ചരാനംതവ്രതം തത്ത്വം നവ വര്ഷാണി പംച ച
അനന്തമായ വ്രതം സത്യമായി പതിനഞ്ചു വർഷം അനുഷ്ഠിക്കൂ.
ഭുക്ത്വാ ച വിപുലാന്ഭോഗാന്സര്വാന്കാമാന്യഥേപ്സിതാന്
നീ ധാരാളം ആനന്ദങ്ങളും ഇഷ്ടമായ എല്ലാ വസ്തുക്കളും അനുഭവിച്ചശേഷം,
ഇതി ദത്ത്വാ വരം ദേവസ്തത്രൈവാംതര്ഹിതോഽഭവത്
ഇങ്ങനെ വരം നൽകി ദേവൻ അവിടെ തന്നെ അപ്രത്യക്ഷനായി.
ശീലയാ സഹ ധര്മാത്മാ ഭുക്ത്വാ ഭോഗാന്മനോരമാന് കല്പസ്ഥാനീ ച സംഭൂതോ ദൃശ്യതേദ്യാപി സ ജ്വലന്
ശീലയെന്ന ഭാര്യയോടൊപ്പം ധാർമ്മികനായവൻ മനോഹരമായ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു; ഒരു കാല്പ്രമാണം മുഴുവൻ നിലനിന്ന് ഇന്നും ദീപ്തിയോടെ കാണപ്പെടുന്നു.
ഏതത്തേ കഥിതം പാര്ഥ വ്രതാനാമുത്തമം വ്രതമ്
പാർഥാ, വ്രതങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ വ്രതം നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നിരിക്കുന്നു.
യേ ച ശൃണ്വംതി സതതം വാച്യമാനം നരോത്തമ
നിത്യവും ഈ കഥ ശ്രവിക്കുന്ന മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠന്മാർ,
സംസാരസാഗരഗുഹാം സുസുഖം വിഹര്തും വാംഛംതി യേ കുരുകുലോദ്ഭവ ശുദ്ധസത്ത്വാഃ
സാംസാരികസമുദ്രത്തിലെ ഗുഹയിൽ സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കുരുകുലത്തിൽ ജനിച്ച ശുദ്ധഹൃദയന്മാർ,
ഇതി ശ്രീഭവിഷ്യേ മഹാഽപുരാണ ഉത്തരപര്വണി ശ്രീകൃഷ്ണയുധിഷ്ഠിരസംവാദേഽഅനംതചതുര്ദശീവ്രതവര്ണനം നാമ ചതുര്നവതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീഭവിഷ്യ മഹാപുരാണത്തിലെ ഉത്തരപർവ്വത്തിൽ ശ്രീകൃഷ്ണനും യുദ്ധിഷ്ഠിരനും തമ്മിലുള്ള സംവാദത്തിൽ അനന്തചതുര്ദശീവ്രതത്തെ കുറിച്ചുള്ള വിവരണം എന്ന പേരിലുള്ള തൊണ്ണൂറാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
ശ്രവണികാവ്രതമ് ഏതാഃ കാഃ കിം ച കുര്വംതി ധര്മം ചാസാം ബ്രവീഹി മേ
ശ്രവണികാവ്രതം — അവർ ആരാണ്, അവർ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്, അവരുടെ കർമ്മം എന്താണ്, ദയവായി എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരൂ.
ബ്രഹ്മണാ പ്രഥമം സൃഷ്ടാ നിയോഗശ്ച ജനേ കൃതഃ
ബ്രഹ്മാവു ആദ്യം അവരെ സൃഷ്ടിച്ചു, ജനങ്ങളിൽ ഒരു നിർദ്ദേശവും നൽകി.
യോ യദ്വദതി ലോകേസ്മിഞ്ഛുഭം വാപ്യഥ വാഽശുഭമ്
ലോകത്തിൽ ആരെങ്കിലും നല്ലതോ ചീത്തയോ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ,
ജാതാസ്ത്രിലോകേ പൂജ്യാസ്തു നിയമേന പ്രജാപതേ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ജനിച്ചവരെ സകലരും ആദരിക്കേണ്ടതാണെന്ന് സൃഷ്ടികർത്താവ് നിർദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്.
താസാമസ്തീഹ സാ ശക്തിരചിന്ത്യാ തര്കഹേതുഭിഃ
അവരുടെ ഇടയിൽ ഈ ശക്തി യുക്തിയാലോചനയാൽ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്തതാണ്.
തച്ഛൃണ്വംതി യതഃ പാര്ഥ നൈകാ ശ്രാവണികാ മതാഃ
അവർ കേൾക്കുന്നതുകൊണ്ടു മാത്രം, പാർത്ഥ, അവർ കേൾവിക്കാർ മാത്രമെന്നു കരുതപ്പെടുന്നില്ല.
യഥാ ഹി സിദ്ധഗംധര്വാ നാഗാഃ കിംപുരുഷാഃ ഖഗാഃ തഥൈതാഃ പുണ്യനാമാനോ വംദ്യാഃ ശ്രാവണികാഃ സ്മൃതാഃ
സിദ്ധന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, നാഗന്മാർ, കിംപുരുഷന്മാർ, പക്ഷികൾ എന്നിവരെപ്പോലെ തന്നെ, ഈ പുണ്യനാമധാരികളായ ശ്രാവണികമാർ ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവരായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.
താ സമുദ്ദിശ്യ കര്തവ്യസ്തം നാരീനരൈരിഹ
അവരെ ഉദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ട് പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും ഇവിടെ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യണം.
ആഘ്രായ ധൂപം പക്വാന്നം ജലം ചാഗന്ധ മേവ ച
ധൂപം, പാകം ചെയ്ത അന്നം, വെള്ളം, സുഗന്ധം എന്നിവ അർപ്പിച്ചശേഷം,
അദത്ത്വാ യദി മൃത്യുഃ സ്യാദംതരാലേപി പാംഡവ സഫേനിലൈര്മുഖൈ രൌദ്രൈര്ഭ്രിയംതേ നീചദുഃഖിതാഃ ।। 4.95.
ഇവ നൽകാതെ പോയാൽ, പാണ്ഡവ, ഇടയ്ക്കു തന്നെ മരണം സംഭവിക്കാം; ദുർഭാഗ്യവും ദു:ഖിതരുമായവർ ക്രൂരവും നുരയുള്ള വായുള്ള ഭൂതങ്ങൾകൊണ്ട് പീഡിക്കപ്പെടുന്നു.
ശ്രൂയംതേ ഹി പുരാ പാര്ഥ പൃഥിവ്യാം നഹുഷോ നൃപഃ
പാർത്ഥ, ഭൂമിയിൽ പുരാതനകാലത്ത് നഹുഷ എന്ന രാജാവുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് കേൾക്കപ്പെടുന്നു.
പ്രത്യക്ഷരൂപസംപന്നാ ദര്ശനീയതരാ ശുഭാ
അവൾ വ്യക്തമായ രൂപവും അത്യന്തം മനോഹരവും ശുഭപ്രദവുമായ സൗന്ദര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ശബ്ദഗദ്ഗദസംഭാഷാ മത്തമാതംഗഗാമിനീ
അവളുടെ സംസാരത്തിൽ ശബ്ദം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല; മദ്യപിച്ച കാട്ടാനയുടെ നടക്കലുപോലെയുള്ള ശബ്ദം പോലെ ആയിരുന്നു.
സാ കദാചിദ്ഗതാ സ്നാതും ഗംഗായാം ചാശ്രമേ മുനേഃ
ഒരു ദിവസം അവൾ ഒരു മുനിയുടെ ആശ്രമത്തിൽ ഗംഗയിൽ കുളിക്കാൻ പോയി.
ഭോജയംതീ മുനീനാം തു പത്നീര്നാനാന്നഭോജനൈഃ
അവൾ മുനിമാരുടെ ഭാര്യമാരെ വിവിധ വിഭവങ്ങൾ നൽകി ഭോജിപ്പിച്ചു.
പൂജ്യം ഭഗവതി ബ്രൂഹി കിമേതദ്വ്രതമുച്യതേ
പൂജ്യയേ, ദയവായി പറയൂ, ഈ വ്രതത്തിന് എന്ത് പേരാണ്?
അരുന്ധത്യുവാച ജയശ്രിയേ ശൃണുഷ്വ ത്വം നാമ്നാ ശ്രാവണികാവ്രതമ്
അരുന്ധതി പറഞ്ഞു: ജയശ്രീ, ശ്രാവണികാ വ്രതം എന്ന പേരിലുള്ള ഈ വ്രതത്തെക്കുറിച്ച് നീ കേൾക്കുക.
ഗൂഢം ബഹ്മര്ഷിസര്വസ്വം സുപതിവ്രതകം ശുഭമ്
ഇത് രഹസ്യമായതും മഹർഷിമാരുടെ സാരവും ഭർത്തിവ്രതകൾക്കു ഏറ്റവും ശുഭകരവുമാണ്.
ഏവമുക്താ ജയശ്രീസ്തു ഭോജ്യേ തസ്മിന്യദൃച്ഛയാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ജയശ്രീ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന അന്നം യാദൃശ്ചികമായി കഴിച്ചു.
ഭുക്ത്വാചമ്യ ജഗാമാഥ സ്വപുരം പരമേശ്വരമ് 4.95.
അവൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് വായ് കഴുകിയ ശേഷം തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക്, പരമേശ്വരന്റെ അടുക്കൽ പോയി.
തതസ്തു സമയേ പൂര്ണേ മ്രിയമാണാ മഹാസതീ
അതിനുശേഷം, സമയമെത്തിയപ്പോൾ ആ മഹാസതീ മരിക്കാനായി.
അനന്ത ഉവാച । തുഷ്ടോഽഹം ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠ ഭക്ത്യാ തവ വിശേഷതഃ । വരം ഗൃഹാണ വിപ്രേന്ദ്ര തുഷ്ടോഽസ്മി ത്യജ വിസ്മയം ।। । കൌണ്ഡിന്യ ഉവാച । സ്വകര്മ്മഫലഭോഗേന യാം യാം യോനിം വ്രജാമ്യഹം । തസ്യാം തസ്യാം ഹൃഷീകേശ ഹരിഭക്തിര്ദൃഢാസ്തു മേ ।। അതിപ്രമാദാന്മോഹാദ്വാ യന്മയാ ദുഷ്കൃതം കൃതം । തദാഗഃ ക്ഷമ്യതാം നാഥ പ്രണമാമി പുനഃ പുനഃ ।। ശ്രുത്വാനന്തസ്തു തദ്വാക്യം ദദൌ തസ്മൈ വരത്രയം । ദാരിദ്രനാശനം ധര്മ്മം വിഷ്ണുലോകം തഥാക്ഷയം
അനന്തൻ പറഞ്ഞു: 'ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻ നിന്റെ ഭക്തിയിൽ അത്യന്തം സന്തുഷ്ടനാണ്. ഒരു വരം ചോദിക്കൂ, ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്; അത്ഭുതം ഉപേക്ഷിക്കൂ.' കൗണ്ടിന്യൻ പറഞ്ഞു: 'എന്റെ തന്നെ പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലമായി ഞാൻ ഏത് ജന്മം എടുക്കുന്നുവോ, അതിൽ എല്ലായിടത്തും ഹൃഷീകേശാ, എനിക്ക് ഹരിഭക്തി ഉറപ്പായിരിക്കും. വലിയ അശ്രദ്ധയാലോ മായയാലോ ഞാൻ ചെയ്ത പാപങ്ങൾ എല്ലാം ദയവായി ക്ഷമിക്കണമേ, പ്രഭോ; ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.' അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട അനന്തൻ അവനു മൂന്നു വരങ്ങൾ നൽകി: ദാരിദ്ര്യനാശം, ധർമ്മം, വിഷ്ണുലോകം എന്നിങ്ങനെ.