യഃ കാരയേദ്ദ്വാരസിതാഭ്രഗൌരമുത്തുംഗസൌധധവലായതനം സുരാണാമ്
ആര് ദേവന്മാര്ക്കായി വെള്ളയും മേഘപോലെയുള്ള, ഉയരമുള്ള, വെള്ളയുള്ള ആലയം നിര്മ്മിച്ചാലോ—
യേ കാരയംതി സുരസദ്മസു ദേവതാനാമര്ചാഃ സുവര്ണരജതായസശൈലതാമ്രാഃ
ആര് ദേവാലയങ്ങളില് സ്വര്ണ്ണം, വെള്ളി, ഇരുമ്പ്, കല്ല്, താമ്രം എന്നിവ കൊണ്ട് ദേവതാമൂർത്തികള് ഉണ്ടാക്കുന്നുവോ—
യേ മേരുമൌലിസുരസംഘകൃതാഭിഷേകാഃ പഞ്ചാമൃതൈഃ സുരവരാനഭിഷേചയംതി
ആര് മേരുപര്വ്വതംപോലുള്ള കിരീടം ധരിച്ച ദേവന്മാരെ പഞ്ചാമൃതം കൊണ്ട് അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നു, ദേവതാസംഘം ചെയ്തതുപോലെ—
യേ ശൈലരാജമലയോദ്ഭവചംദനേന സത്കുംകുമേന ച സുരാനനുലേപയംതി
ആര് മലയപര്വ്വതത്തില് നിന്നുള്ള ചന്ദനവും ഉത്തമ കുങ്കുമവും കൊണ്ടു ദേവന്മാരുടെ മുഖം അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നു—
ഗംധാഢ്യജാതികമലോത്പലദിവ്യപുഷ്പൈര്ദേവാന്നവൈരനുദിനം നനു യേഽര്ചയംതി
ആര് സുഗന്ധമുള്ള മല്ലിക, താമര, നീലോത്പലം, ദിവ്യപുഷ്പങ്ങള്, നവനവംഭക്ഷ്യങ്ങള് എന്നിവ കൊണ്ട് ദേവന്മാരെ ദിവസേന ആരാധിക്കുന്നു—
ആമോദിഭിര്ഹിമതുരുഷ്കസുഗന്ധധൂപൈര്യേ മാനവാഃ സുരവരാനപി ധൂപയംതി
ആര് ഹിമംപോലുള്ള സുഗന്ധമുള്ള ധൂപം കൊണ്ടു ദേവന്മാരെ ധൂപം വയ്ക്കുന്നു—
ദോധൂയതേ കനകദംഡവിരാജിതൈശ്ച സച്ചാമരൈര്ധവലകുണ്ഡലസുന്ദരീഭിഃ
പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള ദണ്ഡും, വെടിപ്പുള്ള ചാമരവും, വെള്ളിയുള്ള കുണ്ഡലങ്ങള് ധരിച്ച സുന്ദരികളാല് ദേവന്മാര്ക്ക് വീശുന്നു.
ദേദീപ്യതേ ദിനകരോജ്ജ്വലപദ്മരാഗരത്നപ്രഭാച്ഛുരിതഹേമമയേ വിമാനേ
സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലും താമരയുടെ ചുവപ്പും നിറഞ്ഞ രത്നങ്ങളുടെ പ്രകാശത്തില് പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള മണ്ഡപം പ്രകാശിക്കുന്നു.
യോ ജാഗരം സുരവരാഭിമതോ ദദാതി ചൈത്രോത്സവാദിദിവസേഷ്വപി തൂര്യനാദൈഃ 4.129.
ആര് ഉത്സവദിനങ്ങളിലും ദേവന്മാരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന ജാഗരണം വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തോടെ നടത്തുന്നു—
കുര്വതി യേ സദുപലേനധാതുരാഗസംമാര്ജനം സുരവരായതനേഽനുരക്താഃ
ആര് ഭക്തിയോടെ ശുദ്ധമായ മണ്ണും ചുവന്ന മണലും ഉപയോഗിച്ച് ദേവാലയം വൃത്തിയാക്കുന്നു—
ദദ്യാച്ച യഃ പരമഭക്തിയുതഃ സുരാണാം ഘണ്ടാവിതാനവരചാമരമാതപത്രമ്
ആര് പരമഭക്തിയോടെ ദേവന്മാര്ക്ക് ഘണ്ട, തൂവല്, ചാമരം, കുട എന്നിവ സമര്പ്പിക്കുന്നു—
അഭ്യര്ചയേത്പ്രതിവചഃ കുസുമൈര്വിചിത്രൈര്ദേവാധിദേവപരിസംസ്തുതപാദപദ്മാന്
ആര് ദേവാദിദേവന്റെ പാദപദ്മങ്ങള് വിവിധ മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങളാല് ആരാധിക്കുന്നു—
ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണ ഉത്തരപര്വണി ശ്രീകൃഷ്ണയുധിഷ്ഠിരസംവാദേ ദേവപൂജാവിധിവര്ണനം നാമൈകോനത്രിംശദുത്തരശതത മോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാപുരാണമായ ഭവിഷ്യപുരാണത്തിലെ ഉത്തരഭാഗത്തിൽ ശ്രീകൃഷ്ണനും യുദിഷ്ഠിരനും തമ്മിലുള്ള സംവാദത്തിൽ, ദേവതാപൂജയുടെ വിധി വിവരിക്കുന്ന നൂറിനിരുപത്തൊമ്പതാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
ദീപദാനവിധിവര്ണനമ് ദാനേന കേന വാ ലോകേ പ്രോജ്ജ്വല്ത്വം പ്രജായതേ
ദീപം നൽകുന്ന വിധി: ഈ ലോകത്ത് ഏത് ദാനമാണ് ഒരാളെ പ്രകാശവാനാക്കുന്നത്?
അതിതേജോ മഹദ്ദീപ്തം ദീപ്താംശുകിരണോജ്ജ്വലമ്
അത് അത്യന്തം തേജസ്സും പ്രഭയുമുള്ള ഒരു മഹത്തായ ദീപ്തിയാണ് ഉദയിക്കുന്നത്.
ആഗതഃ സ ച മേ പത്ന്യാ ജാമ്ബവത്യാ പ്രപൂജിതഃ
അവൻ വന്നു, എന്റെ ഭാര്യയായ ജാംബവതിയും അവനെ യഥാവിധി ആദരിച്ചു.
പ്രഷ്ടശ്ച പ്രശ്രമേവൈതം സ ചാവോചദ്യഥാതഥമ്
അവനെ ഉത്സാഹത്തോടെ ചോദ്യം ചെയ്തു, അവനും സത്യമായതു പോലെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
യദായദാ നൃപശ്രേഷ്ഠ പുണ്യകാലഃ പ്രപദ്യതേ
രാജാവേ, എപ്പോഴൊക്കെ പുണ്യമായ സമയമെത്തുന്നു,
ഉത്തരേ ത്വയനേ പ്രാപ്തേ ദക്ഷിണേ വിഷുവേ തഥാ
സൂര്യൻ വടക്കോട്ട് തിരിയുമ്പോഴും, തെക്കോട്ട് തിരിയുമ്പോഴും, വിഷുവിനിടയിലും,
സപ്തമ്യാമഥ വാഷ്ടമ്യാം സ്നാത്വാ വ്രതപരോ നരഃ ഘൃതകുംഭേന ദീപേന പ്രജ്വലംതം പ്രദീപകമ്
ഏഴാം അല്ലെങ്കിൽ എട്ടാം ദിവസങ്ങളിൽ, സ്നാനം ചെയ്ത് വ്രതം പാലിച്ചവൻ, നെയ്യ് നിറച്ച കുംഭത്തിൽ ദീപം തെളിച്ച് അർപ്പിക്കണം.
കിമേതത്കൌതുകം മേഽസ്തി സംശയം ഛേത്തുമര്ഹസി
എനിക്ക് ഈ അത്ഭുതം എന്താണെന്ന് സംശയമുണ്ട്; ദയവായി എന്റെ സംശയം നീക്കണം.
സ സ്വര്ഗം ഗന്തുകാമോഽഭൂച്ഛരീരേണ നരോത്തമ
ശരീരത്തോടുകൂടി സ്വർഗത്തിലേക്കു പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ച മഹാനായ പുരുഷൻ,
ത്രിശംകുഃ സര്വമാചഖ്യൌ വിശ്വാമിത്രായ ധീമതേ 4.130.
ത്രിശങ്കു എല്ലാം ജ്ഞാനിയായ വിശ്വാമിത്രനോട് പറഞ്ഞു.
ന താ ഹവിഃ പ്രത്യഗൃഹ്ണംസ്തതഃ ക്രുദ്ധഃ കുശാത്മജഃ
ഞാൻ ആ ഹവിസ്സ് സ്വീകരിച്ചില്ല; അതുകൊണ്ട് കുശപുത്രൻ കോപിച്ചു.
ശൃംഗാടകാ ന്നാലികേരാന്പചനാനാനജൌഡകാന്
അവൻ ശൃംഗാടകമരങ്ങൾ, തേങ്ങമരങ്ങൾ, പലതരം അരികൾ, ജൗദക ധാന്യങ്ങൾ എന്നിവ സൃഷ്ടിച്ചു.
ഉഷ്ട്രാന്മനുജദേവാംശ്ച ക്രോധാന്മുനിരവാസൃജത്
കോപത്തിൽ ആ മুনি ഒട്ടകങ്ങളെയും, മനുഷ്യദേവന്മാരെയും മറ്റും സൃഷ്ടിച്ചു.
തതഃ ശക്രഃ സമാഗമ്യ വിശ്വാമിത്രം പ്രസാദ്യ വൈ
അതിനുശേഷം ഇന്ദ്രൻ വന്ന് വിശ്വാമിത്രനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു അനുഗ്രഹം തേടി.
മര്ത്യ ലോകേ ച തേ സര്വേ ദേവാ ദേവകുലേഷ്വഥ
മനുഷ്യലോകത്ത് ആ ദേവന്മാർ എല്ലാവരും ദേവാലയങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നു.
ബ്രഹ്മാ വിഷ്ണുസ്തഥാ രുദ്രോ യേ ചാന്യേ ദേവതാഗണാഃ
ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും രുദ്രനും മറ്റു ദേവതകളും,
പ്രതിമാസു സ്ഥിതാഃ ശശ്വദ്ഭോഗാന്ഭുഞ്ജതി ശാശ്വതാന്
പ്രതിമകളിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊണ്ട് ശാശ്വതമായ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.