ശ്രുത്വാ ച ദുഃഖിതോ ബ്രഹ്മാ സപ്തര്ഷീന്പ്രാഹ ലോകഗാന്
ഇത് കേട്ട ബ്രഹ്മാവു ദു:ഖിതനായി, സപ്തർഷിമാരോടും ലോകങ്ങളോടും പറഞ്ഞു.
ഇതി ശ്രുത്വാ മരീചിസ്തു വശിഷ്ഠാദിഭിരന്വിതഃ ൪൩ മൃഗവ്യാധസ്തു താന്ദൃഷ്ട്വാ ധനുര്ബാണധരോ ബലീ
ഇങ്ങനെ കേട്ട ശേഷം, മരീചിയും വശിഷ്ഠാദികളുമൊത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, ശക്തനായ വേട്ടക്കാരൻ വില്ലും അമ്പും കൈയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവരെ കണ്ടു.
മരീചാദ്യാ വിഹസ്യാഹുഃ കിമര്ഥം ഹംതുമുദ്യതഃ
മരീചിയും മറ്റു മഹർഷിമാരും ചിരിച്ച് ചോദിച്ചു: 'നീ എന്തിനാണ് കൊല്ലാൻ തയ്യാറായിരിക്കുന്നത്?'
ഇത്യുക്തസ്താന്ദ്വിജഃ പ്രാഹ കുലാര്ഥം ചാത്മനോ ഹിതേ
അവരിങ്ങനെ ചോദിച്ചതിനുശേഷം, ആ ദ്വിജൻ പറഞ്ഞു: 'കുടുംബത്തിനും എന്റെ ഭാവിക്കുമാണ് ഞാൻ ഇതു ചെയ്യുന്നത്.'
ശ്രുത്വാ തമാഹുസ്തേ വിപ്രാ ഗച്ഛ ശീഘ്രം ധനുര്ധര
അത് കേട്ട ബ്രാഹ്മണന്മാർ പറഞ്ഞു: 'ധനുര്വിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനേ, നീ വേഗത്തിൽ പോ.'
ഇതി ശ്രുത്വാ തു ഘോരാത്മാ തേഷാം ദൃഷ്ട്യാ സുനിര്മലഃ
അത് കേട്ടപ്പോൾ, ആ ഭയങ്കരസ്വഭാവമുള്ളവൻ അവരുടെ കാഴ്ചയിൽ പൂർണ്ണമായും വിശുദ്ധനായി.
തത്പാപകം ഭവദ്ഭിശ്ച ഗ്രഹണീയം ധനം യഥാ
അവ പാപമുള്ള ധനം നിങ്ങൾ എല്ലാവരും വേണ്ടവിധം പിടിച്ചെടുക്കണം.
സാക്ഷീയം ഭൂമിരചലാ സാക്ഷീ സൂര്യോഽയമുത്തമഃ 3.4.10.
അചഞ്ചലമായ ഭൂമി സാക്ഷിയാണ്, ഈ ഉത്തമനായ സൂര്യനും സാക്ഷിയാണ്.
യഥാ പാപം ക്ഷയം യാതി തഥാ മാജ്ഞാതുമര്ഹഥ
പാപം എങ്ങനെ നശിക്കുന്നു എന്നപോലെ നിങ്ങൾ അതു മനസ്സിലാക്കണം.
രാമ നാമ ഹി തജ്ജ്ഞേയം സര്വാഘൌഘവിനാശനമ്
'രാമ' എന്ന നാമം എല്ലാ പാപസമൂഹങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കുന്നതാണെന്ന് അറിയണം.
ഇത്യുക്ത്വാ തേ ഗതാ വിപ്രാസ്തീര്ഥാത്തീര്ഥാന്തരം പ്രതി
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഒരു തീർത്ഥത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോയി.
ജപപ്രഭാവാദഭവദ്വനമുത്പലസംകുലമ്
ജപത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ ആ കാട് താമരകളാൽ നിറഞ്ഞു.
തതഃ സപ്തര്ഷയഃ പ്രാപ്താ വല്മീകാത്തം നിരാകൃതമ്
അതിനുശേഷം സപ്തർഷിമാർ വല്മീകത്തിൽ നിന്ന് അവനെ നിരസിച്ച് എത്തി.
വല്മീകാന്നിസ്സൃതോ യസ്മാത്തസ്മാദ്വാല്മീകിരുത്തമമ്
വല്മീകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നതിനാൽ അവനെ ഉത്തമനായ വാൽമീകി എന്നു വിളിക്കുന്നു.
ഏവമുക്ത്വാ യയുര്ലോകം സ തു രാമായണം മുനിഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവർ തങ്ങളുടെ ലോകങ്ങളിലേക്ക് പോയി; ആ മുനി രാമായണം രചിച്ചു.
ചകാര നിര്മലം പദ്യൈഃ സര്വാഘൌഘവിനാശനമ്
അവൻ എല്ലാ പാപസമൂഹങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കുന്ന ശുദ്ധമായ കാവ്യങ്ങൾ രചിച്ചു.
അദ്യാപി സംസ്ഥിതഃ സ്വാമീ മൃഗവ്യാധഃ സനാതനഃ
ഇന്നും ആ ദൈവം, ശാശ്വതനായ മൃഗവ്യാധൻ, നിലനിൽക്കുന്നു.
വൈവസ്വതേഽന്തരേ പ്രാപ്തേ ചാദ്യേ സത്യയുഗേ ശുഭേ 3.4.10.
വൈവസ്വതമനുവിന്റെ കാലഘട്ടം വന്നപ്പോൾ, ഈ ശുഭമായ സത്യയുഗത്തിലും,
തദാ സരസ്വതീ ദേവീ നദീ ഭൂത്വാ സമാഗതാ
അപ്പോൾ സരസ്വതീദേവി ഒരു നദിയായി മാറി ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു.
ബാഹുഭ്യാം ക്ഷത്രിയം ചൈവ ചോരുഭ്യാം വൈശ്യമുത്തമമ്
തൻ്റെ കൈകളാൽ ക്ഷത്രിയനെ, ഉരുക്കളാൽ ഉത്തമനായ വൈശ്യനെയും അവൾ എടുത്തു.
ദ്വിജരാജസ്തഥാ സോമശ്ചംദ്രമാ നാമതോ ദ്വിജഃ
ദ്വിജന്മാരുടെ രാജാവായ സോമനും, ചന്ദ്രമാ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ബ്രാഹ്മണനും ഉണ്ടായിരുന്നു.
കശ്യപോ ഹി ദ്വിതീയോഽസൌ മരീചിസ്തു തതോഽഭവത്
കശ്യപൻ രണ്ടാമനായിരുന്നു; അവനിൽ നിന്ന് മരീചി ജനിച്ചു.
ലോകാന്ധരതി യോ ദ്രവ്യൈഃ സ തു ധര്മോ ഹി നാമതഃ
ലോകങ്ങളെ സമ്പത്തുകൊണ്ട് പോഷിപ്പിക്കുന്നവനെയാണ് ധർമ്മം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.
ലോകാന്ദക്ഷതി യഃ കൃത്യൈഃ സ തു ദക്ഷഃ പ്രജാപതിഃ
ലോകങ്ങളെ കര്മ്മങ്ങളിലൂടെ നിലനിര്ത്തുന്നവനാണ് ദക്ഷൻ, സൃഷ്ടികളുടെ അധിപൻ.
വര്ണധര്മേണ തേ സര്വേ വര്ണാത്മാനശ്ച വൈ ക്രമാത് വിഷ്ണു മായാപ്രഭാവേന കലാഭൂതാഃ സ്ഥിതാ ഭുവി
അവരൊക്കെയും തങ്ങളുടെ വർണ്ണധർമ്മം അനുസരിച്ച് ഓരോ വർണ്ണത്തിന്റെ രൂപങ്ങളായി, വിഷ്ണുവിന്റെ മായാശക്തിയാൽ ഭൂമിയിൽ ഭാഗങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തദാ തു ഭഗവാന്ബ്രഹ്മാ സോമായാശ്വിനിമണ്ഡലമ്
അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവ് സോമയുടെയും അശ്വിനിമാരുടെയും മണ്ഡലം സൃഷ്ടിച്ചു.
കശ്യപായാദിതിഗണം ക്ഷത്രരൂപം ത്രയോദശമ്
കശ്യപനു വേണ്ടി ആദിത്യരുടെ സംഘം, പതിമൂന്നാമത്തെ രൂപമായി ക്ഷത്രിയരെയും അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചു.
നാനാവിധാനി സൃഷ്ടാനി ചാസന്വൈവസ്വതേഽന്തരേ 3.4.10.
വൈവസ്വതന്റെ കാലയളവിൽ വിവിധതരത്തിലുള്ള ജീവികൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.
തത്ര വാസം സ്വയം ദക്ഷഃ കൃതവാന്യജ്ഞതത്പരഃ
അവിടെ യജ്ഞത്തിൽ മുഴുകിയ ദക്ഷൻ തന്നെ താമസസ്ഥലം ഒരുക്കി.
ഭൂതനാഥോ മഹാദേവോ ന നനാമ കദാചന
ഭൂതങ്ങളുടെ അധിപനായ മഹാദേവൻ ഒരിക്കലും ആരെയും വണങ്ങിയില്ല.