തദൈവ കീര്തിര്ഭവിതാ മമാശു ഹത്വാ ഭവംതം ച സുഖീ ഭവാമി
അപ്പോള് തന്നെ എന്റെ കീര്ത്തി വേഗത്തില് പ്രചരിക്കും; ഭവാനെ കൊല്ലുമ്പോള് എനിക്ക് സന്തോഷം ലഭിക്കും.
ഹതേഽങ്ഗഭൂപേ ദശ തസ്യ പുത്രാസ്തമേവ ജഗ്മുര്യുധി കൌരവാംശാഃ
അങ്കരാജാവ് കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോള്, അവന്റെ പത്ത് പുത്രന്മാര് യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് കയറി, അവര് കൌരവവംശം ആയിരുന്നു.
ഉഭൌ ച ദേവസ്തു ജഘാന തത്ര ഭല്ലേന സിദ്ധേന നൃപാത്മജൌ ച
അവിടെ ദേവന് ഇരുവരും രാജകുമാരന്മാരെയും ഒരു പ്രാവീണ്യമായ അമ്പുകൊണ്ട് കൊല്ലിച്ചു.
ശംഖാന്പ്രദധ്മൂ രുചിരാനനാസ്തേ പ്രദോഷകാലേ ശിബിരാണി ജഗ്മുഃ
അവിടെ മനോഹരമായ മുഖങ്ങളുള്ളവര് സന്ധ്യാകാലത്ത് ശംഖം മുഴക്കി തങ്ങളുടെ പാളയത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു.
ഗത്വാ സഭായാം നൃപതിം പ്രണമ്യ വാക്യം സമൂചുഃ ശൃണു ചംദ്രവംശിന്
അവരെല്ലാം സഭയിലേക്ക് ചെന്നു, രാജാവിനെ വന്ദിച്ചു, പിന്നെ പറഞ്ഞു: 'ചന്ദ്രവംശജനായ രാജാവേ, ദയവായി കേൾക്കൂ.'
ശ്രുത്വാഹ ഭൂപോദ്യ തു വീരസേനഃ സകാമസേനഃ സ്വബലൈഃ സമേതഃ ൧൧൮ സ വീരസേനോ നൃപതിം പ്രണമ്യ ലക്ഷൈഃ സ്വസൈന്യൈര്യുധി സംജഗാമ
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് വീരസേനൻ, കാമസേനനും തന്റെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം ചേർന്ന് മുന്നോട്ട് വന്നു. വീരസേനൻ രാജാവിനെ വന്ദിച്ചു, ലക്ഷക്കണക്കിന് തന്റെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് കയറി.
രണായ ഗച്ഛാശു സുതൈഃ സമേതോ ലക്ഷൈഃ സ്വസൈന്യൈരുത ഭൂപവര്യ 3.3.32.
പ്രശസ്തനായ രാജാവേ, താങ്കളുടെ മക്കളെയും ലക്ഷക്കണക്കിന് സൈന്യത്തെയും കൂട്ടി വേഗത്തിൽ യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് പോവൂ.
ഇത്യുക്തവംതം നൃപതിം പ്രണമ്യ സുവാദയാമാസ തദാ ഹി വീരഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം അവൻ രാജാവിനെ വന്ദിച്ചു, പിന്നെ ആ വീരൻ മധുരമായി സംഗീതം വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ത്രിയാമമാത്രേണ ഹതാശ്ച സര്വേ വിമാനമാരുഹ്യ യയുശ്ച നാകമ്
മൂന്നു യാമം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരും കൊല്ലപ്പെട്ടു; അവർ ദൈവീയവാഹനങ്ങളിൽ കയറി സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി.
ഭവാന്വിസൈന്യശ്ച തഥൈവ ചാഹം ഭവാന്സപുത്രശ്ച തഥാഹമേവ
താങ്കളും താങ്കളുടെ സൈന്യവും, അതുപോലെ ഞാനും; താങ്കളും മക്കളും, അങ്ങനെ ഞാനുമാണ്.
ബാണൈശ്ച ബാണാന്ഭുവി തൌ ച ഛിത്ത്വാ ബഭൂവസ്തുസ്തൌ വിരഥൌ നൃപാഗ്ര്യൌ
അവർ ഭൂമിയിൽ ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് തമ്മിൽ ബാണങ്ങൾ വെട്ടി; ആ രണ്ടു പ്രധാന രാജാക്കന്മാർ രഥം ഇല്ലാതെ നിന്നു.
സ കാമസേനഃ സ്വരിപോശ്ച പുത്രാഞ്ജഘാന ബാണൈശ്ച തദാഷ്ടസംഖ്യാന്
അപ്പോൾ കാമസേനൻ ശത്രുവിന്റെ എട്ട് പുത്രന്മാരെ ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് വധിച്ചു.
രിപോഃ ശിരോ ജഹ്രതുരുഗ്രവേഗീ സ കാമസേനശ്ച കബംധ ഏവ
ഉഗ്രവേഗത്തിൽ അവർ ശത്രുവിന്റെ തല എടുത്തു; അങ്ങനെ കാമസേനൻ തലരഹിതനായി.
ഹതേഷു സര്വേഷു തദാ ത്രയസ്തേ ചാമുംഡകാദ്യാ ജഗനായകം തേ
എല്ലാവരും കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, ചാമുണ്ഡനും മറ്റു രണ്ടുപേരും ലോകനേതാക്കളായി.
സ ദിവ്യവാജീ ച തദാ സ്വപക്ഷൌ പ്രസാര്യ്യ ഖേനാശു രിപും ജഗാമ
അപ്പോൾ ആ ദൈവീയ കുതിര തന്റെ ചിറകുകൾ വ്യാപിച്ചു, ആകാശത്തിലൂടെ വേഗത്തിൽ ശത്രുവിനരികിലേക്ക് പോയി.
രഥം ച ഭൂമൌ ഭഗദത്തകസ്യ വിചൂര്ണ്യ ശീഘ്രം ച നഭോ ജഗാമ
ഭഗദത്തന്റെ രഥം ഭൂമിയിൽ തകർത്തു, പിന്നെ വേഗത്തിൽ ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.
നിശാമുഷിത്വാ ജഗനായകാദ്യാഃ പ്രാതഃ സമുത്ഥായ രണം പ്രജഗ്മുഃ 3.3.32.
രാത്രി കഴിച്ച ശേഷം, ലോകനേതാക്കൾ രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് പോയി.
ഉവാച രാജഞ്ഛൃണു കിന്നരാണാം മഹാബലാസ്തേ രിപവോ മമൈതേ
അവൻ പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, കേൾക്കൂ; ഇവരാണ് എന്റെ ശത്രുക്കൾ, മഹാബലശാലിയായ കിന്നരന്മാർ.'
ഇത്യുക്തവാന്മംകണഭൂപതിസ്തു യയൌ സപുത്രോഽയുതസൈന്യപശ്ച
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം മങ്കൻ രാജാവ് തന്റെ മകനെയും അനേകം സൈന്യത്തെയും കൂട്ടി പുറപ്പെട്ടു.
മനോരഥസ്ഥോ ജഗനായകശ്ച സ താലനോ വൈ വഡവാം വിഗൃഹ്യ
ലോകനേതാവ് തന്റെ രഥത്തിൽ നിന്ന് താലവൃക്ഷവും കുതിരയും പിടിച്ചു.
പപീഹകസ്ഥശ്ച സ രൂപണോ വൈ ജഗാമ കൃഷ്ണാംശസമന്വിതശ്ച
പപ്പിഹക്കഴിയിൽ കയറി നിന്ന രൂപൻ കൃഷ്ണന്റെ കിരണങ്ങളോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു.
സമംതതഃ കിന്നരസൈന്യഘോരം വിനാശയാമാസുരുപാംശുഖഡ്ഗൈഃ
എല്ലാ ദിശകളിലും അവർ പ്രകാശമുള്ള വാളുകൾ കൊണ്ട് ഭയങ്കരമായ കിന്നരസൈന്യത്തെ നശിപ്പിച്ചു.
ധ്യാത്വാ കുബേരം ച ഗൃഹീതചാപോ നഭോഗതസ്തത്ര ബഭൂവ സൂക്ഷ്മഃ
കുബേരനെ ധ്യാനിച്ച്, വില്ല് എടുത്ത്, ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു, അവൻ സൂക്ഷ്മമായ രൂപം സ്വീകരിച്ചു.
അദൃശ്യമാനഃ സ്വശരൈഃ കഠോരൈര്വിനര്ദ്യ സര്വാന്ഹി നനര്ദ ഘോരമ്
അദൃശ്യനായി, അവൻ ഭയാനകമായി ഗർജിച്ചു, കഠിനമായ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് എല്ലാവരെയും ആക്രമിച്ചു.
ധ്യാത്വാ മഹേംദ്രം കണകം ച ബദ്ധ്വാ കൃഷ്ണാംശമാഗമ്യ പദൌ നനാമ
മഹേന്ദ്രനെ ധ്യാനിച്ച്, സ്വർണ്ണം കെട്ടി, കൃഷ്ണന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് ചെന്നു, അവന്റെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ചു.
വിനര്ഘ ഘോരം രുരുധുശ്ച സര്വാന്മായാ വിനോ ഗുഹ്യകമസ്ത്രമൂഹുഃ
അവർ ഭയാനകമായി കരഞ്ഞു, മായയാൽ എല്ലാവരെയും തടഞ്ഞു; ഗുഹ്യകന്മാർ രഹസ്യായുധം ഉപയോഗിച്ചു.
ശ്രമാന്വിതാഃ സപ്ത മഹാപ്രവീരാ ഹതേഷു സര്വേഷു സുഷുപുശ്ച വൈ യദാ 3.3.32.
കഴിച്ചുപോയി, ഏഴു മഹാശൂരന്മാർ, എല്ലാവരും കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഉറങ്ങിപ്പോയി.
സുപ്താന്സമുത്ഥായ ച സപ്ത ശൂരാന്നിശീഥകാലേ സ ചകാര യുദ്ധമ്
അർദ്ധരാത്രിയിൽ എഴുന്നേറ്റ്, അവൻ ആ ഏഴ് വീരന്മാരുമായി യുദ്ധം നടത്തി.
ഗൃഹീതഖഡ്ഗൌ രണഘോരമത്തൌ ഹത്വാ തതോ വൈ ഭുവി ചേയതുശ്ച
വാളുകൾ പിടിച്ച്, യുദ്ധത്തിന്റെ ഭീകരതയിൽ മദിച്ചവർ, കൊല്ലി, ഭൂമിയിൽ വീണു.
തതഃ പ്രഭാതേ വിമലേ വിജാതേ രുരോദ രാമാംശ ഉതാലലാപ
പിന്നീട്, പ്രഭാതത്തിൽ, ആകാശം ശുദ്ധമായപ്പോൾ, രാമാംശൻ കരഞ്ഞ് ദുഃഖം പറഞ്ഞു.