ഋഷിരൂപധരശ്ചാസീജ്ജയംത്യാ ഭാര്യയാ സഹ
അവൻ ഒരു ഋഷിയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു, ജയന്തി എന്ന ഭാര്യയോടൊപ്പം.
ദധാര മനസാ ദേവീ ജയന്തീ പതിദേവതാ
ഭർത്താവിനോടു ഭക്തിയുള്ള ദേവിയായ ജയന്തി മനസ്സിൽ അവനെ ധരിച്ചു.
അഥ സര്വഗുണോപേതേ കാലേ പരമശോഭനേ
എല്ലാ ഗുണങ്ങളും നിറഞ്ഞ അത്യന്തം ശുഭമായ സമയത്ത്,
കൃത്തികാഭേ മഹാരമ്യേ ഉച്ചസ്ഥേ ഗ്രഹപം ചക്രേ
കൃത്തികയെപ്പോലെയുള്ള മനോഹരമായ നക്ഷത്രത്തിൽ, ഗ്രഹങ്ങൾ ഉന്നതസ്ഥാനത്തായപ്പോൾ,
ജയന്ത്യാം ജയരൂപിണ്യാം ജജാന ജഗദീശ്വരഃ
വിജയത്തിന്റെ രൂപമായ ജയന്തിയിൽ, ലോകനാഥൻ ജനിച്ചു.
വിരിഞ്ചിരേകദാ തസ്മിന്നിമ്ബാര്കസ്യാശ്രമേ ശുഭേ 3.4.7.
ഒരു ദിവസം, നിംബാർക്കന്റെ പുണ്യമായ ആശ്രമത്തിൽ ബ്രഹ്മാവു് ഉണ്ടായിരുന്നു.
യാവത്സൂര്യഃ സ്ഥിതോ വ്യോമ്നി താവന്മാം ഭോജയ ദ്വിജ
സൂര്യൻ ആകാശത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, ദ്വിജനേ, എന്നെ ഭക്ഷിപ്പിക്കണം.
തദാ തു ഭഗവാന്സൂര്യോ ഹ്യസ്താചലമുപാഗതഃ
അപ്പോൾ ഭഗവാൻ സൂര്യൻ അസ്തമയപർവതത്തിലേക്ക് എത്തി.
സ്ഥാപിതം തേജസാ സ്വേന തേജസ്തത്ത്വം സുദര്ശനമ്
സ്വന്തം പ്രകാശത്താൽ, അവൻ തേജസ്സിന്റെ സത്യസ്വഭാവമായ സുദർശനം സ്ഥാപിച്ചു.
ഭിക്ഷുവേഷധരം ബാലം മുനിം സൂര്യമിവാപരമ്
ഭിക്ഷുക്കളുടെ വേഷം ധരിച്ച ബാലമുനി, മറ്റൊരു സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ഉവാച വചനം രമ്യം സാധു സാധ്വിതി പൂജയന്
അവൻ മനോഹരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, 'ശ്രേഷ്ഠം, ശ്രേഷ്ഠം' എന്ന് സ്തുതിച്ച് ആദരിച്ചു.
പുരാ ത്രേതായുഗേ ശക്ര ശക്രശര്മാ ദ്വിജോ ഹ്യഭൂത് । അയോധ്യായാം മഹാഭാഗോ ദേവപൂജനതത്പരഃ
പണ്ടുകാലത്ത് ത്രേതായുഗത്തിൽ, ഇന്ദ്രാ, അയോധ്യയിൽ ദൈവാരാധനയിൽ മുഴുകിയ, ഏറ്റവും ഭാഗ്യവാൻ ആയ ശക്രശർമ എന്ന ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അശ്വിനൌ ച തഥാ രുദ്വാന്വസൂന്സൂര്യാന്പൃഥക്പൃഥക് ഹവ്യൈശ്ച തര്പയാമാസ ദേവാഁസ്താന്പ്രത്യഹം ദ്വിജഃ
അവൻ അശ്വിനീദേവന്മാരെയും, രുദ്രന്മാരെയും, വസുക്കളെയും, സൂര്യന്മാരെയും ഓരോരുത്തരെയും വേറേ വേറേ ഹവിസ്സുകൾകൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടുത്തി, ആ ബ്രാഹ്മണൻ ദൈവങ്ങളെ പ്രതിദിനം ആരാധിച്ചു.
തദ്ഭാവതസ്ത്രയസ്ത്രിംശദ്ദേവാഃ ക്ഷുദ്രഗണൈര്യുതാഃ
അവന്റെ ഭക്തിയുടെ ഫലമായി, മുപ്പത്തിമൂന്നു ദേവന്മാരും ചെറുതായുള്ള ഗണങ്ങളുമൊപ്പം വന്നുചേർന്നു.
ദശവര്ഷസഹസ്രാണി നിര്ജരോ നിരുപദ്രവഃ
പത്തായിരം വർഷം അവൻ വയസ്സാകാതെയും ദുഃഖങ്ങളില്ലാതെയും ജീവിച്ചു.
ലക്ഷാബ്ദം മണ്ഡലേ തസ്മിന്നധികാരഃ കൃതസ്തതഃ
ആ ലോകത്തിൽ, ഒരു ലക്ഷം വർഷത്തേക്ക് അവന് അധികാരം ലഭിച്ചു.
അഷ്ടവര്ഷസഹസ്രാണി ദിവ്യാനി പദമുത്തമമ്
എണ്ണായിരം ദിവ്യവർഷങ്ങൾക്കായി അവൻ ഉന്നതമായ ദൈവിക സ്ഥാനം നേടി.
ഇതി ശ്രുത്വാ തു വചനം മഹേന്ദ്രഃ സുരസംയുതഃ
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, മഹേന്ദ്രൻ ദേവന്മാരോടൊപ്പം നിന്നു.
ആഷാഢപൂര്ണിമായാം ച സ ദേവോ ജഗതീതലേ
ആഷാഢപൗർണ്ണമിയ്ക്ക്, ആ ദേവൻ ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചു.
വൃന്ദാവനേ മഹാരമ്യേ ജനയിഷ്യേ കലൌ ഭയേ
വളരെ മനോഹരമായ വൃന്ദാവനത്തിൽ, ഭയകരമായ കലിയുഗത്തിൽ ഞാൻ ജനിക്കും.
മാധവസ്യ ദ്വിജസ്യൈവ തനയഃ സ ഭവിഷ്യതി 3.4.8.
അവൻ ബ്രാഹ്മണനായ മാധവന്റെ മകനായിരിക്കും.
സ്വാംഗാത്തു തേജ ഉത്പാദ്യ വൃംദാവനമപ്രേ(പേ?)ഷയത്
സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ നിന്നു പ്രകാശം ഉല്പാദിപ്പിച്ച്, വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക് അയച്ചു.
വിമുഖാന്മധുരാലാപൈര്വശീകൃത്യ സമന്തതഃ ॥ തേഭ്യശ്ച വൈഷ്ണവീം ശക്തിം പ്രദദൌ ഭുക്തിമുക്തിദാമ് । മധ്വാചാര്യ ഇതി ഖ്യാതഃ പ്രസിദ്ധോഽഭൂന്മഹീതലേ
ചുറ്റുമുള്ളവരെ മധുരമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ആകർഷിച്ച്, അവർക്കു വൈഷ്ണവശക്തിയും ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകി; ഭൂമിയിൽ മധ്വാചാര്യൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായി.
ജീവ ഉവാച ദ്വാപരേ ച ദ്വിജശ്രേഷ്ഠോ മേഘശര്മാ ബഭൂവ ഹ
ജീവൻ പറഞ്ഞു: ദ്വാപരയുഗത്തും, മേഘശർമ എന്ന പ്രധാന ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
കൃഷികൃത്യപരോ നിത്യം തദ്ധനൈശ്ച ദശാംശകൈഃ
അവൻ എപ്പോഴും കൃഷിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു, തന്റെ സമ്പത്തിന്റെ പത്തിലൊന്ന് ദാനം ചെയ്തു.
ഏകദാ പഞ്ചവര്ഷാബ്ദേ ശന്തനൌ ച മഹീപതൌ
ഒരു ദിവസം, അവൻ അഞ്ചു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, ശാന്തനു രാജാവായിരുന്ന സമയത്ത്,
ക്രോശമാത്രം ഹി തത്ക്ഷേത്രം പര്ജന്യേനൈവ സേചിതമ്
ഒരു ക്രോഷം നീളമുള്ള ആ നിലം മഴകൊണ്ടു മാത്രം നനയപ്പെട്ടു.
മേഘശര്മാ തദാ തത്ര ധനധാന്യയുതോഽഭവത്। അന്യേ തു പീഡിതാ ലോകാ രാജാനം ശരണ യയുഃ
അപ്പോള് അവിടെ മേഘശര്മ്മന് ധനവും ധാന്യവും സമൃദ്ധിയായി; പക്ഷേ മറ്റു ജനങ്ങള് കഷ്ടപ്പെടുകയും രാജാവിനോടു ആശ്രയം തേടുകയും ചെയ്തു.
തദാ തു ദുഃഖിതോ രാജാ മേഘശര്മാണമാഹ്വയത്
അപ്പോള് ദുഃഖിതനായ രാജാവ് മേഘശര്മ്മനെ വിളിച്ചു.
അനാവൃഷ്ടിര്യഥാ ന സ്യാത്തഥാ വിപ്ര സമാദിശ
ബ്രാഹ്മണനേ, വരള്ച്ച ഉണ്ടാകാതിരിക്കാനായി എനിക്ക് ഉപദേശം പറയൂ.