ശൂദ്രാശ്ചൈവ ഭൃശം ദീനാഃ പ്രതിഭാന്തി ദ്വിജപ്രഭോ । ധര്മാര്ഥകാമമോക്ഷസ്യ ശസ്താഃ സ്യുരവനേ കഥമ്
വചനത്തിൽ പറയുന്നു: ശൂദ്രർ അത്യന്തം ദുസ്സഹമായി അനുഭവിക്കുന്നു; എന്നിരുന്നിട്ടും അവർ ദ്വിജനാഥന്മാരുടെ മുമ്പിലെത്തുന്നു; അപ്പോൾ അവർ ധർമം, conversation-ലക്ഷ്യം, കണ്ണോഭിനിവേശം, മോക്ഷം എന്ന നാലു ലക്ഷ്യങ്ങൾക്ക് യോജിക്കുമോ?
ആഗമേന വിഹീനാ ഹി അഹോ കഷ്ടം മതം മമ് । കശ്ചൈഷാമാഗമഃ പ്രോക്തഃ പുരാ ദ്വിജമനീഷിഭിഃ । ത്രിവര്ഗപ്രാപ്തയേ ബ്രഹ്മഞ്ഛ്രേയസേ ച തഥോഭയോഃ
ഹേയം — എനിക്ക് ദുഃഖം തോന്നുന്നു: അവരെ ആഗമപരമ്പരകളിൽ നിന്ന് വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടവയാക്കപ്പെട്ടതായി കണ്ടു; ഒരിക്കലെങ്കിലും ദ്വിജപുരുഷന്മാർ അവർക്കു പഠിപ്പിച്ച ശാന്തി-വഴികളും, වූത്രിയ ഫലങ്ങൾക്കായി ബ്രഹ്മണ്യാവസ്ഥ നേടിക്കാൻ നല്‍കിയ പരിശുദ്ധ ഉപദേശങ്ങൾ ഏവെന്തൊക്കെയായിരുന്നു?
സുമന്തുരുവാച സാധു സാധു മഹാബാഹോ! ശൃണു മേ പരമം വചഃ । ചതുര്ണാമപി വര്ണാനാം യാനി പ്രോക്താനി ശ്രേയസേ
സുമന്തൻ പറഞ്ഞു: ശ്രേയസ്കരമായി പറഞ്ഞു, ശക്തിയായായിരിക്കുന്നവനെ! എങ്കിൽ എന്റെ ഉന്നതവാണീ കേൾക്കുക: നാലു വർഗ്ഗങ്ങളിൽനിന്നുള്ള ആ നന്മകേടിലേക്കുള്ള ഉപദേശം ഇന്ന് പ്രസിദ്ധമാക്കി.
ധര്മശാസ്ത്രാണി രാജേന്ദ്ര! ശൃണു താനി നൃപോത്തമ । വിശേഷതശ്ച ശൂദ്രാണാം പാവനാനി മനീഷിഭിഃ
ഹേ മഹാരാജനേ, ആധികമാകുന്ന ധർമശാസ്ത്രങ്ങൾ കേൾക്കുക; വർഗ്ഗങ്ങളിൽ ശൂദ്രർക്കു ശുദ്ധീകരണനിയമങ്ങൾ എന്നുതന്നെയാണ് സന്യാസികളായ പണ്ഡിതർ പ്രത്യേകമായി പ്രഖ്യാപിച്ചത്.
അഷ്ടാദശപുരാണാനി ചരിതം രാഘവസ്യ ച । രാമസ്യ കുരുശാര്ദൂല! ധര്മകാമാര്ഥസിദ്ധയേ
പത്തൊമ്പത് പുരാണങ്ങൾ രാവണയുടെ പ്രവൃത്തികളെ വിവരിക്കുന്നു; ô കുരുരാജാക്കളിലെ സിംഹം, ഇവ ധർമ്മം, کامഭാവം, അർത്ഥലഭ്യത്തിന് വേണ്ടി തന്നെയാണ്.
തഥോക്തം ഭാരതം വീര! പാരാശര്യേണ ധീമതാ । വേദാര്ഥസകലം യോജ്യ ധര്മശാസ്ത്രാണി ച പ്രഭോ!
ഇങ്ങനെ പറയുന്നു, ôഭാരത! പണ്ഡിതൻ പരാശരൻ പറഞ്ഞതുപോലെ: വേദങ്ങളുടെ എല്ലാ അതിതത്ത്വങ്ങളെ ധർമശാസ്ത്രങ്ങളോടുകൂടി സംയോജിപ്പിക്കുവാൻ.
കൃപാലുനാ കൃതം ശാസ്ത്രം ചതുര്ണാമിഹ ശ്രേയസേ । വര്ണാനാം ഭവമഗ്നാനാം കൃതം പോതോ ഹ്യനുത്തമമ്
നാലു വർഗ്ഗങ്ങളുടെ മഹാപക്ഷഹിതാർത്ഥം കാണിച്ച് കരുണാമയമായൊരു ശാസ്ത്രം ഇവിടെ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു; അഗ്നിജാതന്മാർക്കായുള്ളത് — ദ്വിജരാശിമാർക്കാണ് — ഇത് ഉത്തമവും പരിപൂർണവുമായ വഴി.
അഷ്ടാദശപുരാണാനി അഷ്ടൌ വ്യാകരണാനി ച । ജ്ഞാത്വാ സത്യവതീസൂനുശ്ചക്രേ ഭാരതസംഹിതാമ്
പതിനെട്ടു പുരാണങ്ങളും എട്ടു വ്യാകരണംഗ്രന്ഥങ്ങളും ഉണ്ട്; അവ അറിഞ്ഞ് സത്യവതിയുടെ പുത്രൻ ഭാരതസഹിതയെ രചിച്ചു.
യാം ശ്രുത്വാ പുരുഷോ രാജന്! മുച്യതേ ബ്രഹ്മഹത്യയാ । പ്രഥമം പ്രോച്യതേ ബ്രാഹ്മം ദ്വിതീയം ചൈന്ദ്രമുച്യതേ
ഇവ കേട്ടാൽ, ô രാജാവേ, ഒരു മനുഷ്യൻ ബ്രാഹ്മണനൊജീവനഹത്യാ പാപത്തിൽ നിന്നു മോചിതനാവും: ആദ്യം ബ്രഹ്മമന്ത്രം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുകയും, രണ്ടാമത് ഇന്ദ്രമന്ത്രം കൊടുക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.
യാമ്യം പ്രോക്തം തതോ രൌദ്രം വായവ്യം വാരുണം തഥാ । സാവിത്രം ച തഥാ പ്രോക്തമഷ്ടമം വൈഷ്ണവം തഥാ
അതിനുശേഷം രാത്രി കാലത്തിന് കരുത്തുള്ള മന്ത്രം, വടക്കൻ വായുമന്ത്രം, വർണുമന്ത്രം, സവിത്രിമന്ത്രം എന്നിവയും ഒടുവിൽ എട്ടാമത്തേത് വൈഷ്ണവമന്ത്രവുമുണ്ടാവും.
ഏതാനി വ്യാകരണാനി പുരാണാനി നിബോധ മേ । ബ്രാഹ്മം പാദ്മം വൈഷ്ണവം ച ശൈവം ഭാഗവതം തഥാ
ഞാൻ നിനക്കു മുന്നിൽ വെച്ചുകൽപ്പിച്ച ഈ വ്യാകരണഗ്രന്ഥങ്ങളും പുരാണങ്ങളുമൊക്കെയെ കേൾക്കൂ: ബ്രഹ്മ, പാദ്മ, വൈഷ്ണവ, ശൈവ, ഭാവഗവതം.
തഥാന്യന്നാരദീയം ച മാര്കണ്ഡേയം ച സപ്തമമ് । ആഗ്നേയമഷ്ടമം വീര ഭവിഷ്യം നവമം സ്മൃതമ്
മറ്റുകളേയും കേൾക്കുക: ആർാദീയം; ഏഴാമതായി മാർക്കണ്ഡേയം; എട്ടാമതായി ആഗ്നേയ; ഒമ്പതാമതായി വീര purāṇa എന്നു പറയുന്നു.
ദശമം ബ്രഹ്മവൈവര്ത്തം ലൈങ്ഗമേകാദശം സ്മൃതമ് । വാരാഹം ദ്വാദശം പ്രോക്തം സ്കാന്ദം ചൈവ ത്രയോദശമ്
പത്താമത് ബ്രഹ്മൈവർത്ത; പതിനൊന്നാമത് ലൈംഗ; പന്ത്രണ്ടാമത് വാർാഹ; പതിമൂന്നാമത് സ്കന്ദ.
ചതുര്ദശം വാമനം ച കൌര്മം പഞ്ചദശം സ്മൃതമ് । മാത്സ്യം ച ഗാരുഡം ചൈവ ബ്രഹ്മാണ്ഡം ച തതഃ പരമ്
പതിനാലാമത് വാമന; പതിമൂന്നാമത് കൗർമ; അതിനുശേഷം മാത്സ്യവും ഗാരുതവും, അവയ്ക്ക് മീതെ ബ്രഹ്മാണ്ഡം.
ഏതാനി കുരുശാര്ദൂല ധര്മശാസ്ത്രാണി പണ്ഡിതൈഃ । സാധാരണാനി പ്രോക്താനി വര്ണാനാം ശ്രേയസേ സദാ
ഇവയാണെ, കുരുവിന്റെ നിർഭയനായ വേണു, വിദ്വാൻമാർ നാമകരിച്ച ധർമശാസ്ത്രങ്ങൾ; ജാതികൾക്ക് സാധകവുമായ സൗഹൃദചെയ്യലായും ആയുസ്സുദ്ദീപനമായും ഇവ സാധാരണമായി പ്രഖ്യാപിച്ചവയാണ്.
ചതുര്ണാമിഹ രാജേന്ദ്ര ശ്രോതുമര്ഹാണി സുവ്രത । കിമിച്ഛസി മഹാബാഹോ ശ്രോതുമേഷാം നൃപോത്തമ
ഹേ രാജാവിന്റെ മുൻപിലുള്ളവനായവൻ, രാജാവ് ഈ നാലു കേൾക്കുക വേണം; നീ ഊരൽക്കിടപ്പുകാരനേ, നീ എന്തു ആഗ്രഹിക്കുന്നു? അവയെ കേൾക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുവോ?
ശതാനീക ഉവാച ഭാരതം തു ശ്രുതം വിപ്ര താതസ്യാങ്കഗതേന തു । രാമസ്യ ചരിതം ചാപി ശ്രുതം ബ്രഹ്മന്സമന്തതഃ
ശതനീകം പറഞ്ഞു: ‘‘ഹേ ബ്രാഹ്മണ, ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്, ഹൃദയത്തിൽവസിക്കുന്നവൻ വായിച്ച ഭരതന്റെ കണക്കുകളും; ശാസ്ത്രജ്ഞബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ നിന്നു രാമന്റെ കര്‍മ്മങ്ങളും ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.’’
പുരാണാനി ച വിപ്രേന്ദ്ര ഭവിഷ്യം ന തു സുവ്രത । പുരാണം വദ വിപ്രേന്ദ്ര! ഭവിഷ്യം കൌതുകം ഹി മേ
ബ്രാഹ്മണനാഥൻ മറുപടി നൽകി: ‘‘ഭാവി പുരാണങ്ങൾ ഞാൻ പറയാതെ ഇരിക്കാനാവില്ല, ഹേ സുഗ്രുതൻ. പറയുക, ബ്രാഹ്മണനാഥനേ, ഭാവിയുടെ പുരാണം; കേൾക്കാൻ ഞാൻ സംശയരഹിതനാണ്.’’
സുമന്തുരുവാച സാധു സാധു മഹാബാഹോ സാധു പൃഷ്ടോഽസ്മി മാനദ । ശൃണു മേ വദതോ രാജന് പുരാണം നവമം മഹത്
സുമന്തു പറഞ്ഞു: ‘നന്നായിരുന്നു, നന്നായത്! മഹാബലേ, നിന്റെ ചോദ്യം കൊണ്ടു സന്തോഷമുണ്ട്. കേൾക്കൂ രാജാ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ മഹത്തായ ഒമ്പതാം പുരാണം പറയുന്നു.'
യച്ഛ്രുത്വാ സര്വപാപേഭ്യോ മുച്യതേ മാനവോ നൃപ । അശ്വമേധഫലം പ്രാപ്യ ഗച്ഛേദ് ഭാനൌ ന സംശയഃ
രാജാവ് ഇതിൽ നിന്ന് എന്ത് കേൾക്കുമെങ്കിലും അത് എല്ലാ പാപങ്ങളിൽനിന്നും അവനെ മോചിപ്പിക്കും; അശ്വ മേധഫലമുള്ളതു പോലെ ദുഷ്ടസങ്കൽപ്പമില്ലാതെ സൂര്യദേവന്റെ പ്രദേശത്തേയ്ക്ക് അദ്ദേഹം പോകും.
ഇദം തു ബ്രഹ്മണാ പ്രോക്തം ധര്മശാസ്ത്രമനുത്തമമ് । വിദുഷാ ബ്രാഹ്മണേനേദമധ്യേതവ്യം പ്രയത്നതഃ
ഈ اعلی ധർമ്മചട്ടം ബ്രഹ്മാ പ്രഖ്യാപിച്ചവയാണ്; പഠിച്ചവർ പറയുന്നു, ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ഇത് പരിശ്രമത്തോടെ ആഴത്തിൽ പഠിക്കേണ്ടത് നിർബന്ധമാണ്.
ശിഷ്യേഭ്യശ്ചൈവ വക്തവ്യം ചാതുര്വര്ണ്യേഭ്യ ഏവ ഹി । അധ്യേതവ്യം ന ചാന്യേന ബ്രാഹ്മണം ക്ഷത്രിയം വിനാ । ശ്രോതവ്യമേവ ശൂദ്രേണ നാധ്യേതവ്യം കദാചന
ഇതു ശിഷ്യർക്കും നാലു വർണങ്ങൾക്കും ശിക്ഷിക്കപ്പെടണം — യഥാർത്ഥത്തിൽ വർണങ്ങൾക്കു മാത്രമേ; ബ്രാഹ്മണോക്ഷത്രിയോ ഇല്ലാത്തവൻ രാഷ്ട്രീയമായി പഠിക്കരുത്, ശൂദ്രൻ എക്കാലത്തും ഇതു പഠിക്കരുത്.
ദേവാര്ചാം പുരതഃ കൃത്വാ ബ്രാഹ്മണൈശ്ച നൃപോത്തമ । ശ്രോതവ്യമേവ ശൂദ്രൈശ്ച തഥാന്യൈശ്ച ദ്വിജാതിഭിഃ
ദേവതകളെ ആദ്യം പ്രണാമിച്ച് ആരാധിച്ചശേഷം, രാജാവിന്റെ മാധുര്യൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ബഹുമാനിക്കണം; ശൂദ്രമാർക്കും മറ്റ് ചിലർ കേൾക്കുന്നവരായി മാത്രമാണ് യോഗ്യർ, അതേപോലെ ദ്വിദലജനങ്ങളും.
ശ്രൌതം സ്മാര്തം ഹി വൈ ധര്മം പ്രോക്തമസ്മിന്നൃപോത്തമ । തസ്മാച്ഛൂദ്രൈര്വിനാ വിപ്രാന്ന ശ്രോതവ്യം കഥഞ്ചന
ഹേ മഹാരാജാവേ, ഇവിടെ ശ്രുതി-smṛti ശാസ്ത്രം എന്ന നിലയിൽ നിയമമായി പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ ശൂദ്രരില്ലാതെ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് കേൾക്കൽ ശുമായി ശരിയായി പഠിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ഇദം ശാസ്ത്രമധീയാനോ ബ്രാഹ്മണഃ സംശിതവ്രതഃ । മനോവാഗ്ദേഹജൈര്നിത്യം കര്മദോഷൈര്ന ലിമ്പതേ
ഈ ശാസ്സ്‌ത്രം പഠിച്ച് വ്രതസധനനായ ബ്രാഹ്മണൻ, നിയന്ത്രണം നേടിയ മനസ്സോടെ, വാക്കുകളെയും ശരീരത്തെയും നിരന്തരം നിയന്ത്രിച്ച് പാപകരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഒഴിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നവൻ, കൃത്യകൃത്യങ്ങളാൽ ക്ഷീണമാകുകയില്ല.
ശൃണ്വന്തി ചാപി യേ രാജന് ഭക്ത്യാ വൈ ബ്രാഹ്മണാദയഃ । മുച്യന്തേ പാതകൈഃ സര്വൈര്ഗച്ഛന്തി ച ദിവം പ്രഭോ
ഹേ രാജാവേ, ബ്രാഹ്മണരിൽ നിന്നായി ഭക്തിപൂർവം ഈ ഉപദേശം കേട്ടവര്‍ എല്ലാ പാപഭാരത്തിലുനിന്നും മോചിതരായി സ്വര്‍ഗത്തിലേയ്ക്കു പോകും, ഞങ്ങളോട് കൃപാനിധേ.
ശ്രാവയേച്ചാപി യോ വിപ്രഃ സര്വാന്വര്ണാന്നൃപോത്തമ । സ ഗുരുഃ പ്രോച്യതേ താത വര്ണാനാമിഹ സര്വശഃ
ഹേ ശ്രേഷ്ഠരാജാവേ, എല്ലാ വര്‍ണ്ണങ്ങളും ഉപദേശിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണനെ ഗുരുവെന്ന് വിളിക്കണം; വ്യക്തിശേഷമില്ലാതെ എല്ലാ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ക്കു മുന്നിലും ആ എന്നാണ് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടേണ്ടത്.
സ പൂജ്യഃ സര്വകാലേഷു സര്വൈര്വര്ണൈര്നരാധിപ । പൃഥിവീം ച തഥൈവേമാം കൃത്സ്നാമേകോഽപി സോഽര്ഹതി
ഹേ മഹാരാജാ, അദ്ദേഹം എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാ വര്‍ണ്ണങ്ങളാലും മാന്യനും സന്മാന്യനുമാകണം; പൂര്‍ണഭൂമിയെ പോലും അവനിന്നാണ് യോജിക്കുന്നത് എന്ന് പറയപ്പെടാവുന്നവനാണ് അവനേത്.
ഇദം സ്വസ്ത്യയനം ശ്രേഷ്ഠമിദം ബുദ്ധിവിവര്ധനമ് । ഇദം യശസ്യം സതതമിദം നിഃശ്രേയസം പരമ്
ഇതാണ് മംഗലപരമായ സത്കളവു—സുവേണ്യമായ പഠനം; ഇത് ബുദ്ധി വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നു; സദാ മഹിമയും പരമശ്രേയസ്സും ഇതാണുള്ളത്.
അസ്മിന്ധര്മോഽഖിലേനോക്തോ ഗുണദോഷൌ ച കര്മണാമ് । ചതുര്ണാമപി വര്ണാനാമാചാരശ്ചാപി ശാശ്വതഃ
ഈ ധര്‍മ്മത്തിലാണു കര്‍മ്മങ്ങളുടെ ഗുണദോഷങ്ങളും ചൊല്ലപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്, നാല് വര്‍ണ്ണങ്ങളുടേയും അനുകൂലമായ നടത്തത്തെയും—ഇവയൊക്കെയും നിത്യവന്നതായിത്തന്നെയാണ് ആകര്‍ത്തവം.