ബ്രാഹ്മണായ സുശീലായ ഭൂമിം ദത്ത്വാ തു യോ നരഃ 4.164.
ശുദ്ധചാരമുള്ള ബ്രാഹ്മണനു ഭൂമി നൽകുന്ന മനുഷ്യൻ—
ഹലകൃഷ്ടാം മഹീം കൃത്വാ സബീജാം സസ്യമാലിനീമ്
ഹല കൊണ്ട് ഉഴുത, വിത്തും വിളവുമുള്ള ഭൂമിയെ ഒരുക്കി,
ധനം ധാന്യം ഹിരണ്യം ച രത്നാന്യാഭരണാനി ച
ധനം, ധാന്യം, പൊൻ, രത്നങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ എന്നിവയും,
സാഗരാന്സരിതഃ ശൈലാന്സമാനി വിഷമാണി ച
സാഗരങ്ങൾ, നദികൾ, മലകൾ, സമതലവും കുരുങ്ങലും,
ഓഷധീഃ ക്ഷീരസംപന്നാ നാനാപുഷ്പഫലോപഗാഃ
പാൽ നിറഞ്ഞ ഔഷധികൾ, വിവിധ പൂക്കളും ഫലങ്ങളും ഉള്ളവ,
അഗ്നിഷ്ടോമാദിഭിര്യജ്ഞൈര്യേ യജംതി സദക്ഷിണൈഃ
അഗ്നിഷ്ടോമം പോലുള്ള യജ്ഞങ്ങൾ യഥാസമയം ദക്ഷിണയോടെ ചെയ്യുന്നവർ,
ശ്രോത്രിയായ മഹീം ദത്ത്വാ യേ ഹരംതി ന മാനവാഃ
പണ്ഡിത ബ്രാഹ്മണനു ഭൂമി നൽകി, പിന്നെ തിരികെ എടുക്കാത്തവർ,
സസ്യപൂര്ണാം മഹീം യസ്തു ശ്രോത്രിയായ പ്രയച്ഛതി
വളവിൽ നിറഞ്ഞ ഭൂമിയെ പണ്ഡിത ബ്രാഹ്മണനു നൽകുന്നവൻ,
യത്കിംചിത്കുരുതേ പാപം പുരുഷോ വൃത്തികര്ശിതഃ
ജീവനെടുക്കാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നവൻ ചെയ്യുന്ന ഏത് പാപവും,
സുവര്ണാനാം സഹസ്രേണ യത്പുണ്യം സമുദാഹൃതമ്
ആയിരം പൊൻ നാണയങ്ങൾക്ക് പറയുന്ന പുണ്യഫലം—
കപിലാനാം സഹസ്രേഭ്യോ യദ്ദത്തേഽന്നം നരോത്തമ 4.164.
ആയിരം കപില പശുക്കളെ നൽകുന്നതിലും, ഭക്ഷണം നൽകുന്ന നല്ലവൻ കൂടുതൽ മഹത്വം നേടുന്നു.
മധ്യമസ്യ മനുഷ്യസ്യ വ്യാസേന പരിസംഖ്യയാ
മധ്യസ്ഥ മനുഷ്യന്റെ കാര്യത്തിൽ, വ്യാസന്റെ കണക്കുപ്രകാരം—
ബഹുഭിര്വസുധാ ഭുക്താ രാജഭിഃ സഗരാദിഭിഃ
സഗരനും മറ്റു രാജാക്കന്മാരും തുടങ്ങി അനേകം രാജാക്കന്മാർ ഈ ഭൂമിയെ ആസ്വദിച്ചു.
കിംകരാ മൃത്യുദംഡാശ്ച അസിപത്രവനാദയഃ
മരണദണ്ഡം കൈവശം വച്ചിരിക്കുന്ന ദാസന്മാരും, വാളിന്റെ ഇലകളുള്ള കാടുകളും മറ്റും അവിടെയുണ്ട്.
നിരയാ രൌരവാദ്യാശ്ച കുംഭീപാകഃ സുദുഃസഹഃ
റൗരവം പോലുള്ള നരകങ്ങളും, അത്യന്തം സഹിക്കാനാവാത്ത കുംബീപാകം എന്ന നരകവും അവിടെയുണ്ട്.
ചിത്രഗുപ്തശ്ച കാലശ്ച കൃതാംതോ മൃത്യുരേവ ച
ചിത്രഗുപ്തൻ, കാലം, കൃതാന്തൻ, മരണൻ ഇവരും അവിടെയുണ്ട്.
രുദ്രഃ പ്രജാപതിഃ ശക്രോ ദേവാസുരഗണാസ്തഥാ
രുദ്രൻ, പ്രജാപതി, ശക്രൻ, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും അടങ്ങിയ സംഘങ്ങളും അവിടെയുണ്ട്.
ഷട്കര്മകൃത്സുവൃത്തായ കൃശായ ച പ്രിയാര്ഥിനേ
ആറ് കര്മ്മങ്ങള് ചെയ്യുന്നവനും, നല്ല പെരുമയുള്ളവനും, ക്ഷീണിച്ചവനും, അനുഗ്രഹം തേടുന്നവനും—
സീദമാനകുടുംബായ ശ്രോത്രിയായാഹിതാഗ്നയേ
കുടുംബം കഷ്ടത്തിൽ ആയവനും, പഠിച്ച ബ്രാഹ്മണനും, അഗ്നി നിലനിര്ത്തുന്നവനും—
യഥാ ജനിത്രീ ക്ഷീരേണ പുത്രം സംവര്ദ്ധയേത്സദാ
ഒരു അമ്മ എപ്പോഴും തന്റെ മകനെ പാലിൽ പോഷിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ—
യഥാ ഗൌര്ഭരതേ വത്സ ക്ഷീരേണ ക്ഷീരമുത്സൃജേത് 4.164.
ഒരു പശു തന്റെ കാളകുട്ടിക്ക് വേണ്ടി പാലു വിടുന്നതുപോലെ—
യഥാ ബീജാനി രോഹംതി ജലസിക്താനി ഭൂതലേ
വിത്തുകൾ വെള്ളം ലഭിച്ചാൽ ഭൂമിയിൽ മുളയ്ക്കുന്നതുപോലെ—
യഥോദയന്സഹസ്രാംശുസ്തമഃ സര്വം വ്യപോഹതി
ആയിരം കിരണങ്ങളുള്ള സൂര്യൻ ഉദയിക്കുമ്പോൾ എല്ലാ ഇരുട്ടും അകറ്റുന്നതുപോലെ—
പര ദത്താം തു യോ ഭൂമിമുപഹിംസേത്കദാചന
മറ്റൊരാൾ നൽകിയ ഭൂമി ഒരിക്കലും നശിപ്പിക്കുന്നവൻ—
സ്വദത്താം പരദത്താം വാ യോ ഹരേത വസുംധരാമ്
താനോ മറ്റൊരാളോ നൽകിയ ഭൂമിയെ കൈവശം എടുക്കുന്നവൻ—
രുദതാം വൃത്തിനാശേന യേ പതംത്യശ്രുബിംദവഃ
ജീവനോറ്റം നഷ്ടപ്പെട്ട് കരയുന്നവരിൽ നിന്ന് കണ്ണീരിന്റെ തുള്ളികൾ വീഴുന്നു.
ബ്രാഹ്മണാനാം ഹൃതേ ക്ഷേത്രേ ഹര്തുസ്ത്രിപുരുഷം കുലമ് അധോമുഖശ്ച ദുഷ്ടാത്മാ കുംഭീപാകേ സ പച്യതേ
ബ്രാഹ്മണരുടെ ഭൂമി കവർന്നാൽ, കള്ളന്റെ കുടുംബം മൂന്നു തലമുറകൾ താഴേക്ക് വീഴും; ദുഷ്ടചിത്തനു തലകുനിച്ച നിലയിൽ കുംബീപാകത്തിൽ ചുട്ടുപോകും.
ദിവ്യവര്ഷസഹസ്രാംതേ കുംഭീപാകാദ്വിനിഃസൃതഃ
ദൈവികമായ ആയിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാൽ, അവൻ കുംബീപാകത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.
സ്വദത്താം പരദത്താം വാ യത്നാദ്രക്ഷേദ്യുധിഷ്ഠിര
താനോ മറ്റൊരാളോ നൽകിയ ഭൂമി, യുദ്ധിഷ്ഠിരാ, ശ്രദ്ധയോടെ സംരക്ഷിക്കണം.
തോയഹീനേഷ്വരണ്യേഷു ശുഷ്കകോടരവാസിനഃ
വെള്ളമില്ലാത്ത കാടുകളിൽ, ഉണങ്ങിയ കുഴികളിൽ താമസിക്കുന്നവരും—