ഊനവിംശസഹസ്രാണി ലക്ഷൈകോ മാനുഷാബ്ദകൈഃ 3.4.6.
പതിനൊന്നായിരത്തി తొന്നൂറ് മനുഷ്യവർഷങ്ങളാണ്.
നിര്ഗുണോഽവ്യക്തജന്മാ ച കാലാത്സര്വേശ്വരഃ പരഃ
അവൻ ഗുണങ്ങളില്ലാത്തവൻ, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവൻ, എല്ലാ കാലത്തെയും അതീതനായ പരമേശ്വരൻ.
ഇന്ദ്രിയാണി മനോ ബുദ്ധിരവ്യക്തസ്യ സ്മൃതാനി വൈ
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ്, ബുദ്ധി ഇവയെല്ലാം അവ്യക്തത്തിന്റേതാണെന്ന് പറയുന്നു.
യദാ വ്യക്തേ സ്വയം പ്രാപ്തോഽവ്യക്തജന്മാ ഹി സംസ്മൃതഃ
അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവൻ വ്യക്തമായപ്പോൾ, അവനെ ഓർക്കപ്പെടുന്നു.
സൂക്ഷ്മോ മനോനിലോ ഭൂത്വാ ഗച്ഛേദ്വൈ ബ്രഹ്മണഃ പദമ്
സൂക്ഷ്മമായ മനസും വായുവും ആയി മാറി, അവൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ലോകത്തേക്ക് പോകുന്നു.
തത്ര സ്ഥാനേ തു മുനയോ ഗതാഃ സര്വേ സമാധിനാ
അവിടത്തെ സ്ഥലത്ത് എല്ലാ മുനികളും ധ്യാനത്തിലൂടെ എത്തി.
സച്ചിദാനംദഘനകം തതഃ പ്രാപ്താഃ കലേവരേ
അവിടെ ശരീരം പ്രാപിച്ച ശേഷം, അവർ സത്ത, ചിത്ത്, ആനന്ദം നിറഞ്ഞ അവസ്ഥയിലേക്കെത്തി.
ദദൃശുര്മനുജാന്സര്വാന്പശുതുല്യാന്ഹി സൂക്ഷ്മകാന്
അവർ എല്ലാ മനുഷ്യരെയും, മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ സൂക്ഷ്മരായി കാണുകയും ചെയ്തു.
ക്വചിത്ക്വചിത്സ്ഥിതാ വര്ണാ വര്ണസംകരസന്നിഭാഃ
ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ വർണങ്ങൾ നിലനിന്നിരുന്നു, എന്നാൽ അവ വർണസങ്കരമായതുപോലെയായിരുന്നു.
തീര്ഥാനി സകലാ വേദാസ്ത്യക്ത്വാ ഭൂമംഡലം തദാ ।। ഗോപ്യോ ഭൂത്വാ ച ഹരിണാ സാര്ദ്ധം ചക്രുര്മഹോത്സവമ്
അന്ന് എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും വേദങ്ങളും ഭൂമിയെ വിട്ട് മറഞ്ഞു; പിന്നെ ഹരിയോടൊപ്പം അവർ വലിയ ഉത്സവം നടത്തി.
പാഷംഡാ ബഹുജാതീയാ നാനാമാര്ഗപ്രദര്ശകാഃ 3.4.6.
പലതരം മതഭ്രഷ്ടന്മാർ വിവിധ വഴികൾ കാണിച്ചു.
ഇതി ദൃഷ്ട്വാ തു മുനയോ രോമഹര്ഷണമംതികേ
ഇത് കണ്ടുമുണികൾ രോമഹർഷണന്റെ അടുത്ത് കൂടിച്ചേർന്നു.
തൈശ്ച തത്ര സ്തുതഃ സൂതോ യോഗനിദ്രാം സനാതനീമ് തച്ഛൃണുഷ്വ നൃപശ്രേഷ്ഠ യഥാ സൂതേന വര്ണിതമ്
അവരാൽ അവിടെ വാഴ്ത്തപ്പെട്ട സൂതൻ, ശാശ്വതമായ യോഗനിദ്രയെ വിവരിച്ചു. രാജാവേ, സൂതൻ പറഞ്ഞതുപോലെ ഇത് കേൾക്കൂ.
തച്ഛൃണുധ്വം മുനിശ്രേഷ്ഠാ ലക്ഷാബ്ദാംതേ യഥാഭവത്
മഹാമുനികളേ, ലക്ഷം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സംഭവിച്ചതെങ്ങനെ എന്നത് നിങ്ങൾ കേൾക്കൂ.
മുകുലാന്വയസംഭൂതോ മ്ലേച്ഛഭൂപഃ പിശാചകഃ
മുകുലന്റെ വംശത്തിൽ ഒരു മ്ലേഛരാജാവായ പിശാചൻ ജനിച്ചു.
ആര്യാന്മ്ലേച്ഛാംസ്തദാ ഭൂപാഞ്ജിത്വാ കാലസ്വരൂപകഃ
അവൻ ആര്യന്മാരെയും രാജാക്കളെയും ജയിച്ച്, കാലസ്വരൂപനായവൻ മ്ലേഛന്മാരെയും കീഴടക്കി.
ആഹൂയ സകലാന്വിപ്രാനാര്യദേശനിവാസിനഃ
അവൻ ആര്യദേശത്ത് താമസിക്കുന്ന എല്ലാ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും വിളിച്ചു കൂട്ടി.
നിര്മിതാ യേന വാ മൂര്തിസ്തസ്യ പുത്രീസമാ സ്മൃതാ വിഷ്ണുദേവശ്ച യുഷ്മാഭിഃ പ്രോക്തഃ സ തു ന വൈ ഹരിഃ
അവൻ നിർമ്മിച്ച പ്രതിമയെ അവന്റെ മകളെപ്പോലെയാണ് കരുതുന്നത്. നിങ്ങൾ പറയുന്ന വിഷ്ണുദേവൻ, അവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഹരിയല്ല.
അതോ വഃ സകലാ വേദാഃ ശാസ്ത്രാണി വിവിധാനി ച ഇത്യുക്ത്വാ താന്ബലാദ്ഗൃഹ്യ ജ്വലദഗ്നൌ സമാക്ഷിപത്
അതിനാൽ നിങ്ങളുടെ എല്ലാ വേദങ്ങളും വിവിധ ശാസ്ത്രങ്ങളും—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവയെല്ലാം ബലമായി പിടിച്ച് ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയിൽ എറിഞ്ഞു.
ശാലഗ്രാമശിലാഃ സര്വാ ബലാത്തേഷാം സുപൂജ്യകാഃ
ശാലഗ്രാമശിലകൾ എല്ലാം അവരിൽ ബലപൂർവം വളരെ ആരാധനാർഹമായിത്തീർന്നു.
തൈത്തിരം ദേശമാഗമ്യ ദുര്ഗം തത്ര ചകാര സഃ 3.4.6.
അവൻ തൈത്തിരിയ ദേശത്ത് എത്തി അവിടെ ഒരു കോട്ട പണിതു.
തദാ തു സകലാ ദേവാ ദുഃഖിതാ വാസവം പ്രഭുമ്
അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവന്മാരും ദുഃഖിതരായി വാസവൻ എന്ന മഹാപ്രഭുവിനെ സമീപിച്ചു.
വയം തു ഭഗവന്സര്വേ ശാലഗ്രാമശിലാസ്ഥിതാഃ ശാലഗ്രാമശിലാമധ്യേ വസാമോ മുദിതാ വയമ്
ഭഗവാനേ, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ശാലഗ്രാമശിലകളിൽ വസിക്കുന്നു; ശാലഗ്രാമശിലകളുടെ നടുവിൽ സന്തോഷത്തോടെ താമസിക്കുന്നു.
ശിലാസ്സര്വാശ്ച നോ ദേവ ശാലദേശസമുദ്ഭവാഃ
ദേവനേ, ഞങ്ങളുടെ ഈ ശിലകൾ എല്ലാം ശാലദേശത്ത് നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്.
ഇതി ശ്രുത്വാ തു വചനം ദേവാനാം ഭഗവാന്സ്വരാട്
ദേവന്മാരുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ഭഗവാൻ സ്വരാജ്—
ചുകോപ ഭഗവാനിന്ദ്രോ ദൈത്യാന്പ്രത്യഭ്രവാഹനഃ തൈത്തിരേ പ്രേഷയാമാസ ദേശേ മ്ലേച്ഛനിവാസകേ
ഭഗവാൻ ഇന്ദ്രൻ കോപിച്ചു, ദാനവരെ അകറ്റി; അവരെ മ്ലേഛന്മാർ താമസിക്കുന്ന തൈത്തിരിയ ദേശത്തേക്ക് അയച്ചു.
തസ്യ ശബ്ദേന സകലാ ദേശാശ്ച ബഹുഭിന്നകാഃ
അവന്റെ ശബ്ദം മുഴുവൻ ദേശങ്ങളും പലവിധമായി വിഭജിച്ചു.
ശാലഗ്രാമശിലാഃ സര്വാ ഗൃഹീത്വാ വിബുധാസ്തദാ
അപ്പോൾ ദേവന്മാർ ശാലഗ്രാമശിലകൾ എല്ലാം എടുത്തു.
മഹേന്ദ്രസ്തു സുരൈഃ സാര്ദ്ധം ദേവപൂജ്യമുവാച ഹ
മഹേന്ദ്രൻ ദേവന്മാരോടൊപ്പം, ദേവന്മാർക്ക് ആരാധ്യമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
വേദധര്മം സമുല്ലംഘ്യ മമ നാശനതത്പരാഃ
വേദധർമ്മം ലംഘിച്ച്, അവർ എന്റെ നാശത്തിനായി ശ്രമിക്കുന്നു.