യഥൈക ഏവ ധര്മാത്മാ വാസുദേവോ വ്യവസ്ഥിതഃ 4.82.
എങ്ങനെ ഏകധാർമികനായ വാസുദേവൻ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു, അതുപോലെ തന്നെയാണ്.
പ്രയാതു സുകൃതസ്യാസ്തു മമാനുദിവസഞ്ജയഃ
എന്റെ നല്ല പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലം ഓരോ ദിവസവും വിജയമായി വരികയാകട്ടെ.
ഏവമുച്ചാര്യ വിപ്രായ ദദ്യാദ്യത്കഥിതം തവ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, നീ നിർദ്ദേശിച്ചതുപോലെ ബ്രാഹ്മണനു നൽകണം.
പാരണാംതേ തു ദേവേശ പ്രീണനം ശക്തിതോ നൃപ
വ്രതം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, തന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് പൂജ അർപ്പിക്കണം, രാജാവേ.
ഏവം സംവത്സരസ്യാംതേ കാംചനീം പ്രതിമാം ഹരേഃ
ഇങ്ങനെ, ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഹരിയുടെ പൊന്നിൻ പ്രതിമ നൽകണം.
ഗാം സവത്സാം ച വിപ്രായ ദദ്യാച്ഛ്രദ്ധാസമന്വിതഃ
വിശ്വാസത്തോടെ, ഒരു ബ്രാഹ്മണനു കിടാവോടുകൂടിയ പശു നൽകണം.
തസ്മിന്നഹനി ദാതവ്യം ഭോജനേ ചാനിവാരിതമ് ദ്വാദശീ നരകം പാര്ഥ യാമുപോഷ്യ ന പശ്യതി
ആ ദിവസം ഭക്ഷണം നൽകുന്നത് വിലക്കില്ല; പൃഥയുടെ മകനേ, ദ്വാദശി വ്രതം ആചരിക്കുന്നവൻ നരകത്തിൽ പോകുന്നില്ല.
നാഗ്നയോ ന ച ശസ്ത്രാണി ന ച ലോഹമുഖാഃ ഖഗാഃ
അവിടെ അഗ്നിയും ആയുധങ്ങളും ഇരുമ്പ് ചുണ്ടുള്ള പക്ഷികളും ഇല്ല.
നാമോച്ചാരണമാത്രേണ വിഷ്ണോഃ ക്ഷീണാഘസംചയഃ
വിഷ്ണുവിന്റെ നാമം ഉച്ചരിച്ചാൽ പോലും പാപങ്ങൾ കുറയുന്നു.
നമോ നാരായണ ഹരേ വാസുദേവേതി കീര്തയന്
'നമോ നാരായണ, ഹരേ, വാസുദേവ' എന്ന് ജപിച്ചാൽ,
തസ്മാത്പാഖംഡിസംസര്ഗമകുര്വന്ദ്വാദശീമിമാമ് 4.82.
അതിനാൽ, ഈ ദ്വാദശി വ്രതം ആചരിക്കുമ്പോൾ കുപഥവാദികളുമായി ചേർന്നിരിക്കരുത്.
പാപം ക്ഷിണോതി സുകൃതസ്യ കരോതി വൃദ്ധിം വൃദ്ധിം പ്രയച്ഛതി നിയച്ഛതി സര്വദോഷാന്
അത് പാപം നശിപ്പിക്കുന്നു, നല്ല പ്രവൃത്തികൾ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു, വളർച്ച നൽകുന്നു, എല്ലാ ദോഷങ്ങളും നീക്കുന്നു.
ധരണീവ്രതവര്ണനമ് സ ദേവഃ പുണ്ഡരീകാക്ഷഃ സ്വയം നാരായണോ ഹരിഃ
ആ ദൈവം, കമലനയനൻ, സ്വയം നാരായണനും ഹരിയും ആകുന്നു.
സ യജ്ഞൈര്വിവിധൈരിഷ്ടൈര്വ്രതൈശ്ച യദുസത്തമ
യദുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠനേ, അവനെ വിവിധ യാഗങ്ങളാലും വഴിപാടുകളാലും വ്രതങ്ങളാലും ആരാധിക്കുന്നു.
ബഹുവിത്തേന ഭഗവന്നൃത്വിഗ്ഭിര്വേദപാരഗൈഃ
വളരെ ധനസമ്പത്തും, ഭാഗ്യവാനേ, വേദപണ്ഡിതരായ യാജകന്മാരും ഉപയോഗിച്ച്.
വിത്തേന ച വിനാ ദാനം ദാതും കൃഷ്ണ ന ശക്യതേ
ധനം ഇല്ലാതെ, കൃഷ്ണാ, ദാനം നൽകാൻ കഴിയില്ല.
തസ്യ മോക്ഷഃ കഥം കൃഷ്ണ സര്വഥാ ദുര്ല്ലഭോ ഹരിഃ തന്മേ സാമാന്യതോ ബ്രൂഹി സര്വവര്ണേഷു യദ്ഭവേത്
കൃഷ്ണാ, ഹരിയെ നേടുന്നത് എപ്പോഴും ദുർലഭമാകയാൽ മോക്ഷം എങ്ങനെ സാധിക്കും? എല്ലാ വർഗങ്ങളിലുമുള്ളവർക്കും സാധാരണയായി എന്താണ് ലഭ്യമാകുന്നത് എന്നത് ദയവായി പറയൂ.
ധരണ്യാ യത്കൃതം പൂര്വം മജ്ജന്ത്യാ വസുധാതലേ
ഭൂമി താഴ്ന്നു പോകുമ്പോൾ അവൾ മുമ്പ് ചെയ്തതെന്താണെന്ന്.
പൃഥിവ്യാഃ പാര്ഥിവ പുരാ സംജാതഃ സംഗമോഽമ്ബുഭിഃ
രാജാവേ, പുരാതനകാലത്ത് ഭൂമി വെള്ളത്തോടൊപ്പം ചേർന്നിരുന്നു.
സാ ഭൂതധാത്രീ ധരണീ രസാതലഗതാ ശുഭാ
എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും പോഷിപ്പിക്കുന്ന ആ ശുഭമായ ഭൂമി അടിവാരലോകത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി പോയി.
ഉപവാസവ്രതൈര്ദേവീ നിയമൈശ്ച പൃഥഗ്വിധൈഃ ഉജ്ജഹാര സ്ഥിതൌ ചേമാം സ്ഥാപയാമാസ ചാച്യുതഃ
നാനാതരം ഉപവാസങ്ങളും വ്രതങ്ങളും ആചരണങ്ങളും കൊണ്ട് ദേവിയെ ഉയർത്തി, അച്യുതൻ അവളെ തൻറെ സ്ഥാനത്ത് സ്ഥാപിച്ചു.
പ്രാപ്തേ മാര്ഗശിരേ മാസേ ദശമ്യാം നിയതാത്മവാന് 4.83.
മാർഗശീർഷമാസം എത്തിയപ്പോൾ, പത്താം തീയതിയിൽ, മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച്,
ശുചിവാസാഃ പ്രസന്നാത്മാ ഹ്യത്യല്പാന്ന സുസംസ്കൃതമ്
ശുദ്ധമായ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ, വളരെ കുറച്ച് നല്ല ഭക്ഷണം കഴിച്ച്,
കൃത്വാഷ്ടാംഗുലമാത്രം തു ക്ഷീരവൃക്ഷസമുദ്ഭവമ്
എട്ട് വിരൽ നീളമുള്ള, പാൽകുടിയുള്ള വൃക്ഷത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു വസ്തു ഉണ്ടാക്കണം.
സ്പൃഷ്ട്വാ ന്യസ്യാന്യകര്മാണി ചിരം ധ്യാത്വാ ജനാര്ദനമ്
അത് സ്പർശിച്ച്, മറ്റുള്ള കാര്യങ്ങൾ വിട്ട്, ജനാർദ്ദനനെ ദീർഘമായി ധ്യാനിച്ച്,
ഏവമുച്ചാരയേദ്വാചം തസ്മിന്കാലേ മഹാദ്യുതേ സംഭോക്ഷ്യേ പുണ്ഡരീകാക്ഷ ശരണം മേ ഭവാച്യുത
അപ്പോൾ, മഹാശോഭയുള്ളവനേ, ഇങ്ങനെ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിക്കണം: 'കമലനയനനേ, ഞാൻ ഭോജനം ചെയ്യുന്നു; അച്യുതാ, നീ എന്നെ രക്ഷിക്കണം.'
ഏവമുക്ത്വാ തതോ ദേവ ദേവദേവസ്യ സന്നിധൌ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ദേവദേവന്റെ സന്നിധിയിൽ,
തതഃ പ്രഭാതേ വിമലേ നദീം ഗത്വാ സമുദ്രഗാമ്
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ, സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന ഒരു നദിയിലേക്ക് പോകണം.
ആനീയ മൃത്തികാം ശുദ്ധാം മംത്രേണാനേന മാനവഃ തേന സത്ത്വേന മാം പാഹി പാപാന്മോചയ സുവ്രതേ
ശുദ്ധമായ മണ്ണ് കൊണ്ടുവന്ന്, ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം: 'ഈ സത്ത്വം കൊണ്ട് എന്നെ രക്ഷിക്കണം; സുത്വരേ, പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം നൽകണം.'
ബ്രഹ്മാണ്ഡോദരതീര്ഥാനി കരൈഃ സ്പൃഷ്ടാനി തേ രവേഃ
ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിനുള്ളിലെ തീർത്ഥങ്ങൾ, നിന്റെ കൈകളാൽ സ്പർശിക്കപ്പെട്ടവ, രശ്മിയുള്ളവനേ,