പാലാശ്യഃ സമിധസ്തത്ര സാജ്യം കൃഷ്ണാസ്തിലാസ്തഥാ
അവിടെ സമിധുകൾ പാലാശവൃക്ഷത്തിൽ നിന്നതും, അജ്യവും കറുത്ത എള്ളും ചേർന്നതും ആയിരിക്കണം.
തതഃ സര്വസമീപേ തു സ്നാതഃ ശുക്ലാംബരഃ ശുചിഃ
ശുദ്ധനായവൻ, വെള്ളയുടുപ്പും ധരിച്ച്, എല്ലാവരുടെയും സന്നിധിയിൽ സ്നാനം കഴിച്ച് നിൽക്കണം.
തൂര്യശംഖനിനാദൈശ്ച ബ്രഹ്മഘോഷൈഃ സുപുഷ്കലൈഃ
വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തോടും ശംഖനാദത്തോടും സമൃദ്ധമായ വേദഘോഷത്തോടും കൂടെ.
യസ്മാദ്ദേവഗണാഃ സര്വേ ഹലേ തിഷ്ഠംതി സര്വദാ
എല്ലാ ദേവതകളും എല്ലായ്പ്പോഴും ഹലിനോടൊപ്പം നിലകൊള്ളുന്നതുകൊണ്ടാണ്.
യസ്മാച്ച ഭൂമിദാനസ്യ കലാം നാര്ഹംതി ഷോഡശീമ്
ഭൂമിദാനം ചെയ്താൽ അതിന്റെ പത്തിരണ്ടിലൊന്നിനും തുല്യമായ മറ്റൊന്നും ഇല്ലെന്നതാണ് കാരണം.
ഏവമുക്തേ തതഃ പംക്തിം പ്രേരയേയുര്ദ്വിജോത്തമാഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, അത്യുത്തമരായ ദ്വിജന്മാർ അണിയൊരുക്കി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
സ്വയം പശ്ചാദ്ധലേ ലഗ്നോ വിപ്രഹസ്തേഷു നിര്വപേത്
അവൻ സ്വയം ആ വയലിൽ കയറി, ബ്രാഹ്മണരുടെ കൈകളിൽ ദാനം വച്ചു നൽകണം.
പ്രദക്ഷിണം തതഃ കൃത്വാ വിപ്രാണാം പ്രതിപാദ്യ ച 4.166.
ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, അത് ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് സമർപ്പിക്കണം.
അനേന വിധിനാ യസ്തു ദാനമേതത്പ്രയച്ഛതി
ഇങ്ങനെ നിർദ്ദേശിച്ച രീതിയിൽ ആരെങ്കിലും ഈ ദാനം നൽകുന്നവനാണെങ്കിൽ,
സപ്തജന്മസു ദാരിദ്ര്യം ദൌര്ഭാഗ്യം വ്യാധയസ്തഥാ
ഏഴു ജന്മങ്ങൾക്കു ദാരിദ്ര്യവും ദുർഭാഗ്യവും രോഗങ്ങളും അവനെ വിട്ടുപോകും.
ദൃഷ്ട്വാ തദ്ദീയമാനം തു ദാനമേതദ്യുധിഷ്ഠിര
യുധിഷ്ഠിരാ, ഈ ദാനം നൽകുന്നത് കണ്ടാൽ,
ദാനമേതത്പ്രദത്തം ഹി ദിലീപേന യയാതിനാ
ഇതേ ദാനം ദിലീപനും യയാതിയും മുമ്പ് നൽകിയിട്ടുണ്ട്.
തേഽദ്യാപി ദിവി മോദംതേ ദാനസ്യാസ്യ പ്രഭാവതഃ
ഇത് കൊണ്ടുള്ള മഹത്വം മൂലം അവർ ഇന്നും സ്വർഗത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു.
ദാതവ്യം ഭക്തിയുക്തേന സ്ത്രിയാ വാ പുരുഷേണ വാ
സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ ഭക്തിയോടെ ഈ ദാനം നൽകണം.
ഏകമപ്യുക്തവിധിനാ ഹലം ദേയം വിചക്ഷണൈഃ
പണ്ഡിതന്മാർക്ക്, നിർദ്ദേശിച്ച രീതിയിൽ ഒറ്റ ഹലും പോലും ദാനം ചെയ്യാം.
യേ സംതി ലാംഗലമുഖോത്ഥരജോവികാരാ യാവംതി തദ്ഗതധുരംധര രോമകാണി
ലാങ്ങലിന്റെ അറ്റത്തിൽ നിന്നു ഉയരുന്ന പൊടിക്കണങ്ങൾ എത്രയോ, അതുപോലെ കൂക്കളിലെ രോമങ്ങൾ എത്രയോ,
യുക്താം വൃഷൈരതിബലൈര്ഹലപംക്തിമേതാം പുണ്യേഹ്നി ഭക്തിസഹിതാന്ദ്വിജപുംഗവേഭ്യഃ
ശക്തിയുള്ള കാളകളാൽ കെട്ടിയ ഹലങ്ങളുടെ അണി, ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക്, ശുഭദിനത്തിൽ ഭക്തിയോടെ നൽകണം.
ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണ ഉത്തരപര്വണി ശ്രീകൃഷ്ണ യുധിഷ്ഠിരസംവാദേ ഹലപംക്തിദാനവിധിവര്ണനംനാമ ഷട്ഷഷ്ട്യുത്തരശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീഭവിഷ്യ മഹാപുരാണത്തിലെ ഉത്തരപർവ്വത്തിൽ ശ്രീകൃഷ്ണനും യുധിഷ്ഠിരനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ ഹലങ്ങളുടെ അണി ദാനം ചെയ്യാനുള്ള വിധി വിവരിക്കുന്ന നൂറാറുപത്താറാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
ആപാകദാനവിധിവര്ണനമ് ബഹുപുത്രോ ബഹുധനോ ബഹുഭൃത്യശ്ച ജായതേ
ആപാകം ദാനം ചെയ്യുന്നവന് അനേകം മക്കളും ധനസമ്പത്തും ഭൃത്യന്മാരും ലഭിക്കും.
(ഹവ്യവാഹനഃ) പിതൃപൈതാമഹം തേന പ്രാപ്തം രാജ്യ മകംടകമ്
അത് കൊണ്ടു പിതാക്കളിൽ നിന്നും മുത്തശ്ശന്മാരിൽ നിന്നും ലഭിച്ച രാജ്യം പ്രശ്നങ്ങളില്ലാതെ നിലനിൽക്കും.
ന തസ്യ രാജ്യേ വിധ്വംസോ ന വൈരിജനിതം ഭയമ്
അവന്റെ രാജ്യത്ത് നാശവും ശത്രുക്കൾ കൊണ്ടുള്ള ഭയവും ഉണ്ടാകില്ല.
തസ്യൈവം കുര്വതോ രാജ്യം പൂര്വകര്മാര്ജിതാശുഭാത്
ഇങ്ങനെ ഭരിക്കുന്നവന്, മുമ്പ് ചെയ്ത പാപഫലങ്ങൾ കൊണ്ടല്ലാതെ ദുർഭാഗ്യം ഉണ്ടാകില്ല.
ന പുത്രഃ പ്രിയകൃത്കശ്ചിന്ന മംത്രീ മധുരാക്ഷരഃ
സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്ന മകനുമില്ല, മധുരമായി സംസാരിക്കുന്ന ഉപദേശകനുമില്ല.
ന ഭോജ്യസമയേ പ്രാപ്തേ ഭോജനം സാര്വകാമികമ്
ഭക്ഷണസമയത്ത് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന വിഭവം ഇല്ല.
ന ധനം ജനസംബന്ധകാരകോ രത്നസംചയഃ
ജനങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന സമ്പത്തോ, രത്നങ്ങളുടെ സമാഹാരമോ ഇല്ല.
അഥൈകസ്മിന്ദിനേ വിപ്രഃ പിപ്പലാദോഽതിവിശ്രുതഃ
അപ്പോൾ ഒരു ദിവസം പ്രശസ്തനായ പിപ്പലാദമുനി അവിടെ എത്തി.
തമാഗതം മുനിം ദൃഷ്ട്വാ രാജപത്നീ ശുഭാവതീ
അവിടെ എത്തിയ മുനിയെ രാജ്ഞി ശുഭാവതിയും കണ്ടു.
തതഃ കഥാംതേ കസ്മിംശ്ചിത്തമുവാച ശുഭാവതീ 4.167.
അവരുടെ സംസാരത്തിന് ശേഷം, ശുഭാവതി ആരോടോ പറഞ്ഞു.
കസ്മാന്ന ഭൃത്യാഃ പുത്രാ വാ മംത്രിമിത്രാദികം ദ്വിജ
ദ്വിജനേ, ഭൃത്യന്മാരോ മക്കളോ ഉപദേശകരോ സ്നേഹിതന്മാരോ എന്തുകൊണ്ട് ഇല്ല?
കര്മഭൂമിരിയം രാജ്ഞി നാതഃ ശോചിതുമര്ഹസി
രാജാവേ, ഇതാണ് കര്മഭൂമി; അതിനാല് ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല.