ദൃഷ്ട്വാ തദ്ദീയമാനം തു ദാനമേതദ്യുധിഷ്ഠിര
യുധിഷ്ഠിരാ, ഈ ദാനം നൽകുന്നത് കണ്ടാൽ,
ദാനമേതത്പ്രദത്തം ഹി ദിലീപേന യയാതിനാ
ഇതേ ദാനം ദിലീപനും യയാതിയും മുമ്പ് നൽകിയിട്ടുണ്ട്.
തേഽദ്യാപി ദിവി മോദംതേ ദാനസ്യാസ്യ പ്രഭാവതഃ
ഇത് കൊണ്ടുള്ള മഹത്വം മൂലം അവർ ഇന്നും സ്വർഗത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു.
ദാതവ്യം ഭക്തിയുക്തേന സ്ത്രിയാ വാ പുരുഷേണ വാ
സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ ഭക്തിയോടെ ഈ ദാനം നൽകണം.
ഏകമപ്യുക്തവിധിനാ ഹലം ദേയം വിചക്ഷണൈഃ
പണ്ഡിതന്മാർക്ക്, നിർദ്ദേശിച്ച രീതിയിൽ ഒറ്റ ഹലും പോലും ദാനം ചെയ്യാം.
യേ സംതി ലാംഗലമുഖോത്ഥരജോവികാരാ യാവംതി തദ്ഗതധുരംധര രോമകാണി
ലാങ്ങലിന്റെ അറ്റത്തിൽ നിന്നു ഉയരുന്ന പൊടിക്കണങ്ങൾ എത്രയോ, അതുപോലെ കൂക്കളിലെ രോമങ്ങൾ എത്രയോ,
യുക്താം വൃഷൈരതിബലൈര്ഹലപംക്തിമേതാം പുണ്യേഹ്നി ഭക്തിസഹിതാന്ദ്വിജപുംഗവേഭ്യഃ
ശക്തിയുള്ള കാളകളാൽ കെട്ടിയ ഹലങ്ങളുടെ അണി, ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക്, ശുഭദിനത്തിൽ ഭക്തിയോടെ നൽകണം.
ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണ ഉത്തരപര്വണി ശ്രീകൃഷ്ണ യുധിഷ്ഠിരസംവാദേ ഹലപംക്തിദാനവിധിവര്ണനംനാമ ഷട്ഷഷ്ട്യുത്തരശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീഭവിഷ്യ മഹാപുരാണത്തിലെ ഉത്തരപർവ്വത്തിൽ ശ്രീകൃഷ്ണനും യുധിഷ്ഠിരനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ ഹലങ്ങളുടെ അണി ദാനം ചെയ്യാനുള്ള വിധി വിവരിക്കുന്ന നൂറാറുപത്താറാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
ആപാകദാനവിധിവര്ണനമ് ബഹുപുത്രോ ബഹുധനോ ബഹുഭൃത്യശ്ച ജായതേ
ആപാകം ദാനം ചെയ്യുന്നവന് അനേകം മക്കളും ധനസമ്പത്തും ഭൃത്യന്മാരും ലഭിക്കും.
(ഹവ്യവാഹനഃ) പിതൃപൈതാമഹം തേന പ്രാപ്തം രാജ്യ മകംടകമ്
അത് കൊണ്ടു പിതാക്കളിൽ നിന്നും മുത്തശ്ശന്മാരിൽ നിന്നും ലഭിച്ച രാജ്യം പ്രശ്നങ്ങളില്ലാതെ നിലനിൽക്കും.
ന തസ്യ രാജ്യേ വിധ്വംസോ ന വൈരിജനിതം ഭയമ്
അവന്റെ രാജ്യത്ത് നാശവും ശത്രുക്കൾ കൊണ്ടുള്ള ഭയവും ഉണ്ടാകില്ല.
തസ്യൈവം കുര്വതോ രാജ്യം പൂര്വകര്മാര്ജിതാശുഭാത്
ഇങ്ങനെ ഭരിക്കുന്നവന്, മുമ്പ് ചെയ്ത പാപഫലങ്ങൾ കൊണ്ടല്ലാതെ ദുർഭാഗ്യം ഉണ്ടാകില്ല.
ന പുത്രഃ പ്രിയകൃത്കശ്ചിന്ന മംത്രീ മധുരാക്ഷരഃ
സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്ന മകനുമില്ല, മധുരമായി സംസാരിക്കുന്ന ഉപദേശകനുമില്ല.
ന ഭോജ്യസമയേ പ്രാപ്തേ ഭോജനം സാര്വകാമികമ്
ഭക്ഷണസമയത്ത് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന വിഭവം ഇല്ല.
ന ധനം ജനസംബന്ധകാരകോ രത്നസംചയഃ
ജനങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന സമ്പത്തോ, രത്നങ്ങളുടെ സമാഹാരമോ ഇല്ല.
അഥൈകസ്മിന്ദിനേ വിപ്രഃ പിപ്പലാദോഽതിവിശ്രുതഃ
അപ്പോൾ ഒരു ദിവസം പ്രശസ്തനായ പിപ്പലാദമുനി അവിടെ എത്തി.
തമാഗതം മുനിം ദൃഷ്ട്വാ രാജപത്നീ ശുഭാവതീ
അവിടെ എത്തിയ മുനിയെ രാജ്ഞി ശുഭാവതിയും കണ്ടു.
തതഃ കഥാംതേ കസ്മിംശ്ചിത്തമുവാച ശുഭാവതീ 4.167.
അവരുടെ സംസാരത്തിന് ശേഷം, ശുഭാവതി ആരോടോ പറഞ്ഞു.
കസ്മാന്ന ഭൃത്യാഃ പുത്രാ വാ മംത്രിമിത്രാദികം ദ്വിജ
ദ്വിജനേ, ഭൃത്യന്മാരോ മക്കളോ ഉപദേശകരോ സ്നേഹിതന്മാരോ എന്തുകൊണ്ട് ഇല്ല?
കര്മഭൂമിരിയം രാജ്ഞി നാതഃ ശോചിതുമര്ഹസി
രാജാവേ, ഇതാണ് കര്മഭൂമി; അതിനാല് ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല.
ന തത്കുര്വംതി രാജാനോ ന ദായാദാ ന ശത്രവഃ
അത് രാജാക്കന്മാരോ അവകാശികളോ ശത്രുക്കളോ ചെയ്യുന്നില്ല.
തസ്മാദ്ഭവദ്ഭിയര്ദ്ദത്തം പ്രാപ്തം തദ്രാജ്യമുത്തമമ്
അതിനാല് പണ്ഡിതരുടെ അനുഗ്രഹത്താല് ലഭിച്ച ഈ ഉത്തമമായ രാജ്യം നിങ്ങള്ക്കാണ് ലഭിച്ചത്.
യേന മേ ബഹവഃ പുത്രാ ധനം ഭൃത്യാ ഭവംതി വൈ
അതിനാല് എനിക്ക് നിരവധി മക്കളും സമ്പത്തും ഭൃത്യന്മാരും ലഭിച്ചു.
മംത്രോ വാ സിദ്ധയോഗോ വാ വ്രതം ദാനമുപോഷിതമ്
മന്ത്രമോ സിദ്ധമായ യോഗമോ വ്രതമോ ദാനമോ ആചരിച്ചാലും,
തതഃ സ കഥയാമാസ പിപ്പലാദോ ദ്വിജോത്തമഃ
അതിനുശേഷം ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനായ പിപ്പലാദൻ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ശ്രദ്ധയാ കുരുശാര്ദൂല നാരീ വാപ്യഥ വാ പുമാന്
കുരുവംശത്തിലെ വീരനേ, വിശ്വാസത്തോടെ സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ ആചരിക്കണം.
തച്ഛ്രുത്വാ സ ദദൌ രാജാഽഽപാകാഖ്യം ദാനമുത്തമമ്
അത് കേട്ട രാജാവ് അപാക എന്ന ഉത്തമദാനം നൽകി.
ദത്തേന യേന കാമാനാം പുമാന്ഭവതി ഭാജനമ് ।। 4.167.
അത് ദാനം ചെയ്താൽ, മനുഷ്യന് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും യോഗ്യനാകാം.
ഗ്രഹതാരാബലം ലബ്ധ്വാ ഭാര്ഗവം പൂജയേച്ഛുഭമ്
ഗ്രഹങ്ങളും നക്ഷത്രങ്ങളും ശക്തി ലഭിച്ചാൽ, ഭാർഗവനെ ശുഭമായി ആരാധിക്കണം.
കുര്യാത്തഥൈവ സമ്മാനം യഥാ തുഷ്ടോഽഭിജായതേ
സന്തോഷം ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ തന്നെ ആദരവും കാണിക്കണം.