ക്ഷണമാത്രം പ്രതീക്ഷസ്വ യാവദേവ ശിശുര്മമ 4.169.
എന്റെ കുഞ്ഞ് വരുവോളം ഒരു നിമിഷം കാത്തിരിക്കൂ.
ഏവമുക്താ ഗൃഹം ഗത്വാ യതീനാം ബ്രഹ്മചാരിണാമ്
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവൾ വൃദ്ധന്മാരുടെയും ബ്രഹ്മചാരികളുടെയും വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
സമുത്ഥായ തതഃ സര്വേ ബ്രാഹ്മണാ ഹൃഷ്ടമാനസാഃ
അപ്പോൾ എല്ലാ ബ്രാഹ്മണരും സന്തോഷത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു.
വണിക്പുത്ര ചിരം ജീവ നശ്യംതു തവ ശത്രവഃ
വ്യാപാരിയുടെ മകനെ, നീ ദീർഘായുസ്സോടെ ജീവിക്കട്ടെ; നിന്റെ ശത്രുക്കൾ നശിക്കട്ടെ.
തതഃ സ ദുഷ്ടപ്രകൃതിര്വിപ്ര വാഗ്വജ്രതാഡിതഃ
അതിനുശേഷം ദുഷ്ടസ്വഭാവമുള്ള ബ്രാഹ്മണൻ വജ്രംപോലുള്ള വാക്കുകളിൽ അകപ്പെട്ട് നിന്നു.
വിപന്നം പന്നഗം ദൃഷ്ട്വാ ത്രസ്തചക്ഷുര്ധനേശ്വരഃ
പാമ്പ് വീണുകിടക്കുന്നത് കണ്ട ധനേശ്വരൻ ഭയപ്പെട്ട് കണ്ണുകൾ വലുതാക്കി.
പോഷിതോഽയം മയാ ബാലഃ പാലിതോ ലാലിതസ്തഥാ
ഈ കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ വളർത്തി, സംരക്ഷിച്ചു, സ്നേഹത്തോടെ പരിചരിച്ചു.
ഉപകാരിഷു യഃ സാധുഃ സാധുത്വേ തസ്യ കോ ഗുണഃ
നന്മ ചെയ്തവരോടു മാത്രം ഒരാൾ നല്ലവനാകുന്നുവെങ്കിൽ, അത്തരം നല്ലത്വത്തിൽ എന്താണ് പ്രത്യേകത?
ഇത്യേവമവധാര്യാസൌ ദുഃഖസംതപ്തമാനസഃ
ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കി, അവന്റെ മനസ്സ് ദു:ഖത്തിൽ കത്തിയിരുന്നു.
തതഃ പ്രഭാതേ ഗംഗായാം സ്നാത്വാ സംതര്പ്യ ദേവതാഃ
അതിനുശേഷം, പുലർച്ചെ ഗംഗയിൽ കുളിച്ച്, ദേവന്മാർക്ക് ബലി അർപ്പിച്ചു.
തൈര്ഭുക്തൈരിഷ്ടസംസിദ്ധൈര്ബ്രാഹ്മണൈ രനുമോദിതഃ 4.169.
അർപ്പണികളും ഭക്ഷണവും സ്വീകരിച്ച് തൃപ്തരായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ അനുഗ്രഹം നൽകി.
തതോ ദ്വിജവരോന്മുക്തൈരംബുഭിഃ പരിഷിംചിതഃ
പിന്നീട്, മോചിതരായ പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന്മാർ അവനെ വെള്ളം തളിച്ചു.
പ്രഹര്ഷമതുലം ലേഭേ ദൃഷ്ട്വാ തം പുരതഃ സ്ഥിതമ്
അവനെ നേരിൽ കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ അതുല്യമായ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.
സാധുവാദോ മഹാഞ്ജാതഃ പ്രശശംസുര്ധനേശ്വരമ്
വലിയ പ്രശംസ ഉയർന്നു, അവർ ധനത്തിന്റെ ഇശ്വരനെ പുകഴ്ത്തി.
സഹസ്രഭോജ്യമാഹാത്മ്യം കഥിതം തേ യുധിഷ്ഠിര
യുധിഷ്ഠിരാ, ആയിരംപേർക്കുള്ള വിരുന്നിന്റെ മഹത്വം നിന്നോട് വിവരിച്ചു.
യച്ഛംതി യേഽനുദിവസം ദ്വിജപുംഗവാനാമന്നം വിശുദ്ധമനസോ ഭൃശമാഗതാനാമ്
ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ, ആഗ്രഹത്തോടെ വന്ന ബ്രാഹ്മണപ്രമുഖർക്ക്, ദിവസേന അന്നം നൽകുന്നവർ—
ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണ ഉത്തരപര്വണി ശ്രീകൃഷ്ണയുധിഷ്ഠിരസംവാദേ അന്നദാനമാഹാത്മ്യവര്ണനം നാമൈകോനസപ്തത്യുത്തരശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ, ശ്രീഭവിഷ്യ മഹാപുരാണത്തിലെ ഉത്തരപർവ്വത്തിൽ, ശ്രീകൃഷ്ണനും യുധിഷ്ഠിരനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ, അന്നദാന മഹത്വം എന്ന അദ്ധ്യായം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു.
സ്ഥാലീദാനവര്ണനമ് യുധിഷ്ഠിര ഉവാച അന്നദാനപ്രസംഗേന മമാപി സ്മൃതിമാഗതമ്
സ്ഥാലി ദാനത്തിന്റെ വിവരണം
അക്ഷദ്യൂതേന ഭഗവന്ധനം രാജ്യം ച നോ ഹൃതമ്
യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവനേ, അന്നദാനത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ, എനിക്കു ഓർമ്മയുണ്ട്—
വനം പ്രസ്ഥാപിതാഃ സര്വേ വല്കലാജിനവാസസഃ
അക്ഷദ്യൂതം കൊണ്ടു, ഞങ്ങളുടെ ധനം രാജ്യം എന്നിവയെല്ലാം നഷ്ടമായി.
ജ്ഞാത്വാ വനഗതാനസ്മാന്ബ്രാഹ്മണാഃ സംജിതേംദ്രിയാഃ
എല്ലാവരും വനംപാലിക്കാൻ അയക്കപ്പെട്ടു, വൽക്കലവും മൃഗചർമ്മവും ധരിച്ച്.
അസ്മാന്സ്നേഹാത്ക്ലിശ്യമാനാ ദൃഷ്ട്വാ ബ്രാഹ്മണസത്തമാഃ
നാം വനത്തിൽ പോയെന്ന് അറിഞ്ഞു, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച ബ്രാഹ്മണന്മാർ—
ജീവതോ യസ്യ ജീവംതി വിപ്രാ മിത്രാണി ബാംധവാഃ
നമ്മെ സ്നേഹിച്ച്, ഞങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ദു:ഖം കണ്ടു, ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണന്മാർ—
അഭ്യാഗതം സുഹൃദ്വര്ഗം കുടുംബമപഹായ ച
അവൻ വന്ന സുഹൃത്തുക്കളെയും കുടുംബത്തെയും ഉപേക്ഷിച്ച്—
ഇത്യേവമവധാര്യാഹം താനൃഷീന്പുനരബ്രുവമ്
ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കിയ ശേഷം, ഞാൻ ആ മഹർഷിമാരോട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
സമാഗതാ മത്പ്രിയാര്ഥം ജ്ഞാനവിജ്ഞാനപാരഗാഃ
നിങ്ങൾ എല്ലാവരും എനിക്കായി, ജ്ഞാനത്തിലും വിവേകത്തിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ ആയി, ഇവിടെ ഒന്നിച്ചു വന്നു.
ഭവദ്ഭിഃ സഹിതാഃ സര്വേ ഭൃത്യൈര്ഭ്രാതൃഭിരേവ ച 4.170.൧
നിങ്ങൾ എല്ലാവരും, നിങ്ങളുടെ സേവകരോടും സഹോദരന്മാരോടും കൂടി, ഇവിടെ സന്നിഹിതരായിരിക്കുന്നു.
മാമുവാചാഥ മൈത്രേയഃ ശൃണു കൌംതേയ മദ്വചഃ
അപ്പോൾ മൈത്രേയൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'കുന്തിദേവിയുടെ പുത്രാ, എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ.'
ആസീത്തപോവനേ കാചിദ്ബ്രാഹ്മണീ ബ്രഹ്മചാരിണീ
ഒരു കാലത്ത് ഒരു ബ്രാഹ്മണസ്ത്രീ, ബ്രഹ്മചാര്യത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവൾ, അരണ്യത്തിൽ വസിച്ചു.
ശൌചേന തുഷ്ടാ മുനയഃ പ്രശ്രയേണ ദമേന ച
അവളുടെ ശുദ്ധിയും വിനയവും ആത്മനിയന്ത്രണവും കണ്ടു, മഹർഷിമാർ സന്തോഷിച്ചു.