അല്പവിത്തസ്തു കുര്വീത യഥാശക്ത്യാ വിധാനതഃ
സമ്പത്ത് കുറവുള്ളവര് തങ്ങളുടെ ശേഷിയനുസരിച്ച്, വിധിപ്രകാരം നിര്മ്മിക്കണം.
ശാലേയതംദുലാനാം ച കുംഭാംശ്ച പരിവിന്യസേത്
അവന് അരി നിറച്ച കലശങ്ങളും അണിയിച്ചിരിക്കണം.
വേഷ്ടയേച്ഛുക്ലവാസോഭിരിക്ഷുദംഡഫലാദികൈഃ
അവയെ വെള്ള വസ്ത്രത്താല് പൊതിയുകയും, കരിമ്പ് കഷ്ണങ്ങളും പഴങ്ങളും ചേര്ക്കുകയും വേണം.
അധിവാസനപൂര്വം ച തദ്വദ്ധോമം സുരാര്ചനമ്
അഭിഷേകത്തിന് മുമ്പ് അങ്ങനെ തന്നെ ഹോമവും ദേവപൂജയും നടത്തണം.
വിഷ്കംഭപര്വതാംസ്തദ്വദൃത്വിഗ്ഭ്യഃ ശാംതമാനസഃ
അതു പോലെ തന്നെ, മനസ്സില് സമാധാനത്തോടെ, ആ പര്വ്വതത്തിന്റെ താങ്ങുകള് ഋത്വിജുകള്ക്ക് നല്കണം.
സംയോഗാദ്ഘൃതമുത്പന്നം യസ്മാദമൃതതേജസേ
നെയ്യ് സംയുക്തത്തില് നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; അതിന് അമൃതത്തിന്റെ തേജസ് ഉണ്ട്.
തസ്മാത്തേജോമയം ബ്രഹ്മ ഘൃതേ നിത്യം വ്യവസ്ഥിതമ്
അതിനാൽ പ്രകാശമുള്ള ബ്രഹ്മം എപ്പോഴും നെയ്യിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
അനേന വിധിനാ ദദ്യാദ്ഘൃതാചലമനുത്തമമ് 4.201.
ഈ വിധം അനുസരിച്ച്, ഉത്തമമായ നെയ്യുമല നൽകണം.
ഹംസസാരസസംയുക്തേ കിംകിണീജാലമാലിതേ
ഹംസകളും സാരസകളും അലങ്കരിച്ച്, കിംകിണികൾ കെട്ടിയ ജാലകത്തിൽ മൂടിയതുപോലെ,
വിഹരേത്പിതൃഭിഃ സാര്ദ്ധം യാവദാഭൂതസംപ്ലവമ്
അവൻ പിതാക്കളോടൊപ്പം സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനംവരെ ആനന്ദത്തോടെ ജീവിക്കും.
ആജ്യാചലം പ്രചലകുംഡലസുന്ദരീഭിഃ സംസേവ്യമാനമിഹ യേ വിതരംതി മര്ത്യാഃ
ഇവിടെ കുന്തലങ്ങൾ കുലുങ്ങുന്ന സുന്ദരികളാൽ സേവിക്കപ്പെടുന്ന നെയ്യുമല നൽകുന്ന മനുഷ്യർ,
ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണ ഉത്തരപര്വണി ശ്രീകൃഷ്ണയുധിഷ്ഠിരസംവാദേ ഘൃതാചലദാനവിധിവര്ണനം നാമൈകാധികദ്വിശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീഭവിഷ്യ മഹാപുരാണത്തിലെ ഉത്തരപർവ്വത്തിൽ ശ്രീകൃഷ്ണനും യുദ്ധിഷ്ഠിരനും നടത്തിയ സംഭാഷണത്തിൽ നെയ്യുമല നൽകുന്ന വിധി വിവരിക്കുന്ന ഇരുനൂറത്തൊന്നാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
രത്നാചലദാനവിധിവര്ണനമ് യത്പ്രദാനാന്നരോ യാതി ലോകാന്സപ്തര്ഷിസേവിതാന്
രത്നമല നൽകുന്ന വിധി: ഇത് നൽകുന്നവൻ സപ്തർഷിമാർ സേവിക്കുന്ന ലോകങ്ങളിൽ എത്തുന്നു.
മുക്താഫലസഹസ്രേണ പര്വതഃ സ്യാദനുത്തമഃ
ആയിരം മുത്തുകൾകൊണ്ട് ആ മല അത്യുത്തമമാകും.
അല്പവിത്തസ്തു കുര്വീത മുക്താഫലശതേന ച
ധനം കുറവുള്ളവൻ നൂറ് മുത്തുകൾകൊണ്ട് അതു നിർമ്മിക്കാം.
പൂര്വേണവജ്രഗോമേദൈര്ദക്ഷിണേനേംദ്രനീലകൈഃ
കിഴക്കോട്ട് വജ്രവും ഗോമേദകവും, തെക്കോട്ട് ഇന്ദ്രനീലവും,
വൈഡൂര്യവിദ്രുമൈഃ പശ്ചാത്സാവിത്രോ വിപുലാചലഃ
പടിഞ്ഞാറോട്ട് വൈഡൂര്യവും വിദ്യുമ്ബും ചേർത്ത്, ഇങ്ങനെ സാവിത്രിയുടെ വലിയ മല നിർമ്മിക്കണം.
ധാന്യപര്വതവച്ഛേഷമത്രാപി പരികല്പയേത്
മറ്റുള്ളതെല്ലാം ധാന്യപർവതം പോലെ ഇവിടെ ഒരുക്കണം.
പൂജയേത്പുഷ്പനൈവേദ്യൈഃ പ്രഭാതേ തു വിസര്ജനമ്
പൂക്കളും നൈവേദ്യവും നൽകി പൂജിച്ച്, രാവിലെ വിസർജനം നടത്തണം.
യഥാ ദേവഗണാഃ സര്വേ സര്വരത്നേഷ്വവസ്ഥിതാഃ
എല്ലാ ദേവതകളും എല്ലാ രത്നങ്ങളിലും നിലകൊള്ളുന്നതുപോലെ,
യസ്മാദ്രത്നപ്രദാനേന തുഷ്ടിമേതി ജനാര്ദനഃ
രത്നങ്ങൾ നൽകുന്നതിലൂടെ ജനാർദ്ദനൻ സന്തോഷം പ്രാപിക്കുന്നു.
അനേന വിധിനാ യസ്തു ദദ്യാദ്രത്നമയം ഗിരിമ് 4.202.
ഈ വിധം അനുസരിച്ച് രത്നങ്ങളാൽ നിർമ്മിച്ച മല നൽകുന്നവൻ,
യാവത്കല്പശതം സാഗ്രമുഷിത്വേഹ നരാധിപ
രാജാവേ, അവൻ ഇവിടെ ഒരു നൂറ് കല്പം മുഴുവൻ ആനന്ദത്തോടെ ജീവിക്കും.
ബ്രഹ്മഹത്യാദികം കിംചിദത്ര ചാമുത്ര വാ കൃതമ്
ഇവിടെ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റിടങ്ങളിൽ ബ്രഹ്മഹത്യ പോലുള്ള പാപങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ,
മുക്താമയം കനകവിദ്രുമഭക്തിചിത്രം ചംചന്മഹാമണിമരീചിചയോപപന്നമ്
മുത്തുകളും പൊന്നും പവഴയും മനോഹരമായ അലങ്കാരങ്ങളും ചേർത്ത്, മഹാ രത്നങ്ങളുടെ പ്രകാശത്തിൽ ദീപ്തമായത്.
ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണ ഉത്തരപര്വണി ശ്രീകൃഷ്ണയുധിഷ്ഠിരസംവാദേ രത്നാചലദാനവിധിവര്ണനം നാമ ദ്വയധികദ്വിശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീഭവിഷ്യ മഹാപുരാണത്തിലെ ഉത്തരപർവത്തിൽ ശ്രീകൃഷ്ണനും യുദ്ധിഷ്ഠിരനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ രത്നാചല ദാനത്തിന്റെ വിധി വിവരിക്കുന്ന രണ്ടായിരത്തി രണ്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
രൌപ്യാചലദാനവിധിവര്ണനമ് യത്പ്രദാനാന്നരോ യാതി സോമലോകം നരോത്തമ
രൂപ്യപർവതം ദാനം ചെയ്താൽ, അതിനാൽ മനുഷ്യൻ സോമലോകം പ്രാപിക്കും, മഹാനായവനേ.
സഹസ്രേണ പലാനാം തു ഉത്തമോ രജതാചലഃ
ആയിരം പള തൂക്കം ഉള്ളതാണു ഏറ്റവും നല്ല രൂപ്യപർവതം.
അശക്തോ വിംശതേരൂര്ധ്വം കാരയേദ്ഭക്തിതഃ സദാ
ഇതിനേക്കാൾ ഇരുപതിലധികം തൂക്കം നൽകാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ, ഭക്തിയോടെ എപ്പോഴും അതു നിർമ്മിക്കണം.
പൂര്വവദ്രാജതാന്കുര്യാന്മംദരാദീന്വിധാനതഃ
മുന്പുപോലെ തന്നെ, മന്ദരാദി പർവതങ്ങളുടെ വിധിപ്രകാരമാണ് രൂപ്യം രൂപപ്പെടുത്തേണ്ടത്.