേ । സ്വയമ്ഭുവേ ലോകസമസ്തചക്ഷുഷേ സുരോത്തമായാമിതതേജസേ നമഃ । । ൬ നിജോദയായ സുരഗണമൌലിമണേ ജഗതാ ത്വം മഹിതസ്ത്വമുരുമയൂഖസഹസ്രതപാഃ । ജഗതി വിഭോ വതമസതുദ വനതിമിരാസവപാവന മദാദ്ഭവതി വിലോഹിതവിഗ്രഹതാതിമിരവിനാശിനമുഗ്രം സുതരാം ത്രിഭുവനഭാപ്രകരൈഃ । । ൭ രഥാമാരുഹ്യ൧ സമാമയം ഭ്രമസി സദാ ജഗതോ ഹിതദഃ । । ൮ ഇത്യേവം സംസ്തുതോ ദേവോ ഭാസ്കരോ വേധസാ പുരാ । ദൈവതൈശ്ച മഹാബാഹോ ശിവവിഷ്ണ്വാദിഭിര്നൃപ । । ൯ ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണേ ബ്രാഹ്മേ പര്വണി സപ്തമീകല്പേ ആദിത്യസ്തവോ നാമ ദ്വാവിംശത്യധികശതതമോഽധ്യായഃ
ശതാനികൻ ചോദിച്ചു: 1. ആ സമയത്ത്, സൂര്യൻ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാദികൾ ദേവന്മാർ എങ്ങനെ സ്തുതിച്ചു എന്നു പറയൂ. സുമന്തു പറഞ്ഞു: 2. രാജാവേ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ; സൂര്യദേവൻ ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരും ഋഷിമാരും എങ്ങനെ സ്തുതിച്ചുവെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു. 3. നമസ്കാരം, പരിശ്രമത്തോടെ നമസ്കരിക്കുന്നവർക്കു ദയ കാണിക്കുന്നവാ, സ്വരൂപത്തിൽ ലോകങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നവാ, ദിവസ്പതേ, കമലകുലത്തെ ഉണർത്തുന്നവാ, ഇരുണ്ട മറയൊടുക്കുന്നവാ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. 4. അത്യന്തം വിശുദ്ധവും പുണ്യമുള്ള കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവാ, അനേകം ആഗ്രഹങ്ങളും ഐശ്വര്യവും നൽകുന്നവാ, പ്രകാശമുള്ള, കളങ്കരഹിതമായ കിരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവാ, സർവ്വലോകഹിതം ചെയ്യുന്നവാ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. 5. ജനനം ഇല്ലാത്തവാ, മൂന്നു ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നവാ, എല്ലാ ജീവികളുടെയും ആത്മാവായവാ, ഭൂമിയുടെ രക്ഷകനായ പ്രിയനായവാ, മഹാകാരുണികനിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ സൂര്യാ, മൂന്നു ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നവാ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. 6. വിവസ്വാൻ, ജ്ഞാനത്തിന്റെയും വിധിയുടെയും അന്തരാത്മാവായവാ, ലോകത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായവാ, ലോകഹിതം ആഗ്രഹിക്കുന്നവാ, സ്വയംഭുവായവാ, ലോകങ്ങളുടെ കണ്ണായവാ, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അത്യന്തം തേജസ്സുള്ളവാ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. 7. നിന്റെ ഉദയം ദേവസംഘത്തിന്റെ മുടിയണിയാണ്; നീ ലോകത്തിൽ മഹത്വം നേടിയവൻ; ആയിരക്കണക്കിന് ശക്തമായ കിരണങ്ങളാൽ നീ ദഹിപ്പിക്കുന്നു; ലോകത്തിൽ, കാട്ടിലെ ഇരുണ്ടതെല്ലാം നീ നീക്കുന്നു; ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു; അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ടതെല്ലാം നീ നശിപ്പിക്കുന്നു; മൂന്നു ലോകത്തെയും പ്രകാശം നിറക്കുന്ന ശക്തനായവാ. 8. രഥത്തിൽ കയറി നീ എപ്പോഴും ലോകത്തിന്റെ ഹിതത്തിനായി സഞ്ചരിക്കുന്നു. 9. ഇങ്ങനെ, പുരാതനകാലത്ത് ബ്രഹ്മാവും ദേവതകളും മഹാബലശാലിയായ ശിവനും വിഷ്ണുവും മറ്റുള്ളവരും ഭാസ്കരനെ സ്തുതിച്ചു, രാജാവേ. ഇങ്ങനെ ഭവിഷ്യ മഹാപുരാണത്തിലെ സപ്തമി കല്പത്തിലെ ആദിത്യസ്തവം എന്ന ഇരുപത്തിരണ്ടാം അദ്ധ്യായം.
1.123.൪൦ മഹാദേവേന സഹിതാ ഇന്ദ്രേണ ച മഹാത്മനാ । തമേവ ശരണം ദേവം ഗച്ഛാമഃ സഹിതാ വയമ് । । ൪൧ തതസ്തേ സഹിതാഃ സര്വേ ബ്രഹ്മവിഷ്ണ്വാദയഃ സുരാഃ । ഗത്വാ തേ ശരണം സര്വേ ഭാസ്കരം ലോകഭാസ്കരമ് । । ൪൨ സ്തോതും പ്രചക്രമുഃ സര്വേ ഭക്തിനമ്രാ സമന്തതഃ । കേശാദിദേവതാഃ സര്വാ ഭക്തിഭാവസമന്വിതാഃ । । ൪൩ ബ്രഹ്മവിഷ്ണ്വീശാ ഊചുഃ നമോനമഃ സുരവര തിഗ്മതേജസേ നമോനമഃ സുരവര സംസ്തുതായ വൈ । ജഡാന്ധമൂകാന്ബധിരാന്സകുഷ്ഠാന്സശ്വിത്രിണോംഽധാന്വിവിധവ്രണാവൃതാന് । । കരോഷി താനേവ പുനര്നവാന്ത്സദാ അതോ മഹാകാരുണികായ തേ നമഃ । । ൪൪ യദൌദരം ജ്യോതിരതിത്വരന്മഹദ്യദല്പതേജോ യദപീഹ ചക്ഷുഷാമ് । യദത്ര യജ്ഞേഷ്വപനീതമാഹിതം തവൈവ തദൂപമനേകതഃ സ്ഥിതമ് । । ൪൫ സുരദ്വിഷഃ സാഗരതോയവാസിനഃ പ്രചണ്ഡപാശാസിപരശ്വധായുധാഃ । സമുച്ഛ്രിതാസ്തേ ഭുവി പാപചേതസഃ പ്രയാംതി നാശം തവ ദേവ ദര്ശനാത് । । ൪൬ യതോ ഭവാംസ്തീര്ഥഫലം സമസ്തം യജ്ഞേഷു നിത്യം ഭഗവാനവസ്ഥിതഃ । നമോ ഭവന്നത്ര വിചാരണാസ്തി സദാ സമഃ ശാംതികരോ നരാണാമ് । । യച്ചാപി ലോകേ തപ ഉച്യതേ ബുധൈസ്തത്തേ മഹാതേജ ഉശംതി പണ്ഡിതാഃ । ।൪൭ സ്തുതഃ സ ഭഗവാനേവം പ്രജാപതിമുഖൈഃ സുരൈഃ । അവധാനം തതശ്ചക്രേ ശ്രവണാഭ്യാം മഹീപതേ । ।൪൮ സ്തുവന്തി തേ തതോ ഭൂയഃ ശിവവിഷ്ണുപുരോഗമാഃ । കൃത്വാ മാം പുരതഃ സര്വേ ഭക്തിനമ്രാഃ സമന്തതഃ । ।൪൯ ൧നമോനമസ്ത്രിഭുവനഭൂതിദായിനേ ക്രതുക്രിയാസത്ഫലസമ്പ്രദായിനേ । നമോനമഃ പ്രതിദിനകര്മസാക്ഷിണേ സഹസ്രസംദീധിതയേ നമോനമഃ । । 1.123.൫൦ പ്രസക്തസപ്താശ്വയുജേ ക്ഷയായ ധ്രുവൈകരശ്മിഗ്രഥിനേ നമോനമഃ । സവാലഖില്യാപ്സരകിന്നരോരഗൈഃ സംസിദ്ധഗന്ധര്വപിശാചമാനുഷൈഃ । । സയക്ഷരക്ഷോഗണഗുഹ്യകോത്തമൈഃ സ്തുതഃ സദാ ദേവ നമോനമസ്തേ । । ൫൧ യതോ രസാന്സംക്ഷിപസേ ശരീരിണാം ഗഭസ്തിഭിര്ഹിമജലഘര്മനിസ്രവൈഃ । ജഗച്ച സംശോഷയസേ സദൈവ അതോസി ലോകേ ജഗതോ വിശോഷണമ് । । ൫൨ ബ്രഹ്മോവാച ജ്ഞാത്വാ തേഷാമഭിപ്രായമുവാച ഭഗവാന്വചഃ । ലബ്ധ്വാനുജ്ഞാം തതഃ സര്വേ സുരാഃ സംഹൃഷ്ടചേതസഃ । । ൫൩ ത്വഷ്ടാരം പൂജയാമാസുര്മനോവാക്കായകര്മഭിഃ । വിശ്വകര്മാ തവാദേശാത്കരോതു തവ സൌമ്യതാമ് । । ൫൪ തതസ്തു തേജസോ രാശിം സര്വകര്മവിധാനവിത് । ഭ്രമിമാരോപയാമാസ വിശ്വകര്മാ വിഭാവസുമ് । । ൫൫ അമൃതേനാഭിഷിക്തസ്യ തദാ സൂര്യസ്യ വൈ വിഭോഃ । തേജസഃ ശാതനം ചക്രേ വിശ്വകര്മാ ശനൈഃ ശനൈഃ । । ൫൬ ആജാനുലിഖിതശ്ചാസൌ സമുരാസുരപൂജിതഃ । നാഭ്യനന്ദത്തതോ ദേവ ഉല്ലേഖനമതഃ പരമ് । । ൫൭ തതഃ പ്രഭൃതി ദേവസ്യ ചരണൌ നിത്യസംവൃതൌ । താപയന്ഗ്ലാപയംശ്ചൈവ യുക്തതേജോഽഭവത്തദാ । । ൫൮ യച്ചാസ്യ ശാതിതം തേജസ്തേന ചക്രം വിനിര്മിതമ് । യേന വിഷ്ണുര്ജഘാനോഗ്രാന്സദാ വൈ ദൈത്യദാനവാന് । । ൫൯ ശൂലശക്തിഗദാവജ്രശരാസനപരശ്വധാന് । ദേവതാനാം ദദൌ കൃത്വാ വിശ്വകര്മാ മഹാമതിഃ । । 1.123.൬൦ ത്രിദേവനിര്മിതം സ്തോത്രം സന്ധ്യയോരുഭയോര്ജപന് । കുലം പുനാതി പുരുഷോ വ്യാധിഭിര്ന ച പീഡ്യതേ । । ൬൧ പ്രജാവാന്സിദ്ധകര്മാ ച ജീവേത്സാഗ്രം ശരച്ഛതമ് । പുത്രവാന്ധനവാംശ്ചൈവ സര്വത്ര ചാപരാജിതഃ । । ഹിത്വാ പുരം ഭൂതമയം ഗച്ഛേത്സൃര്യമയം പുരമ് । । ൬൨ ഭൂയോഽപി തുഷ്ടുവുര്ദേവാസ്തഥാ ദേവര്ഷയോ രവിമ് । വാഗ്ഭിരിത്ഥമശേഷസ്യ ത്രൈലോക്യസ്യ സമാഗതാഃ । । ൬൩ ദേവാ ഊചുഃ നമസ്തേ൧ രവിരൂപായ സോമരൂപായ തേ നമഃ । നമോ യജുഃ സ്വരൂപായാഥര്വായാങ്ഗിരസേ൨ നമഃ । । ൬൪ ജ്ഞാനൈകധാമഭൂതായ൩ നിര്ധൂതതമസേ നമഃ । ശുദ്ധജ്യോതിഃസ്വരൂപായ നിസ്തത്ത്വായാമലാത്മനേ । । ൬൫ നമോഽഖിലജഗദ്വ്യാപ്തിസ്വരൂപായാത്മമൂര്തയേ
മഹാദേവനും മഹാത്മാവായ ഇന്ദ്രനും കൂടെ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ആ ദൈവത്തോടാണ് ആശ്രയം തേടുന്നത്. അങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും മറ്റു ദേവന്മാരും ചേർന്ന് ലോകത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന സൂര്യനോടാണ് എല്ലാവരും ആശ്രയം തേടിയത്. ഭക്തിഭാവത്തോടെ എല്ലാ ദേവതകളും ചുറ്റും നിന്ന് നമസ്കരിച്ചു. ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ഈശ്വരനും പറഞ്ഞു: 'ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോനെ, അതിവിശേഷമായ പ്രകാശമേ, നിനക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം. നീ ജഡന്മാരെയും കുരുടന്മാരെയും മൂക്കന്മാരെയും ചെവിടന്മാരെയും കുഷ്ഠരോഗികളെയും വെറുമൊരു കാഴ്ചകൊണ്ട് പുതുക്കുന്നു; അതിനാൽ മഹാകരുണാനിധിയായ നിനക്ക് നമസ്കാരം. ലോകത്തിൽ കാണുന്ന എല്ലാ പ്രകാശവും യജ്ഞങ്ങളിൽ അർപ്പിക്കുന്നതും എല്ലാം നിന്റെതാണെന്നും, അതിനാൽ എല്ലായിടത്തും നീ നിലകൊള്ളുന്നുവെന്നും പണ്ഡിതന്മാർ പറയുന്നു. സമുദ്രത്തിൽ താമസിക്കുന്ന ദുഷ്ടന്മാരും പാപചിന്തകളുള്ളവരും നിന്റെ ദർശനത്തിൽ നശിക്കുന്നു. നീ തീർത്ഥഫലവും യജ്ഞഫലവും നൽകുന്നവൻ, മനുഷ്യർക്കു സമാധാനം നൽകുന്നവൻ. ലോകത്തിൽ തപസ്സെന്നു പറയുന്നത് നിന്റെ മഹത്തായ പ്രകാശമാണെന്ന് പണ്ഡിതന്മാർ പറയുന്നു.' അങ്ങനെ പ്രജാപതിമുഖ്യരായ ദേവന്മാർ ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചു. രാജാവേ, സൂര്യൻ ശ്രദ്ധയോടെ അവരെ കേട്ടു. പിന്നെ ശിവനും വിഷ്ണുവും മുന്നിൽ നിന്നു, എല്ലാ ദേവന്മാരും ഭക്തിഭാവത്തോടെ വീണ്ടും സ്തുതിച്ചു: 'മൂന്നു ലോകങ്ങൾക്കും ഐശ്വര്യം നൽകുന്നവനേ, യജ്ഞഫലങ്ങൾ നൽകുന്നവനേ, എല്ലാ ദിവസവും നടക്കുന്ന കര്മങ്ങള്ക്ക് സാക്ഷിയായവനേ, ആയിരം കിരണങ്ങളുള്ളവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. ഏഴു കുതിരകളാൽ കെട്ടിയ ഒരേ ഒരു അക്ഷം ഉള്ള രഥത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവനേ, അക്ഷരങ്ങൾ, അപ്സരസ്സുകൾ, കിംനരന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, പിശാചുകൾ, മനുഷ്യർ, യക്ഷന്മാർ, രാക്ഷസർ, ഗുഹ്യന്മാർ എന്നിവരാൽ എല്ലായ്പ്പോഴും സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. നിന്റെ കിരണങ്ങളാൽ ജീവികളുടെ ശരീരത്തിലെ രസങ്ങൾ നീ കുറയ്ക്കുന്നു; ഈ ലോകം നിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ ഉണരുന്നു.' ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: അവരുടെ മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി ഭഗവാൻ വാക്ക് പറഞ്ഞു. അനുമതി ലഭിച്ച ദേവന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ വിശ്വകർമ്മനെ മനസ്സും വാക്കും ശരീരവും കൊണ്ട് പൂജിച്ചു. വിശ്വകർമ്മൻ നിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം നിന്റെ പ്രകാശം കുറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അമൃതം കൊണ്ട് അഭിഷേകം ചെയ്ത സൂര്യന്റെ പ്രകാശം വിശ്വകർമ്മൻ ക്രമേണ കുറച്ചു. അന്ന് മുതൽ ദേവന്റെ കാലുകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും മറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്; അതിനാൽ ദൈവം ഉല്ലേഖനം സ്വീകരിച്ചില്ല. അന്ന് മുതൽ ദേവന്റെ കാലുകൾ ചൂടും ക്ഷീണവും അനുഭവിച്ചു; അതിനാൽ സൂര്യന്റെ പ്രകാശം കുറയുകയും ചെയ്തു. സൂര്യന്റെ കുറച്ച പ്രകാശത്തിൽ നിന്നാണ് വിഷ്ണു ദൈത്യന്മാരെ സംഹരിക്കാൻ ചക്രം ലഭിച്ചത്. ശൂലം, ശക്തി, ഗദ, വജ്രം, അമ്പ്, വില്ല്, പരശു എന്നിവ ദേവതകൾക്ക് വിശ്വകർമ്മൻ തന്നു. മൂന്ന് പ്രധാന ദേവന്മാർ നിർമ്മിച്ച ഈ സ്തോത്രം രാവിലെയും വൈകിട്ടും ജപിച്ചാൽ കുടുംബം പുണ്യവാനാകും, രോഗങ്ങൾ ബാധിക്കില്ല. സന്താനവും ധനവും ലഭിക്കും, എവിടെയും ജയിക്കപ്പെടും. ഈ ഭൗതിക ശരീരം വിട്ട് സൂര്യന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പോകും. വീണ്ടും ദേവന്മാരും ദേവർഷിമാരും ഒരുമിച്ച് രവിയെ വാക്കുകൾകൊണ്ട് സ്തുതിച്ചു. ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: 'രവിരൂപനായവനേ, ചന്ദ്രരൂപനായവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. യജുർവേദസ്വരൂപനായവനേ, അതർവ്വാംഗിരസായ നിനക്ക് നമസ്കാരം. ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഏക കേന്ദ്രമായവനേ, അജ്ഞാനത്തെ അകറ്റുന്നവനേ, ശുദ്ധമായ പ്രകാശസ്വരൂപനായവനേ, നിർഗുണനായ അമലാത്മാവേ, എല്ലാ ലോകത്തെയും ആകൃതിയായി നിറക്കുന്ന ആത്മമൂർത്തിയായവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.'