മഹീരാജസ്തു താന്ദൃഷ്ട്വാ ബലഖാനിം മഹാബലമ്
ഭൂമിയുടെ രാജാവ് ആ വലിയ സൈന്യങ്ങളെയും അവരുടെ ശക്തിയെയും കണ്ടു.
താരകഃ കിതവേനൈവ സംഹൃതോ ദിതിജേന വൈ
താരകനെ ദാനവൻ വഞ്ചനയാൽ നശിപ്പിച്ചു.
ഇതി ശ്രുത്വാ തു തേ ധീരാഃ കൃഷ്ണാംശോ ദേവസിംഹകഃ
ഇത് കേട്ട ധൈര്യശാലികൾ ആയ കൃഷ്ണാംശനും ദേവസിംഹനും,
അഹോരാത്രമഭൂദ്യുദ്ധം തേഷാം തേന സമന്വിതമ് ബലഖാനിം മോഹയിത്വാ ജഗര്ജ ച പുനഃപുനഃ
അവരോടൊപ്പം അവൻ ചേർന്ന് പകലും രാത്രിയും യുദ്ധം നടന്നു; സൈന്യത്തെ ഭ്രമിപ്പിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും അവൻ ഗർജിച്ചു.
സുഖഖാനിസ്തദാ ശൂരഃ കിതവം ബലവത്തരമ്
അപ്പോൾ ധൈര്യശാലിയായ സുഖഖാനി അതിശക്തനായ കിതവനെ ജയിച്ചു.
ത്രയസ്തേ സുഖിനോ ഭൂത്വാ സുഖഖാനിം പ്രശസ്യ ച
അവരിൽ മൂവരും സന്തോഷത്തോടെ സുഖഖാനിയെ പ്രശംസിച്ചു.
തദാ ഭൂപസുതാ ദേവീ സുഖഖാനിം സമാവൃണോത്
അപ്പോൾ രാജകുമാരി സുഖഖാനിയെ തിരഞ്ഞെടുത്തു.
സംബോധ്യ വിവിധൈര്വാക്യൈര്ഭൂമിരാജാംതമാഗമത്
വിവിധ വാക്കുകളിൽ സംസാരിച്ച് അവൾ ഭൂമിയുടെ രാജാവിനെ അവിടെ എത്തിച്ചു.
കോടിസ്വര്ണം നൃപാത്പ്രാപ്യ ബലഖാനിര്മഹാബലഃ 3.3.31.
രാജാവിൽ നിന്ന് പതിനായിരം സ്വർണ്ണ നാണയങ്ങൾ വാങ്ങി, ബലഖാനി അതിശക്തനായി നിന്നു.
പ്രഭാവതീ തസ്യ സുതാ ദശപുത്രാനുജാഭവത്
പ്രഭാവതി അവന്റെ മകൾ പത്തു പുത്രന്മാരുടെ അനുജയായി ജനിച്ചു.
ബലശ്ച പ്രബലശ്ചൈവ സുബലോ ബലവാന്ബലീ
ബല, പ്രബല, സുബല, ബലവാൻ, ബലീ —
കരഭോ നാമ വൈ യക്ഷോ ലല്ലരാജസ്യ സേവകഃ പഞ്ചവര്ഷാംതരേ ജാതേ തേന ഭുക്താ കുമാരികാ
കരഭ എന്ന യക്ഷൻ, ലല്ലരരാജാവിന്റെ സേവകൻ, അഞ്ചു വർഷം കഴിഞ്ഞ് ആ കന്യയെ സ്വന്തമാക്കി.
മൂലവര്മാ മഹീരാജം സമാഹൂയ സസൈന്യകമ്
മൂലവർമ്മൻ ഭൂമിയുടെ രാജാവിനെയും അവന്റെ സൈന്യത്തെയും വിളിച്ചു കൂട്ടി.
പ്രഭാവതീം ശുഭാം കന്യാം നൃഹരായ ദദാമ്യഹമ് ദദൌ വേദവിധാനേന സുതാം ച നൃഹരായ വൈ
പ്രഭാവതിയെ, ആ ശുഭകന്യയെ, ഞാൻ നൃഹരനു നൽകുന്നു; വേദവിധാനപ്രകാരം അവൻ തന്റെ മകളെ നൃഹരനു നൽകി.
പക്ഷമാത്രാംതരേ യക്ഷഃ കരഭസ്തത്ര ചാഗതഃ
പക്ഷമാത്രം സമയത്തിനുള്ളിൽ യക്ഷനായ കരഭ അവിടെ എത്തി.
മഹീരാജസ്തദാ ദുഃഖീ വത്സജൌ ബലവത്തരൌ
അപ്പോൾ ഭൂമിരാജാവ് ദുഃഖിതനായി; അവന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാർ വത്സജൻമാർ അതിശക്തരായിരുന്നു.
ഇതി ശ്രുത്വാ സ കൃഷ്ണാംശഃ കരഭം യക്ഷകിംകരമ്
ഇത് കേട്ട് കൃഷ്ണാംശൻ യക്ഷസേവകനായ കരഭനോട് സമീപിച്ചു.
ഭ്രാതരൌ തൌ സമാഗമ്യ നാഗപാശം തു ചാസിനാ ഭൂമിരാജഃ പ്രസന്നാത്മാ ദേഹലീം മുദിതോഽഗമത്।। 3.3.31.
ആ സഹോദരന്മാർ ചേർന്ന് വാൾകൊണ്ട് നാഗപാശം വെട്ടി; ഭൂമിരാജാവ് സന്തോഷത്തോടെ മനസ്സോടെ ദേഹലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
സൂത ഉവാച കാശ്മീരേ ച നൃപശ്ചാസീത്കൈകയോ നാമ വിശ്രുതഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: കാശ്മീരിൽ കൈകയൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായ ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു.
കാമഃ പ്രകാമഃ സകാമോ നിഷ്കാമോ നിരപത്രപഃ
അവൻ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറഞ്ഞവനും അത്യന്തം വാസനകളുള്ളവനും, ചിലപ്പോഴൊക്കെ ആഗ്രഹങ്ങളില്ലാത്തവനും ലജ്ജയില്ലാത്തവനും ആയിരുന്നു.
സ ഭൂപോ ഭൂമിരാജം ച സമാഹൂയ വചോഽബ്രവീത്
ആ രാജാവ് ഭൂമിയുടെ അധിപതിയെ വിളിച്ചു വരുത്തി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഗംധര്വസ്സുകലോ നാമ മത്കന്യാം ച ശുഭാനനാമ്
സുകലൻ എന്നൊരു ഗന്ധർവനും, ശുഭാനന എന്ന പേരുള്ള എന്റെ മകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പൂര്ണിമായാം ച സംപ്രാപ്തഃ സ വൈ ചിത്രരഥപ്രിയഃ വധം കുരു നൃപശ്രേഷ്ഠ ദേഹലീം ഗംതുമര്ഹസി
പൗർണ്ണമിയ്ക്ക്, ചിത്രരഥനെ വളരെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന സുകലൻ ഇവിടെ എത്തി. രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, നീ അവനെ കൊല്ലണം, വാതിലിലേക്ക് നീ പോകണം.
ഇതി ശ്രുത്വാ മഹീരാജോ ലക്ഷസൈന്യസമന്വിതഃ
ഇത് കേട്ട ഭൂമിയുടെ രാജാവ് ലക്ഷം സൈനികരോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു.
വൈശാഖ്യാം സുഖജാതായാം സുകലോനാമ വീര്യവാന്
വൈശാഖമാസത്തിൽ സന്തോഷകരമായ ജനനത്തിൽ, വീരനായ സുകലൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
നഗരാച്ച ബഹിര്ജാതാ യേ ശൂരാ മദവിഹ്വലാഃ
നഗരത്തിന് പുറത്തു ജനിച്ച, അഭിമാനത്തിൽ മദിച്ച വീരന്മാർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഭയഭീതോ മഹീരാജോ ധ്യാത്വാ സര്വമയീം ശിവാമ്
ഭൂമിയുടെ രാജാവ് ഭയപ്പെട്ട്, എല്ലാം നിറഞ്ഞ ശിവയെ ധ്യാനിച്ചു.
കൃഷ്ണാംശാദീന്ബോധയിത്വാ തൈശ്ച സാര്ധം സമാഗമത് 3.3.31.
കൃഷ്ണവംശജരെ ഉണർത്തി, അവരോടൊപ്പം ചേർന്നു.
ബലഖാനിശ്ച ബലവാഞ്ഛതഗംധര്വമുത്തമമ്
ശക്തനായ അവൻ തന്റെ സൈന്യങ്ങളുമായി പ്രധാന ഗന്ധർവനെ ആക്രമിച്ചു.
ബഹുധാ തേ ഹി ഗംധര്വാസ്തൈശ്ച സാര്ദ്ധം സമാരുധന്
അവിടെ അനേകം ഗന്ധർവർ അവരോടൊപ്പം ചേർന്ന് യുദ്ധം ചെയ്തു.