കോണസ്ഥഃ പിങ്ഗലോ ബഭ്രുഃ കൃഷ്ണോ രൌദ്രോഽന്തകോ യമഃ
കോണിൽ നിലകൊള്ളുന്നവൻ, മഞ്ഞപ്പച്ച നിറമുള്ളവൻ, കറുത്തവൻ, ഭയങ്കരൻ, മരണത്തിന്റെ ദൈവമായ യമൻ —
ശനൈശ്ചരമിതി സ്തുത്വാ പിപ്പലാദോ മഹാമുനിഃ
ശനിശ്ചരനെ ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ചശേഷം മഹർഷി പിപ്പലാദൻ —
ഇദം ശനൈശ്ചരാഖ്യാനം യേ ശ്രോഷ്യന്തി സമാഹിതാഃ
ഈ ശനിശ്ചരന്റെ കഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്നവർ —
കൃഷ്ണായസേന ഘടിതാം ഗ്രഹരാജമൂര്തിം ലോഹേ നിധായ കലശേ തിലതൈലപൂര്ണേ 4.114.
കറുത്ത ഇരുമ്പിൽ നിർമ്മിച്ച ഗ്രഹരാജാവിന്റെ രൂപം, എള്ളെണ്ണ നിറച്ച ഒരു കലശത്തിൽ വച്ചാൽ —
ആദിത്യദിനനക്തവിധിവര്ണനമ് വ്രതം തദ്ബ്രൂഹി ഗോവിന്ദ സര്വപാപപ്രണാശനമ്
സൂര്യന്റെ പകൽ-രാത്രി ആചാരങ്ങൾക്കും എല്ലാ പാപങ്ങൾക്കും ശാന്തി നൽകുന്ന那个 വ്രതം ദയവായി വിവരിക്കൂ, ഗോവിന്ദാ.
സൂര്യാഗ്നിചന്ദ്രരൂപേണ തത്ത്രിധാ ജഗതി സ്ഥിതമ്
ഈ ലോകത്ത് സൂര്യൻ, അഗ്നി, ചന്ദ്രൻ എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു രൂപത്തിൽ അദ്ദേഹം നിലകൊള്ളുന്നു.
തമാരാധ്യ പുമാന്കിം ന പ്രാപ്നോതി കുരുനന്ദന
കുരുനന്ദനാ, അവനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ നേടാൻ കഴിയാത്തത് എന്താണ്?
ഉത്പദ്യതേ യദാ ഭക്തിര്ഭാനോരുപരി ശാശ്വതീ
സൂര്യനിൽ അചഞ്ചലമായ ഭക്തി ഉദയം ചെയ്യുമ്പോൾ —
പൂര്വോക്തവിധിനാ ചൈവ പൂജയിത്വാ ദ്വിജോത്തമാന്
മുൻപറഞ്ഞ വിധി അനുസരിച്ച്, ഉത്തമനായ ദ്വിജന്മാരെ ആരാധിച്ചശേഷം —
വിലിഖ്യ ദ്വാദശദലം പൂജ്യ സൂര്യേതി പൂര്വതഃ
പന്ത്രണ്ടു ദളമുള്ള ഒരു പുഷ്പം വരച്ച്, കിഴക്കോട്ട് സൂര്യനെ ആരാധിക്കണം.
ഭഗം തു നൈര്ഋതേ ദേവം വരുണം പശ്ചിമേ ദലേ
നൈരൃത്യ ദിക്കിൽ ഭഗദേവനെയും, പടിഞ്ഞാറ് ദളത്തിൽ വരുണനെയും സ്ഥാപിക്കണം.
ശാംതമീശാനഭാഗേ തു നമസ്കാരേണ വിന്യസേത്
ഈശാനഭാഗത്ത് ശാന്തനെ ആദരപൂർവ്വം വയ്ക്കണം.
ദക്ഷിണേ യമനാമാനം മാര്തംഡം പശ്ചിമേ ദലേ
തെക്കൻ ദളത്തിൽ യമനെ, പടിഞ്ഞാറ് ദളത്തിൽ മാർതാണ്ഡനെ സ്ഥാപിക്കണം.
അര്ഘ്യം ദദ്യാത്തതഃ പാര്ഥ സതിലാരുണചംദനമ് 4.115.൧൦ കാലാത്മാ സര്വഭൂതാത്മാ വേദാത്മാ വിശ്വതോമുഖഃ
അതിനുശേഷം, പാർഥാ, എള്ളും ചുവന്ന ചന്ദനവും ചേർത്ത് അർഘ്യം അർപ്പിക്കണം; അവൻ കാലത്തിന്റെ ആത്മാവും, എല്ലാ ജീവികളുടെ ആത്മാവും, വേദങ്ങളുടെ ആത്മാവും, സർവ്വദിശകളിലും മുഖമുള്ളവനും ആണു.
അഗ്നിമീലേ നമസ്തുഭ്യമിഷേ ത്വോര്ജേ ച ഭാസ്കരേ
അഗ്നിയെ ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു: നിനക്കു വന്ദനം; ഭാസ്കരാ, അഹാരത്തിനും ശക്തിക്കും നിനക്കു വന്ദനം.
അര്ഘ്യം ദത്ത്വാ വിസര്ജ്യാഥ നിശി തൈലവിവര്ജിതമ്
അർഘ്യം അർപ്പിച്ചശേഷം ദേവനെ വിടവാങ്ങിക്കണം; രാത്രി എണ്ണ ഉപയോഗം ഒഴിവാക്കണം.
പ്രാക്തനേഽഹ്നി ശനൌ ചൈവ തൈലാഭ്യംഗം വിവര്ജയേത്
മുൻദിനത്തിലും ശനിയാഴ്ചയും എണ്ണയാൽ അഭ്യംഗം ചെയ്യുന്നത് ഒഴിവാക്കണം.
പുരുഷം ച യഥാശക്ത്യാ കാരയേദ്ദ്വിഭുജം തഥാ
സ്വന്തം ശേഷിയനുസരിച്ച് രണ്ടുകൈകളുള്ള ഒരു മനുഷ്യരൂപം നിർമ്മിക്കണം.
ഗാം കല്പയിത്വാ പുരുഷം സപദ്മം ദദ്യാദനേകവ്രതനായകായ
ഒരു പശുവിനെയും ഒരു പുരുഷനെയും കൂടെ ഒരു താമരയുമായി ഒരുക്കി, അനേകം വ്രതങ്ങളുടെ നേതാവിന് അത് സമർപ്പിക്കണം.
നമോഽസ്തു ഋക്സാമയജുര്വിധാത്രേ പദ്മപ്രബോധായ ജഗത്സവിത്രേ
ഋക്, സാമ, യജുർ വേദങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചവനേ, താമരയെ ഉണർത്തുന്നവനേ, ലോകത്തിന് സൂര്യനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം.
ഇത്യനേന വിധാനേന വര്ഷമേകം തു യോ നരഃ
ഇങ്ങനെ ഈ വിധി അനുസരിച്ച് ഒരുവൻ ഒരു വർഷം ചെയ്താൽ—
ധനധാന്യസമായുക്തഃ പുത്രപൌത്രസമന്വിതഃ 4.115.
അവൻ ധനവും ധാന്യവും സമൃദ്ധിയായി, മക്കളോടും മുമ്മക്കളോടും കൂടിയവനായി മാറും.
കര്മസംക്ഷയമവാപ്യ പാര്ഥിവഃ ശോകദുഃഖഭയരോഗവര്ജിതഃ
കർമ്മഫലങ്ങൾ അവസാനിച്ച്, രാജാവിന് ദു:ഖവും ഭയവും രോഗവും ഇല്ലാതാകും.
യാ ച ഭര്തൃഗുരുദേവതത്പരാ വേദമൂര്തിദിനനക്തമാചരത്
ഭർത്താവിനോടും ഗുരുവിനോടും ദൈവത്തോടും ഭക്തിയുള്ളവളും, വേദമൂലമായ ആചാരങ്ങൾ പകലും രാത്രിയും അനുഷ്ഠിക്കുന്നവളും—
യഃ പഠേദഥ ശൃണോതി വാ നരഃ പശ്യതീത്ഥമഥ വാനുമോദയേത് ।। സോഽപി ശക്രഭവനേ ദിവൌകസൈഃ കല്പകോടിശതമേകമീഡ്യതേ
ഈ ശ്ലോകം വായിക്കുന്നവനും, കേൾക്കുന്നവനും, കാണുന്നവനും, അംഗീകരിക്കുന്നവനും, ഇന്ദ്രന്റെ ആസ്ഥാനത്ത് ദേവന്മാരാൽ കോടിക്കണക്കിന് കാല്പങ്ങളോളം പൂജിക്കപ്പെടുന്നു.
ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാപുരാണ ഉത്തരപര്വണി ശ്രീകൃഷ്ണയുധിഷ്ഠിരസംവാദ ആദിത്യദിനനക്തവിധിവര്ണനം നാമ പഞ്ചദശോത്തരശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീഭവിഷ്യ മഹാപുരാണത്തിലെ ഉത്തരപർവ്വത്തിൽ ശ്രീകൃഷ്ണനും യുദിഷ്ഠിരനും നടത്തിയ സംവാദത്തിൽ ആദിത്യദിന-രാത്രി വിധി വിവരിക്കുന്ന നൂറ്റി പതിനഞ്ചാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
സംക്രാന്ത്യുദ്യാപനവര്ണനമ് യദക്ഷയം പരം ലോകേ പുരാണകവയോ വിദുഃ
സംക്രാന്തി ഉത്സവം പൂർത്തിയാക്കുന്ന വിധി. ഈ ലോകത്ത് നശിക്കാത്തതും പരമമായതുമായത് പുരാതന കവികൾ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
വിഷുവേ അയനേ വാപി സംക്രാതിവ്രതമാരഭേത്
വിഷുവോ അയ്യനമോ ആയാൽ, സംക്രാന്തി വ്രതം ആരംഭിക്കണം.
സംക്രാംതിവാസരേ പ്രാപ്തേ തിലൈഃ സ്നാനം വിധീയതേ
സംക്രാന്തി ദിനത്തിൽ എള്ളുപൊടി ഉപയോഗിച്ച് സ്നാനം നിർദ്ദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പദ്മം സകര്ണികം കുര്യാത്തസ്മിന്നാവാഹയേദ്രവിമ്
കണ്ടികയോടുകൂടിയ താമര ഉണ്ടാക്കി അതിൽ സൂര്യനെ ആവാഹിക്കണം.