ഭവിഷ്യ മഹാപുരാണത്തിലെ പ്രതിസർഗ പര്വ്വയുടെ ചതുര്യുഗഖണ്ഡത്തിലെ ആദ്യ അധ്യായത്തിൽ സംഭവിച്ച ഈ വിശിഷ്ടമായ കഥയാണ് വെതാലൻ വേദാന്തപരമായ ചിന്തയോടെ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞത്. യമുനാ നദിയുടെ തീരത്ത് ധർമ്മസ്ഥല എന്ന പുണ്യനഗരത്തിൽ ധർമ്മഗുണങ്ങളുടെ അധിപതിയായ ഒരു രാജാവ് ഭരിച്ചിരുന്നതായി വെതാലൻ പറഞ്ഞു. ആ രാജാവിന് സുഷീല എന്ന ധർമ്മനിഷ്ഠയായ ഭാര്യയും, മധുമതി എന്ന സുന്ദരിയും ഗുണവതിയുമായ അനിയത്തിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ അനിയത്തിക്ക് ഏറ്റവും നല്ല വരനെ കണ്ടെത്താൻ സഹോദരൻ എല്ലായിടത്തും തിരഞ്ഞു. പഠനത്തിനായി സത്യശീലൻ കാശിയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ വാമന എന്ന പ്രശസ്തനും രൂപഗുണസമ്പന്നനും പ്രായംചെന്നവനുമായ ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. മധുമതി ഭാവനയിൽ മുഴുകി ഭക്ഷണം, വസ്ത്രം, പാനം, ഉറക്കം എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു ദുഃഖത്തിൽ ആഴപ്പെട്ടു. സുഷീല, ബാല്യവയസ്സിലുള്ള പെൺകുട്ടി, ആ ബ്രാഹ്മണനായ വാമനനെ കണ്ടു. ഹരിശർമൻ ആചാരപ്രകാരം ത്രിവിക്രമനെയും, സത്യശീലൻ കാശിയിൽ ഗുരുപുതനായ കേശവനെയും കണ്ടു. മാഘമാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ പതിമൂന്നാം തീയതിയിൽ, ഭൃഗുവിന്റെ പുണ്യസ്മരണയ്ക്കിടെ, ആ കന്യകയെ ഒരു പാമ്പ് കടിച്ചു. അപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണന്മാർ പരമശ്രമം നടത്തി. ഹരിശർമൻ വേദനിർദ്ദേശപ്രകാരം എല്ലാ ക്രിയകളും നിർവഹിച്ചു. ത്രിവിക്രമൻ, മനസ്സിൽ കാമദേവനെ അനുഭവിച്ചു, വിവിധ ദുഃഖങ്ങളിൽ കുഴഞ്ഞു. കേശവൻ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ അസ്ഥികൾ എടുത്തു. വാമനൻ, ചിതാഭസ്മം ശേഖരിച്ച്, വേർപാടിന്റെ ദാഹത്തിൽ കത്തിപ്പോയി. പിന്നീട്, സരയൂനദീതീരത്ത് ലക്ഷ്മണ എന്ന പുണ്യനഗരത്തിൽ, രാമശർമൻ ശിവധ്യാനത്തിൽ ലീനനായിരുന്നു. അവന്റെ ഭാര്യ വിശാലാക്ഷി വലിയൊരു വിഭവം ഒരുക്കി. അപ്പോഴാണ് അവരുടെ മകൻ പാപബലത്തിൽ മരണപ്പെട്ടു. മകനെ നഷ്ടപ്പെട്ട ദുഃഖത്തിൽ കത്തിയിരുന്നുവെങ്കിലും അവൾ കരയില്ല. മന്ത്രോച്ചാരവും ശുദ്ധിക്രമവും നടത്തി, അവൾ മകനെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ചു. വിഭവം ഒരുക്കിയശേഷം, അവൾ ഉജ്ജീവനമന്ത്രം നൽകി. അവൾ മറ്റിടത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ ഹരിശർമൻ അവളെ ദഹിപ്പിച്ചു. ദുഃഖഭാരത്തിൽ പിതാവായ ഹരിശർമൻ മകനെയും ദഹിപ്പിച്ചു. ആ ബാലൻ ധർമ്മസ്ഥലിയുടെ രാജാവിന്റെ പുത്രനായിരുന്നു. ആ രാജാവ് എന്നെ ജീവൻ നൽകി; ഇപ്പോൾ നീ എന്നിൽ നിന്നു ഒരു വരം തേടുക എന്നു പറഞ്ഞു. അസ്ഥികൾ എടുത്ത് അവൻ പുണ്യസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി; വൈകാതെ അവനെ തേടാൻ പറഞ്ഞു. അവനെ കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ ജീവൻ എങ്ങനെ പുനർലഭിച്ചുവെന്ന് പറഞ്ഞു. ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട കേശവൻ അസ്ഥികൾ കൈവശം വച്ച്, അതെല്ലാം ആ ദ്വിജനു സമർപ്പിച്ചു. ഞാൻ ധർമ്മബന്ധത്തിൽ യുക്തിയോടെ അർഹനായ ആ ധർമ്മാത്മാവിന്റെ അടുക്കൽ പോകുന്നു എന്നു വെതാലൻ പറഞ്ഞു. ഈ കഥയിൽ, രാജകുമാരൻ തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കി, രാജാവും അതിന് അനുസൃതമായി പ്രവർത്തിച്ചു. രാജോവതിയായ രാജകുമാരിയെ കണ്ടിട്ടും വിവാഹം കഴിക്കാത്ത പുരുഷൻ, അവളെ ആഗ്രഹത്തോടെ ഗാന്ധർവവിവാഹം നടത്തി. ദോഷം കാണാതെ, വിവേകമില്ലാതെ ഒരു കന്യകയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവനെക്കുറിച്ച് ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് വെതാലൻ രാജാവിന്റെ പ്രേരണയിൽ ഒരു ശ്ലോകം ഉച്ചരിച്ചുവെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, കഥയുടെ ഈ ഭാഗം സമാപിക്കുന്നു.